Na het overwegend goed ontvangen biografische Coco avant Chanel gooit regisseur Anne Fontaine het met Mon pire cauchemar (Mijn ergste nachtmerrie) over een andere boeg. In deze komedie zet ze de Franse steractrice Isabelle Huppert tegenover de Waalse acteur Benoît Poelvoorde, die voor de derde keer met Fontaine samenwerkt. Huppert en Poelvoorde troffen elkaar nog niet eerder in een film. Dat levert een interessante botsing tussen acteerstijlen op, wat ook naar voren komt in de personages die ze vertolken. Mon pire cauchemar moet het vooral hebben van deze twee grootheden, die toch wat moeite hebben het traditionele script boven de middelmaat uit te trekken.

De film is aan de basis namelijk wel erg volgens het boekje: neem twee personages van totaal verschillende komaf en zorg dat ze dagelijks met elkaar op moeten trekken, waardoor ze ondanks hun verschillen toch tot elkaar aangetrokken worden. In een ver verleden waren komedies al rond dit principe opgebouwd, en nog steeds staat een dergelijk verhaal vaak garant voor een humoristische film. Dat principe wordt dan ook precies zo toegepast op Agathe (Isabelle Huppert) en Patrick (Benoît Poelvoorde). Agathe, de stijve en alles controlerende galeriehoudster, getrouwd met een saaie uitgever, komt in contact met de vader van een schoolvriend van haar zoon. Die vader, Patrick, is in alles haar tegenpool: arm, zonder vast werk en verblijfplaats, en flierefluitend door het leven gaand, van de ene vrouw naar de andere en van de ene klus naar de andere. Omdat hun zoons vrienden zijn, moeten ze wel een manier vinden om met elkaar om te gaan.

Tot Agathes ongenoegen zorgt haar man François er ook nog eens voor dat Patrick een inbouwkast in hun slaapkamer mag komen bouwen. De saaie boekenman François raakt daarbij geïntrigeerd door Patricks levensstijl. Hij maakt kennis met sociaal werkster Julie, die haar best doet om Patricks zoon uit handen van jeugdzorg te houden. François ontdekt bij Julie het warme bad van de liefde opnieuw en verlaat zijn vrouw Agathe. Door die scheiding, en een paar drankjes te veel, komen heel Agathes leven en haar relaties in een ander licht te staan en blijken Patrick en Agathe toch meer met elkaar te hebben dan ze eerst dachten.

Ondanks het wat traditionele karakter van Mon pire cauchemar, trekt de film wel de juiste registers open bij de confrontatie tussen twee de verschillend persoonlijkheden en levensstijlen van Agathe en Patrick. Vooral het typetje dat door Benoît Poelvoorde wordt neergezet werkt op de lachspieren, zeker in combinatie met de van nature al wat stijve Isabelle Huppert. Anne Fontaine probeert er ook nog een vleugje sociaal drama aan toe te voegen, maar daar moet deze film het niet van hebben. Waar Mon pire cauchemar het wel van moet hebben zijn de gevatte dialogen en bovenal het spel van Huppert en Poelvoorde. Wanneer je fan bent van een van twee is dat toch zeker al een reden om deze film te gaan zien. Wanneer je weinig met ze hebt, kun je misschien beter een komedie als Intouchables nog maar eens in de dvd-speler stoppen. Want ondanks de goede pogingen van beide steracteurs blijft Mon pire cauchemar dankzij het voorspelbare verhaal niet erg lang hangen.

Mon pire cauchemar, met onder anderen Isabelle Huppert, Benoît Poelvoorde, André Dussollier, Virginie Efira, Corentin Devroey, Donatien Suner, Aurélien Recoing, Eric Berger, Philippe Magnan, Bruno Podalydès, Samir Guesmi, Françoise Miquelis, Jean-Luc Couchard.

38 getuigen van een moord en niemand die zijn mond open doet. Ergens in een kille straat in het Franse Le Havre vindt een onbekende, jonge buurtbewoonster de dood. Haar buren hullen zich in stilzwijgen, alsof er juist die nacht een diepe mist was neergedaald over de havenstad, die alle geluiden dempte. Maar wat gebeurt er als een van hen toch zijn mond opentrekt? De Belgische regisseur Lucas Belvaux baseerde zich voor zijn film op het boek Est-ce ainsi que les femmes meurent van Didier Decoin. In dat boek beschrijft de auteur de gebeurtenissen rondom de moord op Kitty Genovese in het New York van het jaar 1964. De filmbewerking van Belvaux was de openingsfilm van het filmfestival van Rotterdam in 2012.

Het koppel Louise en Pierre hebben een onregelmatig leven; hij is havenloods en zij werkt lange dagen en gaat veel op reis. Gezien het feit dat al hun buren min of meer dezelfde levens leiden, zal duidelijk zijn dat de onderlinge verbondenheid ver te zoeken is in de appartementsgebouwen. Toch komen na de plotselinge moord op de jonge vrouw al snel en massaal de kaarsen en bloemen, en wordt een herdenkingsdienst druk bezocht. In schril contrast staat de stilte van de omwonenden. Tot Pierre aan zijn vrouw onthult dat hij die bewuste nacht niet werkte, zoals hij eerder verklaarde, maar gewoon thuis was en alles heeft gehoord en gezien. Hun relatie komt danig onder druk te staan door de stress die deze belevenis oplevert bij Pierre. Om zijn geweten te stillen besluit Pierre uiteindelijk naar de politie te gaan en zijn verhaal te vertellen. Hij heeft alles gezien en gehoord, sterker nog, de vrouw heeft zo hard geschreeuwd dat het onmogelijk is dat niemand anders uit de buurt iets gehoord zou hebben.

