Le hussard sur le toit (de ruiter op het dak) is een verfilming van de gelijknamige roman van de Provençaalse schrijver Jean Giono (1895-1970). Giono werd bekend in binnen- en buitenland met romans die zich voornamelijk in de Provence afspelen. Anders dan tijdgenoot Marcel Pagnol, die de Provence als lieflijk en idyllisch afschilderde, gaf Giono de wrede, destructieve en reinigende kracht van de natuur een grote rol in zijn werk. Le hussard sur le toit maakt deel uit van vier romans over een Italiaanse ruiter in de 19e eeuw. Regisseur Jean-Paul Rappeneau, vooral bekend vanwege zijn succesfilm Cyrano de Bergerac, maakte de verfilming in samenwerking met de gelauwerde (script)schrijver Jean-Claude Carrière. De film won diverse prijzen en werd geroemd om zijn visuele aspecten: de film heeft zowel prachtige beelden van de Provence als uitstekend verzorgde kostuums en make-up.

(meer…)

Mathieu Kassovitz (Amélie, Munich) is inmiddels geen onbekende meer in de (Franse) filmwereld. Heel anders was dat toen hij begon met zijn onbetwiste meesterwerk en doorbraak, de film La Haine. Met een klein budget, en zonder de hoop dat er iets uit zou komen dat ook daadwerkelijk geld op zou leveren, verzamelde hij enkele mensen om zich heen die ook in het project geloofden. Een film over de doodgezwegen problematische buitenwijken, in zwart-wit, en met toentertijd onbekende acteurs was het resultaat. Ondanks deze ogenschijnlijk slechte beginpunten, sleepte de film enkele grote prijzen binnen, en zwengelde het de politieke discussie over de problemen in de banlieues aan.

(meer…)

Voor La cité des enfants perdus (The city of lost children) werkte Jean-Pierre Jeunet (Amélie, Un long dimanche de fiançailles) voor de tweede keer samen met Marc Caro, na eerder de donkere post-apocalyptische film Delicatessen samen te hebben geregisseerd. Beide films zijn voorlopers van de hitfilm Amélie, en dat is dan ook duidelijk te zien. Ondanks de grote verschillen tussen deze drie genoemde film, ademen ze alledrie een soort surrealistische sfeer uit, zoals maar weinig regisseurs die kunnen maken. La cité des enfants perdus kreeg enkele internationale filmprijzen en wordt vooral geprezen om de voor die tijd indrukwekkende speciale effecten.

(meer…)