Films en wijn zijn misschien wel de twee belangrijkste exportproducten van Frankrijk. Toch gebeurt het niet zo heel vaak dat beiden met elkaar in contact komen. Maar weinig films hadden tot dusverre wijn of wijn maken als onderwerp. Bij regisseur en producent Gilles Legrand leefde daarom al langer de wens om ooit een film te maken die zich afspeelt in de wijnmakerij. Met Tu seras mon fils, zijn derde speelfilm als regisseur, realiseert hij die wens. Ter voorbereiding op de film bezocht hij enkele wijnchâteaux in de omgeving van Bordeaux en de Bourgogne. Hij merkte daardoor op dat veel van de grote wijnmakers altijd moeite hebben hun kennis over te dragen op een jongere erfgenaam. Eerst wilde hij de film in de Bourgogne opnemen, maar hij vond er geen geschikte locatie, waarna hij uitweek naar de omgeving van Saint-Émilion nabij Bordeaux.

Paul de Marseul (Niels Arestrup) is eigenaar van een prestigieus wijnchâteau te Saint-Émilion. Hij runt het bedrijf met zijn zoon Martin (Lorànt Deutsch), een hardwerkende jongen, die echter wat minder neus voor de wijn lijkt te hebben dan zijn vader. Paul kan het dan ook niet verdragen dat zijn zoon eenmaal de wijnproductie over zal nemen en moedigt hem niet aan, sterker nog, hij kleineert hem bewust of onbewust als het gaat om zijn kwaliteiten op het werk. Hij droomt van een meer getalenteerde zoon, iemand die het château naar nog grotere hoogtes kan brengen. Wanneer zijn manager François ziek wordt, lijkt het moment dichterbij gekomen dat hij dingen moet gaan overdragen op Martin. Maar dan komt de zoon van François, Philippe (Nicolas Bridet), vanuit Amerika terug naar Frankrijk. Hij blijkt juist wel een goede smaak voor wijn te hebben, en lijkt in alles de ideale opvolger van Paul. Paul haalt hem dan ook binnen als de verloren zoon en wijst hem aan als opvolger. Vervolgens begint een schaakspel tussen de vier mannen, waarvan de uitkomst nog niet bij voorbaat vast staat.

Gilles Legrand heeft met een slechte vader-zoonrelatie misschien niet het meest originele thema voor zijn film gekozen. Toch weet hij er een interessante draai aan te geven doordat je als kijker je zowel in de zoon als de vader redelijk kunt inleven. Immers, zoon Martin lijkt inderdaad niet de meest ideale man om zijn vader op te volgen als wijnmaker. Tegelijk begrijp je de frustratie van Martin wanneer zijn vader hem keer op keer laat merken dat hij niet goed genoeg is en niet geschikt is als opvolger. Door die wisselwerking wint de film veel aan zeggingskracht.

Het prachtige landschap met de ordelijke rijen wijnstokken staat in schril contrast met de onderlinge verhoudingen in de film. In de besloten omgeving van het château broeit en gist het als in een eikenhouten wijnvat. Hoofdrolspeler Niels Arestrup weet als vanouds zijn rol als eigenzinnige pater familias met verve neer te zetten, daarbij gestimuleerd door de jongere garde in de personen van Lorànt Deutsch en Nicolas Bridet – die voor zijn rol genomineerd werd voor een César in de categorie Beste mannelijke nieuwkomer. Tu seras mon fils is een klassiek opgebouwde film met een aangename onderhuidse spanning die ervoor zorgt dat je heel de tijd bij de les blijft. Of 2011 nu een goed wijnjaar was of niet, Gilles Legrands film is een verrassend rijpe film die de lat hoog legt voor zijn komende films. Gaat uitstekend samen met een kaasplankje en een goed glas Bordeaux.

Tu seras mon fils, met onder anderen Niels Arestrup, Lorànt Deutsch, Patrick Chesnais, Anne Marivin, Nicolas Bridet, Valérie Mairesse, Jean-Marc Roulot, Urbain Cancelier, Xavier Robic, Nicolas Marié, Hélène de Saint-Père, Shirley Bousquet, Stéphane Roquet, Gilles Kassar, Luc Palun.

