Regie: Dany Boon (2011)

Kan hij het nog een keer? Dat is de grote vraag die vele Fransen de afgelopen tijd bezig hield. Bijna drie jaar na het overweldigende succes van zijn film Bienvenue chez les Ch’tis is regisseur Dany Boon terug met een nieuwe film. Hoewel critici minder tevreden waren met het resultaat, trekt het grote publiek zich er weinig van aan. Binnen een week na de première wist Rien à déclarer al meer dan 2,5 miljoen bezoekers naar de bioscoop te trekken. De film heeft dan ook heel wat elementen die hem interessant maken. Net als in Bienvenue trekt Dany Boon terug naar zijn wortels, het noorden van Frankrijk. Ditmaal om de verschillen tussen Fransen en Belgen uitgebreid en op humoristische wijze te belichten.

Per 1 januari 1993 worden de douaneposten van het fictieve Koorkin (Belgische deel) en Courquain (Franse deel) opgeheven in het kader van de openstelling van de Europese grenzen. In plaats van de douaneposten komt er een gemengde mobiele brigade die het grensverkeer in de gaten moet houden. De overijverige en francofobe Belgische douanier Ruben Vandevoorde (Benoît Poelvoorde) en de goedhartige Fransman Mathias Ducatel (Dany Boon) vormen zo’n brigade. Ze krijgen een goedkoop, krakkemikkig autootje en een hondje toegewezen waarmee ze automobilisten en vrachtwagenchauffeurs moeten controleren op smokkelpraktijken.

Wat Vandevoorde niet weet is dat Ducatel een reden had om zich aan te melden voor deze functie. Hij heeft een relatie met Louise, de zus van Vandevoorde, en wil zich op deze manier geliefd maken bij de Fransenhatende familie van het meisje. Louise wil namelijk enkel met Mathias trouwen wanneer haar familie hem accepteert. Of dat gaat lukken is nog maar de vraag, aangezien de haat van Vandevoorde diepgeworteld is. De gezamenlijke jacht op drugssmokkelaars zorgt er echter wel voor dat beide douaniers dichter bij elkaar komen te staan. Zal het genoeg zijn om de toestemming van de familie Vandevoorde te krijgen?

In Nederland hebben we vele Belgenmoppen, in Frankrijk kunnen ze er ook wat van. Dany Boon maakt volop gebruik van de clichébeelden die er heersen over zowel Fransen (Camembert-eters) als Belgen (een plat accent). Hij herhaalt daarmee in zekere zin een aantal elementen van zijn eerdere film. Ditmaal zijn de Belgen de rare mensen met een onverstaanbaar taaltje. In tegenstelling tot de vorige film, is Rien à déclarer iets lauwer en weet de film minder lachsalvo’s op te wekken. Zeker tijdens de eerste helft is het lang wachten op echt grappige ontwikkelingen, alsof de acteurs nog even op gang moeten komen, elkaar af moeten tasten. Meer tegen het einde levert de samenwerking tussen Fransen en Belgen echter steeds leukere scènes op en komt de vaart er ook meer in.

Al met al borduurt de film voort op het succes van Bienvenue chez les Ch’tis en brengt Dany Boon niet echt iets vernieuwends in de bioscopen. Voor wie gecharmeerd was van het olijke Bienvenue zal deze film geen grote tegenvaller zijn. Dany Boon is in zijn element als ietwat stuntelige maar goedgemutste Belgenvriend. Enkele andere gedenkwaardige rollen van met name het Belgische deel van de cast maken de film af en zorgen ervoor dat je de filmzaal toch in elk geval met een lichte glimlach verlaat.

Rien à déclarer, met onder anderen Dany Boon, Benoît Poelvoorde, Julie Bernard, Karin Viard, François Damiens, Bouli Lanners, Olivier Gourmet, Jean-Paul Dermont, Michel Vuillermoz, Christel Pedrinelli, Joachim Ledeganck, Philippe Magnan.