De Belgische regisseur Gérard Corbiau maakte tot nu toe vier speelfilms. Drie daarvan stonden in het teken van muziek. Le maître de la musique (1989) ging over een operazanger, en met Farinelli (1994) maakte hij een film over een jonge castraatzanger in de tijd van Georg Friedrich Händel. Beide films werden voor een Oscar genomineerd. In Le roi danse laat Corbiau zien en horen hoe het leven aan het hof in de tijd van Louis XIV was. Centraal in deze film staat de muziek van de Franse hofcomponist Jean-Baptiste Lully (1632-1687).

In 1687 maakte een ongelukkig incident een einde aan de carrière van Lully. Hij dirigeerde een Te Deum ter gelegenheid van de genezing van de koning, waarbij hij met de lange dirigeerstok hard op zijn voet sloeg. Het verhaal gaat dat hij van deze wond nooit is genezen, en uiteindelijk aan de infectie ervan overleed. De film begint ook met dit ongeluk, en we zien vervolgens hoe Lully vanaf zijn sterfbed terugdenkt aan zijn leven aan het hof.

De titel van de film moet letterlijk genomen worden: De koning was een fanatiek danser, en dat was voor Lully de reden van zijn aanwezigheid aan het hof. Lully maakte namelijk de muziek waarop de koning danste. Het dansen van Louis XIV is ook waar hij zijn bijnaam van Zonnekoning aan te danken heeft. In de twaalf uur durende balletvoorstelling Ballet de la nuit vertolkte Louis verschillende rollen, waarvan de meest glorieuze in de slotscène was, waar hij de opgaande zon moest uitbeelden.

Nadat Louis op 22-jarige leeftijd de volledige macht over het Franse rijk op zich nam, bleef hij nog zo’n tien jaar dansvoorstellingen geven, en in die tijd was er voor Lully een hoofdrol in de muzikale hofcultuur. Toen de koning stopte met dansen bleef die rol er, maar veranderde de verstandhouding tussen de koning en de hofcomponist. De film richt zich met name op de rol van de koning als mecenas en zijn interesse in kunst en architectuur (de bouw van Versailles), de relatie tussen de verschillende invloedrijke figuren van die tijd (Louis XIV, Molière, Lully en de Kerk), en tussen de regels door is er ook aandacht voor Lully’s veronderstelde homoseksuele betrekkingen.

De hoofdrol in Le roi danse is echter niet voor een persoon, maar voor de muziek. Meer dan de helft van de tijd klinkt op de achtergrond of op de voorgrond de prachtige barokke muziek van Lully, uitgevoerd door het recent opgeheven muziekensemble Musica Antiqua Köln.

Le roi danse kenmerkt zich door overdadigheid in muziek, choreografie en decors. Over de historiciteit van de film en de acteerprestaties kan gediscussieerd worden, de film overtuigt vooral vanwege de stijl en thematiek. Het geeft een leerzaam en boeiend beeld van de decadente hofcultuur in een bepalende periode in de Franse geschiedenis. De transformatie in de Franse barokmuziek, de aandacht voor nieuwe vormen als de Franse opera en de relatie tussen de grootheden Molière en Lully worden treffend in beeld gebracht.

Een film in de Franse traditie van films als Tous les matins du monde, La reine Margot, Molière. Voor de liefhebbers van klassieke muziek, dans, drama, kostuums, en Franse geschiedenis.

Le roi danse, met onder anderen Benoît Magimel, Boris Terral, Tchéky Karyo, Colette Emmanuelle, Cécile Bois, Claire Keim, Johan Leysen, Idwig Stephane.

Related posts:

1. Madame de Pompadour
2. Tous les matins du monde
3. Ridicule

 