Twee jaar na de hitfilm Bienvenue chez les Ch’tis heeft Frankrijk opnieuw een film waar iedereen het over heeft en waar zowat iedereen naar toe is gegaan. Het bezoekersaantal voor Intouchables is de 15 miljoen ruim gepasseerd en kranten en tijdschriften staan vol met verhalen waarom dit nu wel of juist geen goede film is. Voorafgaand is bij de film van het regisseursduo Eric Toledano en Olivier Nakache niet direct te zien waarom deze zo veel bezoekers trekt. Ze maakten tot nu toe vier speelfilms samen, die geen van allen een groot succes kenden. Niemand verwachtte dan ook dat dit hun grote doorbraak zou worden. De film vertelt het onwaarschijnlijke – op ware feiten gebaseerde – verhaal van de ontmoeting tussen twee mensen die elkaar nooit hadden moeten tegenkomen, een rijke gehandicapte aristocraat en een kansarme donkere jongen uit de Parijse buitenwijken. Voor de ene kijker is het dé Franse film van het jaar, voor de ander is het het zoveelste bewijs van de wansmaak van het bioscooppubliek. En sommige Amerikaanse recensenten vonden het zelfs een uiterst racistische film, waarvan ze hoopten dat die hun kant van de oceaan nooit zou bereiken.

Na een Parapente-ongeluk is de schatrijke aristocraat Philippe (François Cluzet) verlamd vanaf zijn nek. Hij huurt iemand in om dag en nacht voor hem te zorgen. Tussen de vele kandidaten die op komen dagen, zit ook de jonge Driss (Omar Sy), die net uit de gevangenis is vrijgelaten. Deze zit er echter alleen omdat hij hoopt een handtekening te krijgen, waarmee hij aantoont dat hij in elk geval gesolliciteerd heeft zodat hij zijn uitkering kan houden. Maar Philippe raakt op een of andere manier geïnteresseerd in hem en biedt hem de baan. Omdat de tante van Driss hem uit huis zet, heeft hij weinig keus dan de baan aan te nemen en er het beste van te maken. Philippe en Driss blijken wonderwel goed met elkaar op te kunnen schieten, waardoor een band ontstaat waarin twee totaal verschillende culturen samenkomen.

Intouchables beweegt zich vanaf het begin af aan tussen komedie en drama, een keuze die ervoor zorgt dat de film nergens te zwaar wordt. Geheel naar de wens overigens van de echte Philippe Pozzo di Borgo – oud-directeur van champagnehuis Pommery -, die wilde dat zijn verhaal niet al te dramatisch verfilmd zou worden. Het is wel te begrijpen waarom zijn verhaal zo veel mensen aanspreekt: het wordt door beide regisseurs lichtvoetig en met een aangename humor gebracht. Daarnaast worden clichés niet geschuwd in de portrettering van de personages. Daarin biedt Intouchables weinig nieuws, zo kan Driss als zwarte uiteraard goed dansen en zijn de blanken allemaal wat stijfjes, probeert de vlotte Driss direct na kennismaking zijn kansen uit op de bevallige secretaresse van Philippe en houdt Driss van een totaal ander soort muziek dan Philippe. Ondanks dat dit er allemaal dik bovenop ligt, wordt het nergens echt flauw of voorspelbaar.

De film raakt bovendien en passant nog meer thema’s aan die in de Franse maatschappij nog altijd gevoelig of in elk geval veelbesproken zijn. Want Philippe mag dan lichamelijk gehandicapt zijn, Driss is dat in sociaal opzicht door zijn afkomst uit de arme buitenwijken van Parijs. Dat uiteindelijk zulke barrières doorbroken kunnen worden, maken de film en de gebeurtenissen waarop deze gebaseerd is wel duidelijk.

Intouchables heeft een aantal hilarische momenten die zelfs de grootste cynicus een glimlach op het gezicht zullen toveren. De komiek en acteur Omar Sy steelt de show met zijn rol als Driss, maar ook François Cluzet laat zien waarom hij voor vrijwel elke regisseur die een beroep op hem doet een betrouwbare factor is. Dat de film op ware feiten berust, geeft hem net wat meer inhoud en laat bovendien zien dat dit soort onwaarschijnlijke gebeurtenissen niet enkel voorbehouden zijn aan het witte doek.

Intouchables, met onder anderen François Cluzet, Omar Sy, Anne Le Ny, Audrey Fleurot, Clotilde Mollet, Alba Gaïa Kraghede Bellugi, Cyril Mendy, Christian Ameri, Grégoire Oestermann, Joséphine de Meaux, Dominique Daguier, François Caron, Thomas Solivéres, Dorothée Brière, Marie-Laure Descoureaux.

De film wordt op 22 maart in de Nederlandse bioscopen verwacht.