Met het verhaal van 38 témoins kun je als regisseur veel kanten op. Je kunt er een thriller van maken waarbij het gaat om de vraag wie de moord gepleegd heeft, of waarom de buurtbewoners geen hulp geboden hebben. Belvaux kiest echter voor een meer filosofische benadering van het onderwerp. De vraag waarom de buurtbewoners niets gedaan hebben wordt niet beantwoord, evenals de vraag wie de moordenaar nu precies was. Interessanter is, volgens Belvaux, wat de moord met de buurtbewoners zelf doet, meer in het bijzonder met Louise en Pierre. Dankzij het feit dat Pierre niet eens even de politie gebeld heeft raakt zijn leven overhoop gegooid, evenals dat van zijn vrouw, die niet begrijpt hoe haar man iemand een moord heeft horen en zien begaan en niet reageerde.

De lafhartigheid van de buurtbewoners bij een moord als die op Kitty Genovese is inmiddels gebombardeerd tot psychologisch fenomeen: hoe meer omstanders, hoe kleiner de kans dat een van hen hulp biedt aan een slachtoffer. Zo ook in 38 témoins, iedereen weet van elkaar dat de ander de vrouw in doodsangst moet hebben horen schreeuwen, en iedereen weet dat niemand daarop gereageerd heeft. Die collectieve schuld kleeft aan de bewoners en wordt door regisseur Belvaux aan het licht gebracht. Door de manier waarop Belvaux de straat en de verschillende appartementen in beeld brengt, word je als kijker flink gestuurd: je weet vanaf het begin dat mensen de moord gezien moeten hebben. Het kille karakter van de straat versterkt de bevreemdende sfeer van de stad, wat in de film goed wordt uitgebuit.

Doordat de redenen van de buurtbewoners niet uitgediept worden, blijf je met een onbestemd gevoel achter. Wat is precies de intentie van de regisseur? De onverschilligheid van het menselijk ras tegenover geweld aantonen? De kijker confronteren met de vraag wat hij of zij gedaan zou hebben? Voor het gevoel levert Belvaux net iets te weinig af om na het zien van 38 témoins tevreden naar huis te gaan.

38 témoins, met onder anderen Yvan Attal, Sophie Quinton, Nicole Garcia, François Feroleto, Natacha Régnier, Patrick Descamps, Didier Sandre, Bernard Mazzinghi, Laurent Fernandez, Pierre Rochefort, Philippe Résimont, Sébastien Libessart, Dimitri Rataud.

De van oorsprong Poolse regisseuse Malgorzata Szumowska maakt met Elles haar eerste buitenlandse film. Helemaal onbekend met de Europese filmwereld is ze niet, ze was co-producent van Lars von Triers Antichrist. In Elles verkent ze het omstreden onderwerp van Parijse studentes die als callgirl werken om hun studie te bekostigen. Haar gezichtspunten en aanpak zijn misschien wat feministisch te noemen, de film op zich geeft een interessante blik op de tegenstellingen tussen de verschillende opvattingen die er over dit onderwerp zijn. Elles wordt gedragen door een als altijd intens acterende Juliette Binoche, die in Trois Couleurs ook al eens samenwerkte met een Poolse filmmaker. De makers van de film lieten zich deels inspireren door het werk van de Britse schrijfster Virginia Woolf, met name door de persoonlijke beschrijvingen vanuit een vrouwelijk gezichtspunt in haar boek Mrs. Dalloway.

Anne (Juliette Binoche) is journalist voor het tijdschrift Elle. Ze is bezig met een stuk over Parijse studentes die zich vrijwillig prostitueren om hun studie te kunnen betalen. Zelf is ze getrouwd en heeft ze twee kinderen, en behoort ze tot de welgestelde klasse. Ze interviewt twee studentes, de Franse Charlotte en de Poolse Alicja, die beiden hun werkzaamheden verborgen houden voor bekenden. Door seks te hebben met voornamelijk wat saaie getrouwde mannen kunnen ze een relatief luxe leven leiden. Anne, die eerst nogal sceptisch is, merkt dat beide studentes niet erg zitten met hun levensstijl, en er op sommige momenten zelfs van kunnen genieten. In een serie van flashbacks zien we met welk soort mannen de studentes contact hebben, en steeds meer blijkt dat de ingedutte Anne inspiratie haalt uit de verhalen van haar bronnen. Hoe verder de film vordert, hoe meer ze geraakt wordt door de seksuele onbevangenheid en ervaringen van deze meiden, die haar kinderen zouden kunnen zijn.

De regisseur wil de vraag stellen wie van de personages hier uitgebuit wordt. Zijn het de studenten, die betaald krijgen voor hun lichamelijke inspanningen, of is het misschien wel Anne, die al jaren in een ingedut huwelijk leeft, onder de plak van haar man die haar weinig aandacht meer geeft en onder de morele opvattingen van de burgerlijke klasse? Szumowska kijkt met een andere blik naar het werk van de jonge studentes dan je normaal gesproken in de media hoort: de studentes doen het over het algemeen niet tegen hun zin en zijn verslaafd geraakt aan het makkelijke geld en de aandacht van mannen. Van onderdrukking is op het eerste gezicht geen sprake.

