Le temps qui reste

DVD-aanbiedingen

Un long dimanche de fiançailles Jean-Pierre Jeunet	Amélie Jean-Pierre Jeunet
Le fils de L'épicier Eric Guirado	La graine et le mulet Abdel Kechiche

Regie: François Ozon, 2005

In Le temps qui reste behandelt François Ozon het interessante thema van een onontkoombare dood. De film is na Sous le sable de tweede film van Ozon over de dood.

Net als in Sous le sable, is het strand een belangrijk thema, de film begint en eindigt op het strand. De hoofdpersoon, Romain, een 31-jarige modefotograaf, komt er achter dat hij een vergevorderde vorm van kanker heeft. De film volgt Romain in het verwerkinsgproces. Te zien is hoe de ziekte zijn relatie met zijn familie en zijn vriendje beïnvloedt. Hij besluit om zijn naderende dood voor iedereen geheim te houden en iedere behandeling te weigeren, omdat hij niet wil dat zijn laatste levensmaanden zich in rouw in een ziekenhuis bed zouden afspelen. Alleen aan zijn oma vertelt hij het uiteindelijk, omdat zij hem zal begrijpen: ze staat in feite ook dicht bij de dood, net als hij.

Al vanaf het begin van de film blijkt dat Romain niet makkelijk in de omgang is. Tegen zijn zus is hij lomp, hetgeen haar meermaals in tranen doet uitbarsten. Ook met zijn ouders kan hij niet erg goed opschieten. Zijn vader verwijt hij slap te zijn, en de spanningen lijken gaandeweg de film alleen maar toe te nemen. Hij beëindigt de relatie met Sasha, zijn vriend, vrij abrupt. Op het einde van de film lijkt hij alles echter in zekere zin toch weer wat op orde te willen hebben. Of dit door het naderende einde komt of door de gesprekken met zijn oma, laat de film wat in het midden.

Le temps qui reste is geen fijne film om naar te kijken. Het vrij onbegrijpelijke en grillige karakter van Romain bemoeilijkt het inleven in de hoofdpersoon. Ook wordt de kijker opgezadeld met enkele expliciete seks-scenes. De relatie met zijn vriend Sasha wordt weinig uitgediept, blijft oppervlakkig en geeft daardoor het min of meer clichébeeld van een homoseksuele relatie, met de nadruk op het seksuele. Toch slaagt Ozon er wel in de film boeiend te houden, door onder meer het gebruik van flash-backs, waarin hij de hoofdpersoon op 7-jarige leeftijd koppelt aan het heden. Tegelijk laat Ozon zien dat het omgaan met een naderende dood iets blijft waar men in het algemeen moeilijk mee kan omgaan, en wat ieder waarschijnlijk weer op een eigen manier zal doen.

N.a.v. Le temps qui reste, met onder anderen Melvin Poupaud, Jeanne Moreau, Daniel Duval.