Twee jaar geleden verraste acteur en regisseur Maïwenn Le Besco met het kleurrijke en unieke Le bal des actrices, een inkijkje in het leven van een reeks bekende Franse actrices. Dit jaar behaalde ze haar grootste succes tot nu toe met de film Polisse, door er met de juryprijs van het festival van Cannes vandoor te gaan. Ook werd haar film een box-officehit: ruim 2 miljoen Franse kochten een kaartje, waardoor de film meer dan 20 miljoen euro opbracht. Maïwenn kreeg het idee voor de film na het zien van een documentaire over de jeugdafdeling van de Franse politie. Voorafgaand aan het filmen bracht ze enige tijd door bij de politie, waar ze naar eigen zeggen als “een spons” alles opnam wat ze hoorde en zag. De gebeurtenissen in de film zijn dan ook geïnspireerd door waargebeurde feiten. Dat is echter niet het enige waardoor Polisse een erg realistisch ogende film blijkt. Ze schoot de film ook in de stijl van een documentaire, eenzelfde stijl als ze ook al voor Le bal des actrices gebruikte.

De film vertelt het verhaal van de jeugdafdeling van de politie in Parijs. Door hun collega’s worden ze als minder belangrijk beschouwd, maar het werk dat ze doen trekt een behoorlijk spoor door hun persoonlijke levens. De agenten krijgen te maken met uiteenlopende zaken, als vaders die zich aan hun kinderen vergrijpen, moeders die hun kind in de steek moeten laten omdat ze zelf niet meer voor hen kunnen zorgen en jongeren die van het rechte pad afdwalen. In een documentaire-stijl volgt de regisseur het wel en wee van deze Parijse brigade, waarbij ook hun privéleven uitgebreid aan de orde komt. Want ook thuis hebben deze agenten te maken met ieder hun eigen problemen. Zo staat het huwelijk van de een op springen en heeft een ander te kampen met een negatief zelfbeeld. Maïwenn observeert dit alles zonder een oordeel uit te spreken of een kant te kiezen. Ze speelt in de film min of meer haar eigen rol in het verhaal, die van de toeschouwer – de fotografe Melissa die enige tijd meeloopt en foto’s maakt voor een boek.

Hoe vinden de agenten een evenwicht tussen hun leven thuis en hun werk? En hoe kan je omgaan met je eigen problemen in je huwelijk of met de opvoeding van je kinderen wanneer je in de dagelijkse praktijk te maken krijgt met de excessen van de samenleving? Die vraag wordt in de film niet beantwoord, maar juist des te harder gesteld. Opvallend is dat in de film de slachtoffers van die excessen van de samenleving, de kinderen, geen grote rol spelen. Hun verhaal wordt wel verteld, waarbij details niet geschuwd worden, en ook de daders vertellen hun versie van het verhaal. Maar uiteindelijk draait de film om de agenten zelf.

Ondanks dat de film een grote prijs won en een groot publiek trok is het geen groot meesterwerk. Op veel momenten mist er een duidelijke lijn, en vaak draait het net iets te veel om de acteerprestaties van de veelal bekende Franse acteurs. Want net als in haar vorige film speelt er een keur aan Franse beroemdheden mee – Marina Foïs, Karin Viard, Nicolas Duvauchelle, JoeyStarr, Maïwenn, Sandrine Kiberlain, Lou Doillon, Anthony Delon, Audrey Lamy. Het lijkt er soms meer op dat de regisseur hen een kans wil geven te laten zien hoe veelzijdig ze kunnen acteren dan dat ze een integer en eerlijk beeld wil schetsen van hoe het er bij de politie werkelijk aan toegaat. De stijl van Maïwenn is veelbelovend, zoals ze ook al in Le bal des actrices liet zien, maar aan het daadwerkelijke verhaal dat ze wil vertellen kan nog wel wat gesleuteld worden.

Polisse, met onder anderen Karin Viard, Joey Starr, Marina Foïs, Nicolas Duvauchelle, Maïwenn, Karole Rocher, Emmanuelle Bercot, Frédéric Pierrot, Arnaud Henriet, Naidra Ayadi, Jérémie Elkaïm, Riccardo Scamarcio, Sandrine Kiberlain, Wladimir Yordanoff, Louis-Do de Lencquesaing.

Les hommes libres vertelt het weinig bekende verhaal van Algerijnse immigranten tijdens de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk. Tot het uitbreken van de strijd waren ze ‘Les hommes invisibles’, vanwege het feit dat ze als immigranten in die tijd helemaal onderaan de maatschappelijke ladder stonden en geen culturele of juridische status hadden. In het begin van de oorlog werd hun leven dan ook niet al te veel beïnvloed door de ontwikkelingen en gingen ze rustig door met het bij elkaar scharrelen van hun dagelijkse eten en de kleine beetjes geld om naar hun familie te sturen. Regisseur Ismaël Ferroukhi (bekendste film: Le grand voyage) kwam het verhaal van de film op het spoor na een bericht in Le Nouvel Observateur, waar stond beschreven hoe de Parijse moskee tijdens de oorlog betrokken was bij hulp aan Joden. Leider van de moskee was destijds Ben Ghabrit, die een veelzijdige rol had, doordat hij aan de ene kant het Vichy-regime tevreden moest houden en aan de andere kant leiding gaf aan een plaats waar verzetsdaden gepland werden.

