La passante du Sans-Souci is de laatste film van actrice Romy Schneider. Enkele maanden na het draaien van de film stierf ze aan een hartaanval, waarschijnlijk het gevolg van overmatig drankgebruik. Ze was vanwege persoonlijke problemen (onder meer de dood van haar zoontje) in een diep dal geraakt. In de film speelt ze een dubbelrol, tegenover acteur Michel Piccoli. La passante du Sans-Souci kreeg vier nominaties voor de Césars, waarvan het er een, die voor beste geluid, wist te verzilveren. Schneider koos de rol, zoals wel meer rollen, vanwege de kritische kijk op de Duitse fascistische geschiedenis. Ze was zelf van Duits/Oostenrijkse komaf en had – na haar roem met de rol als Sissi – in Frankrijk een nieuw vaderland gezocht.

Romy Schneider speelt in La passante du Sans-Souci zowel de rol van Lina, de vrouw van Max Baumstein (Michel Piccoli) als de rol van Elsa, een zangeres die Max als kind opvoedde. Max is een vooraanstaand voorzitter van een internationale mensenrechtenorganisatie. Wanneer hij op een dag tegenover de ambassadeur van Paraguay komt te staan, vermoordt hij die plotseling, na hem te hebben herkend als nazi-officier.

Bij de rechtszaak die volgt, wordt langzaamaan het verleden van Max opgehelderd en blijkt waarvan hij de man kende. In 1933 zag Max hoe zijn vader midden op straat werd doodgeschoten door nazi’s. Hij wordt opgevangen door Elsa en uitgever Michel Wiener. Terwijl Michel in Berlijn blijft om te proberen stand te houden tegen het fascistische regime, vluchten Elsa en Max naar Parijs. Elsa begint daar aan een carrière als zangeres in een cabaret en leert daar de latere ambassadeur van Paraguay kennen.

Omdat Romy Schneider in deze film twee verschillende rollen speelt, is het misschien wel de film waarin ze het meest van haar kunnen laat zien. Lina, de vrouw van Max, is wat passief en volgzaam, terwijl Elsa juist een daadkrachtige, emotionele vrouw is die alles zal doen om haar man Michel uit handen van de Duitsers te redden. In de film is het vooral haar aandeel dat opvalt, ze speelt met veel toewijding, ongetwijfeld versterkt door het persoonlijk drama dat haar de laatste tijd van haar leven achtervolgde.

Het verhaal zelf is erg aangrijpend en goed vormgegeven. Doordat de flashbacks op de juiste momenten verweven worden met de scènes in en rond de rechtszaal, blijft de film aantrekkelijk en spannend. Tot een van de laatste scènes blijven de details van wat zich in het verleden heeft afgespeeld onopgehelderd. Jammer is dat er door middel van een tekst die in beeld verschijnt nog een tragische wending aan het geheel gegeven wordt. Helemaal nodig was dit niet, met een open einde zou de film net zo aangrijpend zijn geweest.

Vooral voor fans van actrice Romy Schneider is het een must-see. Niet alleen omdat het haar laatste film is, ook omdat ze een van haar betere rollen speelt, waaruit volledig blijkt wat ze in haar mars had. Als film over de oorlog voegt La passante du Sans-Souci niet per se iets toe aan wat er al is en was. De film schetst gelukkig wel een vrij correct en genuanceerd beeld van de sentimenten die er onder de Franse en Duitse bevolking heersten in de tijd van de opkomst van de macht van het nazisme. Noemenswaardig aan de film is verder de muziek van Georges Delerue: zoals zovaak bij deze componist is die aangrijpend en sfeervol.

La passante du Sans-Souci, met onder anderen Romy Schneider, Michel Piccoli, Helmut Griem, Dominique Labourier, Gérard Klein, Mathieu Carrière, Jacques Martin, Wendelin Werner, Marcel Bozonnet, Christiane Cohendy.

Related posts:

1. Les choses de la vie
2. Une histoire simple
3. L’important c’est d’aimer

Een van de grotere genres in de Franse cinema is de romantische komedie. De meeste van dit soort films laten weinig indruk achter, maar af en toe weet een ervan aan de middelmaat te ontsnappen. Zo ook de eerste speelfilm van regisseur Pascal Chaumeil. Met L’Arnacoeur trok hij ruim 3,7 miljoen bezoekers naar de bioscoop. Voor een groot deel kwam dit door de twee hoofdrollen in de film, die gespeeld worden door Romain Duris en Vanessa Paradis. De eerste werd groot gemaakt door de films van Cédric Klapisch, de tweede is vooral bekend als de partner van Johnny Depp. L’Arnacoeur werd behalve door de bezoekers ook goed ontvangen door de filmpers, die de film vooral prees om de originaliteit en chemie tussen de acteurs.

