Home > Recensie: Manon des sources

Jouw stem voor deze film: (totaal: 8 stemmen, gemiddeld: 8 )  Loading ...

Manon des sources

Regie: Claude Berri, 1986

Manon des sources is het vervolg op Jean de Florette. De twee films, boekverfilmingen van twee boeken van Marcel Pagnol, werden in binnen- en buitenland lovend ontvangen.

In Manon des sources volgen we de dochter van Jean de Florette. Na de dood van haar vader en het vertrek van haar moeder naar de operazalen, werd ze opgevoed door een zigeunerfamilie die op het land van haar vader woonden. De film pakt het verhaal zo’n tien jaar later op. Manon, nu een jonge, mooie vrouw (gespeeld door de knappe Emmanuelle Béart), hoedt een kudde geiten in de omgeving van het dorp. De boerderij van Jean is nu in handen van César en Ugolin. Manon is niet vergeten hoe haar vader aan zijn eind is gekomen, en koestert nog altijd een wrok tegen de twee. Als Ugolin haar eens tegenkomt in de woeste heuvels, wordt hij verliefd op Manon. Manon is echter gecharmeerd van een jonge onderwijzer die nieuw in het dorp is. Deze onbeantwoorde liefde drijft Ugolin tot wanhoop.

Wanneer Manon de oorsprong ontdekt van het bronwater dat het dorp en de omgeving van water voorziet, sluit ze deze af, als wraak voor wat haar en haar vader is aangedaan. Ze stelt samen met Ugolin en César het hele dorp schuldig voor wat er is gebeurd, omdat het hele dorp wist dat er een bron was die haar vader had kunnen helpen, maar niets gezegd heeft. In een zinderende en dramatische ontknoping is uiteindelijk te zien hoe hebzucht, lotsbestemming en wraak een plaats krijgen in dit prachtige familie-epos.

Jean de Florette en Manon des Sources worden door sommigen wel vergeleken met de Godfather-trilogie. Deze vergelijking gaat in zoverre op, dat ook de twee Franse films handelen over een familie, over macht, relaties, en tragische lotsbestemmingen. Ook de sfeer van de films doet ze boven andere films uitstijgen. De vaak dramatische muziek, en de prachtige beelden van het Provençaalse landschap, samen met de sluimerend spannende ondertoon die in elke scene verweven zit geven de films een extra dimensie.

Met Manon als wraakengel is Manon des Sources het logische en tegelijk ontstellende vervolg op Jean de Florette. Het thema van wraak en vergelding wordt erg goed uitgediept. Het is niet alleen César die verantwoordelijk wordt gesteld, het is een heel dorp. Men wist ervan, maar men deed niets. In die zin gaat de film verder dan slechts becommentariëren. De film veroordeelt ook. In de film wordt een dorp, misschien zelfs een complete beschaving verantwoordelijk gehouden. Niets doen is tegelijk íets doen, niet kiezen is ook een keuze.

N.a.v. Manon des sources, met onder anderen Emmanuelle Béart, Yves Montand, Daniel Auteuil, Hippolyte Girardot.

Trailer / fragment uit de film:

Soortgelijke films: Jean de Florette Ensemble, c’est tout Mademoiselle Chambon Indochine L’Été Meurtrier Nieuwste filmbesprekingen: La passante du Sans-Souci L'Arnacoeur Blanc comme neige La rafle Le refuge

Wat vond jij van de film 'Manon des sources'?