De jonge Algerijnse immigrant Younes leeft bij het uitbreken van de oorlog in Parijs van ruilhandeltjes en heeft als enige doel om af en toe wat geld naar zijn familie te kunnen sturen. Op een dag wordt hij echter opgepakt en voor de keus gesteld om te gaan spioneren voor de collaborerende Franse politie. Younes heeft weinig ruggegraat en ziet niet waarom hij het niet zou doen: zo belandt hij enigszins onwennig (want hij is geen praktiserende moslim) bij de moskee, waar hij in de gaten moet houden wat er allemaal gebeurt. Eens in de zoveel tijd rapporteert hij aan de politie, waarop hij een ruime beloning ontvangt.

Younes komt echter in contact met de Noord-Afrikaanse zanger Salim Hallali (Mahmoud Shalaby), die Joods blijkt te zijn, en sluit vriendschap met hem. Ook ontmoet hij moskeeleider Ben Ghabrit, die voor de buitenwereld samenwerkt met het regime en vriendschappelijk Duitsers rondleidt over het terrein van de moskee. Achter de schermen staat Ghabrit echter toe dat valse verklaringen worden opgesteld voor Joden waarin staat dat ze moslim zijn. Op die manier blijven vele Joden uit handen van de Duitsers. Ook zijn er onder Ghabrits verantwoordelijkheid onderduikers in de moskee, waaronder vrouwen en kinderen.

De film van Ferroukhi is de zoveelste in een rij recente Franse films over de oorlog en dan met name gericht op de Franse collaboratie: gingen eerst La rafle en later Elle s’appelait Sarah in op de Franse betrokkenheid bij de grote razzia in 1942, ook in deze film komt deze episode zijdelings voorbij. De regisseur is het er echter niet om te doen een spannende oorlogsfilm met afgebakend plot neer te zetten, hij wil vooral een beeld schetsen. Daarom is er in de film geen onherroepelijke toewerking naar een climax, maar kabbelt het geheel soms wat te rustig maar zeker niet saai voorbij. Jammer is dat hij bij de portrettering van de politie en Duitse troepen niet het gebruik van clichés vermijdt. Zo zijn de Duitsers van een afstandje te herkennen aan hun karakteristieke uiterlijk en bruutheid.

Interessanter zijn het gebruik van muziek en het spel van de hoofdpersoon. Tahar Rahim weet na zijn goede rol in Un prophète opnieuw een ondoorgrondelijk en veelzijdig karakter neer te zetten. Wat zijn motieven zijn wordt nooit helemaal duidelijk, is hij vooral bezorgd om zijn eigen hachje en of hij het wel zal overleven, of wordt hij gaandeweg steeds meer overtuigd van het verzetswerk en het verlangen naar vrijheid in zijn vaderland Algerije? Wat de muziek betreft, die belichaamt volgens de regisseur “een toenadering tussen de drie grote monothéistische godsdiensten”. Het exotische werk van de bijna in vergetelheid geraakte Joods-Arabische zanger Salim Halali wordt nieuw leven ingeblazen en zijn verhaal krijgt een belangrijke rol in de film, naast het verhaal van Younes en Ben Ghabrit. Les hommes libres is geen film voor een groot publiek, wel een film die het beeld van de Tweede Wereldoorlog weer iets aanvult en uitbreidt.

Les hommes libres, met onder anderen Tahar Rahim, Michael Lonsdale, Mahmud Shalaby, Lubna Azabal, Christopher Buchholz, Farid Larbi, Stéphane Rideau, Bruno Fleury, François Delaive, Jean-Pierre Becker, Marie Berto, Zakariya Gouram, Slimane Dazi, Aïcha Sokrane, Djemel Barek.

Voor zijn vierde film nam de Frans-Duitse regisseur Dominik Moll een ‘gothic novel’ van de Britse schrijver Matthew Gregory Lewis als uitgangspunt. Lewis schreef zijn roman The Monk aan het eind van de 18e eeuw, en kreeg inspiratie voor het boek toen hij voor korte tijd in Den Haag verbleef. Het boek kende een groot succes en inspireerde tal van latere auteurs. The Monk werd al eerder verfilmd, onder meer in 1972 naar een scenario van Luis Bunuel. Met deze nieuwste verfilming tekent Moll voor het eerst voor een meer historische film, waar zijn eerdere films zich in de hedendaagse tijd afspelen. Hoewel het niet zijn eerste en meest voor de hand liggende keus was, besloot Moll de hoofdrol toe te kennen aan de Franse steracteur Vincent Cassel. Voor die laatste was de film de kans om een nieuw soort rol aan zijn carrière toe te voegen, tot nog toe speelde hij vooral meer expressieve rollen maar in Le moine moet hij zijn psychologische capaciteiten inzetten.