Alex Lippi (Romain Duris) heeft samen met zijn zus en zwager een bedrijfje dat gespecialiseerd is in het verbreken van relaties. Ze worden ingehuurd door vrienden of familie van stelletjes, die vinden dat hun vriend, broer of zus een betere partner kan krijgen. Alex heeft slechts een vereiste: hij wil geen harten breken, dus moet er al iets van twijfel bij een van de partners zijn. Wanneer hij echter in contact komt met de vader van Juliette van der Becq, die wil dat hij de relatie van zijn dochter kapot maakt, komt hij voor een dilemma te staan. Alex heeft een forse schuld uitstaan en moet snel met geld over de brug komen. Het probleem is echter dat Juliette (Vanessa Paradis) een ideale vriend heeft van wie ze houdt en waar ze over tien dagen mee zal trouwen.

Juliette vertrekt naar het mooie Monaco om de laatste dingen voor haar bruiloft te regelen. Haar vriend is in de tussentijd ergens anders, dus Alex heeft enkele dagen de tijd om te proberen haar op andere gedachten te brengen. Hij doet zich voor als bodyguard, om zo in de buurt van Juliette te kunnen blijven. Samen met zijn twee handlangers schuwt Alex weinig middelen om Juliette te proberen te verleiden. Hij weet precies waar ze van houdt en waar ze gevoelig voor is. Maar zal hij nog op tijd zijn om ervoor te zorgen dat het huwelijk niet doorgaat en zo zijn beloning op te strijken?

De film L’Arnacoeur is een typische romantische komedie, maar heeft iets wat vele andere niet hebben. Waar andere films al snel flauw en voorspelbaar worden, heeft deze gevatte en geestige scènes. Daarbij zorgt de chemie tussen de twee hoofdrolspelers ervoor dat de film aantrekkelijk blijft. Het verhaal van de film is vermengd met de nodige spanning en Franse charme, en de dialogen zijn over het algemeen raak en humoristisch.

Wat de film echter vooral zo leuk maakt, is de tegenstelling tussen de twee hoofdrolspelers en de twee bijrollen, die van de zus en de zwager. Julie Ferrier en François Damiens zorgen voor de juiste grappen en grollen, terwijl Duris en Paradis over het algemeen een meer serieuze rol hebben. Het is overigens wel vooral Duris die de film draagt, en maar weer eens laat zien hoe veelzijdig en beeldbepalend hij als acteur is.

L’Arnacoeur is een pretentieloze, effectieve en aangename film, die het moet hebben van de leuke karakters en het altijd boeiende verhaal. Een hele verademing ten opzichte van de flauwe en vunzige films die het genre van de romantische komedie normaal gesproken overheersen.

L’Arnacoeur, met onder anderen Romain Duris, Vanessa Paradis, Julie Ferrier, François Damiens, Héléna Noguerra, Andrew Lincoln, Jacques Frantz, Amandine Dewasmes, Jean-Yves Lafesse.

Related posts:

1. Blanc comme neige
2. Fauteuils d’Orchestre
3. La fille sur le pont

De derde film van regisseur Christophe Blanc is een thriller over een man die op het eerste gezicht alles heeft wat hij maar wensen kan. Een goede baan als dealer van luxe auto’s, een mooi huis, een mooie vrouw, een dochter. Maar dat alles wordt hem ineens afgenomen, als in een soort moderne versie van de Bijbelse verhaal over Job. De hoofdrol in Blanc comme neige wordt gespeeld door acteur François Cluzet, die afgelopen jaar nog voor maar liefst twee films genomineerd werd voor een César in de categorie beste acteur. De film had een budget van 6,5 miljoen euro, maar stelde teleur in de Franse bioscopen, met slechts zo’n 127.000 bezoekers.

Maxime (François Cluzet) ziet zichzelf als de perfecte zakenman. Hij heeft voor zover hij weet nooit iemand bedrogen of afgezet en is een succesvolle autodealer, die prijs na prijs wint. Ook op persoonlijk vlak gaat het hem voor de wind. Een mooie vrouw, een luxueus huis, een lief dochtertje. Hij denkt dat hij al zijn succes aan zijn eigen inzet en integere karakter te danken heeft. Maar zijn compagnon, Simon, blijkt minder eerlijk. Hij heeft contacten met louche zakenlieden en komt in de problemen. Wanneer Simon wordt vermoord, richten geldeisers hun pijlen op Maxime, ondanks dat hij stelt dat hij niets wist van de activiteiten van zijn zakenpartner. Maxime dient snel met geld over de brug te komen als hij zijn vreedzame leven wil voortzetten.

De opzet van de film is veelbelovend. Een man die denkt dat hij eerlijk en rechtvaardig gehandeld heeft, wordt plotseling geconfronteerd met een onbekende kant van zijn compagnon en moet boeten voor iets waar hij geen weet van had. Als een soort moderne Job dreigt hij alles wat hij had opgebouwd in een klap kwijt te raken. Met behulp van zijn twee ‘mislukte’ broers probeert hij zijn straatje schoon te vegen. Wanneer daarbij alles mis gaat, komen enkele tekortkomingen van het scenario aan het licht. De reacties van Maxime zijn weinig logisch en de afloop van de film geeft te denken. In de tweede helft lijkt Blanc comme neige soms meer op een klucht dan op een spannende thriller.

