Met dank aan het succes van de film Les roseaux sauvages kwam ook deze film die een jaar eerder werd gemaakt iets meer in de belangstelling te staan, onder meer door een release in de Verenigde Staten. Dat is helemaal terecht, want ook in Ma saison préférée toont Téchiné zijn meesterschap. Uiteraard wordt hij daarbij geholpen door de sterke rolbezetting: Catherine Deneuve en Daniel Auteuil spelen zus en broer in deze persoonlijke en gevoelige dramafilm. Hun sterke spel en de op het oog losse maar tegelijk zorgvuldig geconstrueerde opbouw van de film maken het tot meer dan een portret van een familie: het is in zekere zin het portret van de band tussen iedere broer en zus.

Omdat ze te oud is om op zichzelf te wonen, verruilt Berthe haar huisje op het platteland voor de moderne woning waar haar dochter van middelbare leeftijd samen met man, dochter en adoptiefzoon woont. In een poging om de familiehereniging compleet te maken, nodigt dochter Emilie (Catherine Deneuve) haar broer Antoine (Daniel Auteuil) uit voor het kerstdiner. De twee hebben elkaar lang niet gezien, vooral ook omdat de man van Emilie weinig op heeft met de extraverte en ongedwongen Antoine. Antoine neemt zich voor niets te zeggen dat eventueel verkeerd kan vallen, maar als Berthe na afloop over haar nalatenschap begint te praten, ontstaat er een ruzie tussen Antoine en de man van Emilie. Als gevolg daarvan wil Berthe weer op zichzelf gaan wonen, en kiest Emilie ervoor om te scheiden van haar man. Ze leeft eerst in een hotel, maar trekt later bij Antoine in. Ze begeleiden hun moeder naar een bejaardentehuis, en samen ontdekken ze de hoogtes en dieptes van hun relatie als broer en zus.

André Téchiné schijnt eens gezegd te hebben dat je in fysiek en moreel opzicht wel opgroeit maar emotioneel gezien niet. Dat idee komt in Ma saison préférée duidelijk naar voren in de relatie tussen Antoine en Emilie. Hun band is er een als pubers met elkaar hebben: het ene moment kunnen ze als broer en zus bijna intiemer zijn dan in een liefdesrelatie, het andere moment komen verborgen frustraties en oud zeer de rust ruw verstoren. Antoine kijkt op tegen zijn oudere zus, en hij heeft nooit kunnen accepteren dat ze haar eigen weg in het leven is gegaan.

De film is ingedeeld in vier hoofdstukken die de vier seizoenen en de band tussen Antoine en Emilie reflecteren. Doordat de relatie tussen hen constant evolueert, verkrijgt Ma saison préférée de typische authenticiteit die we ook van andere films in het oeuvre van de regisseur kennen. Daarbij komt dat de film zich niet exclusief op de twee hoofdpersonen richt, maar ook de levens van de bijpersonen er op een overtuigende manier bijhaalt. Zo wordt het verschil tussen de generaties duidelijk. De jongere generatie, vertegenwoordigd door dochter Anne, adoptiefzoon Bruno en Khadija, de mooie secretaresse van hun ouders, staat zo recht tegenover de traditioneel opgevoede oudere generatie. Téchiné is als een observant aan de zijlijn, hij dirigeert niet maar hij registreert. En passant geeft hij ook nog een beeld op de consequenties van het moderne leven voor traditionele familieverhoudingen.

Dit alles zorgt voor een subtiele en genuanceerde film die het niet moet hebben van een vastomlijnd plot maar van de zorgvuldige portrettering. Dwars door de problemen van dit gezin schijnen de problemen van andere gezinnen, van vroeger, van nu en van later.

Ma saison préférée, met onder anderen Catherine Deneuve, Daniel Auteuil, Marthe Villalonga, Jean-Pierre Bouvier, Chiara Mastroianni, Carmen Chaplin, Anthony Prada, Michèle Moretti, Jacques Nolot,

Trailer:

Related posts:

1. La fille du RER
2. Je vais bien, ne t’en fais pas
3. Demain dès l’aube

Les roseaux sauvages is een van Téchiné’s meest geliefde films. De titel vormt een verwijzing naar de fabel van Jean de la Fontaine over de eik en het riet, waarin de trotse eik een woeste storm niet overleeft, in tegenstelling tot de nederige rietstengel, die soepel meebuigt met de wind. Zoals met wel meer fabels is de analogie met een mensenleven niet ver te zoeken, en in de film van André Téchiné draait het dan ook om mensen die de ’stormen van de jeugd’ moeten zien te doorstaan, om er sterker en zelfbewuster uit te komen. Zoals in veel van de films van deze regisseur, toont Les roseaux sauvages hoe gewone mensenlevens beïnvloed worden door grote politieke of maatschappelijke gebeurtenissen, in dit geval de oorlog in Algerije. Het gaat dus om het kleine en persoonlijke verhaal van een beperkte groep mensen, maar juist daardoor wordt het een universele en herkenbare film over de passage van puber naar volwassene.