De film vertelt het verhaal van de Franciscaner monnik Ambrosio (Vincent Cassel). Ambrosio woont al zijn hele leven in het klooster, hij werd er namelijk na zijn geboorte te vondeling gelegd. Hij groeit op als een veelgeroemd prediker, met een krachtige boodschap, een onberispelijke staat van dienst en een steeds groter wordende schare toehoorders. Ambrosio wordt geroemd om zijn rechtlijnigheid en denkt in het klooster veilig te zijn voor elke verleiding. De problemen beginnen wanneer een gemaskerde jongeman de poorten van het klooster binnentreedt. De gemaskerde legt uit dat zijn gezicht is misvormd door een brand, maar blijkt in werkelijkheid een jonge vrouw (Déborah François), een door de duivel gezondene die hem op het zondige pad weet te brengen. Ze slaagt zelfs zo goed in haar opzet dat Ambrosio ook achter een jongedame uit de buurt heengaat.

De opzet en thematiek van Le moine zijn behoorlijk conventioneel en in dat opzicht verrast Dominik Moll dus niet. Wel verrassend is zijn keuze voor de hoofdpersoon Vincent Cassel. Cassel heeft bewezen op zijn best te zijn in meer fysieke rollen maar laat hier zien veelzijdig genoeg te zijn om ook een meer naar binnen gekeerd personage te kunnen vertolken. De film moet het hebben van de verontrustende sfeer, die mede tot stand komt door allerlei traditionele verwijzingen naar gevaar, onheil of duivelse invloeden. Zo spelen vogels een belangrijke rol in het verhaal, evenals waterspuwers, dromen en Hitchcock-achtige wendingen.

Zoals ook in zijn eerdere films, als Harry un ami qui vous veut du bien en Lemming, zitten er wat losse eindjes aan het geheel, die ruimte laten voor de invulling van de kijker. Door soms wat ongelukkige keuzes van de regisseur, bijvoorbeeld de wat amateuristisch ogende overgangen tussen scènes, is Le moine niet zijn beste film. Ook blijft onduidelijk wat nu precies het doel is van deze film. Kritiek leveren op sommige praktijken in de Rooms-Katholieke kerk, een eigen blik werpen op christelijke begrippen als zonde, straf en boetedoening? Wel levert Moll een intrigerende film af met fraaie beelden van het landschap rondom Madrid, waar de film werd opgenomen en waar ook het oorspronkelijke boek zich afspeelt. Hij heeft de gave op eenvoudige wijze een onheilspellende sfeer in zijn films neer te zetten waardoor je geboeid blijft en steeds op je hoede voor wat er gaat gebeuren, zonder dat je vooraf kunt vermoeden wat dat zal zijn.

Ga de film vooral zien als je fan bent van Vincent Cassel, maar als je fan bent van het werk van Dominik Moll kun je misschien beter Harry un ami qui vous veut du bien nog eens in de dvd-speler doen.

Le moine, met onder anderen Vincent Cassel, Déborah François, Joséphine Japy, Sergi López, Catherine Mouchet, Jordi Dauder, Geraldine Chaplin, Roxane Duran, Frédéric Noaille, Javivi, Martine Vandeville, Pierre-Félix Gravière, Serge Feuillard, Ernst Umhauer, Jean-Francois Vendroux.

Daniel Auteuil, een van Frankrijks bekendste acteurs, waagt zich met La fille du puisatier voor het eerst als regisseur aan een film. Daarnaast speelt hij zelf ook een van de hoofdrollen in deze remake van een film van de Provençaalse schrijver en regisseur Marcel Pagnol. Auteuil is een bewonderaar van het werk van Pagnol. Hij woonde zelf een groot deel van zijn jeugd in Avignon, maar zijn band met de streek en Pagnol kwam het meest tot uiting door zijn markante rol als Ugolin in de verfilming van Pagnols tweeluik Jean de Florette en Manon des Sources. Het was de familie van Pagnol zelf die aan producent Alain Sarde voorstelde een nieuwe versie van Pagnols La fille du puisatier te maken. Op diens vraag aan Daniel Auteuil wie de film moest gaan regisseren, antwoordde die meteen “Ik!”. De nieuwbakken regisseur baseerde zich op de film van Pagnol, maar ook voor een groot deel op het later door de auteur geschreven boek van de film, waarin nog nieuwe details aan het verhaal toegevoegd werden.

