Naarmate de jaren zestig vorderden en de eerste schokeffecten van de Nouvelle Vague-beweging uitgewerkt waren, veranderden de films van Jean-Luc Godard langzaam maar zeker. Na de studentenprotesten van mei 1968 zou Godard radicaliseren met onder meer zijn deelname aan het communistisch getinte filmcollectief Dziga Vertov en werden zijn films nog politieker van aard. De film Pierrot le fou is als een soort voorbode te zien van deze roerige jaren. Hij speelt nog meer met de Franse taal en met filmtechnieken dan in zijn eerdere films. Ook klinken er op de voor- en achtergrond flarden van de politieke situatie van dat moment. Films van Godard zijn altijd een belevenis op zich, en Pierrot le fou is in dat opzicht geen uitzondering.

(meer…)

De film Le corniaud was een van de eerste films in een hele serie van populaire komedies met een groot budget. Halverwege de jaren zestig had de filmindustrie in Frankrijk te maken met tegenvallende resultaten als gevolg van de opkomst van de televisie. Om het tij te keren besloot men zoveel mogelijk geld in films te pompen. Dit was natuurlijk een risicovolle onderneming, maar steeds vaker bleek het goed te gaan. Ook Le corniaud was een kaskraker. Dat kwam vooral door de samenwerking tussen de acteurs Louis de Funès en Bourvil. Het was de eerste keer dat ze beiden de hoofdrollen speelden, hoewel ze wel al twee keer eerder samen in kleinere rollen in een film te zien waren. Met 9 miljoen bezoekers was Le corniaud in een keer de best bezochte Franse film ooit, een record dat een jaar later al weer verbroken werd door de film La grande vadrouille, waar de twee populaire acteurs ook beiden de hoofdrol in hadden.

(meer…)

Geen andere Franse acteur heeft het aanzien van de Franse cinema in andere landen en vooral Nederland zo bepaald als Louis de Funès. Zijn karakteristieke verschijning, samen met zijn kolderieke gedrag, vormen de basis van de humor in de films waarmee hij bekend werd. De Funès, geboren in 1914, schreef zich op 28-jarige leeftijd in bij een theateropleiding, na een tijdlang tussen verschillende baantjes te hebben geslingerd. Zijn talent voor het theater kwam vooral tot uiting in komische rollen. Pas in de jaren ’50 kreeg hij landelijke bekendheid, in die tijd had hij meerdere bijrollen in diverse films. Vooral het feit dat hij enorm productief was en de succesvolle verfilming van enkele van de toneelstukken waarin hij speelde hebben meegeholpen aan zijn doorbraak, die definitief kwam met Le gendarme de Saint-Tropez uit 1964. In de jaren daarna maakte hij enkele van zijn beste films, waaronder Fantomas, Le Corniaud, Les grandes vacances, Le grand restaurant en La Grande Vadrouille. Als een rode draad loopt vervolgens de rol van gendarme Ludovic Cruchot in de overige delen uit de gendarmeserie door zijn carrière. Vanaf 1970 is het gedaan met zijn productiviteit, als gevolg van gezondheidsproblemen moet hij het rustiger aan doen. In 1979 kwam hij terug met de op eennalaatste film over de gendarmes, en in 1982 speelde hij nog een maal de rol van gendarme in Le gendarme et les gendarmettes. Alle gendarmefilms werden geregisseerd door Jean Girault, die overleed net voordat de laatste film was afgerond. De laatste gendarmefilm zou ook het einde van de carrière van Louis de Funès betekenen, in januari 1983 overleed ook hij, op 68-jarige leeftijd.

(meer…)