De film richt zich op drie jongens en een meisje die aan het begin van volwassenheid staan. Het verhaal speelt zich af in een dorp in het Zuid-Oosten van Frankrijk, waar Maïté, François, Serge en Henri op een kostschool zitten. Het centrale personage is François, een intellectuele jongen die een soort platonische relatie met Maïté onderhoudt. Hij sluit vriendschap met Serge, en op een nacht slapen ze samen. Voor Serge is het niet meer dan een uitspatting, maar François ontdekt erdoor dat hij op mannen valt. Hij wordt verliefd op Serge, en later op Henri, een zoon van een door een terroristische aanslag omgekomen Algerijn. De film volgt al deze verwikkelingen die gedurende het examenjaar plaatsvinden op een ongedwongen en natuurlijke manier. De hele tijd wordt de actie op het scherm mede bepaald door dingen die ver weg in Algerije gebeuren. Serge’s broer sneuvelt in de strijd, en dit zet de verhouding tussen hem en Henri op scherp. Tegelijk is Maïté een voorstander van de Algerijnse onafhankelijkheid, iets waardoor zij op haar beurt regelrecht tegenover Henri komt te staan.

Wat begint als een verhaal over de vriendschap tussen Maïté en François, wordt al snel een intens portret van de ontdekking van seksualiteit, liefde, en de invloed van oorlog op gewone mensen. Hoewel de Algerijnse oorlog zeker niet het hoofdonderwerp van de film is, draagt Les roseaux sauvages wel bij aan een beter begrip van de impact van die koloniale oorlog. Buiten dat is de film een integere en betrokken blik van Téchiné in de wereld van opgroeiende jongeren, mogelijk ook doordat hij er wat van zijn eigen ervaringen in verwerkte.

De film dankt veel aan de sfeervolle, broeierige en woeste Provence waarin het zich afspeelt. In zekere zin weerspiegelt dit de gevoelens van de hoofdpersonen, van François, die in het reine moet zien te komen met zijn homoseksuele gevoelens, van Maïté, die de indruk wekt smoorverliefd te zijn op François, van Serge, die zich gedwongen ziet in zijn broers voetsporen te treden, en van Henri, die zijn achtergrond niet wil verloochenen.

Ondanks dat geen van de (relatie)problemen echt opgelost worden, en de film daardoor ogenschijnlijk vrij pessimistisch van aard lijkt, weet regisseur Téchiné toch aannemelijk te maken dat alle vier de personen op een of andere manier sterker zijn geworden. Hij breidt hun persoonlijke verhalen ineen tot een groter kunstwerk, en doseert de nodige romantiek, gevoeligheid en nostalgie zonder overdreven sentimenteel te worden. De geloofwaardige dialogen en het veelzeggende camerawerk maakt Les roseaux sauvages tot een pakkende en gedenkwaardige film. Zo dacht de Franse Académie er ook over, want die beloonde de film met vier Césars, waaronder die voor beste film en beste regisseur.

Les roseaux sauvages, met onder anderen Élodie Bouchez, Gaël Morel, Stéphane Rideau, Frédéric Gorny, Michèle Moretti, Jacques Nolot, Eric Kreikenmayer, Nathalie Vignes, Michel Ruhl, Fatia Maite.

Trailer:

Related posts:

1. La dentellière
2. Une histoire simple
3. Ma saison préférée

Een van de meest constante regisseurs in de Franse hedendaagse cinema is André Téchiné. Niet alleen dankzij de regelmaat van zijn oeuvre, met gemiddeld twee films in drie jaar, maar ook door de kwaliteit van die films. Daarbij komt ook nog eens dat hij vaak zijn toevlucht neemt tot dezelfde (bekende) acteurs, zoals Catherine Deneuve en Emmanuelle Béart. Met Les égarés maakte hij voor het eerst een film ‘op bestelling’. De producent vroeg hem de roman Le Garçon aux yeux gris van Gilles Perrault te verfilmen. Gaspard Ulliel had in de film zijn doorbraakrol, een jaar voor zijn optreden als Manech in de film Un long dimanche de fiançailles.

De film begint met zwart-wit documentairebeelden van instortende gebouwen en vluchtende mensen. Die dienen echter meer als omlijsting dan dat ze het eigenlijke onderwerp van de film vormen. Want ondanks dat Les égarés zich tijdens de oorlog afspeelt, is het allesbehalve een typische oorlogsfilm. Het gaat meer over de gevolgen van oorlog in het algemeen voor gewone mensen.

