|
Jouw stem voor deze film:
  (totaal: 6 stemmen, gemiddeld: 7 )  Loading ... |
Hiroshima mon amour
DVD-aanbiedingen
 Dialogue avec mon jardinier Jean Becker |  Une Vieille Maitresse Catherine Breillat |
 Swimming Pool Francois Ozon |  Paris Cedric Klapisch |
Hiroshima mon amour is de veelgeprezen film van Alain Resnais uit 1959, die na het verschijnen al snel werd uitgeroepen tot een van de toppers van de Nouvelle Vague, zij het gedeeltelijk ten onrechte. De Nouvelle Vague is een stroming in de Franse filmwereld. Tot de stroming beho(o)r(d)en Franse filmmakers die zich wilden afzetten tegen de traditionele technieken en het feit dat de film tot dan toe vooral gebaseerd was op literatuur en theater. De film moest een aparte kunstvorm worden, en de kijker moest zich er dan ook van bewust worden dat het bovenal een film is waar hij naar kijkt. Onder anderen Eric Rohmer, Jean-Luc Godard, en François Truffaut rekenden zich tot de Nouvelle Vague. Hoewel Resnais nooit volledig tot het groepje rond de Nouvelle Vague behoorde, hebben veel van zijn films overeenkomende technieken en thematiek met de films van bijvoorbeeld Godard of Rohmer.
Hiroshima mon amour gaat over een Franse actrice en een Japanse architect, die ieder een traumatische ervaring hebben gehad. De vrouw in Nevers, Frankrijk, en de man in Hiroshima. Als de twee de nacht samen doorbrengen komen de twee tegenstellende verhalen in beeld. Met flash-backs en documentaire-beelden van de aftermath van de atoombom op Hiroshima wordt het verhaal verteld van twee mensen die in het dagelijkse leven het verleden niet kunnen laten rusten. Tegenstellingen en tegelijk overeenkomsten komen aan bod: het rustige stadje Nevers en het grote Hiroshima, de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog, klein leed en groot leed.
De film werd genomineerd voor een Oscar, voor het screenplay door de bekende Franse schrijfster Marguerite Duras. Gezien de thematiek en de voor die tijd vernieuwende filmstijl is dat niet verwonderlijk. Vandaag de dag wordt de film verschillend gewaardeerd. Voor liefhebbers van films die zich kenmerken door een hoog ‘kunst’-gehalte, is het een must-see. Lange monologen, trage beelden, bijzondere filmperspectieven, flash-backs, de film heeft het allemaal. Al die dingen zijn voor een groot deel van de filmliefhebbers echter waarschijnlijk argumenten om de film helemaal niets te vinden. De culturele waarde van de film mag dan groot zijn, het is tegelijk wel een zeer saaie, trieste, neerslachtige film. Het plot ontbreekt: een vrouw en een man die een nachtje met elkaar doorbrengen, so what. Gooi er wat verwijzingen naar traumatische gebeurtenissen tussendoor en je hebt Hiroshima mon amour. En dan is het nog in zwart-wit ook!
N.a.v. Hiroshima mon amour, met onder anderen Emannuelle Riva, Eiji Okada en Stella Dassas.
Trailer / fragment uit de film:
Afdrukken
Tags: 1959, Drama, Nouvelle Vague,
1,345 keer gelezen
Soortgelijke films:
Nieuwste filmbesprekingen:
|
Wat vond jij van de film 'Hiroshima mon amour'?
2 reacties op “Hiroshima mon amour”
|
Minor Kunsttheorie 08|09 » Blog Archive » De Franse New Wave Film January 19th, 2009 8:12 pm |
[...] de eigentijdse kunst van het vertellen van verhalen. Een van de belangrijkste films van Resnais is ‘Hiroshima mon amour’ (1961 – 100 min.). De film zit vol lange monologen, trage beelden, bijzondere filmperspectieven en [...]
October 26th, 2008 1:19 pm
Ik zou er aan willen toevoegen:
Het leed van een grote gebeurtenis als die in hiroshima heeft plaats gevonden, een gebeurtenis van wereldbelang, wordt prachtig verbeeld, verteld en weergegeven door de verbeelding van het kleine, het individuele: dus in plaats van een verhaal te vertellen over twee partijen die in oorlog waren, het ene land dat het andere land bombardeert, verteld de film van mensen.
De franse vrouw die verliefd werd op een duitse soldaat, die door haar franse dorpsgenoten gedood werd, waarna zij door haar franse dorpsgenoten kaalgeschoren en gekleineerd werd, door haar ouders verstopt in de kelder.
de franse vrouw die het bed deelt met de japanse man, die zijn familie in hiroshima verloor, toen de atoombom de stad plat bombardeerde, terwijl hij elders in de oorlog vocht.
oorlog is geen gevecht tussen landen, maar tussen mensen. zolang je blijft denken in grote concepten als landen, kan er geen begrip en dus geen vrede zijn.
Tevens komt de thematiek van vergeten aan bod: we mogen niet vergeten wat er in Hiroshima gebeurd is (willen we het kunnen voorkomen in de toekomst), maar tegelijkertijd willen we zulke gruwelen vergeten omdat de herinnering pijn doet.
Hetzelfde geldt voor de vrouw: zij wil haar verboden liefde niet vergeten, zo’n belangrijk element in haar leven die haar heeft gemaakt tot wie zij is en tegelijkertijd zou zij wel willen vergeten omdat die herinnering haar zo’n pijn doet.