François Cluzet speelt ongeveer eenzelfde soort rol als in de film Tell no one van Guillaume Canet. Daar speelde hij echter een stuk overtuigender, vooral omdat het verhaal dat aan de film ten grondslag lag (naar een boek van Harlan Coben) veel geloofwaardiger was.

Ondanks dat het verhaal nu op belangrijke schakelpunten duidelijk wat olie mist, is Blanc comme neige echter geen slechte film. Op sommige momenten, zoals de actiescènes in de parkeergarage, wordt duidelijk waar de kracht van regisseur Blanc ligt. Juist ook door de wat bizarre verwikkelingen blijft de voorspelbaarheid van de film laag, zodat je tot het eind geboeid blijft. Wanneer Christophe Blanc nog wat meer aandacht aan het scenario had besteed en de acteurs in het laatste deel wat beter had aangestuurd, zou het een van de betere Franse films van het jaar geworden zijn. Nu blijft het een redelijke thriller, maar ook niet meer dan dat.

Blanc comme neige, met onder anderen François Cluzet, Olivier Gourmet, Jonathan Zaccaï, Bouli Lanners, Louise Bourgoin, Pertti Koivula, Ilkka Koivula.

Related posts:

1. Harry, un ami qui vous veut du bien
2. 36 Quai des Orfèvres
3. Pour elle

Op 16 juli 1942 arresteert de Franse politie zo’n 13.000 Joden in Parijs. Een deel daarvan komt terecht in het Vélodrome d’Hiver (Vel d’Hiv). Van daaruit worden ze na enkele dagen doorgevoerd naar andere kampen en uiteindelijk naar Auschwitz. Slechts vijfentwintig volwassenen zullen de oorlog overleven. Vooral omdat het de Franse politie zelf was die de leiding had over deze operatie, bleef het lange tijd een open wond in de Franse geschiedenis. Pas in 1995 erkende president Jacques Chirac officieel de verantwoordelijkheid van Frankrijk in deze razzia. La rafle van regisseur Roselyne Bosch is de eerste film met de razzia als hoofdthema. De gebeurtenis kwam wel eerder in een paar films aan bod, zoals bijvoorbeeld in Monsieur Klein, een film met Alain Delon.

De film is grofweg opgedeeld in drie episodes. Allereerst begint het met de opmaat naar de razzia en wordt het leven in de wijk Montmartre belicht. Daarna volgt de opsluiting in het Vélodrome en het laatste onderdeel is de tijd in het concentratiekamp Beaune-la-Rolande, tot aan de uiteindelijke deportatie. De hoofdrollen in de film zijn weggelegd voor de familie Weismann en twee broertjes, Simon en Noé. Gaandeweg komt het accent echter meer te liggen op twee andere hoofdrolspelers, de protestantse zuster Annette Monod (Mélanie Laurent) en de Joodse dokter David Sheinbaum (Jean Reno).

De film La rafle had in de Franse bioscopen een behoorlijk succes, met 2,8 miljoen bezoekers. Daarnaast stimuleerde de overheid scholen om de film als pedagogisch document op te nemen in het lesprogramma. Maar vooral door het omstreden onderwerp kon de film rekenen op flink wat publiciteit. La rafle begint met te stellen dat ‘alle gebeurtenissen in de film, zelfs de meest extreme, werkelijk gebeurt zijn in de zomer van 1942′. Met die zin maakt regisseur Roselyne Bosch het zich al direct erg lastig, want de film La rafle is allesbehalve een documentaire. Zo worden er regelmatig bijna karikaturale beelden getoond van Hitler in zijn vakantieverblijf Berghof. Daar wordt ook de suggestie gewekt dat Hitler persoonlijk opdracht gegeven zou hebben tot de razzia in Parijs. Behalve dat neemt de film het ook niet zo nauw met de historische werkelijkheid van het leven in Parijs van voor 1942.

Dit alles leverde de film uiteraard de nodige kritiek op, net als het feit dat La rafle een happy end heeft, wat op zijn minst curieus is, gezien de afloop voor het overgrote deel van de betrokken Joden. Toch is La rafle een belangrijke film. Op basis van de thematiek zou je wellicht een wat zwaardere film verwachten, maar regisseur Bosch laat wel zien waarom deze episode zo lang omstreden was in Frankrijk. De rol van de politiebeambten, de Franse bureaucratie en sommige Franse burgers bewijst dat een dergelijke grootschalige razzia zonder hun medewerking niet mogelijk was geweest. In de film vallen, naast de wat clichématige vertolkingen van de Joodse gezinnen, vooral de rollen van Mélanie Laurent en Jean Reno in positive zin op. Zij geven diepte aan een film die anders nogal oppervlakkig zou zijn geweest.

Wie een meer persoonlijk en subtieler getuigenis wil van de gebeurtenissen rondom 16 juli 1942, kan terecht bij het boek Haar naam was Sarah, van de Frans-Britse schrijfster Tatiana de Rosnay. Van dit boek verschijnt in oktober een verfilming, Elle s’appelait Sarah, met Kristin Scott Thomas in de hoofdrol. De populariteit van zowel La rafle als Haar naam was Sarah getuigt ervan dat, hoewel alweer bijna zeventig jaar geleden, de wreedheden van de Tweede Wereldoorlog nog altijd niet vergeten zijn.

