Na een kort uitstapje richting gangsterfilms begon Claude Sautet met het portretteren van het leven van gewone mensen uit de Franse middenklasse. Les choses de la vie was de eerste in een reeks van vijf films waarin actrice Romy Schneider een rol had. De film zou echter ook goed ‘ongeluk’ kunnen heten, want alles draait om een auto-ongeluk dat de hoofdpersoon – gespeeld door Michel Piccoli – overkomt. Sluimerend tussen bewustzijn en bewusteloosheid blikt hij terug op zijn leven. De film won de prestigieuze Prix Louis Delluc en trok bijna drie miljoen bezoekers naar de bioscoop. Les choses de la vie kende in 1994 een Amerikaanse remake met onder meer Richard Gere en Sharon Stone.

(meer…)

(meer…)

Peau d’âne (ezelshuid) is de derde musical van regisseur Jacques Demy, na Les parapluies de Cherbourg en Les demoiselles de Rochefort. In deze film is de hoofdrol opnieuw weggelegd voor Catherine Deneuve. Peau d’âne is de verfilming van het gelijknamige sprookje van Charles Perrault (1628-1703). Dit sprookje is verwant met Bontepels van de gebroeders Grimm, en heeft ook elementen van andere sprookjes, zoals bijvoorbeeld Assepoester. Jacques Demy liet zich voor de verfilming onder meer inspireren door La belle et la bête (1946) van regisseur en schrijver Jean Cocteau. Acteur Jean Marais, die in die film het beest speelde, is in Peau d’âne te zien als koning.

(meer…)

Geen andere Franse acteur heeft het aanzien van de Franse cinema in andere landen en vooral Nederland zo bepaald als Louis de Funès. Zijn karakteristieke verschijning, samen met zijn kolderieke gedrag, vormen de basis van de humor in de films waarmee hij bekend werd. De Funès, geboren in 1914, schreef zich op 28-jarige leeftijd in bij een theateropleiding, na een tijdlang tussen verschillende baantjes te hebben geslingerd. Zijn talent voor het theater kwam vooral tot uiting in komische rollen. Pas in de jaren ’50 kreeg hij landelijke bekendheid, in die tijd had hij meerdere bijrollen in diverse films. Vooral het feit dat hij enorm productief was en de succesvolle verfilming van enkele van de toneelstukken waarin hij speelde hebben meegeholpen aan zijn doorbraak, die definitief kwam met Le gendarme de Saint-Tropez uit 1964. In de jaren daarna maakte hij enkele van zijn beste films, waaronder Fantomas, Le Corniaud, Les grandes vacances, Le grand restaurant en La Grande Vadrouille. Als een rode draad loopt vervolgens de rol van gendarme Ludovic Cruchot in de overige delen uit de gendarmeserie door zijn carrière. Vanaf 1970 is het gedaan met zijn productiviteit, als gevolg van gezondheidsproblemen moet hij het rustiger aan doen. In 1979 kwam hij terug met de op eennalaatste film over de gendarmes, en in 1982 speelde hij nog een maal de rol van gendarme in Le gendarme et les gendarmettes. Alle gendarmefilms werden geregisseerd door Jean Girault, die overleed net voordat de laatste film was afgerond. De laatste gendarmefilm zou ook het einde van de carrière van Louis de Funès betekenen, in januari 1983 overleed ook hij, op 68-jarige leeftijd.

(meer…)