De uiteindelijke impact van Elles is minder dan je vooraf zou verwachten. De film bloedt in zekere zin naar het einde toe dood, waarbij niet echt duidelijk wordt wat Anne, de journalist, nu echt wijzer is geworden van haar gesprekken met Charlotte en Alicja. Het meest interessant is nog de verandering die er in Anne zelf heeft plaatsgevonden: ze begint haar onderzoek als journalist vanuit de tegenstelling tussen ‘hen’ en haarzelf, maar gaandeweg raakt ze steeds meer persoonlijk betrokken bij haar onderwerp en stelt ze zichzelf vragen over haar eigen seksualiteit. Opvallend is verder dat in Elles vooral een pessimistische visie op seks naar voren komt. Bij het tonen van een wereld waarin het steeds meer een transactie is geworden – zowel voor de studentes als voor Anne -, verliezen de filmmakers de andere mogelijkheid uit het oog, namelijk die van seks in een liefdevolle relatie.

De film bevat een aantal expliciete scènes. Daardoor balanceert Elles op het randje van een voyeuristisch inkijkje in het leven van twee jonge studentes, en gaat daar soms ook overheen. Tegelijk hebben al die beelden wel een bepaalde functie in het verhaal. Ze zorgen er echter voor dat Elles niet voor iedereen geschikt is. De film wil de kijker confronteren en misschien wel een beetje shockeren, voor zover we tegenwoordig door deze beelden en praktijken overigens nog geshockeerd kunnen worden.

Elles, met onder anderen Juliette Binoche, Anaïs Demoustier, Joanna Kulig, Louis-Do de Lencquesaing, Krystyna Janda, Andrzej Chyra, Ali Marhyar, Jean-Marie Binoche, François Civil, Pablo Beugnet, Valérie Dréville, Jean-Louis Coullo’ch, Arthur Moncla, Scali Delpeyrat, Laurence Ragon.

Net als in veel van zijn eerdere films neemt Robert Guédiguian zijn persoonlijke leven als inspiratiebron bij de film Les Neiges du Kilimanjaro. Zijn vader, van Armeense afkomst, was dokwerker in de haven van Marseille. In zijn nieuwste film is de hoofdpersoon dat ook, zij het wel een die maatschappelijk is opgeklommen naar een burgerlijk leven, met vrouw, kinderen, kleinkinderen en een eigen huis nabij de Middellandse zee. Guédiguian zoekt voor de film wederom zijn toevlucht bij voor hem vertrouwde acteurs. Jean-Pierre Darroussin, die de hoofdrol op zich neemt, speelde al in 14 van zijn films. Ariane Ascaride – Guédiguians vrouw – was zelfs al in 16 van zijn films te bewonderen. Thema van de film is klassenonderscheid, of eigenlijk het gebrek daaraan.

Michel loopt tegen pensioenleeftijd wanneer hij plotseling zijn werk in de haven van Marseille verliest. Hij verwacht niet meer aan werk te geraken in de jaren die voor hem liggen, en maakt zich op om met zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen van zijn pensioen te gaan genieten. Ter gelegenheid van zijn dertigjarig huwelijk krijgen hij en zijn vrouw Marie-Claire een reisje naar Afrika aangeboden door familie en vrienden. Maar dat komt op losse schroeven te staan wanneer ze kort daarna op een avond in hun huis worden overvallen, vastgebonden en beroofd. De daders gaan er met hun reisgeld, tickets en creditcards vandoor. Vervolgens blijkt dat een van de daders een bekende van Michel is, die een tijd met hem gewerkt heeft en tegelijk met hem ontslagen werd. Hun ideeën over goed en slecht, arm en rijk, worden door de overval overhoop gegooid en samen moeten Michel, Marie-Claire en hun familie een manier vinden om verder te gaan met hun leven.

De titel van de film, Les neiges du Kilimandjaro, verwijst naar de berg waar Michel en Marie-Claire naar op reis wilden gaan, maar ook naar de titel van een chanson uit 1966 van Pascal Danel. In dat liedje gaat het over de naderende dood, ongetwijfeld een metafoor voor de pensioengerechtigde leeftijd en wat daarna zal volgen. Maar voor dat het zover is, moeten Michel en zijn vrouw nog hun ‘Kilimandjaro’ beklimmen. Regisseur Guédiguian lijkt na de overval heen te willen sturen op een onvermijdelijke wraak, waar door inspecteur van de Franse politie ook volop gelegenheid voor geboden wordt, maar die uiteindelijk anders verloopt dan je op het eerste gezicht zou verwachten. Voor verzoening tussen de dader en de slachtoffers is het in de film te vroeg, en mogelijk zal die nooit plaatsvinden. Want de verwijten die de dader Christophe – van arme komaf – op het burgerlijke stel afvuurt lijken terecht en hartgrondig. “Waarom zou je naar Afrika gaan om naar de miserie van de wereld te kijken, als er in de buurt waar je woont ook genoeg ellende is?”

