De film Le refuge van François Ozon is de derde film van de regisseur over de dood. Eerder maakte hij over hetzelfde onderwerp, in ongeveer dezelfde stijl, Sous le sable en Le temps qui reste. Het drieluik zorgt voor een zekere constante factor in het oeuvre van Ozon, die met veel van zijn andere films de uitersten opzocht. Met een musical als 8 femmes tot een toneelverfilming als Gouttes d’eau sur pierres brûlantes laat Ozon zien dat hij zich niet gebonden voelt aan stijl of genre. Le refuge is realistisch, soms bijna documentaire-achtig, en met de film ging een lang gekoesterde wens van Ozon in verwachting: het werken met een zwangere actrice.

De film begint in Parijs, waar twee jonge aan drugs verslaafde mensen, Mousse en Louis, samen in een appartement wonen. Ze nemen allebei een overdosis drugs, maar Mousse overleeft het drama. Als ze wakker wordt heeft de dokter een nieuwtje: ze is zwanger. Aan haar de keuze of ze het kind wil houden. Daarvoor zal ze echter wel af moeten kicken van haar drugsverslaving. Ze vertrekt naar een huisje aan de kust in Zuid-Frankrijk, waar Paul, de broer van Louis haar na enkele maanden gezelschap komt houden.

François Ozon speelde al een tijdje met de gedachte om een zwangere actrice in de hoofdrol van een film te hebben. In Isabelle Carré vond hij een geschikte kandidate, alhoewel ze in het begin wel wat twijfels had. Ozon filmt haar in al haar glorie en trekt voordeel uit het feit dat ze echt zwanger is. Volgen Ozon had een actrice die speelt alsof ze zwanger is nooit het gewenste resultaat kunnen geven, zoals bijvoorbeeld bepaalde gezichtsuitdrukkingen of de manier van bewegen.

Het is echter niet de romantiek van een zwangerschap wat Ozon in zijn film belicht. Integendeel, hij laat Mousse alcohol drinken, ze wordt opgepikt door een man die valt voor zwangere vrouwen en ze gaat los in een discotheek. Voor Mousse is haar ongeboren kind de enige band die ze nog heeft met de vader van het kind, Louis. De zwangerschap kan dan ook gezien worden als een soort verwerkingsproces. In dat proces speelt ook de broer een grote rol. Hoewel hij homo is, of juist misschien omdat hij homo is, heeft hij een grote invloed op Mousse. Wat voor gevoelens ze precies voor hem heeft wordt niet echt duidelijk in de film, zoals er wel meer niet duidelijk wordt.

Le refuge is een film over schuldgevoelens, rouwverwerking en verdriet. Ozon biedt met zijn elfde film misschien niet direct iets vernieuwends en daarom is het goed te weten dat er binnenkort een komedie van hem op het witte doek zal verschijnen. Voor nu zullen we het moeten doen met een ingetogen film, die tegelijk bol staat van de emotie. Mooi is de beeldspraak, zoals bijvoorbeeld de verschillende opvattingen van de betekenis van de titel, Le refuge (de schuilplaats). Het appartement in de beginscènes van de film is een soort toevluchtsoord, waar de twee hoofdpersonen ongestoord in hun verslaving kunnen leven. Maar ook de plek in Zuid-Frankrijk is een toevluchtsoord, net zoals de buik van Mousse, waar het kind ‘ongestoord’ kan opgroeien.

De film duurt niet zo lang, nog geen anderhalf uur, en dat is eigenlijk precies goed. Door een langere duur had de film waarschijnlijk behoorlijk aan kracht ingeboet. Zeker wanneer je bekend bent met het oeuvre van François Ozon (met name Sous le sable en Le temps qui reste) is Le refuge een must. Voor iedereen die dat niet is en wel houdt van diepzinnig drama, ga ze alledrie alsnog zien. Voor wie het meer heeft op lichtzinnige komedies: wacht op de volgende film van monsieur Ozon.

Le refuge, met onder anderen Isabelle Carré, Louis-Ronan Choisy, Pierre Louis-Calixte, Melvil Poupaud, Claire Vernet, Jean-Pierre Andréani.

Related posts:

1. Ricky
2. Swimming pool
3. Sous le sable

François Truffaut was een van de meest autobiografische filmers van de jaren zestig en zeventig in Frankrijk. Ook in L’homme qui aimait les femmes zitten diverse autobiografische elementen. Het gaat zoals in meer van zijn films over iemand met een compulsieve drang naar liefde en aandacht van de tegenovergestelde sekse. De film gaat in feite, zoals de titel zegt, over een man die van vrouwen hield. Ook Truffaut hield van vrouwen: hij had relaties met een flink aantal van de hoofdrolspeelsters in zijn films, waaronder Jeanne Moreau, Julie Christie, Claude Jade, Françoise Dorleac, Catherine Deneuve en Fanny Ardent. De film houdt het midden tussen een drama en een komedie en werd genomineerd voor drie Césars.