Regisseur François Ozon raakte bekend bij het grote publiek met zijn films 8 Femmes en Swimming Pool. Hij wordt beschouwd als een van de jonge en meest talentvolle regisseurs die de Franse cinema momenteel van nieuwe invloeden voorzien. Waar zijn films zich over het algemeen kenmerken door een zekere shockerende inhoud, vooral op het gebied van seksualiteit, zoals Sitcom, Swimming Pool of Le temps qui reste, gooit hij het in Sous le sable over een andere boeg. In een film waar op het eerste gezicht niet zo heel veel in gebeurt, volgt hij de psychologie van een vrouw bij de verwerking van het verdrinken van haar man. François Ozon werd voor het verhaal geïnspireerd door een gebeurtenis uit zijn jeugd waarbij tijdens een vakantie in Les Landes de man van een Hollands stel niet terugkeerde van een zwempartij, en waar hij getuige was van de daaropvolgende zoektocht. Het gegeven dat de vrouw uiteindelijk met de spullen van haar man het strand verliet is hem altijd bij gebleven, en hij vroeg zich af hoe het zo iemand verder vergaat. De hoofdrollen worden gespeeld door de Brits-Franse actrice Charlotte Rampling, die later ook de hoofdrol in Swimming Pool op zich zou nemen, en Bruno Cremer, bekend als Maigret in de gelijknamige TV-serie.

Marie Drillon (Charlotte Rampling) is al 25 jaar gelukkig getrouwd met een Franse man, Jean (Bruno Cremer). Ze geeft les in Engelse literatuur op een universiteit. Wanneer ze op een vakantie in Les Landes aan een afgelegen en verlaten strand liggen, keert haar man niet terug van het zwemmen. Ze waarschuwt de hulpdiensten, er wordt echter geen spoor van hem teruggevonden. Marie keert terug naar het vakantiehuis, en later naar Parijs. Daar moet ze zien om te gaan met het verlies van haar man, en haar omgeving dringt er bij haar op aan door te gaan met haar leven. Ze kan hem echter niet vergeten en accepteren dat hij is verdronken of zelfs dat hij wellicht zelfmoord heeft gepleegd. Ze komt er zelfs toe om zich in te beelden dat hij nog steeds bij haar is, hetgeen tot verwarrende reacties leidt bij haar bekenden.

In Sous le sable weet regisseur Ozon diep door te dringen tot het karakter van het hoofdpersonage. Haar inbeeldingen zijn begrijpelijk, en op een uiterst langzaam tempo wordt in beeld gebracht hoe de vrouw omgaat met het verlies van haar man. Zolang het lichaam van haar man niet is gevonden, leeft hij voor Marie nog. Net zoals in Swimming Pool is het hoofdpersonage wederom iemand die niet met haar gevoelens te koop loopt. Er wordt geen traan gelaten om de verdwijning van Jean, en slechts wanneer er een lichaam moet worden geïdentificeerd zien we Marie even terugschrikken. Nooit breekt ze, en altijd blijft er de overtuiging dat Jean niet dood is, wat andere mensen daar ook van zeggen en vinden. Zo’n ietwat ijzige rol is natuurlijk op het lijf geschreven van de ongenaakbare Charlotte Rampling, er zijn weinig actrices die een personage kunnen spelen dat weinig laat zien en ondanks dat toch interessant blijft.

Oudgediende Bruno Cremer, begonnen in het theater, en voornamelijk bekend om zijn rol als Maigret die hij van 1991 tot 2005 speelde, is aanwezig, als de bourgondische, rustige man op de achtergrond, hij maakt het geloofwaardig dat een vrouw als Marie, na een huwelijk van 25 jaar niet verder kan zonder zijn aanwezigheid. Sous le sable is niet voor liefhebbers van snelle en flitsende cinema, daar er goed de tijd wordt genomen om door te dringen tot de diepste gronden van de stille Marie Drillon.

N.a.v. Sous le sable, met onder anderen Charlotte Rampling, Bruno Cremer, Jacques Nolot, Alexandra Stewart, Pierre Vernier, Andrée Tainsy.

Related posts:

1. L’Été Meurtrier
2. Je l’aimais
3. Camille Claudel

 

Gouttes d’eau sur pierres brûlantes (waterdruppels op gloeiende stenen) is een verfilming van een theaterstuk van de Duitse regisseur en schrijver Rainer Fassbinder. Fassbinder (1945-1982) werd bekend met controversiële films en theaterstukken waarin hij vaak een zeer kritisch beeld schetste van het Duitsland van na de oorlog. Regisseur François Ozon maakte de film als een eerbetoon aan Fassbinder, die hij als een van de grootste Duitse filmmakers van de 20ste eeuw beschouwt. De film volgt de structuur van een toneelstuk, compleet met verdeling in vier actes en speelt zich af in één omgeving, een appartement in het Berlijn van de jaren ‘70.