Michel en Marie-Claire hebben na dertig jaar huwelijk een min of meer burgerlijk leven bereikt, het tegenovergestelde van het dagelijkse leven van de jonge Christophe. Wat die laatste echter niet lijkt te beseffen is dat Michel ooit zijn gelijke was en samen met hem in de haven werkte. Klassenonderscheid wordt een steeds vager begrip en oude tegenstellingen zijn verdwenen, behalve de tegenstelling die geld creëert. De armoede blijft bestaan, en dat wringt in de hedendaagse samenleving. Guédiguian vuurt met zijn film interessante vragen op de kijker af en dat zorgt ervoor dat hij blijft boeien. Het verhaal zelf komt soms helaas wat gekunsteld over. De manier waarop Michel de dader van de overval op het spoor komt is bijvoorbeeld wel wat al te toevallig en op een of andere manier stoort dat. Wie daar doorheen kijkt ziet echter een geëngageerd drama onder de zonnige luchten van het Zuid-Franse landschap. Die setting maakt de film een luchtigere en meer sentimentele tegenhanger van drama’s als die van bijvoorbeeld de gebroeders Dardenne.

Les Neiges du Kilimandjaro, met onder anderen Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin, Gérard Meylan, Marilyne Canto, Grégoire Leprince-Ringuet, Anaïs Demoustier, Adrien Jolivet, Robinson Stévenin, Karole Rocher, Julie-Marie Parmentier, Pierre Niney, Yann Loubatière, Jean-Baptiste Fonck.

La guerre des boutons is de verfilming van een roman van Louis Pergaud. Opvallend genoeg verscheen er in 2011, slechts een week later, nog een verfilming van hetzelfde boek. Dat kon gebeuren doordat het bewuste boek uit 1912 net in het publieke domein beland was, waardoor het door iedereen gebruikt kon worden. Beide films profiteerden vervolgens goed van de strijd die er in de media losbarstte rondom de vraag welk van de twee het succesvolst zou worden. Dat won die andere net, La nouvelle guerre de boutons kreeg ongeveer 1,5 miljoen bezoekers, Yann Samuels film trok er 1,4 miljoen. De films vormen alweer de vierde en vijfde verfilming van het verhaal van Pergaud. In 1962 maakte regisseur Yves Robert de tot nu toe bekendste verfilming, die bijna 10 miljoen bezoekers trok. La guerre des boutons is geen remake van deze succesvolle film, maar heeft een nieuw script, met enkele aanpassingen ten opzichte van het originele boek.

Een van die aanpassingen is de periode waarin het zich voltrekt. Het oorspronkelijke verhaal speelt zich ergens in de 19e eeuw af, de film in de jaren ’60, met op de achtergrond de oorlog in Algerije. De film vertelt het herkenbare verhaal van rivaliserende groepen kinderen van twee naast elkaar gelegen dorpjes. ‘Die van Velran’ tegen ‘Die van Longeverne’. Na of voor schooltijd bestoken beide groepen elkaar met overrijpe pruimen, leveren ze man-tegen-man-gevechten en schelden ze elkaar de huid vol. Het ergste is het wanneer een van de kinderen in handen van het andere dorp valt: dan worden al hun knoopjes van hun hemden en broeken afgesneden en moeten ze beschaamd naar hun dorp terugkeren, waar hen ook nog eens de toorn van hun ouders wacht.

Maar niet alleen dit gevecht staat centraal in de film, tussen de matpartijen maak je kennis met de hoofdrolspelers in het verhaal, vooral met William, ook wel Lebrac genoemd (Vincent Bres). Hij is behalve leider van de groep ook oudste zoon van een alleenstaande moeder, en krijgt daardoor alle verantwoordelijkheid van het gezin op zijn bord. Hij doet alle klusjes op de boerderij, naast zijn werk op school. Zijn moeder wil graag dat hij in de leer gaat voor een vak, zijn leraar denkt dat hij meer kan en probeert hem op een middelbare school te krijgen. Daarnaast krijgt hij in zijn rol als leider van de groep kinderen ook nog eens te maken met een meisje dat in de groep infiltreert.

La guerre des boutons schaart zich in het rijtje Kruimeltje en Dik Trom, gezinsfilms die voor jong en oud wat te bieden hebben. Ouderen zullen het daarbij vooral moeten hebben van de leuke woordgrappen en de diepere verhaallijn, voor kinderen zullen de gevechten tussen beide dorpen het meest aanspreken. Bij het genre hoort ook de sentimentaliteit die ervan afspringt. De film wordt door de ogen van kinderen weergegeven, wat vaak ook terug te zien is in de camerastandpunten.

Yann Samuels vierde speelfilm is een ongecompliceerde familiefilm waarin nostalgische jongensavonturen centraal staan. De ruwe randjes van het boek en de verfilming van Yves Robert uit 1962 zijn er grotendeels wel vanaf. Hier zijn grotemensenproblemen beperkt tot wat boze ouders, een missende vader in een gezin en een oorlog in Algerije, ver weg van de dagelijkse realiteit. Het is de zoveelste film over het onbezorgde leven op het Franse platteland, waar kinderen nog zonder grote problemen losgelaten kunnen worden. In het verhaal zitten zoveel universele elementen dat iedereen er wel wat van zal herkennen uit zijn eigen kindertijd. La guerre des boutons laat je even terugverlangen naar die tijd, en beseffen dat je als kind eigenlijk in een compleet andere wereld leefde dan de wereld van de volwassenen.

