Je te mangerais
Regie: Sophie Laloy (2009)

Je te mangerais is de debuutfilm van regisseur Sophie Laloy, en is voor een deel gebaseerd op haar eigen ervaringen. Laloy studeerde enige tijd aan het conservatorium in Lyon, alvorens ze aan een carrière in de film zou beginnen. Toen bleek dat ze de vele uren achter de piano niet op kon brengen, veranderde ze van studie, en kwam ze terecht op de prestigieuze filmschool La fémis, in Parijs. Daar specialiseerde ze zich in de geluidsafdeling, en later was ze zo’n tien jaar als geluidsvrouw betrokken bij het maken van diverse films. Dat geluid een belangrijke plaats inneemt in haar eerste film is dus al met al niet zo vreemd. De film gaat over een jonge pianiste, Marie, die naar Lyon verhuist en daar een appartement zal delen met een jeugdvriendin. Het naïeve, aantrekkelijke meisje, komt te staan tegenover een dominante, meer volwassen jonge vrouw. Tussen de twee ontspint zich een schijnbaar fatale relatie die Marie zal doen worstelen met haar seksualiteit. De onmiskenbaar Franse, sensuele film staat bol van de klassieke muziek, en heeft boeiende thrillerelementen.

Als Marie (Judith Davis) haar geboortedorp moet verlaten om te gaan studeren aan het conservatorium, wordt ze herenigd met jeugdvriendin Emma (Isild Le Besco). Ze hebben een aangename kennismaking, maar Emma blijkt al snel verliefd te worden op de wat onbeholpen Marie, die door het huis en de stad dwaalt in soms wat (onbewust) al te opwindende kleding. In de besloten omgeving van het appartement ontwikkelt zich zo een relatie die al vanaf het begin gedoemd lijkt. Nadat Marie kort toegeeft aan haar ontluikende lesbische gevoelens richting Emma, gaat de relatie tussen hen bergafwaarts. Emma wordt dominant, controlerend, en ze lijkt Marie voor zichzelf op te willen eisen. Maar voor Marie zijn haar gevoelens ten opzichte van Emma nauwelijks meer dan een experiment.

Je te mangerais (in het Engels uitgebracht onder de titels You will be mine en Highly Strung) beweegt zich continu tussen de veeleisende pianolessen in het conservatorium en het benauwende appartement. Soms heb je het idee in een horrorfilm te zitten, en op andere momenten waan je jezelf in bijvoorbeeld La tourneuse de pages van Denis Dercourt of Harry, un ami qui vous veut du bien van Domink Moll. Maar de film is bovenal erg sensueel en soms erotisch, ondanks dat er bijna geen naakt te zien is. Regisseur Laloy weet met het filmen van huid, haar en handen de juiste sfeer op te roepen, ondersteund door de afwisselend warme en sombere klanken van de piano. Het verlangen van Marie om haar seksuele kant te ontdekken, vormt een hoofdthema in de film, en dat verlangen wordt alleen maar aangewakkerd door de repressieve kant van Emma. Zij wordt op haar beurt weer gegrepen doordat ze de seksualiteit van Marie steeds meer wil beheersen. Marie probeert te ontsnappen in de sterke armen van Sami (Johan Libéreau), maar moet uiteindelijk constateren dat er zonder verliefdheid weinig reden is om voor elkaar te gaan.

De uitwerking van het plot is vrij standaard, maar dat kun je de regisseur in haar debuutfilm amper kwalijk nemen. De nog onbekende Isild Le Besco en Judith Davis spelen hun rollen overtuigend, vooral doordat hun gevoelens tegenover elkaar lange tijd ambivalent blijven. De soundtrack van Je te mangerais is met muziek van onder anderen Ravel, Bach, Schubert en Schumann sfeervol en stemmig gekozen, en ervaringsdeskundige Laloy vermengt op een onberispelijke manier de diverse klankpaletten met de achtergrondgeluiden van de film. Een mooi debuut, dat de verwachtingen voor haar volgende films hoog maakt.

Je te mangerais, met onder anderen Judith Davis, Isild Le Besco, Johan Liberau, Edith Scob, Marc Chapiteau, Fabienne Babe, Christian Bouillette, Alain Beigel.

De film is te koop met Engelse ondertitels bij amazon.co.uk