Het is 10 juni 1940, enkele dagen voordat de Duitsers Parijs zouden innemen. Een grote stroom vluchtelingen is onderweg naar het zuiden. Onder hen Odile (Emmanuelle Béart) en haar twee kinderen, Philippe (Grégoire Leprince-Ringuet) en Cathy (Clémence Meyer). Op een dag wordt de karavaan door Duitse vliegtuigen beschoten. Hun auto gaat in vlammen op, en met de hulp van een jongeman zetten Odile en haar twee kinderen het op een lopen. Als ze op veilige afstand in een bos zijn beland, wordt Odile voor de keuze gesteld: met de jongen mee, op zoek naar onderdak, of terug naar de hoofdweg? De jongen, Yvan (Gaspard Ulliel), is wat mysterieus, maar heeft de nodige overlevingstechnieken en lijkt zich goed te kunnen redden. Na een nacht onder de sterrenhemel vindt Yvan een verlaten landhuis. Ter wille van haar kinderen besluit Odile om er enige tijd te blijven, en zo ontwikkelt zich ver weg van het oorlogsgeweld maar tegelijk sterk beïnvloed door de oorlog een band tussen Yvan en de drie gezinsleden. Odile, wiens man als soldaat is omgekomen, ziet in Yvan tegelijk een kind als de sterke man die ze graag aan haar zijde zou hebben. Maar er is tegelijk veel dat ze nog niet weet van de jongen.

Van regisseur Téchiné kan je verwachten dat zijn films goed opgebouwd zijn, en dat het met de beeldtaal wel goed zit. Voor Les égarés gebruikt hij ten volle de paradox die het verhaal biedt. Het is oorlog, maar Téchiné toont lieflijke landschappen, het gezin is verwoest door de dood van de vader, maar in en rond het landhuis is de sfeer ongedwongen, en lijkt het een zorgeloze zomervakantie. Op een kleiner plan zijn er net zulke tegenstellingen. Yvan is wild en onopgevoed, maar tegelijk wijs en volwassen voor zijn leeftijd. Philippe daarentegen is emotioneel nog een kind, maar tegelijk in moreel opzicht volwassener dan Yvan. Het verlaten landhuis is als een toevluchtsoord waar de regisseur ons laat zien wat onzekerheid en overlevingsdrang voor invloed hebben op de leefwijze van mensen. In die zin heeft de film wel wat weg van Haneke’s postapocalyptische Le temps du loup, ondanks dat die film vele malen donkerder en verontrustender is.

Les égarés is een pakkend oorlogsdrama dat om verschillende redenen intrigeert. Vooral de relatie tussen Yvan en Odile is dubbelzinnig en mysterieus. Maar ook door de afgemeten duur en de niet aflatende spanning van de oorlogssituatie boeit de film van begin tot eind.

Les égarés, met onder anderen Emmanuelle Béart, Gaspard Ulliel, Grégoire Leprince-Ringuet, Clémence Meyer, Samuel Labarthe, Jean Fornerod, Eric Kreikenmayer.

Trailer:

Related posts:

1. Les regrets
2. Bon voyage
3. Swimming pool

Vijf jaar kostte het Caroline Bottaro om een producent te overtuigen de film Joueuse te maken. Uiteindelijk vond ze in acteur en beginnend producent Dominique Besnehard de juiste man voor de productie van haar film. Gezien het feit dat het haar eerste film is, mag ze zich daar gelukkig mee prijzen, want het opende voor haar de juiste deuren naar geliefde acteurs: Sandrine Bonnaire, en zelfs Kevin Kline (A fish called Wanda, Wild Wild West), in diens eerste Franstalige rol. Joueuse is gebaseerd op de roman La joueuse d’Echecs van Bertina Heinrichs. Bottaro ontdekte het boek op een eenvoudige manier: de schrijfster was haar buurvrouw, die haar een proefversie van het boek liet lezen. De film is een vrij losse bewerking, die de sfeer van het boek goed in beeld weet te vatten.

Hélène (Sandrine Bonnaire) woont samen met haar liefhebbende man en vijftienjarige dochter op het rustige Corsica, Ile de la Beauté. Ze hebben het niet breed, en moeten voor elke euro hard werken. Hélène is schoonmaakster in een hotel, en ze klust nog wat bij als werkster. Op een dag ziet ze een Amerikaans koppel (Dominic Gould en Jennifer Beals) op hun balkon in het hotel een potje schaak spelen. Ze raakt gefascineerd door hun bezigheid, en even later ziet ze ook in het huis van dokter Kröger (Kevin Kline) een schaakspel liggen. Ze koopt voor haar man een elektronisch schaakspel, in de hoop dat ze het zo misschien beiden kunnen leren. Maar hij ziet het nut er niet erg van in. Ze leert vervolgens zichzelf de basisregels aan, en langzamerhand neemt haar nieuwe hobby haar leven over. Hélène vraagt aan Kröger of hij haar wil helpen bij het schaken. Na wat aarzeling stemt de norse dokter erin toe.

Al in veel andere films en boeken stond de passie voor schaken centraal. De edele denksport staat vaak symbool voor kennis, strategie en macht. Ook in Joueuse zou je die rol aan het spel kunnen verbinden, maar dan wel op heel andere vlakken dan gebruikelijk. Hier draait het vooral om de macht en kennis van een eenvoudige vrouw, die op het eerste gezicht weinig zal hebben aan het beheersen van het schaken. Het houdt haar alleen maar af van haar dagelijkse werk, en staat aanvankelijk de relatie tussen haar en haar man in de weg. Maar diep van binnen weet Hélène dat de hoofdregel van het spel ook op haar leven van toepassing kan zijn: het belangrijkste schaakstuk is de Dame.