Waarschijnlijk zullen puristen die fan waren van Marcel Pagnols werk nog het meest problemen hebben met deze cleane verfilming van Daniel Auteuil. In de neorealistische versie van 1940 speelde de beginnende oorlog een grote rol – de opnames werden zelfs stilgelegd vanwege de oorlog – in de moderne versie van Auteuil lijkt de oorlog wat verder verwijderd van de dagelijkse loop der dingen. De regisseur blijft echter wel trouw aan de Provençaalse geest die ook door het werk van Pagnol waarde, zowel in zijn weergave van de personages als in de typische natuurbeelden – inclusief roepende krekels – die overal zichtbaar zijn.

Pascal Amoretti (Daniel Auteuil) is gedwongen zijn zes dochters alleen op te voeden na de dood van zijn vrouw. Een van die dochters is Patricia (Astrid Berges-Frisbey), van wie hij het meeste houdt. Amoretti is soms hard tegen zijn andere dochters, maar alle zes houden ze van hem. Patricia maakt kennis met de piloot Jacques, de zoon van gereedschapswinkel-eigenaar Mazel. Jacques is in haar geïnteresseerd en na lang aandringen geeft Patricia toe aan haar verlangens.

Hun verhouding wordt echter ruw verstoord door de naderende oorlog. Jacques vertrekt naar het front en Patricia blijft zwanger achter. Amoretti probeert vader en moeder Mazel ervan te overtuigen dat ze het kind dat hun zoon heeft verwekt moeten erkennen, maar de Mazels kijken neer op de arbeider Amoretti. Wanneer Jacques echter als vermist wordt opgegeven, zoeken ze toch toenadering omdat het kind wel eens het enige kan zijn dat nog overblijft van hun zoon.

De Provence heeft al veel filmmakers verleid en dat is niet zo vreemd. Het landschap is er mooi, maar bovenal hebben de inwoners van de streek een heel eigen cultuur en karakter. Natuurlijk is in een film de lijn tussen een geromantiseerd beeld en de werkelijkheid vaak nogal vaag. Daniel Auteuil slaagt in zijn opzet: de film van Pagnol nieuw leven inblazen. Hij overtreft uiteraard niet het origineel, maar dat zal ook niet zijn doel zijn geweest. Het is Auteuil zelf die de film draagt met zijn rol als Amoretti, een rol die herinneringen oproept aan zijn eerdere rol als Ugolin, al weer 25 jaar geleden. Hij laat maar weer eens zien wat een veelzijdig acteur hij eigenlijk is. Achter Amoretti’s façade als eenvoudige en strenge landwerker – die heerlijk spreekt met een sterk Provençaals accent – zit meer dan het oog doet vermoeden, iets wat Auteuil geloofwaardig weet te vertolken.

De Spaans-Franse Astrid Berges-Frisbey, een opkomende actrice die dit jaar ook al te bewonderen was in Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides, wint met haar expressievolle gezicht de camera voor zich. La fille du puisatier wordt bovendien ondersteund door goed doordacht camerawerk en een vaak sobere en soms uitbundige soundtrack – met name het Core’n grato, gezongen door Enrico Caruso. Daniel Auteuils debuut als regisseur doet verlangen naar meer, een verlangen dat niet onvervuld zal blijven, want hij heeft inmiddels de regie op zich genomen van Pagnols drieluik La trilogie marseillaise, Marius, Fanny en César.

La fille du puisatier, met onder anderen Daniel Auteuil, Kad Merad, Sabine Azéma, Jean-Pierre Darroussin, Nicolas Duvauchelle, Astrid Bergès-Frisbey, Emilie Cazenave, Marie-Anne Chazel, Coline Bosso, Chloé Malarde, Brune Coustellier, Ilona Porte, Jean-Louis Barcelona, Patrick Bosso, François-Eric Gendron.

La fille du puisatier wordt in Nederland vanaf 5 januari 2012 in de bioscoop verwacht.

Met Les femmes du sixième étage tekende regisseur, schrijver en acteur Philippe Le Guay voor een hit in de Franse filmzalen. Ruim 2 miljoen bezoekers kwamen af op deze film. De reden voor het succes blijft wat vaag, en is waarschijnlijk een combinatie van bekende acteurs (Fabrice Luchini, Sandrine Kiberlain, Natalia Verbeke) en een aansprekend onderwerp. Films en toneelstukken over de overbrugging van standsverschillen doen het bovendien vaak goed. Wat ook meewerkt is dat de film licht en toegankelijk is, overgoten met een wat sprookjesachtige sfeer.