De 50-jarige Leopold nodigt de 20-jarige Franz uit bij hem thuis. Daarop volgt een spel tussen de twee waarin Leopold duidelijk de meerdere van Franz is. Franz pareert de aanvallen van Leopold met verwijzingen naar zijn vriendin Anna, met wie hij plannen heeft om samen te gaan wonen en kinderen te krijgen. Toch blijkt Franz geïntrigeerd door het charisma van Leopold, uiteindelijk blijkt zelfs dat hij wel open staat voor zijn charmes en maakt Leopold zijn geheime fysieke verlangens waar. In de volgende acte blijkt Franz ingetrokken te zijn bij Leopold en wonen ze al weer enkele maanden samen. Franz is getransformeerd in een gewillige jongen die altijd voor Leopold klaar staat, hij wordt ook min of meer als slaafje behandeld. De in vele opzichten meer volwassen Leopold heeft hem volledig in zijn greep, tegelijk komen ze steeds meer vast te zitten in dagelijkse routines en kleine ergernissen.

In de volgende acte verschijnt eerst een ex van Leopold aan de voordeur, die echter afdruipt als ze ziet dat hij een nieuw leven met Franz heeft opgebouwd. Vervolgens belt Anna (Ludivine Sagnier) aan, tijdens afwezigheid van Leopold. Ze treft Franz in tranen aan, troost hem, verleidt hem en haalt hem over dit leven met Leopold te verlaten. Wanneer Leopold echter vroegtijdig thuiskomt, raakt ook zij volledig in de ban van hem. De ex van Leopold komt wederom opdraven en alles lijkt te culmineren in een dramatische ménage à quatre.

Gouttes d’eau sur pierres brûlantes is de derde lange film van François Ozon. Doordat de film een hommage is aan Fassbinder zijn er nogal wat referenties aan diens stijl te ontdekken, maar dat is niet het belangrijkste van de film. Ozon maakt grotendeels gebruik van een geheel eigen stijl, een stijl die het best valt samen te vatten met het woord ‘gedurfd’. Het ene moment hangt de film op het randje van een relatiedrama, het andere moment wordt deze stijl abrupt verbroken door een komische dansscène waarbij veelvuldig op de heupen en billen wordt ingezoomd. Ook deze scene wordt echter plotseling verbroken, alsof niets afgemaakt mag worden van Ozon: de naald wordt meermaals ruw van de plaat afgehaald. Deze afwisseling van gebeurtenissen zorgt er echter wel voor dat de film aan kracht wint. Juist op het moment dat de film wat aan het inzakken is, aan het eind van de tweede acte, gebeuren er dingen waardoor de aandacht van de kijker ineens weer volledig bij de film is.

Thema’s van de film moeten wat onder het oppervlakte gezocht worden, al worden ze af en toe wel uitgesproken. Het belangrijkste lijkt te zijn dat voor Franz geluk altijd een droom blijft. Het leven dat Anna met hem voor ogen had was gedroomd, het leven loopt altijd anders dan je vooraf denkt, en uiteindelijk zit je gevangen in structuren waar je nooit uit kunt komen. “Träume sind wie ferne Wolken” In dat opzicht is de belangrijkste rol voor Leopold, die drie mensen compleet gevangen houdt in zijn eigen wereld en voor zijn eigen gewin. De ambiguïteit van relaties speelt daarin ook mee, de bi-seksualiteit van zowel Franz als Leopold en de omgebouwde ex, Vera; niets is wat het lijkt.

Omdat de film gemodelleerd is naar een toneelstuk hangt er veel af van de prestaties van de acteurs. Daarin zijn vooral Bernard Giraudeau (Leopold) en Ludivine Sagnier (Anna) uitblinkers. Ondanks haar wat meisjesachtige uitstraling (ze ziet er overigens fantastisch uit, in zekere zin alvast een voorproefje op het later gefilmde Swimming Pool, ook van Ozon) weet Sagnier een diepte in haar spel te leggen die menig ander actrice jaloers zou moeten maken. Alles draait evenwel om Giraudeau, de charismatische Leopold, die uiterst geloofwaardig drie personages volledig in zijn greep houdt, en die ze laat geloven dat ze hem nodig hebben, dat ze niet zonder hem kunnen, dat zonder hem alleen de dood een uitweg is. Gouttes d’eau sur pierres brûlantes is een intens drama met komische noten, dat hedendaagse seksuele relaties onder de loep neemt en de onrustbarende tragiek daarvan treffend in beeld brengt.