Voor een film die over de vaak trage schaaksport gaat, gebeurt er nog verrassend veel op het scherm. Dat is voornamelijk te danken aan regisseur Bottaro, die alledaagse dingen een rol in het verhaal geeft. De personages zijn constant in beweging, en ook tijdens de schaakpartijen staat het beeld maar weinig stil. De film draait natuurlijk om het spel van Sandrine Bonnaire, die als geen ander invulling weet te geven aan het steeds meer opbloeiende personage. Zelf zag ze haar rol in de film als een soort opsomming van alle rollen die ze tot nu toe gespeeld heeft. Niet voor niets zit er in het laatste shot ook een verwijizng naar de film die haar doorbraak betekende, À nos amours van haar mentor Maurice Pialat. Mede door de opvallende rol van Kevin Kline is Joueuse een film die voor zowel schaakliefhebbers als filmliefhebbers niet te versmaden is.

Joueuse, met onder anderen Sandrine Bonnaire, Kevin Kline, Valérie Lagrange, Francis Renaud, Alexandra Gentil, Alice Pol, Didier Ferrari, Laurence Colussi, Élisabeth Vitali.

Trailer:

Related posts:

1. Mademoiselle Chambon
2. L’empreinte de l’ange
3. À nos amours

Regisseur Denis Dercourt maakte in 2006 zijn doorbraakfilm La tourneuse de pages, een psychologische thriller over een concertpianiste, met een hoofdrol voor actrice Déborah François. Dercourt heeft zijn wortels in de muziek en besteedt hier in zijn films dan ook veel aandacht aan. In Demain dès l’aube maakt Dercourt een interessante koppeling tussen klassieke muziek en het zogenaamde reënactment, of rollenspel, een populaire bezigheid waarbij mensen historische gebeurtenissen tot in detail naspelen. Bij het uitkomen van de film zag de Franse vereniging van Rollenspellen (FFJDR) zich genoodzaakt een verklaring uit te doen gaan waarin ze afstand namen van de inhoud van de film en stelden dat er geen psychologische gevaren verbonden waren aan het zich inleven in andere tijden.

Demain dès l’aube volgt de relatie tussen twee broers. Mathieu (Vincent Perez) is pianoleraar, en verlaat zijn vrouw en kind voor enige tijd om in te trekken bij zijn moeder en broer. De moeder is terminaal ziek, en ze vraagt hem om een oogje op broer Paul te houden, die niet zo sterk in zijn schoenen staat. Paul (Jérémie Renier) wordt volledig geobsedeerd door de Napoleontische tijd, en speelt met een grote groep in het weekend complete veldslagen, kampementen en feesten na. Hij vraagt Mathieu om ook eens mee te gaan, en zo belandt Mathieu langzamerhand in een wereld waarin de grens tussen werkelijkheid en fantasie nogal eens uit het oog verloren wordt.

Wie het begin van de film ziet, kan zomaar denken in een kostuumdrama te zijn beland. Een groepje mensen in ouderwetse kostuums, bij het aanbreken van de dag, in de ochtendmist. Ze praten over eer, over excuses, en even later begint een bloedstollend duel met de degen. Maar in de volgende scène zien we een pianoleraar, die afscheid neemt van zijn vrouw en kind, en in de auto stapt. Die afwisseling tussen twee ogenschijnlijk verschillende tijdperken vormt het hoofdthema van de film. Voor Paul, de jongste broer, is het rollenspel een allesomvattend tijdverdrijf. De onderdompeling in een andere wereld is eigenlijk een soort metafoor voor het leven van Mathieu, de oudste broer, want bij hem is het de muziek die hem in zijn greep houdt. Hij is zo bezig met het geven van concerten en lessen dat hij zijn vrouw en kind verwaarloost. Voor regisseur Dercourt was dit ook een belangrijk motief bij het maken van de film. In feite is er namelijk weinig verschil tussen het doen herleven van andere tijden met kostuums en rollenspellen, en het spelen van oude muziek. Ook bij muziek probeer je zo goed mogelijk over te brengen hoe het vroeger geklonken moet hebben.

Vanaf het begin van de film wekt Dercourt vooral door de mise-en-scène de indruk dat zijn film een thriller is. Op het gebied van de actie komt dat echter pas in de tweede helft tot uiting, en dan nog maar sporadisch. Echt spannend is de film daardoor niet te noemen, maar intrigerend zeker wel. In de rol van Mathieu is Vincent Perez niet slecht gekozen: hij speelde eerder in een groot aantal kostuumdrama’s (Madame de Pompadour, Fanfan la tulipe, La Reine Margot), en ook nu hij zijn jeugd inmiddels lang voorbij is, staat de oude kledij hem nog steeds goed. Dercourt gaat in Demain dès l’aube op dezelfde voet verder als in La tourneuse de pages. De film mist wellicht een personage à la Déborah François, maar biedt evenwel een nauwkeurige spanningsopbouw en een interessante mengeling van geschiedenis, muziek en psychologie.