La rafle, met onder anderen Jean Reno, Mélanie Laurent, Gad Elmaleh, Raphaëlle Agogué, Hugo Leverdez, Oliver Cywie, Mathieu Di Concerto, Romain Di Concerto, Rebecca Marder, Anne Brochet.

Related posts:

1. L’armée du crime
2. Monsieur Batignole
3. Un secret

De film Le refuge van François Ozon is de derde film van de regisseur over de dood. Eerder maakte hij over hetzelfde onderwerp, in ongeveer dezelfde stijl, Sous le sable en Le temps qui reste. Het drieluik zorgt voor een zekere constante factor in het oeuvre van Ozon, die met veel van zijn andere films de uitersten opzocht. Met een musical als 8 femmes tot een toneelverfilming als Gouttes d’eau sur pierres brûlantes laat Ozon zien dat hij zich niet gebonden voelt aan stijl of genre. Le refuge is realistisch, soms bijna documentaire-achtig, en met de film ging een lang gekoesterde wens van Ozon in verwachting: het werken met een zwangere actrice.

De film begint in Parijs, waar twee jonge aan drugs verslaafde mensen, Mousse en Louis, samen in een appartement wonen. Ze nemen allebei een overdosis drugs, maar Mousse overleeft het drama. Als ze wakker wordt heeft de dokter een nieuwtje: ze is zwanger. Aan haar de keuze of ze het kind wil houden. Daarvoor zal ze echter wel af moeten kicken van haar drugsverslaving. Ze vertrekt naar een huisje aan de kust in Zuid-Frankrijk, waar Paul, de broer van Louis haar na enkele maanden gezelschap komt houden.

François Ozon speelde al een tijdje met de gedachte om een zwangere actrice in de hoofdrol van een film te hebben. In Isabelle Carré vond hij een geschikte kandidate, alhoewel ze in het begin wel wat twijfels had. Ozon filmt haar in al haar glorie en trekt voordeel uit het feit dat ze echt zwanger is. Volgen Ozon had een actrice die speelt alsof ze zwanger is nooit het gewenste resultaat kunnen geven, zoals bijvoorbeeld bepaalde gezichtsuitdrukkingen of de manier van bewegen.

Het is echter niet de romantiek van een zwangerschap wat Ozon in zijn film belicht. Integendeel, hij laat Mousse alcohol drinken, ze wordt opgepikt door een man die valt voor zwangere vrouwen en ze gaat los in een discotheek. Voor Mousse is haar ongeboren kind de enige band die ze nog heeft met de vader van het kind, Louis. De zwangerschap kan dan ook gezien worden als een soort verwerkingsproces. In dat proces speelt ook de broer een grote rol. Hoewel hij homo is, of juist misschien omdat hij homo is, heeft hij een grote invloed op Mousse. Wat voor gevoelens ze precies voor hem heeft wordt niet echt duidelijk in de film, zoals er wel meer niet duidelijk wordt.

Le refuge is een film over schuldgevoelens, rouwverwerking en verdriet. Ozon biedt met zijn elfde film misschien niet direct iets vernieuwends en daarom is het goed te weten dat er binnenkort een komedie van hem op het witte doek zal verschijnen. Voor nu zullen we het moeten doen met een ingetogen film, die tegelijk bol staat van de emotie. Mooi is de beeldspraak, zoals bijvoorbeeld de verschillende opvattingen van de betekenis van de titel, Le refuge (de schuilplaats). Het appartement in de beginscènes van de film is een soort toevluchtsoord, waar de twee hoofdpersonen ongestoord in hun verslaving kunnen leven. Maar ook de plek in Zuid-Frankrijk is een toevluchtsoord, net zoals de buik van Mousse, waar het kind ‘ongestoord’ kan opgroeien.

De film duurt niet zo lang, nog geen anderhalf uur, en dat is eigenlijk precies goed. Door een langere duur had de film waarschijnlijk behoorlijk aan kracht ingeboet. Zeker wanneer je bekend bent met het oeuvre van François Ozon (met name Sous le sable en Le temps qui reste) is Le refuge een must. Voor iedereen die dat niet is en wel houdt van diepzinnig drama, ga ze alledrie alsnog zien. Voor wie het meer heeft op lichtzinnige komedies: wacht op de volgende film van monsieur Ozon.

Le refuge, met onder anderen Isabelle Carré, Louis-Ronan Choisy, Pierre Louis-Calixte, Melvil Poupaud, Claire Vernet, Jean-Pierre Andréani.

Related posts:

1. Ricky
2. Swimming pool
3. Sous le sable

François Truffaut was een van de meest autobiografische filmers van de jaren zestig en zeventig in Frankrijk. Ook in L’homme qui aimait les femmes zitten diverse autobiografische elementen. Het gaat zoals in meer van zijn films over iemand met een compulsieve drang naar liefde en aandacht van de tegenovergestelde sekse. De film gaat in feite, zoals de titel zegt, over een man die van vrouwen hield. Ook Truffaut hield van vrouwen: hij had relaties met een flink aantal van de hoofdrolspeelsters in zijn films, waaronder Jeanne Moreau, Julie Christie, Claude Jade, Françoise Dorleac, Catherine Deneuve en Fanny Ardent. De film houdt het midden tussen een drama en een komedie en werd genomineerd voor drie Césars.