Eric Elmosnino, Mathilde Seigner, Fred Testot, Alain Chabat, Vincent Bres, Salomé Lemire, Théo Bertrand, Tristan Vichard, Tom Terrail, Louis Lefèbvre, Victor Le Blond, Arthur Garnier, June Maître, Paloma Lebeaut.

De Franse regisseur Mia Hansen-Løve maakte met Un amour de jeunesse haar derde speelfilm. Ze beschouwt deze laatste film als het derde deel van een soort drieluik, gegroepeerd rond dezelfde thema’s. Na Tout est pardonné en Le père de mes enfants speelt ze in deze film opnieuw met onderwerpen als rouw, scheiding, de voorbijgaande tijd, eenzaamheid en lot. De film is geïnspireerd door gebeurtenissen uit haar eigen leven, haar eigen ervaringen bepalen dan ook de toon van de film. Met deze film sloot de regisseur naar eigen zeggen een hoofdstuk voor zichzelf af, een volgende – al geschreven – film zal qua thema in elk geval heel anders worden. Een hoofdrol is er voor de nog jonge actrice Lola Créton, die eerder al te zien was in Barbe Bleue van regisseur Catherine Breillat.

“Als je me verlaat zal ik je doden, en dood ik mezelf daarna.” Met deze zin laat de 15-jarige Camille (Lola Créton) weten aan haar vier jaar oudere vriendje Sullivan (Sebastian Urzendowksy) dat ze zonder hem niet kan leven. Die stelt op zijn beurt dat hij ook niet zonder haar kan – maar toch besluit hij haar te verlaten. Het avontuur lokt, de vrijheid roept, en volgens hem moeten ze allebei ervaringen opdoen los van elkaar. Ze beleven een laatste passionele, onbezorgde zomer op het platteland in de buurt van de rivier de Loire. Maar aan het eind van de zomer vertrekt Sullivan naar Zuid-Amerika. In het begin schrijft hij nog geregeld en houdt Camille op een kaart bij waar Sullivan zich bevindt. Enige tijd later stopt hij met schrijven, het valt hem te zwaar. Camille raakt in een diepe depressie.

Vier jaar later studeert ze architectuur en lijkt haar leven weer op de rails. Ze leert een van haar docenten beter kennen en samen vormen ze een stabiel koppel. In veel opzichten is hij het tegenovergestelde van haar eerste vriendje, en hij biedt wat Sullivan niet kon bieden. Maar wanneer ze hoort dat Sullivan weer in Frankrijk is, gaan haar gedachten naar vroeger en zoekt ze hem weer op. Ze blijkt nog niet helemaal over haar jeugdliefde heen te zijn.

Het obsessieve van een jonge jeugdliefde wordt overtuigend in beeld gebracht in Un amour de jeunesse. Camilles liefde voor Sullivan is onvoorwaardelijk en tegelijk veeleisend. Voor haar zal die eeuwig duren en bestaat er geen leven zonder hem. Dat ze volledig instort wanneer Sullivan vertrekt is weinig verrassend, dat ze er weer bovenop komt al evenmin. Actrice Lola Créton, ten tijde van de opnames slechts 16 jaar, steelt de show in een rol waarin ze au naturel veel verschillende emoties moet tonen.

De hand van regisseur Mia Hansen-Løve laat zich vooral zien in de tegenstellingen in de film. Sullivan, een wat dromerig type, staat tegenover de stabiele docent Lorenz. Die tegenstelling wordt versterkt door de omgeving waarin beide liefdes zich afspelen, het platteland en de stad. Ook de muziekkeuze is afgestemd op beide tegenstellingen. Aan het eind van de film lijkt de hoofdpersoon ook echt gegroeid te zijn en voelt ze zich sterk genoeg om zich door de stroom te laten meevoeren, de stroom van het leven die je leidt en verder voert.

Un amour de jeunesse is geen film voor een groot publiek, maar meer voor de fijnproevers. Hansen-Løve is een subtiel regisseur die opvalt door haar realistische stijl en onuitgesproken beelden, en zich met haar thematiek plaatst in een rijtje illustere voorgangers in de Franse filmgeschiedenis, teruggaand tot de Nouvelle Vague. Een klein drama over de impact van een jeugdliefde op het latere leven. Voor iedereen die ook nog wel eens melancholiek terugdenkt aan vroeger, toen emoties nog sterker waren dan verstand en het leven nog niet vertroebeld werd door bijzaken.

Un amour de jeunesse, met onder anderen Lola Créton, Sebastian Urzendowsky, Magne-Håvard Brekke, Valérie Bonneton, Serge Renko, Özay Fecht, Max Ricat, Louis Dunbar, Philippe Paimblanc, Patrice Movermann, Arnaud Azoulay, Amélie Robin.

Films en wijn zijn misschien wel de twee belangrijkste exportproducten van Frankrijk. Toch gebeurt het niet zo heel vaak dat beiden met elkaar in contact komen. Maar weinig films hadden tot dusverre wijn of wijn maken als onderwerp. Bij regisseur en producent Gilles Legrand leefde daarom al langer de wens om ooit een film te maken die zich afspeelt in de wijnmakerij. Met Tu seras mon fils, zijn derde speelfilm als regisseur, realiseert hij die wens. Ter voorbereiding op de film bezocht hij enkele wijnchâteaux in de omgeving van Bordeaux en de Bourgogne. Hij merkte daardoor op dat veel van de grote wijnmakers altijd moeite hebben hun kennis over te dragen op een jongere erfgenaam. Eerst wilde hij de film in de Bourgogne opnemen, maar hij vond er geen geschikte locatie, waarna hij uitweek naar de omgeving van Saint-Émilion nabij Bordeaux.