Demain dès l’aube, met onder anderen Vincent Perez, Jérémie Renier, Aurélien Recoing, Anne Marivin, Gérald Laroche, Françoise Lebrun, Barbara Probst.

Trailer:

Related posts:

1. La tourneuse de pages
2. Je vais bien, ne t’en fais pas
3. Un secret

Van regisseur Pierre Salvadori kwam in 2006 de goed ontvangen film Hors de prix, met actrice Audrey Tautou in de hoofdrol. Dat was niet zijn eerste komedie, enkele jaren daarvoor maakte hij Après vous, een romantische komedie met Daniel Auteuil. Hoewel het verhaal af en toe wat stroever loopt dan in zijn latere film, is ook Après vous intelligent, licht en vooral vermakelijk. Het leverde Auteuil een Césarnominatie op in de categorie Beste acteur, en de film trok bijna een miljoen mensen naar de bioscoop. In het buitenland ging de film rond op verschillende kleinere filmfestivals.

Antoine (Auteuil) is een lichtelijk overwerkte maître d’ in Chez Jean, een restaurant in Parijs. Op een avond haast hij zich van zijn werk naar een afspraakje met zijn vriendin. Omdat hij te laat is, neemt hij een kortere weg via het park. Daar is hij juist op tijd om te verhinderen dat Louis (José Garcia) zelfmoord pleegt. Deze is daar echter niet blij mee, en daarom ziet Antoine zich genoodzaakt om hem mee naar huis te nemen en zo te voorkomen dat hij alsnog een eind aan zijn leven maakt. Antoine krijgt steeds meer compassie voor Louis, en ziet het als zijn taak om hem weer op het rechte pad te krijgen. Hij helpt hem aan een baan in Chez Jean, en probeert vervolgens de oorzaak van het verdriet van Louis te achterhalen. Zo maakt hij kennis met Blanche, de grote liefde van Louis. Wanneer hij probeert de twee te verenigen, bloeit er juist tussen Blanche en Antoine iets op.

Wat betreft het verhaal biedt Après vous weinig verrassends. Een komedie over een vrouw die moet kiezen uit twee of drie mannen, dat hebben we al vaker gezien. Tegelijk doet de film niet onder voor al die andere films, het is een typische Franse farce, met af en toe leuke grappen en aimabele personages. Gelukkig wordt de humor niet teveel uitgelegd, en is het aan de kijker om bijvoorbeeld te zien dat Blanche als bloemiste wel erg veel bloemen ontvangt van mannen.

De film dankt het meest aan de verschijning van Daniel Auteuil, die zich wederom laat zien als een van de meest veelzijdige acteurs van de Franse cinema. De wil van zijn personage om andere mensen te helpen steekt goed af tegen de lijdzame Louis, gespeeld door een wat vlakke José Garcia. Beïnvloed door de liefde ondergaat diens personage in de tweede helft van de film een plotselinge transformatie die misschien beter wat langzamer had kunnen gaan. Al met al is Après vous een weinig gedenkwaardige maar niettemin luchthartige en vermakelijke komedie. Wie behoefte heeft aan een creatieve mix van licht vermaak en intelligente humor kan bij regisseur Salvadori goed terecht.

Après vous, met onder anderen Daniel Auteuil, José Garcia, Sandrine Kiberlain, Marilyne Canto, Michèle Moretti, Garance Clavel, Fabio Zenoni, Jocelyne Desverchère, Didier Menin, Jean-Claude Lecas, Blandine Pélissier.

Trailer:

Related posts:

1. Un baiser s’il vous plaît
2. La fille sur le pont
3. La doublure

In 1980 ontvluchtte Radu Mihaileanu het Roemeense regime van Ceauşescu, eerst naar Israël, om uiteindelijk in Frankrijk uit te komen. De zoon van een Joodse journalist werd na een filmopleiding assistent-regisseur en maakte in 1993 zijn debuutfilm. Met Train de vie uit 1998 kende hij een eerste succes, in een film waarin hij veel van zijn eigen cultuur legde. Vervolgens veroverde hij in 2005 de harten van veel filmkijkers met het drama Va, vis et deviens. Ondertussen lagen de plannen voor Le concert al enige jaren klaar, maar het kostte hem tot 2009 de tijd om deze film af te maken. Dat kwam onder meer door de locatie en de acteurs: een deel van de film speelt zich in Rusland af, en de hoofdrol is voor de Russische acteur Aleksei Guskov. Le concert volgt de tragikomische verwikkelingen van een groepje muzikanten die zich – onder leiding van een dirigent met een missie – uitgeven voor het Bolshoi Orkest.