L’homme qui aimait les femmes is vormgegeven als een soort flashback, want het begint met de begrafenis van de hoofdpersoon. Vreemd genoeg zijn er op die begrafenis enkel vrouwelijke bezoekers. Sommigen huilen, anderen lachen. Een van de vrouwen weet zowat alles van de hoofdpersoon. Zij is de uitgever bij wie Bertrand Morane zijn autobiografie uitbracht. Uiteraard was hij ook met haar naar bed geweest. Na de begrafenis van Morane vliegt de film terug in de tijd en zien we Morane in een stomerij staan. Daar ziet hij de benen van een mooie vrouw en op slag wordt hij verliefd en probeert hij deze vrouw te achterhalen, met enkel een nummerbord van haar auto als aanwijzing. Die gedrevenheid om een vrouw die hij ziet de zijne te maken loopt als een rode draad door de film.

Wanneer hij bij een lingerieverkoopster een blauwtje loopt, besluit hij om een boek te gaan schrijven over zijn avonturen met vrouwen. Zo probeert hij ook zijn drijfveren boven water te halen. Hij is geobsedeerd door vrouwen, door tientallen verschillende soorten, dik, dun, lang, kort, met dikke kuiten en dunne kuiten, blond en bruin. Zo stelt hij in feite uit al de vrouwen die hij tegenkomt zijn ware vrouw samen. En al de vrouwen die er op de wereldbol rondlopen hebben een ding voor op de vrouwen die hij al kent: het feit dat hij die juist niet kent. Zo blijft hij altijd en overal op ‘jacht’ naar nieuwe vrouwen.

Truffaut maakt er geen geheim van dat er autobiografische elementen in de film zitten. Helemaal in het begin van de film zien we hem zelfs een kort moment in beeld, als een soort geestverschijning. Ook daarom wordt de film zo pakkend: L’homme qui aimait les femmes is namelijk geen ophemeling van het gedrag van de hoofdpersoon. Integendeel, het laat zien hoe zijn obsessie voor vrouwen hem uiteindelijk zwaar opbreekt. De film is dan ook een pessimistische film over wat er gebeurt wanneer vrouwen slechts als object van verlangen gezien worden.

Toch is de film geen depressieve slijtageslag. Truffaut weet met de nodige humor de meer donkere momenten in de film te verdoezelen. Morane is op het eerste gezicht een wat zielige womanizer met een ongezonde drang naar vrouwelijk schoon. Maar ten diepste wil de regisseur tonen dat hij in feite een slachtoffer is van een passie waar hij zelf geen controle over heeft. Hij laat de hoofdpersoon verzuchten: ‘Waarom proberen we in zoveel personen te vinden wat ons geleerd wordt in een persoon te vinden?’ Die overvloed aan mooie vrouwen is wat de hoofdpersoon bezighoudt: na een winterslaap zijn ze in het voorjaar plotseling als bij afspraak weer massaal op de straat te vinden in hun minirokken. Mollig, slank, lang, klein, brui, blond, je denkt misschien dat je het voor het uitzoeken hebt, maar is dat wel zo?

L’homme qui aimait les femmes, met onder anderen Charles Denner, Brigitte Fossey, Nelly Borgeaud, Leslie Caron, Geneviève Fontanel, Nathalie Baye, Sabine Glaser, Jean Dasté.

Related posts:

1. Les femmes de l’ombre
2. Les quatre cents coups
3. Jules et Jim

L’histoire d’Adèle H. is een van Truffauts meest ambitieuze films. Hij maakte de film naar aanleiding van het dagboek van Adèle Hugo, de dochter van de bekende Franse schrijver Victor Hugo. De hoofdrol is voor Isabelle Adjani, die met de film haar eerste grote doorbraakrol had. Ze kreeg een Oscarnominatie voor beste actrice en de film werd genomineerd voor verschillende andere prijzen. Truffaut had in Frankrijk weinig succes met de film maar wist in andere landen vollere zalen te trekken.

Adèle Hugo, de jongste dochter van Victor Hugo, verlaat in 1863 haar ouderlijk huis op het Kanaaleiland Guernsey. Ze reist achter de jonge luitenant Pinson aan op wie ze obsessief verliefd is en belandt in Halifax. Adèle gelooft dat Pinson haar gedoodverfde verloofde is, dat het de man is die met haar zal trouwen en ze doet er alles aan hem te overtuigen van haar liefde. Ooit waren de twee waarschijnlijk geliefden, maar Pinton is over haar heen gegroeid en heeft andere vrouwen leren kennen. Hij wil weinig meer met haar te maken hebben en vraagt haar om terug te gaan naar haar ouders. Maar Adèle, die briefcontact onderhoudt met haar ouders aan de overkant van de oceaan, weet hen er uiteindelijk van te overtuigen toestemming voor een huwelijk te geven. Ze doet hen geloven dat alles rond is en dat ze met Pinson zal trouwen. Adèle kan niet omgaan met de waarheid – dat hij niet voor haar kiest – en leeft in een droomwereld, waarin ze denkt dat haar liefde voor Pinson toch beantwoord zal worden.

