Les amants (de minnaars) is de tweede speelfilm van Louis Malle, en misschien wel de beste. Met deze film zette hij zich, na het succes van zijn eerste film Ascenseur pour l’échafaud, definitief op de kaart als talentvol Europees filmmaker. Het betekende ook de echte doorbraak van actrice Jeanne Moreau als het gezicht van een nieuwe generatie actrices. Zoals met zoveel films uit de Franse filmgeschiedenis is ook Les amants niet onomstreden. In de Verenigde Staten werd de vraag of het wel of niet een obscene film was uiteindelijk door de rechtbank negatief beantwoord, en zelfs in het toch iets meer vooruitstrevende Europa werd er gediscussieerd over de inhoud van de film. Al deze ophef zorgde er natuurlijk wel voor dat de film grote bezoekersaantallen trok.

(meer…)

Ascenseur pour l’échafaud (Lift naar het schavot) was de eerste speelfilm van de bekende Franse regisseur Louis Malle (1932-1995). Enkele jaren voordat hij deze film maakte, regisseerde hij als 23-jarige filmstudent samen met Jacques-Yves Cousteau de diepzeedocumentaire Le Monde du silence, die zowel de Gouden Palm in Cannes als de Oscar voor beste documentaire won. Voor Ascenseur pour l’échafaud keek hij voor de spanningsopbouw met een schuin oog naar Hitchcock, maar hield hij zijn andere oog gericht op een interessante psychologische verhaallijn over de relatie tussen de hoofdpersonen. De film betekende de doorbraak voor actrice Jeanne Moreau, en zorgde ervoor dat jazzcomponist Miles Davis, die verantwoordelijk was voor de soundtrack van de film, in een klap beroemd werd in Europa.

(meer…)

Regisseur Jacques Tati (1907-1982), de zoon van een Russische vader en een Nederlandse moeder, maakte vier films rond het personage Monsieur Hulot, Mon oncle was de tweede, na Les vacances de Monsieur Hulot. Deze film is zijn bekendste en meest gewaardeerde film, hij won de Oscar voor beste buitenlandse film, de prestigieuze New York film critics award en de speciale juryprijs op het filmfestival van Cannes. Het is de eerste Tati-film in kleur, en hij houdt qua stijl het midden tussen Les vacances en het latere Playtime. Zoals de andere films is het een grotendeels visuele komedie, waarbij de sfeer versterkt wordt door het geluid en waar met een langzaam tempo ruim de tijd genomen wordt om de ideeën van de regisseur vorm te geven. De film bekritiseert de gemoderniseerde Franse samenleving, door de spot te drijven met allerlei moderne gebruiksvoorwerpen. Vooral in de Verenigde Staten werd de film populair.

(meer…)