Met zijn debuutfilm La discrète wist regisseur Christian Vincent al meteen behoorlijk indruk te maken in de Franse filmwereld. Zijn film won de César voor beste eerste film en nog twee andere Césars. Ook op het filmfestival van Venetië behaalde Vincent een prijs. Op het eerste gezicht lijkt La discrète wel wat op de films van de gelauwerde Franse filmmaker Eric Rohmer. Daarnaast is ook duidelijk te zien dat de regisseur zich liet inspireren door andere grootheden uit de Nouvelle Vague, zoals François Truffaut. De film bekijkt op subtiele en ironische wijze de relatie tussen mannen en vrouwen. Net als veel van de voorbeelden uit het Franse verleden, kenmerkt La discrète zich door het feit dat de ontwikkelingen in de film vooral gebaseerd zijn op wat er gezegd wordt, en minder op wat er daadwerkelijk op het scherm gebeurt.

Antoine (Fabrice Luchini) is een welbespraakte Parijzenaar, die gewoonlijk zelf het initiatief neemt als het op vrouwen aankomt. Hij is dan ook pijnlijk getroffen wanneer zijn huidige vriendin Solange besluit zelf een punt achter hun relatie te zetten. Hij besluit dat hij wraak op haar wil nemen, maar weet niet hoe. Bij zijn vriend en uitgever Jean komt hij om raad vragen. Deze heeft een idee. Hij weet dat Antoine een dagboek bijhoudt, en vraagt hem om naar aanleiding van zijn breuk met Solange verder te schrijven. In plaats van op haar alleen wraak te nemen, stelt hij hem voor wraak op vrouwen in het algemeen te nemen. Daarvoor moet hij een onschuldig slachtoffer uitzoeken, zorgen dat deze verliefd op hem wordt, en haar vervolgens zonder pardon dumpen. Terwijl dit alles gebeurt dient hij een nauwkeurig dagboek bij te houden, dat na afloop uitgegeven zal worden.

Jean laat Antoine op zoek gaan naar een meisje dat zogenaamd manuscripten moet helpen verbeteren. Antoine hangt een briefje bij de bakker op, en komt zo in contact met Catherine. Wanneer hij haar voor het eerst ontmoet is hij echter wat teleurgesteld. Hij vindt haar lelijk en ziet het niet zitten om iets met haar te beginnen. Maar volgens Jean is dit juist het ideale slachtoffer. Omdat hij het al heeft toegezegd besluit Antoine het er dan toch maar op te wagen, maar dan op voorwaarde dat Jean hem precies vertelt wat hij moet doen. Iedereen kan aan zien komen dat Antoine uiteindelijk toch meer in haar begint te zien dan hij eerst voor mogelijk had gehouden.

Zoals het een goede Franse ‘comédie dramatique’ betaamt ontrafelt het plot zich langzaam en met allerlei min of meer onsamenhangende verwikkelingen. Voor wie van dergelijke films houdt heeft La discrète veel te bieden. Een boeiend plot, sterk spelende – en vooral pratende! – acteurs en gepaste en sfeervolle muziek. Christian Vincents debuut onderscheidt zich door een licht komische toonzetting en een intelligente opbouw, zowel in woord als in beeld. Hij plaatst zich in een rijke Franse traditie, en vernieuwt daarmee een oud filmgenre, dat in deze tijd nog weer doorgezet en ontwikkeld wordt door bijvoorbeeld iemand als Emmanuel Mouret, met een film als Un baiser s’il vous plaït. Allemaal films die stuk voor stuk door de loop der jaren heen weinig aan kracht afnemen. Dat alleen al is een groot compliment aan de makers van deze pareltjes. De paar slordigheidjes die er onvermijdelijk in deze eerste film zitten moet je als kijker maar voor lief nemen.

La discrète, met onder anderen Fabrice Luchini, Judith Henry, Maurice Garrel, Marie Bunel, François Toumarkine, Brice Beaugier, Yvette Petit, Nicole Félix, Olivier Achard, Serge Riaboukine, Katia Popova.

Regisseur Jacques Rivette is een van de minder bekende regisseurs van de Nouvelle Vague. Zijn films zijn minder provocerend dan de films van Jean-Luc Godard en hij maakte niet zoveel films als Claude Chabrol, toch mag zijn belang voor de Franse cinema niet onderschat worden. De film La belle noiseuse is een hoogtepunt in zijn oeuvre. Niet direct om de lengte, want met een duur van maar liefst 4 uur is het toch niet eens de langste: die eer gaat met 12 uur en 40 minuten naar de film Out 1 : Noli me tangere. La belle noiseuse is een losse bewerking van een kort verhaal van de Franse schrijver Honoré de Balzac, en gaat over een schilder die worstelt met het maken van het belangrijkste werk uit zijn carrière. De film won de Grand Prix op het filmfestival van Cannes, en werd door filmcritici bijzonder hoog gewaardeerd.

(meer…)

strong>Cyrano de Bergerac van regisseur Rappeneau is de bekendste filmversie van het gelijknamige, wereldberoemde toneelstuk van Edmond de Rostand. Nog altijd wordt het toneelstuk regelmatig in diverse theaters opgevoerd. Deze filmversie uit 1990 oogstte veel bewondering, voornamelijk vanwege het sterke acteerwerk en de prachtige kostuums. Bij het verschijnen van de film werd wel gezegd dat deze verfilming elke toekomstige uitvoering overbodig maakte. In 1991 werd de film beloond met een Oscar voor beste kostuums en nominaties voor een Oscar in 4 andere categoriën. Ook bij de César uitreiking, de Bafta’s, en diverse andere filmprijzen, scoorde de film flink.

(meer…)

Deze film is het vervolg op La gloire de mon père. Het is de verfilming van het tweede deel uit de vierdelige autobiografische boekenreeks Souvenirs d’enfance van de Franse schrijver Marcel Pagnol, maar bevat ook elementen uit het derde deel van die serie. Le chateau de ma mère behandelt verder min of meer dezelfde thematiek als het eerste deel, alleen is duidelijk te zien dat de hoofdpersoon Marcel wat ouder is geworden.

(meer…)

La gloire de mon père is de verfilming van het eerste deel uit de vierdelige autobiografische boekenreeks Souvenirs d’enfance van de Franse schrijver Marcel Pagnol. Marcel Pagnol, die behalve schrijver ook filmmaker en lid van de Académie Française was, wordt in eigen land om zowel zijn films als zijn boeken steeds meer gewaardeerd. Dit eerste deel van de tweeluik over de eerste twee delen van Souvenirs d’enfance door Yves Robert, geeft een geromantiseerd beeld van de jeugd van Marcel – zoon van een schoolmeester, -en de zomervakanties op het platteland van de Provence.

(meer…)