L’homme qui aimait les femmes is vormgegeven als een soort flashback, want het begint met de begrafenis van de hoofdpersoon. Vreemd genoeg zijn er op die begrafenis enkel vrouwelijke bezoekers. Sommigen huilen, anderen lachen. Een van de vrouwen weet zowat alles van de hoofdpersoon. Zij is de uitgever bij wie Bertrand Morane zijn autobiografie uitbracht. Uiteraard was hij ook met haar naar bed geweest. Na de begrafenis van Morane vliegt de film terug in de tijd en zien we Morane in een stomerij staan. Daar ziet hij de benen van een mooie vrouw en op slag wordt hij verliefd en probeert hij deze vrouw te achterhalen, met enkel een nummerbord van haar auto als aanwijzing. Die gedrevenheid om een vrouw die hij ziet de zijne te maken loopt als een rode draad door de film.

Wanneer hij bij een lingerieverkoopster een blauwtje loopt, besluit hij om een boek te gaan schrijven over zijn avonturen met vrouwen. Zo probeert hij ook zijn drijfveren boven water te halen. Hij is geobsedeerd door vrouwen, door tientallen verschillende soorten, dik, dun, lang, kort, met dikke kuiten en dunne kuiten, blond en bruin. Zo stelt hij in feite uit al de vrouwen die hij tegenkomt zijn ware vrouw samen. En al de vrouwen die er op de wereldbol rondlopen hebben een ding voor op de vrouwen die hij al kent: het feit dat hij die juist niet kent. Zo blijft hij altijd en overal op ‘jacht’ naar nieuwe vrouwen.

Truffaut maakt er geen geheim van dat er autobiografische elementen in de film zitten. Helemaal in het begin van de film zien we hem zelfs een kort moment in beeld, als een soort geestverschijning. Ook daarom wordt de film zo pakkend: L’homme qui aimait les femmes is namelijk geen ophemeling van het gedrag van de hoofdpersoon. Integendeel, het laat zien hoe zijn obsessie voor vrouwen hem uiteindelijk zwaar opbreekt. De film is dan ook een pessimistische film over wat er gebeurt wanneer vrouwen slechts als object van verlangen gezien worden.

Toch is de film geen depressieve slijtageslag. Truffaut weet met de nodige humor de meer donkere momenten in de film te verdoezelen. Morane is op het eerste gezicht een wat zielige womanizer met een ongezonde drang naar vrouwelijk schoon. Maar ten diepste wil de regisseur tonen dat hij in feite een slachtoffer is van een passie waar hij zelf geen controle over heeft. Hij laat de hoofdpersoon verzuchten: ‘Waarom proberen we in zoveel personen te vinden wat ons geleerd wordt in een persoon te vinden?’ Die overvloed aan mooie vrouwen is wat de hoofdpersoon bezighoudt: na een winterslaap zijn ze in het voorjaar plotseling als bij afspraak weer massaal op de straat te vinden in hun minirokken. Mollig, slank, lang, klein, brui, blond, je denkt misschien dat je het voor het uitzoeken hebt, maar is dat wel zo?

L’homme qui aimait les femmes, met onder anderen Charles Denner, Brigitte Fossey, Nelly Borgeaud, Leslie Caron, Geneviève Fontanel, Nathalie Baye, Sabine Glaser, Jean Dasté.

Related posts:

1. Les femmes de l’ombre
2. Les quatre cents coups
3. Jules et Jim

L’histoire d’Adèle H. is een van Truffauts meest ambitieuze films. Hij maakte de film naar aanleiding van het dagboek van Adèle Hugo, de dochter van de bekende Franse schrijver Victor Hugo. De hoofdrol is voor Isabelle Adjani, die met de film haar eerste grote doorbraakrol had. Ze kreeg een Oscarnominatie voor beste actrice en de film werd genomineerd voor verschillende andere prijzen. Truffaut had in Frankrijk weinig succes met de film maar wist in andere landen vollere zalen te trekken.

Adèle Hugo, de jongste dochter van Victor Hugo, verlaat in 1863 haar ouderlijk huis op het Kanaaleiland Guernsey. Ze reist achter de jonge luitenant Pinson aan op wie ze obsessief verliefd is en belandt in Halifax. Adèle gelooft dat Pinson haar gedoodverfde verloofde is, dat het de man is die met haar zal trouwen en ze doet er alles aan hem te overtuigen van haar liefde. Ooit waren de twee waarschijnlijk geliefden, maar Pinton is over haar heen gegroeid en heeft andere vrouwen leren kennen. Hij wil weinig meer met haar te maken hebben en vraagt haar om terug te gaan naar haar ouders. Maar Adèle, die briefcontact onderhoudt met haar ouders aan de overkant van de oceaan, weet hen er uiteindelijk van te overtuigen toestemming voor een huwelijk te geven. Ze doet hen geloven dat alles rond is en dat ze met Pinson zal trouwen. Adèle kan niet omgaan met de waarheid – dat hij niet voor haar kiest – en leeft in een droomwereld, waarin ze denkt dat haar liefde voor Pinson toch beantwoord zal worden.