Paul de Marseul (Niels Arestrup) is eigenaar van een prestigieus wijnchâteau te Saint-Émilion. Hij runt het bedrijf met zijn zoon Martin (Lorànt Deutsch), een hardwerkende jongen, die echter wat minder neus voor de wijn lijkt te hebben dan zijn vader. Paul kan het dan ook niet verdragen dat zijn zoon eenmaal de wijnproductie over zal nemen en moedigt hem niet aan, sterker nog, hij kleineert hem bewust of onbewust als het gaat om zijn kwaliteiten op het werk. Hij droomt van een meer getalenteerde zoon, iemand die het château naar nog grotere hoogtes kan brengen. Wanneer zijn manager François ziek wordt, lijkt het moment dichterbij gekomen dat hij dingen moet gaan overdragen op Martin. Maar dan komt de zoon van François, Philippe (Nicolas Bridet), vanuit Amerika terug naar Frankrijk. Hij blijkt juist wel een goede smaak voor wijn te hebben, en lijkt in alles de ideale opvolger van Paul. Paul haalt hem dan ook binnen als de verloren zoon en wijst hem aan als opvolger. Vervolgens begint een schaakspel tussen de vier mannen, waarvan de uitkomst nog niet bij voorbaat vast staat.

Gilles Legrand heeft met een slechte vader-zoonrelatie misschien niet het meest originele thema voor zijn film gekozen. Toch weet hij er een interessante draai aan te geven doordat je als kijker je zowel in de zoon als de vader redelijk kunt inleven. Immers, zoon Martin lijkt inderdaad niet de meest ideale man om zijn vader op te volgen als wijnmaker. Tegelijk begrijp je de frustratie van Martin wanneer zijn vader hem keer op keer laat merken dat hij niet goed genoeg is en niet geschikt is als opvolger. Door die wisselwerking wint de film veel aan zeggingskracht.

Het prachtige landschap met de ordelijke rijen wijnstokken staat in schril contrast met de onderlinge verhoudingen in de film. In de besloten omgeving van het château broeit en gist het als in een eikenhouten wijnvat. Hoofdrolspeler Niels Arestrup weet als vanouds zijn rol als eigenzinnige pater familias met verve neer te zetten, daarbij gestimuleerd door de jongere garde in de personen van Lorànt Deutsch en Nicolas Bridet – die voor zijn rol genomineerd werd voor een César in de categorie Beste mannelijke nieuwkomer. Tu seras mon fils is een klassiek opgebouwde film met een aangename onderhuidse spanning die ervoor zorgt dat je heel de tijd bij de les blijft. Of 2011 nu een goed wijnjaar was of niet, Gilles Legrands film is een verrassend rijpe film die de lat hoog legt voor zijn komende films. Gaat uitstekend samen met een kaasplankje en een goed glas Bordeaux.

Tu seras mon fils, met onder anderen Niels Arestrup, Lorànt Deutsch, Patrick Chesnais, Anne Marivin, Nicolas Bridet, Valérie Mairesse, Jean-Marc Roulot, Urbain Cancelier, Xavier Robic, Nicolas Marié, Hélène de Saint-Père, Shirley Bousquet, Stéphane Roquet, Gilles Kassar, Luc Palun.

Twee jaar na de hitfilm Bienvenue chez les Ch’tis heeft Frankrijk opnieuw een film waar iedereen het over heeft en waar zowat iedereen naar toe is gegaan. Het bezoekersaantal voor Intouchables is de 15 miljoen ruim gepasseerd en kranten en tijdschriften staan vol met verhalen waarom dit nu wel of juist geen goede film is. Voorafgaand is bij de film van het regisseursduo Eric Toledano en Olivier Nakache niet direct te zien waarom deze zo veel bezoekers trekt. Ze maakten tot nu toe vier speelfilms samen, die geen van allen een groot succes kenden. Niemand verwachtte dan ook dat dit hun grote doorbraak zou worden. De film vertelt het onwaarschijnlijke – op ware feiten gebaseerde – verhaal van de ontmoeting tussen twee mensen die elkaar nooit hadden moeten tegenkomen, een rijke gehandicapte aristocraat en een kansarme donkere jongen uit de Parijse buitenwijken. Voor de ene kijker is het dé Franse film van het jaar, voor de ander is het het zoveelste bewijs van de wansmaak van het bioscooppubliek. En sommige Amerikaanse recensenten vonden het zelfs een uiterst racistische film, waarvan ze hoopten dat die hun kant van de oceaan nooit zou bereiken.

Na een Parapente-ongeluk is de schatrijke aristocraat Philippe (François Cluzet) verlamd vanaf zijn nek. Hij huurt iemand in om dag en nacht voor hem te zorgen. Tussen de vele kandidaten die op komen dagen, zit ook de jonge Driss (Omar Sy), die net uit de gevangenis is vrijgelaten. Deze zit er echter alleen omdat hij hoopt een handtekening te krijgen, waarmee hij aantoont dat hij in elk geval gesolliciteerd heeft zodat hij zijn uitkering kan houden. Maar Philippe raakt op een of andere manier geïnteresseerd in hem en biedt hem de baan. Omdat de tante van Driss hem uit huis zet, heeft hij weinig keus dan de baan aan te nemen en er het beste van te maken. Philippe en Driss blijken wonderwel goed met elkaar op te kunnen schieten, waardoor een band ontstaat waarin twee totaal verschillende culturen samenkomen.

