De in Luxemburg geboren regisseur Anne Fontaine begon haar carrière als danseres en actrice. In 1993 regisseerde ze haar eerste film, Les histoires d’amour finissent mal… en général. Daarna leverde ze geregeld een film af, waarvan er velen ook doordrongen tot het internationale podium, bijvoorbeeld op filmfestivals als Cannes en Venetië. Comment j’ai tué mon père is een drama uit 2001 met hoofdrollen voor Charles Berling, Michel Bouquet en Natacha Regnier. Bouquet kreeg voor zijn rol in de film de César voor beste acteur uitgereikt. Fontaine’s film deed het daarnaast ook respectabel in de Franse bioscopen. Ruim een kwart miljoen mensen kwamen op de film af.

(meer…)

Met zijn derde film Sur mes lèvres brak regisseur Jacques Audiard in 2001 definitief door in de Franse filmwereld. Actrice Emmanuelle Devos won voor haar rol de César voor beste actrice en verder won de film prijzen in de categorie geluid en script. In de film zijn al veel elementen te herkennen van Audiards latere films De battre mon coeur s’est arrêté en Un prophète. In al die films zijn de hoofdpersonen outcasts, mensen die op een of andere manier balanceren op de rand van de zware criminaliteit. De kracht zit hem ook hier in het feit dat de regisseur temidden van de misdaad de blik gefocust houdt op de ontwikkeling van de personages, en zich niet te buiten gaat aan een overdaad van actiescènes of subplots.

(meer…)

De Franse schrijver Marc Dugain publiceerde in 1998 de roman La chambre des officiers (de officierskamer). Deze roman over de Eerste Wereldoorlog won verschillende prijzen, maar werd vooral door het onderwerp moeilijk te verfilmen geacht. Toch waagde François Dupeyron (C’est quoi la vie?) zich eraan. Het resultaat is een bescheiden en intiem portret van de zogenaamde ‘gueules cassées’, de soldaten bij wie het gezicht in meerdere of mindere mate onherstelbaar vervormd raakte door het oorlogsgeweld. De film won een tweetal Césars, die voor beste cinematografie en beste mannelijke bijrol.

(meer…)

Je baan opzeggen en een boerderij kopen, ver weg van de bewoonde wereld in een ruige maar prachtige omgeving, het zal voor veel mensen bij een droom blijven. Regisseur Christian Carion laat het zijn hoofdpersoon doen in de film Une hirondelle a fait le printemps. Niet helemaal zonder reden, de regisseur komt namelijk zelf uit een boerenomgeving. Het is de eerste film die hij maakt, en hij had de beschikking over niet de minste acteurs. Als eerste Mathilde Seigner, bekend van Harry, un ami qui vous veut du bien, maar ook oudgedienden Michel Serrault (1928-2007) en Jean-Paul Roussillon (1931) komen opdraven. De film trok ruim twee miljoen Fransen naar de bioscoop, en werd ook in de Verenigde Staten goed bezocht.

(meer…)

Pitof, een pseudoniem van Jean-Christophe Comar, is de man die in Frankrijk en daarbuiten al jarenlang bekend staat om zijn special effects. Met name op het gebied van de digitale effecten was hij een pionier in Frankrijk. Hij nam het digitale gedeelte van de film Delicatessen voor zijn rekening. Later zou hij ook nog samenwerken met de makers hiervan, Marc Caro en Jean-Pierre Jeunet (van Amélie) voor de films La cité des enfants perdu en Alien: Resurrection. In 2001 kwam Pitof met zijn regiedebuut, de fantasy-thriller Vidocq, waar op zijn beurt Marc Caro ook een bijdrage aan leverde. Geheel in Pitofs stijl was het de allereerste film ter wereld die volledig digitaal, met de nieuwste techniek was opgenomen. In Vidocq speelt Gérard Depardieu de rol van Eugène François Vidocq, een historische figuur die de eerste directeur van de Sûreté Nationale was. De gebeurtenissen in de film zijn voor het grootste deel echter fantasie.

(meer…)

Le fabuleux destin d’Amélie Poulain, in de volksmond Amélie, is waarschijnlijk de meest geprezen Franse film van het afgelopen decennium, zoniet allertijden. De film won tientallen prijzen op internationale filmfestivals en bijna alle critici waren lovend.

(meer…)