In L’histoire d’Adèle H. richt regisseur Truffaut zich helemaal op de jonge Adèle, prachtig vertolkt door Isabelle Adjani. Zoals in meer van zijn films (bijv. Jules et Jim) toont hij met compassie een obsessieve vrouw, zonder sentimenteel te worden. Het feit dat het hier om een waargebeurd verhaal gaat, verleent de film een groot deel van zijn kracht. Omdat de film zich zo volledig op een karakter concentreert, zijn alle andere personages slechts bijfiguren. Truffaut weet met weinig middelen inzichtelijk te maken hoe een jong meisje in haar eigen droomwereld leeft en er alles aan doet om haar geliefde voor zich op te eisen. De liefde van Adèle is absoluut, onvoorwaardelijk en definitief.

Adèle Hugo bracht de laatste veertig jaar van haar leven door in een psychiatrische inrichting. Wat dat betreft doet het personage van Isabelle Adjani wel wat denken aan een latere film waarin ze de hoofdrol zou spelen, Camille Claudel. Ook in die film speelde ze een personage dat langzaam gek werd na problemen in de liefde. Maar het grote verschil met die film, is dat Adèle vanaf het begin al een sterk verstoord beeld van de werkelijkheid heeft. En desondanks filmt Truffaut haar met stijl en klasse, tot aan het moment waarop ze met gescheurde kleren door de straten dwaalt. Haar liefde neemt steeds obsessievere vormen aan, totdat het slechts nog obsessie is en geen liefde meer. Zo gebeurt het dat ze het object van haar passie straal voorbij loopt in de straten van Barbados. Dat maakt Truffauts film ook zo anders dan andere films over liefde, romantiek en passie. Truffaut toont namelijk niet het effect van liefde op mensen – zoals zoveel filmmakers doen – maar het effect van mensen op liefde. Ten diepste geeft hij hiermee een blik op de mens zelf.

L’histoire d’Adèle H., met onder anderen Isabelle Adjani, Bruce Robinson, Sylvia Marriott, Joseph Blatchley, Ivry Gitlis, Louise Bourdet, Cecil De Sausmarez, Ruben Dorey, Clive Gillingham, Roger Martin, M. White, Madame Louise.

Related posts:

1. Une histoire simple
2. Les deux anglaises et le continent
3. Jules et Jim

In Baisers volés toont François Truffaut voor de derde keer het leven van Antoine Doinel, gespeeld door Jean-Pierre Léaud. Truffaut maakte de film vooral omdat hij opnieuw een film met acteur Léaud wilde maken. Zoals veel films uit de tijd van de Nouvelle Vague, stond er voorafgaand aan de film geen vastomlijnd script, maar kreeg hij gaandeweg vorm. De film werd gemaakt in het roemruchte jaar 1968 en hoewel Truffaut in zijn films weinig liet zien van maatschappelijke spanningen, spelen de onlusten in de Franse samenleving wel degelijk een rol in de film en bij het maken van de film. De regisseur moest in feite zijn tijd verdelen tussen het maken van de film en zijn aandeel in de revolte die ontstond onder Franse cineasten en acteurs na het besluit van de Franse overheid om Henri Langlois als hoofd van de Cinémathèque Française te ontslaan. Baisers volés is aan Langlois opgedragen en begint met een beeld van de gesloten Cinémathèque.

In Baisers volés gebruikt Truffaut opnieuw gebeurtenissen uit zijn eigen leven, in het bijzonder zijn ervaringen in het leger. Bij aanvang van de film bevindt Antoine Doinel zich in het leger. Hij krijgt daar echter oneervol ontslag, vanwege ‘instabiliteit van zijn karakter.’ Het eerste dat hij daarna doet is een bezoek brengen aan een prostituee, als een soort teken van een terugkeer in de wereld. Terug in Parijs ziet hij zijn oude vriendin Christine weer, met wie hij gedurende zijn diensttijd correspondeerde. Via haar ouders komt hij aan zijn eerste baantje, als nachtwaker in een hotel. Daar wordt hij al snel weer ontslagen wanneer hij een privédetective binnenlaat die daardoor op heterdaad een overspelige relatie constateren kan. Doinel komt in dienst bij het detectivebureau, waar hij opdracht krijgt om mensen te schaduwen. Daar blijkt hij niet zo erg goed in te zijn en uiteindelijk wordt hij ondergebracht als spion in een schoenenzaak, waar hij erachter moet komen wat de werknemers van de baas vinden. Hij ontmoet vervolgens de vrouw van de baas, Mme. Tabard (Delphine Seyrig), die voor hem de ideale vrouw representeert.

Baisers volés heeft na ruim veertig jaar nog niet aan kracht ingeboet. De film is af en toe komisch, vaak luchthartig en soms romantisch. Vooral is het een afgerond geheel, over een jongeman die zijn rites de passage beleeft, in zijn overgang van jongen naar man. Zoals in wel meer films van Truffaut, zitten ook hier talloze kleinere gebeurtenissen en personages die niet direct iets met de grote verhaallijn te maken hebben.