Jean-Louis Joubert (Fabrice Luchini) is een burgerlijke beurshandelaar en nogal gesteld op bepaalde gewoontes. Zo dient zijn dagelijkse eitje bij het ontbijt precies drie en een halve minuut gekookt te hebben en bestaat zijn dagbesteding uit een vast patroon. Na de dood van zijn moeder besluit zijn vrouw Suzanne (Sandrine Kiberlain) dat er een aantal dingen anders moeten in het huishouden, waarop de huishoudster vervolgens besluit er genoeg van te hebben. Een tijdje wordt er zonder huishoudster doorgeleefd, maar wanneer de afwas zich opstapelt en Jean-Louis door zijn schone overhemden heen raakt, moet er iets veranderen.

De oplossing wordt gezocht en gevonden in een Spaanse hulp in de huishouding, Maria Gonzalez. De Spaanse vrouwen hebben de afgelopen jaren de stad overspoelt, en ze doen hun werk goed. Maria woont samen met haar landgenoten op de bovenste (zesde) verdieping van het appartementencomplex. Daar leven ze hun eigen leven, strikt gescheiden van het leven van de bewoners op de lagere etages. Wanneer Jean-Louis Maria helpt om enkele van haar spullen naar boven te verhuizen, komt hij voor het eerst in jaren weer op die verdieping, en de Spaanse vrouwen tonen hoe hun leefomgeving eruit ziet. Als blijkt dat het toilet al enige tijd niet goed functioneert, laat Jean-Louis dit meteen verhelpen, waardoor hij zich populair bij de vrouwen maakt. Maria is ijverig in haar werk en Jean-Louis raakt steeds meer geïntrigeerd door haar fraaie uiterlijk en haar Spaanse cultuur.

Jean-Louis bloeit helemaal op door zijn kennismaking met de temperamentvolle Spaanse dames, een verandering die zijn vrouw met lede ogen aanziet. Ze verdenkt hem ervan een affaire te hebben en als ze hem ermee confronteert geeft hij het maar toe, omdat ze de werkelijke verklaring niet gelooft. Suzanne wijst hem de deur, waarna hij besluit om een kamertje op de zesde etage te betrekken. Voor het eerst voelt hij zich vrij en heeft hij iets dat echt van hem zelf is.

In Les femmes du sixième étage stapelen de clichés zich op. Een burgerlijke man wordt verliefd op zijn jonge dienstmeid, raakt daardoor uit zijn dagelijkse sleur en ontdekt plezier in het leven. Bovendien zijn Spaanse vrouwen temperamentvol, eten ze veel paella en dansen en schreeuwen ze er lustig op los. Toch komt Philippe Le Guay er mee weg, vooral doordat hij intelligent omspringt met die clichés en tevens dankzij het sterke spel van de hoofdrolspelers. Luchini draagt de film met gemak en lichtvoetigheid, en zowel de wat naïef spelende Natalia Verbeke als de bekrompen Sandrine Kiberlain zijn goed tegen hem opgewassen. Samen zorgen ze voor die typische joie de vivre die je in zoveel andere Franse films in dit genre vindt.

Ondanks de licht maatschappelijk geëngageerde ondertoon van leefomstandigheden en standsverschillen is de film toch vooral een rustig voortkabbelende komedie in de beste Franse stijl. Niet direct een hoogvlieger die je de rest van je leven zal bijstaan, wel een film die met een vleugje Spaanse sfeer en een aantrekkelijke nostalgie het hart op de juiste plaats heeft. Even ontsnappen uit de dagelijkse sleur en kennismaken met een volstrekt andere wereld waarvan je eerder alleen maar kon dromen, wie wil dat nu niet!

Les femmes du 6ème étage, met onder anderen Fabrice Luchini, Sandrine Kiberlain, Natalia Verbeke, Carmen Maura, Lola Dueñas, Berta Ojea, Nuria Solé, Concha Galán, Marie-Armelle Deguy, Muriel Solvay, Audrey Fleurot, Annie Mercier, Michèle Gleizer, Camille Gigot, Jean-Charles Deval.

Vermakelijke romantische komedies zijn al lang niet meer enkel voorbehouden aan de Amerikaanse filmwereld, ook in Frankrijk zijn er inmiddels vele voorbeelden van leuke films in dit genre. De tweede speelfilm van regisseur Nicolas Chuce is er ook zo een. La chance de ma vie deed het in de Franse filmzalen heel behoorlijk met meer dan een miljoen verkochte kaartjes. Op het festival van de komische film te Monte-Carlo kreeg de film zelfs de prijs voor beste film en werd actrice Virginie Efira beloond met de prijs voor beste actrice. Voor Efira was dat een van de eerste filmprijzen, de van oorsprong Belgische actrice is vooral bekend als boegbeeld van diverse televisieprogramma’s in België en Frankrijk – ze maakte enkele jaren terug haar debuut in de filmwereld.

