Na het succes van de musical Les parapluies de Cherbourg, volgde in 1967 Les demoiselles de Rochefort. Weer een musical, het favoriete genre van de regisseur, maar nu een stukje vrolijker dan het drama van de vorige film. In deze film is er opnieuw een hoofdrol voor Catherine Deneuve. Aan haar zijde speelt haar oudere zus Françoise Dorléac, die nog geen jaar later bij een noodlottig auto-ongeval om het leven zou komen. De film kreeg bij het verschijnen minder lof dan Les parapluies de Cherbourg, maar in de jaren ’90 kwam hij weer volop in de belangstelling, mede dankzij de promotie van het stadje Rochefort, dat een feest organiseerde ter gelegenheid van de films vijfentwintigste verjaardag. Rochefort droeg ook bij aan de kosten van de restauratie van de in Eastmancolor geschoten film.

(meer…)

Regisseur Louis Malle maakte de film Le voleur samen met Jean-Claude Carrière, een van Frankrijks grootste scenaristen en een bekend filmpersoonlijkheid. De film, ook wel bekend onder de Engelse titel The thief of Paris, is een adaptatie van een roman van de anarchistische schrijver Georges Darien. Malle confronteert de kijker in zijn film met een gentleman-dief, voor wie stelen een bijna religieuze roeping blijkt te zijn. Het is een vrij onbekende film van Malle, maar niettemin een van zijn interessantere. De film speelt zich voor een deel af in Parijs, in de rijke kringen van de bourgeoisie rond de eeuwwisseling. Ruim een halve eeuw later maakte Malle daar zelf ook deel van uit. De hoofdrol in de film wordt gespeeld door Jean-Paul Belmondo, die zijn carrière rond 1965 meer richting commerciële films stuurde, nadat hij bekend was geworden door de Nouvelle Vague films van Jean-Luc Godard waarin hij speelde.

(meer…)

Regisseur Luis Buñuel (1900-1983) begon zijn carrière in 1929 met de film Un chien andalou, een film die direct schandaal veroorzaakte. Deze experimentele korte film begint met een scheermes dat een oog doormidden snijdt, de toon is dus meteen gezet voor wat betreft het verdere oeuvre. Want ook Belle de jour, Buñuels meest bekende film, veroorzaakte in 1967 nogal wat ophef. Niet om dergelijke gruwelijkheden, maar eerder omdat het gezien werd als een soort aanval op de goede zeden van de bourgeoisie. De film laat een welgestelde doktersvrouw zien in haar zoektocht naar seksuele voldoening. Dit gegeven lijkt op zich genoeg voor een dramatisch plot, maar Buñuel is niet voor niets de bekendste regisseur van de surrealistische stroming, dus niets is wat het lijkt in deze film. Belle de jour werd vanwege mogelijk schandaal uitgesloten van deelname aan het filmfestival van Cannes en won prompt op het festival van Venetië de hoogste prijs.

(meer…)

In het genre van de policier en de neo-noir was Jean-Pierre Melville (1917-1973) de meest invloedrijke Franse regisseur. Zijn films waren onder meer een bron van inspiratie voor filmmakers als Quentin Tarantino en John Woo. In zijn oeuvre is de film Le samouraï de bekendste en belangrijkste. Melville, die in totaal dertien films maakte, werkte graag samen met de bekendste acteurs van zijn tijd als Jean-Paul Belmondo, Lino Ventura en Alain Delon. In Le samouraï speelt Alain Delon de hoofdrol, met aan zijn zijde zijn toenmalige vrouw Nathalie, met wie hij sinds 1964 samen was en in datzelfde jaar een zoon had gekregen. De film wordt vooral geroemd om de cameravoering, enscenering en de bijna documentaire-achtige stijl. Het gebruik van die stijl wil overigens niet zeggen dat de film realistisch is, in Melville’s wereld zijn de criminelen geïdealiseerde figuren en worden hun criminele daden uitgevoerd met een opmerkelijke beleefdheid. Zijn films leunen sterk op de prestaties van de acteur die de hoofdrol speelt: hij moet in vaak dubbelzinnige situaties de aandacht van de kijker weten vast te houden.

(meer…)

Tati’s Playtime is waarschijnlijk een van de grootste en duurste filmprojecten uit de Franse geschiedenis. Regisseur Tati deed zo’n drie jaar over het maken van de film, waarvoor hij ook een complete stad liet bouwen. Het is tegelijk ook een van de grootste flops uit de Franse filmgeschiedenis. De film werd geprezen door de critici, maar kon de verwachtingen van het grote publiek niet waarmaken. In Playtime speelt Tati’s alter ego Monsieur Hulot opnieuw een rol, alhoewel die rol anders en kleiner is dan in zijn eerdere Hulot-films. De film schetst een beeld van een wereld waarin geen plaats meer is voor het individu, waar iedereen verdwijnt in de mensenmassa en waarin alles draait om geld en techniek.

(meer…)

De immens productieve acteur Louis de Funès (speelde in rond de 150 films) schittert als doorgedraaide vader in de comedie Oscar. De Funès, – hij overleed in 1983 – is in het buitenland vooral bekend geworden om zijn rol in meerdere films als gendarme in Saint-Tropez. Hij staat in de meeste van zijn films garant voor een moment van ontspanning en ongegeneerd vermaak.

(meer…)