Op de achtergrond klinkt de tijdgeest door. 1968 was het jaar van de landelijke en internationale protesten en stakingen. Christine gaat af en toe naar demonstraties toe en de hele film ademt een moderne en vrije sfeer, eigenlijk een soort voorbode van de ethische en seksuele revolutie die door de gebeurtenissen van 1968 op gang zou komen. Desondanks is Baisers volés verre van een politieke film. In feite creëert Truffaut een geheel eigen wereld met eigen wetten en regels. In die wereld zoekt Antoine zijn weg door het idealiseren van menselijke relaties.

De regisseur presenteert zijn blik op de wereld, door alledaagse en droogkomische dingen te vermengen met diepere elementen, als de dood en opvattingen over liefde en relaties. Centraal staan vanzelfsprekend de belevenissen van Antoine, die vaak net niet helemaal lijkt te weten hoe hij zich in het leven dient te gedragen. Hij lijkt weinig ambitieus en rolt van de ene baan in de andere, van de armen van de ene vrouw in die van de andere. De soms wat naïeve capriolen houden de vaart en de luchtigheid in de film, die samen met Les quatre cents coups gezien kan worden als hoogtepunt in het oeuvre van een van Frankrijks grootste cineasten.

Baisers volés, met onder anderen Jean-Pierre Léaud, Delphine Seyrig, Claude Jade, Michael Lonsdale, Harry-Max, André Falcon, Daniel Ceccaldi, Claire Duhamel, Catherine Lutz, Martine Ferrière, Jacques Rispal, Serge Rousseau, Paul Pavel, François Darbon, Albert Simono.

Related posts:

1. Les quatre cents coups
2. Jules et Jim
3. À bout de souffle

Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran begon ooit als toneelstuk maar groeide uit tot een roman en uiteindelijk een film. De auteur, Eric-Emmanuel Schmitt, werkte samen met regisseur François Dupeyron (C’est quoi la vie, La chambre des officiers) aan het script voor de film. Een hoofdrol is weggelegd voor oudgediende Omar Sharif (Lawrence of Arabia), die voor zijn vertolking van Monsieur Ibrahim een César kreeg toegekend. Daarnaast kreeg de film nog een aantal andere filmprijzen en nominaties.

Het verhaal richt zich op Moïse, ook wel Momo genoemd, een jongen die alleen met zijn vader opgroeit. Omdat zijn vader de hele dag weg is, moet Momo voor zichzelf zorgen en daarbij ook ’s avonds een bord eten op tafel zetten. Hij doet zijn boodschappen bij de ‘Arabier’ in de straat, een kruidenier die het grootste deel van de dag open is. Op een dag besluit Momo om zijn spaarcenten te besteden aan een bezoek aan een prostituee. Ze wonen namelijk middenin de rosse buurt en Momo ziet ze dagelijks vanuit zijn raam op de straat flaneren. Na een keer is zijn spaargeld op en om vaker te gaan probeert hij uit alle macht om aan meer geld te komen. Hij steelt kleine dingen bij de Arabier, om zo wat over te houden van het geld dat zijn vader hem voor het eten geeft. De Arabier, Ibrahim, komt daar echter al snel achter. In plaats van hem de les te lezen, sluit hij vriendschap met Momo. De twee ontwikkelen zo een nauwe band en Ibrahim wordt als een vader voor de jongen.

Ondanks dat religie niet het hoofdthema van de film is, speelt het wel een grote rol. Momo is Joods, Ibrahim is moslim. Beiden zijn niet al te streng in de leer, Momo doet in feite helemaal niets met zijn achtergrond en Ibrahim is een moslim van de Soefi-kant, oftewel een die de nadruk meer legt op de spirituele beleving van het geloof. Ibrahim leert Momo de belangrijke lessen van het leven en helpt hem in de omgang met andere mensen. De onderlinge acceptatie van twee geloven is min of meer een vaststaand gegeven en regisseur Dupeyron focust juist op de persoonlijke groei van beide personages. Zo komt Ibrahim er uiteindelijk toe een auto te kopen en rijlessen te nemen, en tegen het eind van de film beginnen ze aan een lange reis, dwars door Europa, op zoek naar de roots van Ibrahim.

Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran is geen film die een moreel oordeel klaar heeft, niet over religies en ook niet over gedrag van mensen. Zo wordt de harde werkelijkheid van het dagelijkse leven van de prostituees niet getoond en ook de slechte relatie tussen Momo en zijn vader wordt nergens tot hoofdthema van de film gemaakt. Geholpen door de uitstekende prestaties van beide hoofdrolspelers – Omar Sharif en Pierre Boulanger – is de film een mooie verkenning van een, voor de meeste van ons, onbekende cultuur en leefomgeving. Misschien niet overal even realistisch maar daarom niet minder pakkend.

Leuk in de film zijn ook de paar knipoogjes naar de Nouvelle Vague. Zo kleedt de vader van Momo zich in de stijl van mannen als Jean-Paul Belmondo en komt ook Isabelle Adjani nog even in beeld, verkleed als Brigitte Bardot in de film Le mépris. Dit, de goede soundtrack en enkele grappige scènes die in de film verwerkt zitten, maken Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran tot een hartverwarmende en charmante film. Dupeyron vertelt samen met Eric-Emmanuel Schmitt een open en onbevooroordeeld verhaal, met de juiste gevoeligheid, zonder sentimenteel te worden.

Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran, met onder anderen Omar Sharif, Pierre Boulanger, Gilbert Melki, Isabelle Renauld, Lola Naymark, Anne Suarez, Mata Gabin, Céline Samie, Isabelle Adjani.

Related posts:

1. Monsieur Klein
2. Monsieur Batignole
3. C’est quoi la vie?

Wie in Parijs het Musée Rodin bezoekt, komt daar ook een zaaltje tegen met beeldhouwwerken van Camille Claudel. Haar plaats in dat museum is typerend voor haar leven. Jarenlang werkte ze namelijk in de schaduw van de grote meester Auguste Rodin, aan wie de wereld het befaamde beeld ‘de denker’ te danken heeft. Daarbij had ze ook nog eens een stormachtige relatie met deze Rodin, die tevens haar leraar was. Bruno Nuytten kwam in 1988 met een film over haar leven. In de hoofdrollen schitteren twee steracteurs, Isabelle Adjani en Gérard Depardieu. De film werd genomineerd voor twee Oscars en wist zeven Césars mee naar huis te nemen.

In ruim tweeëneenhalf uur vertelt de film het verhaal van het leven van Camille Claudel. Als jonge vrouw krijgt ze volop de kans haar talent voor beeldhouwen te ontplooien. Ze is eigenzinnig en wil er alles aan doen om ervoor te zorgen dat de grote Auguste Rodin haar onder zijn hoede neemt. Deze beseft direct als hij haar werk ziet dat ze een groot talent heeft. Al snel wordt ze meer dan zijn assistent, en na enige tijd trekt ze zelfs bij hem in. Maar Rodin stelt haar niet in staat onder eigen naam beroemd te worden en daarbij weigert Rodin ook om zijn levensgezellin Rose de deur wijzen. Uiteindelijk leidt dit tot een breuk tussen de twee kunstenaars. Vanaf dat moment raakt Camille Claudel langzaamaan in een depressie en krijgt ze waanideeën. Zo denkt ze dat Rodin haar op alle mogelijke manieren tegenwerkt en ervoor zorgt dat haar kunstwerken niet verkocht worden. Tenslotte besluiten Camille’s moeder en broer Paul om haar in een inrichting te stoppen. Daar zou ze uiteindelijk niet meer uitkomen en dertig jaar later overlijdt ze eenzaam.

Aan de ene kant is de film Camille Claudel een prachtige gedramatiseerde versie van het leven van de Franse kunstenares, intens en pakkend vertolkt door Isabelle Adjani. Aan de andere kant geeft de film ook een mooi beeld van het Parijse kunstenaarsmilieu aan het begin van de twintigste eeuw. Daarbij richt de film zich vooral op de moeite van een kunstenaar om een eigen weg en stijl te ontwikkelen. Die moeite wordt voor Claudel nog verergerd door het feit dat ze een vrouw is in een tijd dat de kunstenaarswereld vooral door mannen gedomineerd werd.

Regisseur Nuytten neemt voor zijn biografische film het boek van Reine-Marie Paris als uitgangspunt. Deze schrijfster is een kleindochter van Paul Claudel, de broer van Camille, en ze was ook betrokken bij de totstandkoming van de film. De film wordt voornamelijk gedragen door het acteerwerk van Adjani en Depardieu. Ze zijn geloofwaardig in hun rollen en weten de sfeer en gebruiken van die tijd goed over te brengen.

Door de lengte is de film wel een tamelijk lange zit. Dit wordt echter goedgemaakt door de mooie rol van Adjani, die eens te meer schittert als knappe en tegelijk labiele vrouw. Je ziet haar groeien in haar rol, eerst als jonge vrouw die de wereld aan haar voeten heeft, en later wanneer ze de eerste tekenen van waanzin vertoont. Hoewel de film soms wellicht wat te melodramatisch is om een realistische biografie te zijn, helpt Camille Claudel wel om het talent van deze vrouw in een nieuw daglicht te stellen. Ze had als geen ander de gave om leven te geven aan dood steen en brons.

Camille Claudel, met onder anderen Isabelle Adjani, Gérard Depardieu, Laurent Grévill, Alain Cuny, Madeleine Robinson, Katrine Boorman, Danièle Lebrun, Aurelle Doazan, Madeleine Marie, Maxime Leroux.

Related posts:

1. Il y a longtemps que je t’aime
2. Indochine
3. L’histoire d’Adèle H.

Microcosmos is een film over het leven dat zich dagelijks onder onze voeten afspeelt; als we tenminste middenin een prachtig natuurgebied leven. De acteurs in deze film van de fotografen en biologen Claude Nuridsany en Marie Pérennou zijn enkele tientallen veel voorkomende insecten. De locatie: een verlaten natuurgebied in het Franse departement Aveyron. Vele jaren onderzoek gingen vooraf aan de film en het schieten van de beelden nam zo’n drie jaar in beslag. Dat was niet voor niets, want de film werd beloond met lovende kritieken en een behoorlijk aantal filmprijzen, zoals een vijftal Césars en de prijs voor beste techniek op het filmfestival van Cannes.