Lang geleden was Andreï Filipov dirigent van het beroemde Bolshoi Orkest. Onder het totalitaire bewind van Bresjnev werd hij echter op staande voet ontslagen toen hij weigerde om Joodse musici uit zijn orkest te zetten. Nu, dertig jaar later, werkt hij als schoonmaker in het theater, en moet hij lijdzaam toezien hoe het eens zo grote orkest roemloos ten onder gaat. Maar op een dag, terwijl Filipov het bureau van de directeur schoonmaakt, komt er een fax binnen uit Parijs. Het befaamde theater Châtelet nodigt het Bolshoi Orkest uit voor een groots concert in de Franse hoofdstad. Een waanzinnig idee komt in Filipov op. Hij trommelt zijn oude vrienden op in de hoop de gloriedagen van zijn orkest weer te doen herleven. Het bijeengeraapte zootje muzikanten neemt de plaats in van het officiële orkest, en reist af naar Parijs. Op de vraag van het Théâtre du Châtelet wie Filipov als vioolsolist wil, heeft die maar een wens. De bijna dertigjarige Anne-Marie Jacquet. Vanaf dat moment ontwikkelt de film zich van een bijna volledig komische film in een gelaagd dramatisch spektakel. Want de violiste blijkt op een of ander manier verbonden met het verleden van Filipov.

De thematiek van de film is niet onbekend in het oeuvre van Mihaileanu. Zijn Joodse wortels kwamen bijvoorbeeld ook al naar voren in Train de vie, waarin eveneens een grootschalige persoonsverwisseling een basisgegeven was. Wat wel nieuw is, zijn de prestaties van de acteurs die het succes van de film voor een groot deel bepalen. Mélanie Laurent (Je vais bien, ne t’en fais pas, Inglorious Basterds) laat zien dat ze aan het uitgroeien is tot een beeldbepalend personage, een actrice waar grote films rond gecomponeerd kunnen worden. Maar ook gevestigde acteurs als François Berléand en Miou-Miou geven de film de nodige uitstraling.

Voor sommigen is Le concert misschien iets te vol, en worden de regels van de genres niet altijd goed genoeg in acht genomen. Maar wie daar overheen kan kijken ziet een wonderlijk sprookjesachtige, soms komische, vaak mooie, en aan het eind tranentrekkende film die het hart op de juiste plaats heeft. Alles in de film werkt toe naar het ontroerende slotakkoord, de integrale weergave van Tsjaikovski’s Vioolconcert in D majeur, een van de moeilijkste vioolstukken die er bestaan. De komische noten in de film worden nog versterkt door het wonderlijke taalgebruik van de Russen op momenten dat ze Frans spreken. “Je vous baise chaleureusement” mag beleeft klinken, maar als je het tegen de gemiddelde Française zegt, kan je op zijn minst een klap in je gezicht verwachten. Voor degenen die zich ervoor open stellen is Le concert een verrijkende ervaring, die flink op de emoties speelt en je achterlaat met een lach en een traan.

Le concert, met onder anderen Aleksei Guskov, Mélanie Laurent, Dmitri Nazarov, Valeriy Barinov, François Berléand, Miou-Miou, Lionel Abelanski, Maria Dinulescu, Roger Dumas, Guillaume Gallienne.

Deze film is momenteel te zien in een aantal Nederlandse filmhuizen.

Trailer:

Related posts:

1. Je te mangerais
2. Tous les matins du monde
3. Le code a changé

Toen Philippe Godeau de rechten voor het autobiografische boek Le dernier pour la route van Hervé Chabalier kocht, was dat niet met de intentie om het boek zelf te verfilmen. Godeau was jarenlang procudent (Le huitième jour, Danse avec lui), en besloot pas na enkele gesprekken met andere regisseurs om de film zelf te maken. Het is dus zijn eerste film als regisseur en scenarist, en het gaf hem zoveel voldoening dat hij niet uitsloot dat er meer van zijn hand zullen volgen. Le dernier pour la route (vrij vertaald: ‘Nog een laatste glas’) is het waargebeurde verhaal van een succesvolle journalist die probeert af te komen van een alcoholverslaving. De hoofdrol van de film is weggelegd voor François Cluzet, die voor zijn rol ook een Césarnominatie kreeg.

De journalist Hervé verlaat zijn hectische leven in Parijs en meldt zich bij een afkickkliniek in het rustige en landelijke Aix-les-Bains, waar praktisch de hele film zich afspeelt. Hij past zich aan de strakke discipline van de kliniek aan, en wordt geplaatst in een groepje gelijkgestemden, met wie hij zijn ervaringen en moeites moet delen. In het begin is hij nog afstandelijk en emotieloos, maar langzaamaan geeft hij zich bloot, en leert hij omgaan met zijn ziekte. Hij bouwt vooral een band op met kamergenoot Pierre en Magali (Mélanie Thierry, Babylon A.D.), een 23-jarige jonge vrouw met de nodige problemen. Zijn belangstelling in haar is voor een deel van vaderlijke aard, maar er blijkt ook de nodige seksuele aantrekkingskracht.

Gaandeweg in de film komt het verleden van Hervé af en toe om de hoek kijken met behulp van flasbacks, en zo wordt duidelijk hoe de drank het leven van hem, zijn vrouw en zijn zoon aantastte. De vraag of het allemaal nog goed komt in het gezin is er een voor later, maar tijdens een bezoek geeft zijn vrouw duidelijk aan dat het leven zonder hem haar een stuk meer rust geeft. Le dernier pour la route laat op een betrokken manier zien dat drankverslaving niet iets is dat op te lossen valt, maar dat het in feite een ongeneeslijke ziekte is, waar je alleen met de nodige wilskracht weerstand tegen kunt bieden.