N.a.v. Gouttes d’eau sur pierres brûlantes, met Bernard Giraudeau, Ludivine Sagnier, Malik Zidi, Anna Levine.

Related posts:

1. Swimming pool
2. Le refuge
3. Sous le sable

 

Regisseur Michael Haneke is in de Franse filmwereld een wat vreemde eend in de bijt. De van oorsprong Duits-Oostenrijkse filmmaker is er niet op uit filmliefhebbers te vermaken of recensenten te vriend te houden en schrikt er niet voor terug met zijn films tegen de overheersende stroom in te gaan. Keer op keer weet hij uiterst verontrustende films te maken met als terugkerende thema’s de botsende culturen in de westerse samenleving en de onmogelijkheid van zuivere communicatie tussen mensen onderling. Ronduit schokkend waren zijn films La pianiste en Funny Games. Code inconnu is dat beduidend minder, maar laat na afloop een even onbestemd gevoel achter bij de kijker.
 

De film bestaat uit enkele tientallen losse fragmenten, steeds in een camerabeweging opgenomen. Uit die fragmenten, die naarmate de film vordert iets meer coherentie vertonen, dient de kijker zelf het verhaal en de boodschap van Haneke te construeren. We zien in een eerste, lange shot, een jonge actrice, Anne (Juliette Binoche), die het broertje van haar vriend, Jean, bij het verlaten van haar appartement tegenkomt. Deze blijkt van huis weggelopen te zijn. Wanneer hij nonchalant een verfrommelde broodzak bij gebrek aan afvalbak in de schoot van een bedelares werpt, worden twee andere karakters in de film geïntroduceerd. Een jongen van Afrikaanse afkomst, die er wat van zegt en binnen korte tijd in een gevecht met Jean belandt, en de bedelares zelf. In de volgende fragmenten worden afwisselend korte episodes uit deze verschillende levens belicht en wordt duidelijk hoe het hen vergaat. In Haneke’s films gaat er op het punt van communicatie altijd wel wat mis als er wat mis kan gaan, en dus is het niet verwonderlijk dat de zwarte jongen de schuld krijgt, de bedelares het land wordt uitgezet en Jean rustig verder kan.

In het geval van Jean gaat het met de communicatie mis tussen hem en zijn vader, bij de getinte jongen draait het om problemen in het gezin waar hij uit komt (en treffend is ook de scène waarin hij met een blank meisje in een restaurant zit en een verhaal probeert te vertellen maar daarbij steeds onderbroken wordt). Op enkele momenten krijgt de film een dreigend karakter, waarbij de scene in de metro, waar Anne belaagd wordt door een opgeschoten jongen, het meeste bij blijft.

Michael Haneke maakt geen films om te vermaken. Hij zegt zelf van zulke speelfilms dat ze uiteindelijk meer kwaad doen dan zijn films, omdat het de toeschouwer de mogelijkheid ontneemt om zelf na te denken over de film. Alleen wanneer er meerdere mogelijke antwoorden overblijven na afloop van een film is het kijken ervan een verrijkende ervaring.

Hoewel er op deze stelling natuurlijk wel het een en ander af te dingen valt, moet gezegd worden dat zijn films garant staan voor heel wat discussie. In het geval van Code inconnu (volledige titel: Code inconnu: Récit incomplet de divers voyages) zal de discussie dan vooral gaan over wat nu precies de onderliggende gedachte van de film is. Het hoofdonderwerp wordt vrij duidelijk in beeld gebracht en blijkt ook al uit de titel: de code is onbekend, zeer treffend verbeeld in de toegangscode voor de deur van Anne’s appartement. Er kan echter een heel scala aan problematiek bijgehaald worden. Haneke werpt een blik op de invasie van Oost-Europeanen, de immigratie vanuit Afrika, racisme en discriminatie, en leidt alles terug op het probleem van communicatie. Daarmee biedt hij echter geen uitweg, want die communicatie zal altijd het probleem blijven.