De film is een documentaire over een dag uit het leven van de insecten die je zoal op een stuk land in een natuurgebied kunt tegenkomen. Een dag die voor velen een heel seizoen is, of soms een heel leven. Zo komen onder andere rupsen, slakken, mieren, sprinkhanen, waterspinnen en kevers voor het oog van de camera. Ze werden gefilmd met speciaal vervaardigde close-up camera’s en komen in beeld zoals je ze niet vaak zult hebben gezien. Microcosmos laat zien hoe de insecten de dag doorkomen, hoe ze bezig zijn met het verzamelen van voedsel, het graven van een hol, wat voor paringsrituelen ze hebben en hoe ze in verbinding staan met de planten- en waterwereld.

Een behoorlijk deel van de beelden werd in een studio opgenomen. Die studio stond echter wel middenin het natuurgebied waar de andere beelden geschoten werden. De makers dalen met de film echt af tot het niveau van de insecten. Je krijgt geen beeld voorgeschoteld van bovenaf gezien, zoals we normaal gesproken naar de beestjes kijken. Door de macrobeelden lijkt een sprinkhaan zo groot als een dinosaurus, een motje zo groot als een vogel.

Microcosmos is een film met prachtige close-upbeelden van een grotendeels onbekende wereld. De kwaliteit van de beelden is over het algemeen hoogstaand. We zien mieren waterdrinken uit een poeltje dat voor ons slechts enkele druppels water bevat, maar voor de mieren een klein meer is. We zien slakken die in een innige verstrengeling samensmelten, bijen die de nectar van een bloem opslurpen, een waterspin die vlak onder het wateroppervlakte een met lucht gevuld holletje maakt.

De film bevat nauwelijks een verhaallijn en amper commentaar. Het is min of meer een aaneenschakeling van kleine episodes met een of meerdere insecten in de hoofdrol. Met name dankzij de indrukwekkende muziek van componist Bruno Coulais wordt die aaneenschakeling nergens echt saai of langdradig. Op sommige momenten vermengt de muziek zich met het omgevingsgeluid, op andere momenten klinken zachte stemmen boven de soundtrack uit. Velen zullen de componist overigens het beste kennen door zijn filmmuziek voor de film Les Choristes uit 2003, waarvoor hij een Oscarnominatie kreeg.

De documentaire is intrigerend en bevat levensechte en vooral levensgrote opnames van vrij normale insecten, die ieder van een verrassende schoonheid zijn. Voor wie altijd al eens heeft willen weten wat al die kleine beestjes dagelijks uitvoeren, is de film een aanrader. Het doet je stilstaan bij de wondere wereld waar je wandelend in de natuur al te snel voorbij loopt. Als je bedenkt dat de wereld voor die kwetsbare maar mooie insecten vaak een strijd op leven en dood is, stap je in het vervolg misschien wat voorzichtiger over en door hun leefgebied.

Microcosmos: le peuple de l’herbe, met de stem van Jacques Perrin.

Related posts:

1. Être et avoir
2. Paul dans sa vie
3. Ridicule

Van alle Nouvelle Vague-regisseurs was Jacques Rivette waarschijnlijk nog de minst commerciële filmmaker. Zijn films vallen op door hun lengte en de typische elementen uit de Nouvelle Vague-stroming. Rivette begon al met Paris nous appartient in 1957. Hierdoor kan de film gezien worden als een van de allereerste films uit de nieuwe filmstroming. Omdat Rivette met een klein budget werkte en verder niet op commercieel succes uit was, kwam de film pas vier jaar later gereed. In de tussentijd behaalden collega’s en vrienden als Claude Chabrol, François Truffaut en Jean-Luc Godard roem met hun eerste films, waardoor vooral zij als vertegenwoordigers van de Nouvelle Vague gezien zouden gaan worden.

In Paris nous appartient lijkt Rivette een nogal klassieke film af te leveren. De film is een uitvergroting van de maatschappij van die tijd, een maatschapij onder invloed van angst door de dreiging van een koude oorlog en de botsing tussen politieke systemen. Anne Goupil, een jonge studente, wordt door haar broer geïntroduceerd in een kunstenaarsgezelschap. De kunstenaars worden beziggehouden met de vraag of een oude bekende van hen, Juan, zelfmoord gepleegd heeft of wellicht vermoord is. Als Anne waarschuwingen krijgt dat dezelfde krachten die tot de dood van Juan leidden ook andere slachtoffers zullen vragen, raakt ze betrokken bij iets dat haar boven het hoofd gaat. Geïntrigeerd door de gebeurtenissen geeft ze haar studie op en krijgt ze een rol in een uitvoering van Pericles van Shakespeare. Beetje bij beetje probeert ze achter de waarheid te komen.

