Gouttes d’eau sur pierres brûlantes

$Gouttes d\'eau sur pierres brûlantes$

DVD-AANBIEDINGEN:

Dialogue avec mon jardinier Jean Becker	Une Vieille Maitresse Catherine Breillat
Swimming Pool Francois Ozon	Paris Cedric Klapisch

Regie: François Ozon (2000)

Gouttes d’eau sur pierres brûlantes (waterdruppels op gloeiende stenen) is een verfilming van een theaterstuk van de Duitse regisseur en schrijver Rainer Fassbinder. Fassbinder (1945-1982) werd bekend met controversiële films en theaterstukken waarin hij vaak een zeer kritisch beeld schetste van het Duitsland van na de oorlog. Regisseur François Ozon maakte de film als een eerbetoon aan Fassbinder, die hij als een van de grootste Duitse filmmakers van de 20ste eeuw beschouwt. De film volgt de structuur van een toneelstuk, compleet met verdeling in vier actes en speelt zich af in één omgeving, een appartement in het Berlijn van de jaren ‘70.

De 50-jarige Leopold nodigt de 20-jarige Franz uit bij hem thuis. Daarop volgt een spel tussen de twee waarin Leopold duidelijk de meerdere van Franz is. Franz pareert de aanvallen van Leopold met verwijzingen naar zijn vriendin Anna, met wie hij plannen heeft om samen te gaan wonen en kinderen te krijgen. Toch blijkt Franz geïntrigeerd door het charisma van Leopold, uiteindelijk blijkt zelfs dat hij wel open staat voor zijn charmes en maakt Leopold zijn geheime fysieke verlangens waar. In de volgende acte blijkt Franz ingetrokken te zijn bij Leopold en wonen ze al weer enkele maanden samen. Franz is getransformeerd in een gewillige jongen die altijd voor Leopold klaar staat, hij wordt ook min of meer als slaafje behandeld. De in vele opzichten meer volwassen Leopold heeft hem volledig in zijn greep, tegelijk komen ze steeds meer vast te zitten in dagelijkse routines en kleine ergernissen.

In de volgende acte verschijnt eerst een ex van Leopold aan de voordeur, die echter afdruipt als ze ziet dat hij een nieuw leven met Franz heeft opgebouwd. Vervolgens belt Anna (Ludivine Sagnier) aan, tijdens afwezigheid van Leopold. Ze treft Franz in tranen aan, troost hem, verleidt hem en haalt hem over dit leven met Leopold te verlaten. Wanneer Leopold echter vroegtijdig thuiskomt, raakt ook zij volledig in de ban van hem. De ex van Leopold komt wederom opdraven en alles lijkt te culmineren in een dramatische ménage à quatre.

Gouttes d’eau sur pierres brûlantes is de derde lange film van François Ozon. Doordat de film een hommage is aan Fassbinder zijn er nogal wat referenties aan diens stijl te ontdekken, maar dat is niet het belangrijkste van de film. Ozon maakt grotendeels gebruik van een geheel eigen stijl, een stijl die het best valt samen te vatten met het woord ‘gedurfd’. Het ene moment hangt de film op het randje van een relatiedrama, het andere moment wordt deze stijl abrupt verbroken door een komische dansscène waarbij veelvuldig op de heupen en billen wordt ingezoomd. Ook deze scene wordt echter plotseling verbroken, alsof niets afgemaakt mag worden van Ozon: de naald wordt meermaals ruw van de plaat afgehaald. Deze afwisseling van gebeurtenissen zorgt er echter wel voor dat de film aan kracht wint. Juist op het moment dat de film wat aan het inzakken is, aan het eind van de tweede acte, gebeuren er dingen waardoor de aandacht van de kijker ineens weer volledig bij de film is.

Thema’s van de film moeten wat onder het oppervlakte gezocht worden, al worden ze af en toe wel uitgesproken. Het belangrijkste lijkt te zijn dat voor Franz geluk altijd een droom blijft. Het leven dat Anna met hem voor ogen had was gedroomd, het leven loopt altijd anders dan je vooraf denkt, en uiteindelijk zit je gevangen in structuren waar je nooit uit kunt komen. “Träume sind wie ferne Wolken” In dat opzicht is de belangrijkste rol voor Leopold, die drie mensen compleet gevangen houdt in zijn eigen wereld en voor zijn eigen gewin. De ambiguïteit van relaties speelt daarin ook mee, de bi-seksualiteit van zowel Franz als Leopold en de omgebouwde ex, Vera; niets is wat het lijkt.

Omdat de film gemodelleerd is naar een toneelstuk hangt er veel af van de prestaties van de acteurs. Daarin zijn vooral Bernard Giraudeau (Leopold) en Ludivine Sagnier (Anna) uitblinkers. Ondanks haar wat meisjesachtige uitstraling (ze ziet er overigens fantastisch uit, in zekere zin alvast een voorproefje op het later gefilmde Swimming Pool, ook van Ozon) weet Sagnier een diepte in haar spel te leggen die menig ander actrice jaloers zou moeten maken. Alles draait evenwel om Giraudeau, de charismatische Leopold, die uiterst geloofwaardig drie personages volledig in zijn greep houdt, en die ze laat geloven dat ze hem nodig hebben, dat ze niet zonder hem kunnen, dat zonder hem alleen de dood een uitweg is. Gouttes d’eau sur pierres brûlantes is een intens drama met komische noten, dat hedendaagse seksuele relaties onder de loep neemt en de onrustbarende tragiek daarvan treffend in beeld brengt.

N.a.v. Gouttes d’eau sur pierres brûlantes, met Bernard Giraudeau, Ludivine Sagnier, Malik Zidi, Anna Levine.