Intouchables beweegt zich vanaf het begin af aan tussen komedie en drama, een keuze die ervoor zorgt dat de film nergens te zwaar wordt. Geheel naar de wens overigens van de echte Philippe Pozzo di Borgo – oud-directeur van champagnehuis Pommery -, die wilde dat zijn verhaal niet al te dramatisch verfilmd zou worden. Het is wel te begrijpen waarom zijn verhaal zo veel mensen aanspreekt: het wordt door beide regisseurs lichtvoetig en met een aangename humor gebracht. Daarnaast worden clichés niet geschuwd in de portrettering van de personages. Daarin biedt Intouchables weinig nieuws, zo kan Driss als zwarte uiteraard goed dansen en zijn de blanken allemaal wat stijfjes, probeert de vlotte Driss direct na kennismaking zijn kansen uit op de bevallige secretaresse van Philippe en houdt Driss van een totaal ander soort muziek dan Philippe. Ondanks dat dit er allemaal dik bovenop ligt, wordt het nergens echt flauw of voorspelbaar.

De film raakt bovendien en passant nog meer thema’s aan die in de Franse maatschappij nog altijd gevoelig of in elk geval veelbesproken zijn. Want Philippe mag dan lichamelijk gehandicapt zijn, Driss is dat in sociaal opzicht door zijn afkomst uit de arme buitenwijken van Parijs. Dat uiteindelijk zulke barrières doorbroken kunnen worden, maken de film en de gebeurtenissen waarop deze gebaseerd is wel duidelijk.

Intouchables heeft een aantal hilarische momenten die zelfs de grootste cynicus een glimlach op het gezicht zullen toveren. De komiek en acteur Omar Sy steelt de show met zijn rol als Driss, maar ook François Cluzet laat zien waarom hij voor vrijwel elke regisseur die een beroep op hem doet een betrouwbare factor is. Dat de film op ware feiten berust, geeft hem net wat meer inhoud en laat bovendien zien dat dit soort onwaarschijnlijke gebeurtenissen niet enkel voorbehouden zijn aan het witte doek.

Intouchables, met onder anderen François Cluzet, Omar Sy, Anne Le Ny, Audrey Fleurot, Clotilde Mollet, Alba Gaïa Kraghede Bellugi, Cyril Mendy, Christian Ameri, Grégoire Oestermann, Joséphine de Meaux, Dominique Daguier, François Caron, Thomas Solivéres, Dorothée Brière, Marie-Laure Descoureaux.

De film draait vanaf 22 maart in de Nederlandse bioscopen.

De film vertelt het verhaal van de jeugdafdeling van de politie in Parijs. Door hun collega’s worden ze als minder belangrijk beschouwd, maar het werk dat ze doen trekt een behoorlijk spoor door hun persoonlijke levens. De agenten krijgen te maken met uiteenlopende zaken, als vaders die zich aan hun kinderen vergrijpen, moeders die hun kind in de steek moeten laten omdat ze zelf niet meer voor hen kunnen zorgen en jongeren die van het rechte pad afdwalen. In een documentaire-stijl volgt de regisseur het wel en wee van deze Parijse brigade, waarbij ook hun privéleven uitgebreid aan de orde komt. Want ook thuis hebben deze agenten te maken met ieder hun eigen problemen. Zo staat het huwelijk van de een op springen en heeft een ander te kampen met een negatief zelfbeeld. Maïwenn observeert dit alles zonder een oordeel uit te spreken of een kant te kiezen. Ze speelt in de film min of meer haar eigen rol in het verhaal, die van de toeschouwer – de fotografe Melissa die enige tijd meeloopt en foto’s maakt voor een boek.

Hoe vinden de agenten een evenwicht tussen hun leven thuis en hun werk? En hoe kan je omgaan met je eigen problemen in je huwelijk of met de opvoeding van je kinderen wanneer je in de dagelijkse praktijk te maken krijgt met de excessen van de samenleving? Die vraag wordt in de film niet beantwoord, maar juist des te harder gesteld. Opvallend is dat in de film de slachtoffers van die excessen van de samenleving, de kinderen, geen grote rol spelen. Hun verhaal wordt wel verteld, waarbij details niet geschuwd worden, en ook de daders vertellen hun versie van het verhaal. Maar uiteindelijk draait de film om de agenten zelf.

Ondanks dat de film een grote prijs won en een groot publiek trok is het geen groot meesterwerk. Op veel momenten mist er een duidelijke lijn, en vaak draait het net iets te veel om de acteerprestaties van de veelal bekende Franse acteurs. Want net als in haar vorige film speelt er een keur aan Franse beroemdheden mee – Marina Foïs, Karin Viard, Nicolas Duvauchelle, JoeyStarr, Maïwenn, Sandrine Kiberlain, Lou Doillon, Anthony Delon, Audrey Lamy. Het lijkt er soms meer op dat de regisseur hen een kans wil geven te laten zien hoe veelzijdig ze kunnen acteren dan dat ze een integer en eerlijk beeld wil schetsen van hoe het er bij de politie werkelijk aan toegaat. De stijl van Maïwenn is veelbelovend, zoals ze ook al in Le bal des actrices liet zien, maar aan het daadwerkelijke verhaal dat ze wil vertellen kan nog wel wat gesleuteld worden.