De film focust sterk op het leven van de hoofdpersoon, en daardoor komen de andere personages er wat bekaaid vanaf. Het was de diepte van de film misschien ten goede gekomen als de rol van bijvoorbeeld Magali en Pierre nog iets meer in beeld gebracht zou zijn. Toch levert Godeau met zijn eerste film een behoorlijke prestatie af, omdat het een film is die een sterke indruk achterlaat na het kijken. Dat is ook voor een deel te danken aan acteur François Cluzet, die inmiddels een aardige staat van dienst in de Franse cinema begint te krijgen (L’été meurtrier, L’adversaire, Ne le dis à personne, Paris). Le dernier pour la route is bovenal ook een hoopvol portret van een man die met iets vecht dat groter is dan hemzelf, een man die zijn angsten en gevoelens onder ogen komt en zonder te bezwijken het leven opnieuw leert te waarderen.

Le dernier pour la route, met onder anderen François Cluzet, Mélanie Thierry, Michel Vuillermoz, Anne Consigny, Eric Naggar, Marilyne Canto, Bernard Campan, Lionnel Astier, Raphaëline Goupilleau, Eva Mazauric, Françoise Pinkwasser.

Te koop via Amazon.fr (zonder ondertitels)

Trailer:

Related posts:

1. Le dernier métro
2. Ascenseur pour l’échafaud
3. Mademoiselle Chambon

Wie de film Partir van regisseur Catherine Corsini (2009) gezien heeft, weet dat een eenvoudige arbeider net zo vatbaar voor emoties is als ieder ander mens. In die film speelde de passie zich af tussen Sergi Lopez en Kristin Scott Thomas. Mademoiselle Chambon van regisseur Stéphane Brizé heeft voor een deel dezelfde thematiek, maar blijft tegelijk veel bescheidener, delicater en subtieler. De film, naar een roman van Éric Holder uit 1996, verkent de emoties tussen een metselaar, gespeeld door Vincent Lindon, en een schooljuf, gespeeld door Sandrine Kiberlain. Die laatste kreeg een Césarnominatie voor haar rol. De twee acteurs zijn geen onbekenden van elkaar, ze waren een tijd met elkaar getrouwd, en speelden eerder samen in drie andere films. Het is voor het eerst sinds hun scheiding dat ze nu opnieuw tegenover elkaar staan.

Jean (Vincent Lindon) is een metselaar, ergens in een dorpje in Zuidoost-Frankrijk. Hij leidt een rustig leven, heeft een liefhebbende vrouw, een zoontje, en verzorgt zijn vader op diens oude dag. Wanneer hij zijn zoontje Jérémy van school moet halen omdat zijn vrouw bij haar werk in een drukkerij door haar rug is gegaan, maakt hij kennis met juf Véronique Chambon. Het is meteen duidelijk dat de twee zich tot elkaar aangetrokken voelen, maar beiden zijn op hun eigen manier verlegen en bescheiden. Op het eerste gezicht zijn er weinig overeenkomsten tussen de simpele Jean en de intellectuele Véronique, tegelijk zijn ze juist in hun onvermogen om zich op emotioneel vlak te uiten aan elkaar gelijk.

Het probleem van Jean is dat hij maar over weinig dingen kan praten. De man van weinig woorden bloeit op als hij voor de klas van juffrouw Chambon mag vertellen over zijn werk. In ruil daarvoor nodigt die hem uit om een raam bij haar te komen repareren, en via zulke kleine stapjes komen de twee verliefden tot elkaar. Dat die verliefdheid er is, wordt in de film overigens bijna nooit expliciet gemaakt: het ligt in de kleine gebaren, de oogbewegingen, en in betekenisvolle blikken.

Regisseur Brizé waakt zich ervoor om de passie van het scherm te doen afspetteren. Dat zou voor bijna iedere andere film verplicht zijn om de aandacht van de kijker erbij te houden. Maar hier lukt het de karaktervolle verschijningen van de acteurs om de kijker te verleiden mee te gaan in het verhaal. Lindon lijkt op zijn element in de rol van stoere, teruggetrokken beer van een vent, en Kiberlain is fysiek misschien het tegenovergestelde, maar emotioneel net zo ’stoer’ en teruggetrokken. Juist hier zit er ook een prachtige metafoor in de film. Jean bouwt huizen die een leven lang meegaan, sterk en robuust, maar in die huizen spelen zich de levens af van breekbare mensen, compleet met drama’s en emoties. Het is die innerlijke gerichtheid die Mademoiselle Chambon tot een intimistische en gevoelige film maakt. De regisseur weet de levensechte emoties van Jean en Véronique met behulp van een traag en subtiel tempo in beeld te vangen. Het leven is niets anders dan een voortdurende strijd tussen het gevoel en het verstand. In Brizé’s film lijkt het verstand het te winnen, maar het zou ook zomaar andersom kunnen zijn.