Paris nous appartient is ondanks de lengte en uitstraling een tamelijk toegankelijke film. Die lengte van ruim twee uur valt overigens nog aardig mee als je bedenkt dat het een van de kortere films van Rivette is. Zo maakte hij bijvoorbeeld meerdere films die uren duurden, met als absolute uitschieter een film van zo’n 12 uur. Zoals zoveel films uit de Nouvelle Vague, wordt ook Paris nous appartient getypeerd door het lage budget dat de filmmaker had. Het gevolg daarvan is dat er op locatie en met eenvoudige middelen gefilmd moest worden en dat de film een bijna documentaire-achtige stijl heeft.

Opvallend aan de film is dat er narratief gezien vrij weinig gebeurt. Er is voor de kijker geen enkele reden om te geloven in een samenzwering, simpelweg omdat er erg weinig feiten worden losgelaten, bijvoorbeeld over de dood van Juan. Ondanks dat neemt het personage Anne je bij de hand en leidt ze je als het ware door de film heen, waarbij je steeds meer in twijfel raakt over de precieze gebeurtenissen.

Wanneer je wat afgestompt raakt door het trage tempo zijn er altijd nog de typerende plekjes in Parijs die een belangrijk onderdeel vormen van de film. De steegjes, straatjes, pleintjes en wijde uitzichten vormen als het ware de achtergrond waartegen de karakters van de personages zich ontwikkelen. Paris nous appartient is verplichte kost voor iedereen die zich een beeld probeert te vormen van de Nouvelle Vague. In de gesprekken tussen de jonge intellectuelen, de politieke invloeden, de thematiek en de opbouw van de film schemeren al die andere films door die tot boegbeeld van de Nouvelle Vague zijn uitgegroeid. Daarnaast geeft het een mooi beeld van het Parijs van de jaren ‘50, een multicultureel centrum, waar de basis werd gelegd voor latere gebeurtenissen, zoals bijvoorbeeld de woelige tijden rond mei 1968.

Deze film was overigens een van de twee films die Jacques Rivette op een vrij traditionele manier maakte: eerst een goed verhaal, daarna een script en de dialogen, vervolgens er acteurs bij vinden en als laatste het filmen. Na zijn tweede film zou hij die methodiek laten varen en zijn films samen met de acteurs gaandeweg maken, zonder vooropgezette planning.

Paris nous appartient, met onder anderen Betty Schneider, Giani Esposito, Françoise Prévost, Daniel Crohem, François Maistre, Brigitte Juslin, Noëlle Leiris, Monique Le Porrier.

Related posts:

1. Hiroshima mon amour
2. Jules et Jim
3. Une femme est une femme

De roman Le rouge et le noir werd geschreven door de schrijver Stendhal (echte naam Marie-Henri Beyle) en verscheen in 1830. Het boek wordt gezien als een van de eerste waarin realistische invloeden duidelijk naar voren kwamen en was in zekere zin zijn tijd vooruit. Het verhaal gaat over een jongeman die vanuit zijn armoedige afkomst op de sociale ladder probeert te stijgen. Het boek werd verschillende keren verfilmd, zowel in het Frans, Engels als Duits, waarvan twee keer door de BBC. De versie uit 1954 van regisseur Claude Autant-Lara is een van de bekendste. In 1997 maakte Jean-Daniel Verhaeghe een tweedelige televisieserie, met Kim Rossi Stuart, Carole Bouquet en Judith Godrèche.

Julien, een getalenteerde jongen van 18, verlaat de houtzagerij van zijn vader om in dienst te treden bij de burgemeester van Verrières, als huisonderwijzer. Hij krijgt de taak om de zoon te onderwijzen en te vermaken. Hij kan goed met hem opschieten en de vrouw des huizes, Madame de Rênal, raakt onder de indruk van de jonge en knappe Julien. De twee krijgen een verhouding, die een reeks fatale gebeurtenissen in gang zal zetten. Na enkele passionele momenten vetrekt Julien naar het seminarie van Besançon, om in de leer voor priester te gaan. Vanuit het seminarie komt hij terecht bij de markies de la Môle, bij wie hij secretaris wordt. De markies heeft een mooie dochter, Mathilde, die hij weet te verleiden. Als de verhouding tussen de twee openbaar wordt, stuurt de markies hem eerst naar het leger om in rang en eer te stijgen. Juist als ze op het punt staan te gaan trouwen, laat Madame de Rênal weer van zich horen.

Het probleem van een verfilming van een beroemde roman is dat er altijd elementen uit het oorspronkelijke verhaal aangepast of verwijderd moeten worden. Ook bij deze verfilming wordt er nogal wat in het oorspronkelijke verhaal gesneden. Toch is dat niet per definitie een slechte zaak. Het gaat er vooral om dat het uiteindelijke product een op zichzelf staande versie van het oorspronkelijke verhaal wordt. Wat dat betreft zit het met dit tweeluik wel goed. De beelden, decors en acteerprestaties zijn degelijk, zij het soms wat erg romantisch en gepassioneerd, en geven in elk geval een goed beeld van de sfeer van de roman.

