Het leed van een grote gebeurtenis als die in hiroshima heeft plaats gevonden, een gebeurtenis van wereldbelang, wordt prachtig verbeeld, verteld en weergegeven door de verbeelding van het kleine, het individuele: dus in plaats van een verhaal te vertellen over twee partijen die in oorlog waren, het ene land dat het andere land bombardeert, verteld de film van mensen.

De franse vrouw die verliefd werd op een duitse soldaat, die door haar franse dorpsgenoten gedood werd, waarna zij door haar franse dorpsgenoten kaalgeschoren en gekleineerd werd, door haar ouders verstopt in de kelder.
de franse vrouw die het bed deelt met de japanse man, die zijn familie in hiroshima verloor, toen de atoombom de stad plat bombardeerde, terwijl hij elders in de oorlog vocht.
oorlog is geen gevecht tussen landen, maar tussen mensen. zolang je blijft denken in grote concepten als landen, kan er geen begrip en dus geen vrede zijn.

Tevens komt de thematiek van vergeten aan bod: we mogen niet vergeten wat er in Hiroshima gebeurd is (willen we het kunnen voorkomen in de toekomst), maar tegelijkertijd willen we zulke gruwelen vergeten omdat de herinnering pijn doet.
Hetzelfde geldt voor de vrouw: zij wil haar verboden liefde niet vergeten, zo’n belangrijk element in haar leven die haar heeft gemaakt tot wie zij is en tegelijkertijd zou zij wel willen vergeten omdat die herinnering haar zo’n pijn doet.