In L’histoire d’Adèle H. richt regisseur Truffaut zich helemaal op de jonge Adèle, prachtig vertolkt door Isabelle Adjani. Zoals in meer van zijn films (bijv. Jules et Jim) toont hij met compassie een obsessieve vrouw, zonder sentimenteel te worden. Het feit dat het hier om een waargebeurd verhaal gaat, verleent de film een groot deel van zijn kracht. Omdat de film zich zo volledig op een karakter concentreert, zijn alle andere personages slechts bijfiguren. Truffaut weet met weinig middelen inzichtelijk te maken hoe een jong meisje in haar eigen droomwereld leeft en er alles aan doet om haar geliefde voor zich op te eisen. De liefde van Adèle is absoluut, onvoorwaardelijk en definitief.

Adèle Hugo bracht de laatste veertig jaar van haar leven door in een psychiatrische inrichting. Wat dat betreft doet het personage van Isabelle Adjani wel wat denken aan een latere film waarin ze de hoofdrol zou spelen, Camille Claudel. Ook in die film speelde ze een personage dat langzaam gek werd na problemen in de liefde. Maar het grote verschil met die film, is dat Adèle vanaf het begin al een sterk verstoord beeld van de werkelijkheid heeft. En desondanks filmt Truffaut haar met stijl en klasse, tot aan het moment waarop ze met gescheurde kleren door de straten dwaalt. Haar liefde neemt steeds obsessievere vormen aan, totdat het slechts nog obsessie is en geen liefde meer. Zo gebeurt het dat ze het object van haar passie straal voorbij loopt in de straten van Barbados. Dat maakt Truffauts film ook zo anders dan andere films over liefde, romantiek en passie. Truffaut toont namelijk niet het effect van liefde op mensen – zoals zoveel filmmakers doen – maar het effect van mensen op liefde. Ten diepste geeft hij hiermee een blik op de mens zelf.

L’histoire d’Adèle H., met onder anderen Isabelle Adjani, Bruce Robinson, Sylvia Marriott, Joseph Blatchley, Ivry Gitlis, Louise Bourdet, Cecil De Sausmarez, Ruben Dorey, Clive Gillingham, Roger Martin, M. White, Madame Louise.

Related posts:

1. Une histoire simple
2. Les deux anglaises et le continent
3. Jules et Jim

In Baisers volés toont François Truffaut voor de derde keer het leven van Antoine Doinel, gespeeld door Jean-Pierre Léaud. Truffaut maakte de film vooral omdat hij opnieuw een film met acteur Léaud wilde maken. Zoals veel films uit de tijd van de Nouvelle Vague, stond er voorafgaand aan de film geen vastomlijnd script, maar kreeg hij gaandeweg vorm. De film werd gemaakt in het roemruchte jaar 1968 en hoewel Truffaut in zijn films weinig liet zien van maatschappelijke spanningen, spelen de onlusten in de Franse samenleving wel degelijk een rol in de film en bij het maken van de film. De regisseur moest in feite zijn tijd verdelen tussen het maken van de film en zijn aandeel in de revolte die ontstond onder Franse cineasten en acteurs na het besluit van de Franse overheid om Henri Langlois als hoofd van de Cinémathèque Française te ontslaan. Baisers volés is aan Langlois opgedragen en begint met een beeld van de gesloten Cinémathèque.

In Baisers volés gebruikt Truffaut opnieuw gebeurtenissen uit zijn eigen leven, in het bijzonder zijn ervaringen in het leger. Bij aanvang van de film bevindt Antoine Doinel zich in het leger. Hij krijgt daar echter oneervol ontslag, vanwege ‘instabiliteit van zijn karakter.’ Het eerste dat hij daarna doet is een bezoek brengen aan een prostituee, als een soort teken van een terugkeer in de wereld. Terug in Parijs ziet hij zijn oude vriendin Christine weer, met wie hij gedurende zijn diensttijd correspondeerde. Via haar ouders komt hij aan zijn eerste baantje, als nachtwaker in een hotel. Daar wordt hij al snel weer ontslagen wanneer hij een privédetective binnenlaat die daardoor op heterdaad een overspelige relatie constateren kan. Doinel komt in dienst bij het detectivebureau, waar hij opdracht krijgt om mensen te schaduwen. Daar blijkt hij niet zo erg goed in te zijn en uiteindelijk wordt hij ondergebracht als spion in een schoenenzaak, waar hij erachter moet komen wat de werknemers van de baas vinden. Hij ontmoet vervolgens de vrouw van de baas, Mme. Tabard (Delphine Seyrig), die voor hem de ideale vrouw representeert.