Er is veel discussie geweest over de precieze betekenis en opbouw van het boek. Alleen al de titel laat ruimte voor interpretatie: gaat het vooral om de tegenstelling tussen de kleuren van het leger (rood) en de kerk (zwart), of gaat het juist om de liefde en de dood. Is het boek uiteindelijk vooral een soort liefdesverhaal, of juist niet. Deze verfilming kiest welbewust voor de interpretatie van het verhaal als liefdesverhaal. De hoofdpersoon (gespeeld door Kim Rossi Stuart) lijkt toch vooral op zoek naar de ultieme liefde, zelfs als die tot de dood leidt. In het boek is de Julien soms monsterlijk, vaak berekenend en hypocriet. In de film lijkt hij vooral het slachtoffer van de liefde. De makers slagen er daardoor in een eigenzinnige en erg mooie film te maken, die niet direct helemaal in de lijn van het boek is, maar die wel interessant genoeg is om op zichzelf bekeken te worden.

Le rouge et le noir, met onder anderen Carole Bouquet, Kim Rossi Stuart, Judith Godrèche, Claude Rich, Bernard Verley, Constanze Engelbrecht, Francesco Acquaroli, Maurice Garrel, Rüdiger Vogler, Claudine Auger.

Fragment uit de film:

Related posts:

1. Une vieille maitresse
2. Le comte de Monte Cristo
3. Chez Maupassant

Bij het horen van haar naam zou je verwachten met een op en top Scandinavische regisseur te maken te hebben. Toch is Mia Hansen-Løve een geboren Parisienne en haar film is zo Frans als het maar zijn kan. Zoals roemruchte voorgangers uit de Nouvelle Vague is ze verbonden aan het filmtijdschrift Cahiers du Cinéma. Net als die voorgangers valt ze ook al op jonge leeftijd op. Le père de mes enfants is haar tweede film. Ze haalde haar inspiratie voor deze film uit gebeurtenissen rond haar eerste film. Die film zou namelijk geproduceerd worden door Humbert Balsan, een producent die voor het uitkomen van haar film zelfmoord pleegde. Le père de mes enfants gaat eveneens over een producent die zelfmoord pleegt. Toch is het geen biopic. Eerder een persoonlijke film waarin ze moeiteloos en gedetailleerd in beeld brengt hoe het er in de wereld van de Franse onafhankelijke films aan toe gaat.

Filmproducent Grégoire Canvel is een bevlogen man, die zich met groot gemak door de hectische Parijse filmwereld beweegt. Hij is een liefhebber en stimulator van de onafhankelijke kunstfilm en dus is hij constant druk bezig met het zoeken naar nieuw filmtalent en het onderhandelen over budgetten. Daarbij is hij ook een familieman, die tegenover zijn vrouw en kinderen vrolijk, zorgzaam en enthousiast is. Weinig lijkt zijn goede humeur te beïnvloeden. Maar wanneer hij financieel in de problemen komt, blijkt de druk toch te groot en stapt hij van het ene moment op het andere uit het leven. De film, die dan nog maar op de helft is, richt zich vervolgens op hoe zijn gezin hiermee om gaat. Ze blijken vooral druk bezig te gaan met het herstellen van de foutjes uit Grégoires leven.

Le père de mes enfants is een erg realistische film die het moet hebben van een integer verhaal en gedegen acteerprestaties. Er is weinig voor nodig om je te laten meeslepen in het verhaal. De observaties van Mia Hansen-Løve zijn oprecht en goed afgemeten. Er is geen plaats voor melodrama, nee, de film focust vooral op het hernieuwde begin in het leven van de vier vrouwelijke gezinsleden. Ondanks dat ze zich vragen stellen over de persoon en beweegredenen van Grégoire – en als kijker doe je dat vanzelf ook – gaat het leven door en moeten ze het een plaats zien te geven in hun eigen leven. Kun je een persoon ooit volledig doorgronden, wat zegt iemands leven nou echt over iemand?

De tweede film van Mia Hansen-Løve kun je zien als een film over de kracht van vrouwen. Tegelijk is het een ode aan het gezinsleven. De film is op zijn best in de onbezorgde momenten die Grégoire met zijn familie besteedt. Op vakantie, zwemmend in een bergmeertje, op de korte momenten waarop hij met zijn dochters omgaat, wanneer hij ze kietelt, met ze stoeit, wanneer hij in een oude kapel vertelt over de geschiedenis van de tempeliers.

De beginnend regisseur maakt indruk met haar film. Ze gaat niet voor de goedkope oplossingen, maar weet met rake observaties en eenvoudige beelden de juiste balans te vinden, waardoor haar verhaal aan betekenis wint. Niet te missen voor liefhebbers van realistische en emotionele dramafilms.

Met onder anderen: Louis-Do de Lencquesaing, Chiara Caselli, Alice de Lencquesaing, Alice Gautier, Manelle Driss, Eric Elmosnino, Sandrine Dumas, Dominique Frot, Antoine Mathieu, Igor Hansen Love, Elsa Pharaon, Olivia Ross.

Related posts:

1. Au revoir les enfants
2. Les enfants terribles
3. La fille du RER