Door de veelheid aan onderwerpen en de scherp afgemeten, fragmentarische indeling van de film, wordt er veel gevraagd van de kijker. Twee uur lang speelt de film met de verwachtingen van de toeschouwer, twee uur lag dient deze zich bij elke scene af te vragen wat deze toevoegt aan de film en waarom deze belangrijk is in de film. Want ondanks het soms trage verloop is elke scene belangrijk, strak geregisseerd en is elk detail een mogelijke aanwijzing van Haneke. Wie bijvoorbeeld meerdere keren het eerste en laatste fragment bekijkt ziet steeds meer dingen. De etalage van een reisbureau, een makelaar, de plaatsing van de figuranten, alles telt, alles heeft een bedoeling. Dat een grote groep filmliefhebbers afhaakt bij deze film is niet verwonderlijk. Wie echter een grote groep filmliefhebbers bij de les houdt, is Juliette Binoche, die als samenbindend element door de film heen te zien is. Haar acteerprestaties zijn van grote klasse. Ze speelt geen rol, ze is eenvoudigweg haar personage. Een bijzondere kijkervaring, een film die de huidige maatschappij bevraagdt geen antwoorden geeft en geen oplossingen biedt, maar diezelfde samenleving des te beklemmender in beeld brengt.

N.a.v. Code inconnu: Récit incomplet de divers voyages, met onder anderen Juliette Binoche, Thierry Neuvic, Josef Bierbichler, Alexandre Hamidi, Ona Lu Yenke, Luminita Gheorghiu.

Related posts:

1. Caché
2. Sous le sable
3. Paris, je t’aime

 

The Crimson Rivers (Franse titel: Les Rivières Pourpres) is een Franse actiefilm van regisseur Mathieu Kassovitz (La Haine, Gothika, Babylon A.D.). Het gaat om een verfilming van de thriller van schrijver en journalist Jean-Christophe Grangé, die ook meeschreef aan het filmscript. De film werd genomineerd voor een vijftal Césars, waarvan een voor de filmmuziek die verzorgd werd door Bruno Coulais, momenteel Frankrijks bekendste filmmuziek componist.

Pierre Niemans (Jean Reno) en Max Kerkerian (Vincent Cassel) zijn twee Franse rechercheurs en komen bij toeval op elkaars weg terecht. Max onderzoekt een grafschennis en inbraak in een basisschool en komt daarbij op het spoor van een jong meisje dat zo’n twintig jaar daarvoor bij een ongeluk om het leven zou zijn gekomen. Pierre Niemans onderzoekt gelijktijdig de brute moord op twee medewerkers van een universiteit te Guernon. Deze universiteit vormt een gemeenschap op zich, met een eigen ziekenhuis waar ook de bewoners van het (fictieve) plaatsje Guernon geholpen worden. Van het laatste slachtoffer dat door Niemans gevonden wordt, is de auto gezien in de buurt van de begraafplaats waar de grafschennis plaats vond en zo kruisen de wegen van Max en Pierre elkaar.

Als de zaak daarna in een stroomversnelling raakt, vervolgen de twee het onderzoek samen. Hoe dieper ze er in komen, hoe duisterder de ontwikkelingen worden. Er volgt op gruwelijke wijze een derde dodelijk slachtoffer. De twee rechercheurs komen erachter op welke manier de drie slachtoffers met elkaar verbonden zijn en welke rol de universiteit en de gebeurtenissen van twintig jaar geleden daarbij spelen. Stukje bij beetje wordt het duistere plot ontrafeld en nadert de film een spannende en onverwachte ontknoping.

Regisseur Mathieu Kassovitz heeft veel ervaring op het gebied van spannende actiefilms. Zijn rol in de film Munich en het regisseren van onder meer La Haine en Gothika zijn daar getuigen van. Met The Crimson Rivers toont hij opnieuw aan niet onder te doen voor de gemiddelde Hollywood regisseur. Door een goede spanningsopbouw blijft de film van het begin tot het eind boeien. Toch valt er wel wat kritiek te geven op de film. De eindjes van het plot worden in de laatste paar minuten te snel aan elkaar geknoopt, waardoor bepaalde zaken erg onduidelijk blijven. Zo zal de kijker met allerlei vragen blijven zitten. Vragen die eigenlijk alleen opgelost worden wanneer men het boek achter de film zal lezen. Dit is erg jammer en een gemiste kans. Bij de 101 minuten die de film nu in beslag neemt, had gemakkelijk een kwartier toegevoegd kunnen worden, zodat het erg ingewikkelde plot op een geloofwaardigere wijze uit de doeken gedaan had kunnen worden.