Polisse, met onder anderen Karin Viard, Joey Starr, Marina Foïs, Nicolas Duvauchelle, Maïwenn, Karole Rocher, Emmanuelle Bercot, Frédéric Pierrot, Arnaud Henriet, Naidra Ayadi, Jérémie Elkaïm, Riccardo Scamarcio, Sandrine Kiberlain, Wladimir Yordanoff, Louis-Do de Lencquesaing.

<

Les hommes libres vertelt het weinig bekende verhaal van Algerijnse immigranten tijdens de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk. Tot het uitbreken van de strijd waren ze ‘Les hommes invisibles’, vanwege het feit dat ze als immigranten in die tijd helemaal onderaan de maatschappelijke ladder stonden en geen culturele of juridische status hadden. In het begin van de oorlog werd hun leven dan ook niet al te veel beïnvloed door de ontwikkelingen en gingen ze rustig door met het bij elkaar scharrelen van hun dagelijkse eten en de kleine beetjes geld om naar hun familie te sturen. Regisseur Ismaël Ferroukhi (bekendste film: Le grand voyage) kwam het verhaal van de film op het spoor na een bericht in Le Nouvel Observateur, waar stond beschreven hoe de Parijse moskee tijdens de oorlog betrokken was bij hulp aan Joden. Leider van de moskee was destijds Ben Ghabrit, die een veelzijdige rol had, doordat hij aan de ene kant het Vichy-regime tevreden moest houden en aan de andere kant leiding gaf aan een plaats waar verzetsdaden gepland werden.

De jonge Algerijnse immigrant Younes leeft bij het uitbreken van de oorlog in Parijs van ruilhandeltjes en heeft als enige doel om af en toe wat geld naar zijn familie te kunnen sturen. Op een dag wordt hij echter opgepakt en voor de keus gesteld om te gaan spioneren voor de collaborerende Franse politie. Younes heeft weinig ruggegraat en ziet niet waarom hij het niet zou doen: zo belandt hij enigszins onwennig (want hij is geen praktiserende moslim) bij de moskee, waar hij in de gaten moet houden wat er allemaal gebeurt. Eens in de zoveel tijd rapporteert hij aan de politie, waarop hij een ruime beloning ontvangt.

Younes komt echter in contact met de Noord-Afrikaanse zanger Salim Hallali (Mahmoud Shalaby), die Joods blijkt te zijn, en sluit vriendschap met hem. Ook ontmoet hij moskeeleider Ben Ghabrit, die voor de buitenwereld samenwerkt met het regime en vriendschappelijk Duitsers rondleidt over het terrein van de moskee. Achter de schermen staat Ghabrit echter toe dat valse verklaringen worden opgesteld voor Joden waarin staat dat ze moslim zijn. Op die manier blijven vele Joden uit handen van de Duitsers. Ook zijn er onder Ghabrits verantwoordelijkheid onderduikers in de moskee, waaronder vrouwen en kinderen.

De film van Ferroukhi is de zoveelste in een rij recente Franse films over de oorlog en dan met name gericht op de Franse collaboratie: gingen eerst La rafle en later Elle s’appelait Sarah in op de Franse betrokkenheid bij de grote razzia in 1942, ook in deze film komt deze episode zijdelings voorbij. De regisseur is het er echter niet om te doen een spannende oorlogsfilm met afgebakend plot neer te zetten, hij wil vooral een beeld schetsen. Daarom is er in de film geen onherroepelijke toewerking naar een climax, maar kabbelt het geheel soms wat te rustig maar zeker niet saai voorbij. Jammer is dat hij bij de portrettering van de politie en Duitse troepen niet het gebruik van clichés vermijdt. Zo zijn de Duitsers van een afstandje te herkennen aan hun karakteristieke uiterlijk en bruutheid.

Interessanter zijn het gebruik van muziek en het spel van de hoofdpersoon. Tahar Rahim weet na zijn goede rol in Un prophète opnieuw een ondoorgrondelijk en veelzijdig karakter neer te zetten. Wat zijn motieven zijn wordt nooit helemaal duidelijk, is hij vooral bezorgd om zijn eigen hachje en of hij het wel zal overleven, of wordt hij gaandeweg steeds meer overtuigd van het verzetswerk en het verlangen naar vrijheid in zijn vaderland Algerije? Wat de muziek betreft, die belichaamt volgens de regisseur “een toenadering tussen de drie grote monothéistische godsdiensten”. Het exotische werk van de bijna in vergetelheid geraakte Joods-Arabische zanger Salim Halali wordt nieuw leven ingeblazen en zijn verhaal krijgt een belangrijke rol in de film, naast het verhaal van Younes en Ben Ghabrit. Les hommes libres is geen film voor een groot publiek, wel een film die het beeld van de Tweede Wereldoorlog weer iets aanvult en uitbreidt.

Les hommes libres, met onder anderen Tahar Rahim, Michael Lonsdale, Mahmud Shalaby, Lubna Azabal, Christopher Buchholz, Farid Larbi, Stéphane Rideau, Bruno Fleury, François Delaive, Jean-Pierre Becker, Marie Berto, Zakariya Gouram, Slimane Dazi, Aïcha Sokrane, Djemel Barek.