Van alle Nouvelle Vague-regisseurs was Jacques Rivette waarschijnlijk nog de minst commerciële filmmaker. Zijn films vallen op door hun lengte en de typische elementen uit de Nouvelle Vague-stroming. Rivette begon al met Paris nous appartient in 1957. Hierdoor kan de film gezien worden als een van de allereerste films uit de nieuwe filmstroming. Omdat Rivette met een klein budget werkte en verder niet op commercieel succes uit was, kwam de film pas vier jaar later gereed. In de tussentijd behaalden collega’s en vrienden als Claude Chabrol, François Truffaut en Jean-Luc Godard roem met hun eerste films, waardoor vooral zij als vertegenwoordigers van de Nouvelle Vague gezien zouden gaan worden.

(meer…)

Na het succes van de film À bout de souffle kwam regisseur Jean-Luc Godard al snel met zijn volgende films. Zijn tweede film was Le petit soldat, maar deze werd vanwege de gevoelige thematiek, namelijk de oorlog in Algerije, drie jaar lang door de censuur opgeborgen. Daarom is Une femme est une femme officieel de tweede film van Godard die het filmpubliek te zien kreeg. Het is tegelijk zijn eerste kleurenfilm, en Godard vervolgt zijn kritische reactie op de heersende trend in filmland. À bout de souffle was een soort persiflage op de traditionele thriller, Le petit soldat Godards versie van de spionagefilm, en Une femme est une femme Godards versie van een musical, in het Frans ook wel een comédie musicale genoemd. Of zoals Godard zelf zei, het is geen musical, maar het idee van een musical. De film is dan ook in feite geen echte musical, maar alles wat je over houdt als je een traditionele musical van alle poespas ontdoet. De film was bovendien de springplank voor zijn muze Anna Karina, de actrice van Deense afkomst met wie hij van 1961 tot 1967 getrouwd was.

(meer…)