Baisers volés heeft na ruim veertig jaar nog niet aan kracht ingeboet. De film is af en toe komisch, vaak luchthartig en soms romantisch. Vooral is het een afgerond geheel, over een jongeman die zijn rites de passage beleeft, in zijn overgang van jongen naar man. Zoals in wel meer films van Truffaut, zitten ook hier talloze kleinere gebeurtenissen en personages die niet direct iets met de grote verhaallijn te maken hebben.

Op de achtergrond klinkt de tijdgeest door. 1968 was het jaar van de landelijke en internationale protesten en stakingen. Christine gaat af en toe naar demonstraties toe en de hele film ademt een moderne en vrije sfeer, eigenlijk een soort voorbode van de ethische en seksuele revolutie die door de gebeurtenissen van 1968 op gang zou komen. Desondanks is Baisers volés verre van een politieke film. In feite creëert Truffaut een geheel eigen wereld met eigen wetten en regels. In die wereld zoekt Antoine zijn weg door het idealiseren van menselijke relaties.

De regisseur presenteert zijn blik op de wereld, door alledaagse en droogkomische dingen te vermengen met diepere elementen, als de dood en opvattingen over liefde en relaties. Centraal staan vanzelfsprekend de belevenissen van Antoine, die vaak net niet helemaal lijkt te weten hoe hij zich in het leven dient te gedragen. Hij lijkt weinig ambitieus en rolt van de ene baan in de andere, van de armen van de ene vrouw in die van de andere. De soms wat naïeve capriolen houden de vaart en de luchtigheid in de film, die samen met Les quatre cents coups gezien kan worden als hoogtepunt in het oeuvre van een van Frankrijks grootste cineasten.

Baisers volés, met onder anderen Jean-Pierre Léaud, Delphine Seyrig, Claude Jade, Michael Lonsdale, Harry-Max, André Falcon, Daniel Ceccaldi, Claire Duhamel, Catherine Lutz, Martine Ferrière, Jacques Rispal, Serge Rousseau, Paul Pavel, François Darbon, Albert Simono.

Related posts:

1. Les quatre cents coups
2. Jules et Jim
3. La peau douce

Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran begon ooit als toneelstuk maar groeide uit tot een roman en uiteindelijk een film. De auteur, Eric-Emmanuel Schmitt, werkte samen met regisseur François Dupeyron (C’est quoi la vie, La chambre des officiers) aan het script voor de film. Een hoofdrol is weggelegd voor oudgediende Omar Sharif (Lawrence of Arabia), die voor zijn vertolking van Monsieur Ibrahim een César kreeg toegekend. Daarnaast kreeg de film nog een aantal andere filmprijzen en nominaties.

Het verhaal richt zich op Moïse, ook wel Momo genoemd, een jongen die alleen met zijn vader opgroeit. Omdat zijn vader de hele dag weg is, moet Momo voor zichzelf zorgen en daarbij ook ’s avonds een bord eten op tafel zetten. Hij doet zijn boodschappen bij de ‘Arabier’ in de straat, een kruidenier die het grootste deel van de dag open is. Op een dag besluit Momo om zijn spaarcenten te besteden aan een bezoek aan een prostituee. Ze wonen namelijk middenin de rosse buurt en Momo ziet ze dagelijks vanuit zijn raam op de straat flaneren. Na een keer is zijn spaargeld op en om vaker te gaan probeert hij uit alle macht om aan meer geld te komen. Hij steelt kleine dingen bij de Arabier, om zo wat over te houden van het geld dat zijn vader hem voor het eten geeft. De Arabier, Ibrahim, komt daar echter al snel achter. In plaats van hem de les te lezen, sluit hij vriendschap met Momo. De twee ontwikkelen zo een nauwe band en Ibrahim wordt als een vader voor de jongen.

Ondanks dat religie niet het hoofdthema van de film is, speelt het wel een grote rol. Momo is Joods, Ibrahim is moslim. Beiden zijn niet al te streng in de leer, Momo doet in feite helemaal niets met zijn achtergrond en Ibrahim is een moslim van de Soefi-kant, oftewel een die de nadruk meer legt op de spirituele beleving van het geloof. Ibrahim leert Momo de belangrijke lessen van het leven en helpt hem in de omgang met andere mensen. De onderlinge acceptatie van twee geloven is min of meer een vaststaand gegeven en regisseur Dupeyron focust juist op de persoonlijke groei van beide personages. Zo komt Ibrahim er uiteindelijk toe een auto te kopen en rijlessen te nemen, en tegen het eind van de film beginnen ze aan een lange reis, dwars door Europa, op zoek naar de roots van Ibrahim.

Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran is geen film die een moreel oordeel klaar heeft, niet over religies en ook niet over gedrag van mensen. Zo wordt de harde werkelijkheid van het dagelijkse leven van de prostituees niet getoond en ook de slechte relatie tussen Momo en zijn vader wordt nergens tot hoofdthema van de film gemaakt. Geholpen door de uitstekende prestaties van beide hoofdrolspelers – Omar Sharif en Pierre Boulanger – is de film een mooie verkenning van een, voor de meeste van ons, onbekende cultuur en leefomgeving. Misschien niet overal even realistisch maar daarom niet minder pakkend.