Mademoiselle Chambon, met onder anderen Vincent Lindon, Sandrine Kiberlain, Aure Atika, Jean-Marc Thibault, Arthur Le Houérou, Bruno Lochet, Abdellah Moundy, Michelle Goddet.

Nog niet in Nederland verschenen: zonder ondertitels op dvd beschikbaar via Amazon.fr.

Trailer:

Related posts:

1. Les regrets
2. Je l’aimais
3. Le hérisson

De boeken van de Franse schrijver Alexandre Dumas (1802-1870) werden honderden malen verfilmd, vanaf het tijdperk van de stomme films tot aan vandaag de dag. De drie bekendste romans die hij schreef, zijn De drie musketiers, De graaf van Monte Cristo en Koningin Margot. Alledrie werden ze meerdere keren voor film en theater bewerkt, maar het is waarschijnlijk de tweede die vanwege het avontuurlijke karakter, de sterke verbeeldingskracht en het ingenieuze plot het meest tot de verbeelding spreekt. De epische trekken van het werk vormden ook vaak de inspiratie voor miniseries op televisie, die dankzij een langere duur meer recht konden doen aan het originele verhaal dan bioscoopverfilmingen. Zo maakte de BBC in 1964 een twaalfdelige serie, met Alan Badel als hoofdrolspeler. In 1998 zag een ambitieus Frans project het licht: diverse grootheden in de Franse filmwereld werkten mee aan een bewerking van het aloude verhaal van Dumas. De vierdelige miniserie van in totaal bijna zeven uur wordt gedragen door het sterke spel van Gérard Depardieu in de rol van de wreker van het kwaad.

Edmond Dantès is een jonge kapitein op een schip van rederij Morrel uit Marseille, die van de vorige kapitein bij diens sterven een brief heeft meegekregen voor iemand in Parijs. Wanneer de autoriteiten achter de inhoud van de brief komen, wordt hij zonder vorm van proces van zijn geliefde Mercédès gescheiden en in de beruchte gevangenis Château d’If voor de kust van Marseille geplaatst. Daar krijgt hij veertien jaar de tijd om na te denken over de redenen van zijn gevangenneming. Geholpen door een oude en wijze medegevangene, Abbé Faria, ontdekt hij hoe zijn vroegere vrienden hem hebben verraden. Hij weet te ontsnappen door zich in de lijkzak van Faria te verbergen na diens overlijden. Faria had hem kort daarvoor de verblijfplaats van een enorme schat onthuld. Deze onvoorstelbare rijkdom stelt Dantès in staat te doen wat hij wil, en na een lange reis naar de Oriënt komt hij terug als Graaf van Monte Cristo om wraak te nemen op de mensen die hem van de liefde van zijn leven hebben beroofd.

Het eerste wat opvalt aan deze miniserie is ook direct het feit waarom deze verfilming van de roman van Dumas door sommigen wordt bekritiseerd. Het scenario van de film verschilt namelijk op enkele (belangrijke) punten van de oorspronkelijke versie van het verhaal. Met name als het gaat om de plaats van enkele personages, zoals de intendant van de graaf, Bertolucci en de Oosterse Haydée, maar ook de ontknoping van de film is anders dan die van het boek.

Ondanks dat er dus vragen kunnen worden gesteld bij deze keuze van de makers van de film, is het niet zo dat dit de kwaliteit van de film zelf erg onderuit haalt. Een film is immers een heel ander medium dan een roman, en per medium worden er dan ook andere keuzes gemaakt om het verhaal te vertellen. En voor deze film werkt het scenario dat regisseur Dayan samen met schrijver Didier Decoin bedacht heeft erg goed. Met dank aan de charismatische verschijning van Gérard Depardieu is Le comte de Monte Cristo namelijk een degelijke, spannende film geworden, die de sfeer van het boek goed in beeld vangt. Na een wat overhaast begin waarin de tijd tot de ontsnapping van Dantès wel erg snel verteld wordt, neemt Dayan ruimschoots de tijd om de diverse subplots uit de doeken te doen.

Behalve de sterke vertolkingen van bijvoorbeeld acteurs als Jean Rochefort, Christopher Thompson, Pierre Arditi en Michel Aumont, wordt de sfeer en tragiek van de film ook versterkt door de herkenbare filmmuziek van componist Bruno Coulais (Les Choristes, Océans). Le comte de Monte Cristo onderscheidt zich daardoor van de andere verfilmingen van dezelfde roman, en biedt vier afleveringen vol spanning, avontuur, drama en romantiek.

Le comte de Monte Cristo, met onder anderen Gérard Depardieu, Ornella Muti, Jean Rochefort, Pierre Arditi, Sergio Rubini, Florence Darel, Christopher Thompson, Stanislas Merhar, Julie Depardieu, Hélène Vincent, Michel Aumont, Constanze Engelbrecht.

Trailer:

Related posts:

1. Le hussard sur le toit
2. La science des rêves
3. Un secret