De film enkel op het te ingewikkelde plot afrekenen zou The Crimson Rivers te kort doen, daar er veel goede punten te signaleren zijn. Vincent Cassel en Jean Reno spelen hun rol met verve en lijken gemaakt voor deze film. De humor die Cassel naar voren brengt tegenover de koelheid van Reno werkt verfrissend en maakt van hen het ideale rechercheurskoppel. Ook de prachtige beelden van de Franse Alpen geven een meerwaarde aan de film. De film is opgenomen op diverse lokaties rondom Grenoble, waarvan een aantal op zeer grote hoogte op gletschers en eeuwige sneeuw. Een betere afwikkeling van het plot had van deze film echter meer gemaakt dan het nu is: een spannende thriller.

Related posts:

1. 36 Quai des Orfèvres
2. Lemming
3. MR 73

 

Harry, un ami qui vous veut du bien is de eerste grote film van Dominik Moll. De film werd genomineerd voor een behoorlijk aantal filmprijzen. In recensies wordt er vooral gewezen op de degelijke spanningsopbouw en de overeenkomsten met Hitchcock films.

Michel is een man van begin dertig, met op het eerste gezicht alles wat een man zich maar wensen kan. Een mooie vrouw, drie dochters, en een buitenhuisje en campagne. Als het gezin voor een vakantie afreist naar het vakantiehuisje, komt Michel bij een wegrestaurant een oude klasgenoot tegen, Harry. Deze herkent hem meteen, en weet nog verschillende dingen over hem. Michel heeft echter meer moeite met het herkennen van Harry. Harry nodigt zichzelf bijna gelijk uit voor een etentje bij Michel, ook al moeten ze daar flink wat voor omrijden. Harry vertelt hoe langer hoe meer dingen over het leven van Michel, zo weet hij onder meer een gedicht van Michel uit het schoolkrantje moeiteloos te reciteren, en vertelt hij van alles over diens seksleven.

Dat Michel wat problemen heeft, wordt duidelijk als zijn auto het begeeft en zijn ouders langskomen. Harry, die door het geld van zijn vader enorm rijk is en in zijn leven nooit gewerkt heeft, vindt overal een oplossing voor. In het geval van de auto is die oplossing nog aardig redelijk, alhoewel moeilijk aan te nemen voor Michel en zijn vrouw Claire: Harry schenkt ze een mooie fourwheeldrive. In het geval van de ouders wordt het wat gecompliceerder. De oplossing is echter wel effectief. Harry begint zich zo steeds meer met het leven van Michel te bemoeien. Claire, die het allemaal met lede ogen aanziet, probeert nog wel om Harry weg te houden, maar dat lukt niet. Het grootste doel dat Harry heeft, is dat Michel weer gaat schrijven. Zo is hij in de pubertijd eens begonnen met een science-fiction boek, maar heeft deze nooit afgeschreven. Harry is echter nog altijd overtuigd van het talent van Michel. Tegelijk wordt duidelijk dat Michel zijn leven in eigen hand moet gaan nemen, en niet meer afhankelijk van anderen moet zijn. Het einde van de film bewijst dat hem dat ook daadwerkelijk is gelukt.

De film is een intrigerende thriller. Het uitmuntende camerawerk zorgt voor een sfeer die de kijker op het puntje van de stoel doet zitten. De surrealistische trekken aan de film worden versterkt door de absurde geschiedenis. De grens tussen werkelijkheid en fictie wordt in de film zelf weinig uitgediept, waardoor de kijker na afloop nog met allerlei vragen zit. De kracht van de film is dat de kijker zo zelf een interpretatie moet uitwerken. Gaat de film over een midlife-crisis, is alles een fantasie, zijn de moorden echt? De film is prachtig afgewerkt. Het contrast tussen de openingsscène en de afsluiting kon niet scherper, en ook de details in de film zitten prima in elkaar. Het acteerwerk van met name Sergi Lopez (als Harry) is voortreffelijk. Kortom, een spannende en diepzinnige thriller die geen moment verveelt.

N.a.v. Harry, un ami qui vous veut du bien, met onder anderen Laurent Lucas, Sergi Lopez, Mathilde Seigner, Sophie Guillemin.

Trailer / fragment uit de film:

Related posts:

1. Lemming
2. La piscine
3. The Crimson Rivers