Er zijn in Frankrijk maar weinig bekende acteurs die tegelijkertijd een succesvolle regisseurscarrière op weten te bouwen. Gérard Jugnot lukt het inmiddels aardig. Naast vooral komische rollen in zo’n honderd films (Papy fait de la résistance, Le Père Noël est une ordure, Les choristes, Faubourg 36), maakte hij ook zelf een tiental films als regisseur, films waarin hij zichzelf ook steeds een grote rol gaf. Monsieur Batignole is zo’n film, en het wordt algemeen gezien als de beste tot nu toe. In stijl is de film duidelijk een voorloper van Les choristes, in thematiek zijn vergelijkingen met films als het Italiaanse La vita è bella snel gemaakt. Hoewel Jugnot het succes van laatstgenoemde film niet benaderde, leverde hij met deze film wel een interessante mix van drama, comedy en farce. Hij toonde ook aan dat films over de Tweede Wereldoorlog nog steeds niet gedateerd zijn.

(meer…)

François Ozon is op het moment een van de bekendste regisseurs van de generatie post-Nouvelle Vague uit Frankrijk. Zijn bekendheid heeft hij vooral te danken aan de zwoele zomerfilm Swimming Pool (2003), en het feit dat in zowat al zijn films het realisme soms ver te zoeken is, in tegenstelling tot de overheersende trend in de hedendaagse Franse filmwereld. Zo speelt Ozon graag met gedachtes, schijn, en dromen – als in Sous le sable (2000) – en weet hij ook op een verrassende wijze toneel naar cinema te vertalen – als in Gouttes d’eau sur pierres brûlantes (2000). In het veelgeprezen 8 femmes doet hij dat laatste opnieuw. Ditmaal staat een toneelstuk van de Franse schrijver Robert Thomas aan de basis, hoewel met een flinke inbreng van Ozon zelf, zodat eigenlijk alleen het plot aan het toneelstuk gelijk is. Aan dat plot dankt de film zijn heldere structuur: alles speelt zich af binnen een dag, met één plaats van handeling. De populariteit van deze film komt voor een groot deel voort uit het feit dat in de film acht actrices spelen waarvan er vijf tot de absolute top van de Franse cinema behoren. Naast deze vijf (Isabelle Huppert, Danielle Darrieux, Catherine Deneuve, Fanny Ardant en Emmanuelle Béart) is er van de oudgedienden eigenlijk alleen nog Brigitte Bardot die mist, en natuurlijk Romy Schneider, de actrice wiens filmcarrièrre in 1982 door zelfmoord vroegtijdig tot een einde kwam. Het is niet verwonderlijk dat Ozon juist haar eert door haar in de film op een pasfoto voorbij te laten komen.

(meer…)

Regisseur Olivier Dahan kwam in de spotlights te staan met zijn film La vie en Rose waarin hij met de hulp van de Oscarwinnende actrice Marion Cotillard het leven van Édith Piaf optekende. Dit was niet zijn eerste film, hiervoor maakte hij een vijftal speelfilms, waarvan La vie promise (Het beloofde leven) uit 2002 er een is. Deze dramafilm is een Franse roadmovie in Amerikaanse stijl. In de film speelt de Franse steractrice Isabelle Huppert de hoofdrol. Zij begon haar carrière in 1971 en brak internationaal door met de film La Dentellière (de kantwerkster) uit 1977. Ze werkte in haar loopbaan graag samen met de gevestigde regisseurs als Godard en vooral Chabrol, maar laat ook blijken open te staan voor nieuwkomers, zoals ze bijvoorbeeld bewijst door aan La vie promise mee te werken.

(meer…)

L’auberge espagnole was het eerste grote internationale succes van regisseur Cédric Klapisch. De hoofdrol in deze film is voor Romain Duris, die tot nu toe in vijf films van Klapisch speelde. Klapisch staat bekend om zijn tamelijk onconventionele films waarin veel aandacht is voor details en waarin geluid en muziek een grote rol spelen. L’auberge espagnole is in dat opzicht geen uitzondering.

(meer…)

L’adversaire (letterlijk: de tegenstander) is in het Frans een ander woord voor satan, de vader der leugens. De film is een bewerking van het boek L’adversaire van Emmanuel Carrère dat gebaseerd is op de feiten van de zaak Jean-Claude Romand. Deze Romand vermoordde in 1993 zijn ouders, vrouw en twee kinderen toen de leugens rondom zijn persoon, werk en privé-leven, die hij al 18 jaar volhield, op het punt stonden uit te komen. Nadat hij zichzelf tevergeefs geprobeerd had om het leven te brengen, door het huis waar ze in woonden in brand te steken, werd de berechting van Romand een van de belangrijkste en bekendste rechtszaken van de jaren ’90 in Frankrijk. Uiteindelijk is hij tot levenslang veroordeeld.

(meer…)

Être et avoir is de documentaire over een Franse plattelandsschool, die in 2002 in korte tijd de wereld veroverde. De documentaire won verschillende filmprijzen, en werd vooral geroemd om het authentieke, eenvoudige beeld dat het gaf van het Franse platteland.

(meer…)