Julien (Francois-Xavier Demaison) heeft zijn toevlucht gezocht tot een klooster, zo zien we in de eerste scène van de film. Waarom wordt nog niet meteen duidelijk, maar dat hij er niet helemaal op zijn plek zit is een understatement. In een vorig leven was hij relatietherapeut, tot hij tot de conclusie kwam dat hij anderen wel kon redden maar zichzelf niet. Op een of andere manier overkwam iedere vrouw met wie hij een relatie kreeg ongewoon veel ongeluk. In een grappige terugblik op zijn leven zien we vervolgens hoe hij elke vrouw of meisje in zijn leven in problemen bracht, vaak met bijzonder pijnlijke consequenties. Zijn laatste verovering was Joanna (Virginie Efira), een mooie blondine die hij tijdens een bruiloft van een van zijn klanten tegenkwam – en die niet veel later bij hem op kantoor aanklopt omdat ze zelf relatieproblemen heeft.

Joanna en Julien zijn al snel smoorverliefd en lijken dan ook gemaakt voor elkaar – totdat Julien vertelt dat elke vrouw in zijn leven tot nu toe steeds weer getroffen werd door het ongeluk. Vanaf dan gaat het bergafwaarts en ondanks dat ze graag samen willen zijn, heeft het lot andere plannen in petto. Tijdens een rustig weekendje op het platteland brandt Joanna het huis van Juliens ouders af, nadat ze eerder per abuus bijna slachtoffer werd van een pijnlijke verwisseling in het ziekenhuis. En dat is nog maar het begin. Alles wat fout kan gaan gaat fout en de grote vraag die overblijft is of Julien ditmaal wel zijn eigen relatie kan redden of dat hij voor eeuwig vrijgezel blijft.

Een typische romantische komedie kan de film wel genoemd worden, waarin de balans gevonden wordt tussen een aantal goede, lachwekkende grappen en een redelijk origineel verhaal. De aantrekkingskracht tussen de wat gewone Julien en de knappe Joanna wordt geloofwaardig vertolkt door de twee hoofdrolspelers. De bijfiguren zijn wat minder goed uitgewerkt, alhoewel de over-the-top ontwerper en baas van Joanna (Elie Semoun) op de juiste momenten om de hoek komt kijken.

Met La chance de ma vie laat regisseur Chuce zien dat hij de regels van het genre goed beheerst. Grappen worden niet uitgemolken en blijven vrij subtiel, de verhaallijn is origineel en de beelden zijn goed geschoten. Nergens echt verrassend, maar ook nergens vervelend, zo wordt de film er een die zijn doel niet voorbijschiet. Het levert je een moment van vermaak, enkele goede grappen en een beperkte speelduur, de ideale ingrediënten van een luchtige zomeravondfilm met je partner op de bank. En dan maar hopen dat het ongeluk jou en je geliefde bespaard blijft.

La chance de ma vie, met onder anderen Virginie Efira, François-Xavier Demaison, Armelle Deutsch, Raphaël Personnaz, Thomas N’Gijol, Brigitte Roüan, Yves Jacques, Marie-Christine Adam, Elie Semoun, Francis Perrin, Frank Molinaro, Gérald Marti, Jean-Louis Sbille, Catherine Claeys, Elisa Tovati.

De economische crisis is een actueel onderwerp dat ook steeds vaker opduikt in films. Regisseur Cédric Klapisch vertrok vanuit het idee dat “de wereld steeds meer winst maakt, maar steeds minder mensen ervan profiteren”. Voor zijn film, waarvan hij het scenario zelf schreef, dook hij diep in de financiële wereld en vroeg hij zijn hoofdacteurs zich eveneens goed in te leven. Hoewel de film zware onderwerpen belicht, blijft Ma part du gâteau een komedie. Waren zijn eerdere films als L’auberge espagnole, Les poupées russes en Paris mozaïekfilms met meerdere verhalen die door elkaar heen liepen, bij zijn nieuwste project volgt hij een wat traditionelere lijn.

(meer…)

Met zijn eerste film Il y a longtemps que je t’aime wist schrijver en regisseur Philippe Claudel een groot publiek aan te trekken en bovendien enkele belangrijke filmprijzen in de wacht te slepen. Was de overstap van romans naar film al groot, in zijn tweede film stapt hij ook nog eens af van de duistere en soms wat depressieve sfeer die zijn romans en zijn eerste film kenmerkt. Tous les soleils is een komisch drama dat de middenweg neemt tussen een voor een massapubliek geschreven humoristische film en een intellectuele komedie. In zijn eerste film was nog een grote plek weggelegd voor Claudels talenten op schrijfgebied, in Tous les soleils toont hij aan al meer het vak van regisseur onder de knie te hebben gekregen.

(meer…)