Leuk in de film zijn ook de paar knipoogjes naar de Nouvelle Vague. Zo kleedt de vader van Momo zich in de stijl van mannen als Jean-Paul Belmondo en komt ook Isabelle Adjani nog even in beeld, verkleed als Brigitte Bardot in de film Le mépris. Dit, de goede soundtrack en enkele grappige scènes die in de film verwerkt zitten, maken Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran tot een hartverwarmende en charmante film. Dupeyron vertelt samen met Eric-Emmanuel Schmitt een open en onbevooroordeeld verhaal, met de juiste gevoeligheid, zonder sentimenteel te worden.

Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran, met onder anderen Omar Sharif, Pierre Boulanger, Gilbert Melki, Isabelle Renauld, Lola Naymark, Anne Suarez, Mata Gabin, Céline Samie, Isabelle Adjani.

Related posts:

1. Monsieur Klein
2. Monsieur Batignole
3. C’est quoi la vie?

Wie in Parijs het Musée Rodin bezoekt, komt daar ook een zaaltje tegen met beeldhouwwerken van Camille Claudel. Haar plaats in dat museum is typerend voor haar leven. Jarenlang werkte ze namelijk in de schaduw van de grote meester Auguste Rodin, aan wie de wereld het befaamde beeld ‘de denker’ te danken heeft. Daarbij had ze ook nog eens een stormachtige relatie met deze Rodin, die tevens haar leraar was. Bruno Nuytten kwam in 1988 met een film over haar leven. In de hoofdrollen schitteren twee steracteurs, Isabelle Adjani en Gérard Depardieu. De film werd genomineerd voor twee Oscars en wist zeven Césars mee naar huis te nemen.

In ruim tweeëneenhalf uur vertelt de film het verhaal van het leven van Camille Claudel. Als jonge vrouw krijgt ze volop de kans haar talent voor beeldhouwen te ontplooien. Ze is eigenzinnig en wil er alles aan doen om ervoor te zorgen dat de grote Auguste Rodin haar onder zijn hoede neemt. Deze beseft direct als hij haar werk ziet dat ze een groot talent heeft. Al snel wordt ze meer dan zijn assistent, en na enige tijd trekt ze zelfs bij hem in. Maar Rodin stelt haar niet in staat onder eigen naam beroemd te worden en daarbij weigert Rodin ook om zijn levensgezellin Rose de deur wijzen. Uiteindelijk leidt dit tot een breuk tussen de twee kunstenaars. Vanaf dat moment raakt Camille Claudel langzaamaan in een depressie en krijgt ze waanideeën. Zo denkt ze dat Rodin haar op alle mogelijke manieren tegenwerkt en ervoor zorgt dat haar kunstwerken niet verkocht worden. Tenslotte besluiten Camille’s moeder en broer Paul om haar in een inrichting te stoppen. Daar zou ze uiteindelijk niet meer uitkomen en dertig jaar later overlijdt ze eenzaam.

Aan de ene kant is de film Camille Claudel een prachtige gedramatiseerde versie van het leven van de Franse kunstenares, intens en pakkend vertolkt door Isabelle Adjani. Aan de andere kant geeft de film ook een mooi beeld van het Parijse kunstenaarsmilieu aan het begin van de twintigste eeuw. Daarbij richt de film zich vooral op de moeite van een kunstenaar om een eigen weg en stijl te ontwikkelen. Die moeite wordt voor Claudel nog verergerd door het feit dat ze een vrouw is in een tijd dat de kunstenaarswereld vooral door mannen gedomineerd werd.

Regisseur Nuytten neemt voor zijn biografische film het boek van Reine-Marie Paris als uitgangspunt. Deze schrijfster is een kleindochter van Paul Claudel, de broer van Camille, en ze was ook betrokken bij de totstandkoming van de film. De film wordt voornamelijk gedragen door het acteerwerk van Adjani en Depardieu. Ze zijn geloofwaardig in hun rollen en weten de sfeer en gebruiken van die tijd goed over te brengen.

Door de lengte is de film wel een tamelijk lange zit. Dit wordt echter goedgemaakt door de mooie rol van Adjani, die eens te meer schittert als knappe en tegelijk labiele vrouw. Je ziet haar groeien in haar rol, eerst als jonge vrouw die de wereld aan haar voeten heeft, en later wanneer ze de eerste tekenen van waanzin vertoont. Hoewel de film soms wellicht wat te melodramatisch is om een realistische biografie te zijn, helpt Camille Claudel wel om het talent van deze vrouw in een nieuw daglicht te stellen. Ze had als geen ander de gave om leven te geven aan dood steen en brons.

Camille Claudel, met onder anderen Isabelle Adjani, Gérard Depardieu, Laurent Grévill, Alain Cuny, Madeleine Robinson, Katrine Boorman, Danièle Lebrun, Aurelle Doazan, Madeleine Marie, Maxime Leroux.

Related posts:

1. Il y a longtemps que je t’aime
2. Indochine
3. L’histoire d’Adèle H.