Les temps qui changent markeert de terugkeer van een mythisch koppel op het witte doek. In de jaren tachtig speelden Gérard Depardieu en Catherine Deneuve meerdere keren samen in een film, met als bekendste rollen die van de film Le dernier métro van Truffaut uit 1980, over de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk. Sinds 1988 waren beiden echter niet meer samen te zien geweest. Het zal toevallig zijn, maar in deze film van André Téchiné spelen ze twee geliefden die elkaar ook al lange tijd niet meer gezien hebben, dertig jaar om precies te zijn. Voor één is er blijkbaar niets veranderd, want hij wil haar nog steeds. Maar zij heeft inmiddels een eigen leven opgebouwd. En al veranderen personen misschien niet, de tijden doen dat zeker wel.

Antoine (Depardieu) is een succesvol bouwopzichter, en wordt voor een project naar Tanger gestuurd. In feite wacht hij al ongeveer zijn hele werkzame leven op deze kans, want het stelt hem in staat Cécile terug te vinden. Zij is een oude liefde die hij nooit heeft kunnen vergeten. Nadat hun relatie tot een einde kwam, vertrok Cécile naar Marokko, daar trouwde ze en kreeg ze een zoon. Wanneer Antoine in Marokko aankomt, stuurt hij Cécile elke dag een bos bloemen, en als hij haar voor het eerst weer ontmoet laat hij er geen twijfel over bestaan dat hij haar terug wil winnen. Hij kan enkel maar hopen dat zijn sterke wilskracht overtuigend genoeg is, zelf lijkt ze immers alles in haar leven op orde te hebben. Lijkt, want bij Téchiné is niets zoals het overkomt.

Les temps qui changent is een overvolle film die het vooral moet hebben van de momenten dat Depardieu en Deneuve samen in beeld zijn. Het is daarom jammer dat Téchiné ervoor heeft gekozen om ook vele andere verhaallijntjes in de film te verwerken. Het gegeven van een man die na dertig jaar nog verwacht de liefde van zijn leven voor zich terug te winnen verdient een film op zich, maar in Les temps qui changent draait het ook om de man van Cécile, om Sami, de zoon van Cécile, om de vriendin van Sami, om haar zoontje, om het homovriendje van Sami en om de tweelingzus van Sami’s vriendin. Allemaal personages die enkele dingen gemeen hebben. Ze zijn vooral bezig met hun eigen problemen, en geven zich niet onvoorwaardelijk aan de ander. En ze leiden de aandacht af van het hoofdkoppel.

Toch is Les temps qui changent geen slechte film. Die overvloed aan belangrijke personages en emoties is als het ware een beeld van hoe de tijden veranderen: mensen ontmoeten andere mensen in het leven en gaan banden aan met die andere mensen, met als gevolg dat niets meer zoals vroeger is. In Téchiné’s wereld is het dan ook niet echt belangrijk precies te weten wat de motieven van elk personage zijn. Het leven is rommelig, net zoals de film rommelig is. De beweeglijke manier van filmen met een handheld camera wijst hier eveneens op.

Maar de hoofdreden waarom deze film niet slecht is wordt gegeven door de twee zwaargewichten die de film maken tot wat ze is. Waar weinig andere acteurs geloofwaardig hadden kunnen spelen dat een man na dertig jaar nog onveranderde gevoelens koestert jegens een vrouw die hij al die tijd niet heeft gezien, is Depardieu de rots in de branding. Zijn onverzettelijke en desondanks breekbare karakter kwam hem in veel eerdere films goed van pas, en hier wordt hij aangevuld door de op het oog net zo onverzettelijke en tegelijk net zo breekbare Deneuve.

Les temps qui changent, met onder anderen Gérard Depardieu, Catherine Deneuve, Gilbert Melki, Malik Zidi, Lubna Azabal, Tanya Lopert, Nabila Baraka, Idir Elomri, Nadem Rachati, Jabir Elomri.

Related posts:

1. Lila dit ça
2. Le refuge
3. Deux jours à tuer

 

Het koppel Agnès Jaoui en Jean-Pierre Bacri werd voor hun eerste gezamenlijke film Le goût des autres al overladen met filmprijzen, en ook hun tweede film Comme une image kreeg erg veel waardering. Net zoals bij de eerste film, waren zowel publiek als filmpers vooral lovend over de schrijverscapaciteiten van het duo. Zo won Comme une image bijvoorbeeld de prijs voor beste script op het filmfestival van Cannes. Jaoui en Bacri spelen ook allebei een van de vier hoofdrollen en drukken zo hun stempel op deze film, die ten diepste gaat over egoïsme en de problemen die dat teweegbrengt in menselijke relaties.

In de eerste scènes van Comme une image wordt al duidelijk hoe de verhoudingen liggen. Dochter Lolita wacht in een taxi op haar vader Étienne en diens vrouw Karine. Terwijl ze alleen in de taxi zit, is de chauffeur onbeleefd tegen haar, maar zodra haar vader in de auto komt verandert de sfeer. Étienne is namelijk een succesvol schrijver, en uit heel zijn houding blijkt dat hij gewend is dat mensen alles doen om het hem naar de zin te maken. Hij duldt geen onbeleefd gedrag, en laat dat ook duidelijk merken. Maar dat is nog niet de volledige kant van zijn persoonlijkheid, hij heeft namelijk ook totaal geen oog voor de mensen om hem heen. Iedereen met wie hij omgaat staat in de schaduw van zijn succes. Degene die hij met zijn egoïstische levenshouding het meest kwetst, is zijn dochter Lolita. Zij heeft alles over voor de aandacht van haar vader. Tegelijk kampt ze met een negatief zelfbeeld, dat alleen maar versterkt wordt door grappig bedoelde opmerkingen van haar vader en door het feit dat die vader alleen maar over zichzelf praat wanneer ze samen afspreken.

Maar de dochter is niet de enige met problemen. Karine, de tweede vrouw van Étienne, die slechts een paar jaar ouder is dan Lolita, krijgt steeds meer het gevoel dat ze weinig meer is dan een hulpje, een mooi hulpje, dat wel. En dan is er ook nog de zanglerares van Lolita, die zich eerst ergert aan Lolita, maar compleet omdraait wanneer ze hoort dat Lolita de dochter is van een schrijver die ze bewondert. En die wellicht iets voor de in het slop rakende schrijverscarrière van haar eigen man kan doen.

Muziek speelt een grote rol in Comme une image. Voor Lolita is het een manier om boven haarzelf uit te stijgen, ze haalt er meer voldoening uit dan uit de relaties met de mensen om haar heen. Maar de muziek van Schubert, Monteverdi en Mozart doet meer en heeft een eigen rol in het verhaal. Het is alsof de muziek commentaar geeft op wat er op het scherm te zien is.

Comme une image is een sterk geschreven menselijk drama dat zich afspeelt temidden van de Parijse intelligentsia. Een omgeving van mensen die vooral een essentieel onderdeel van menselijke communicatie missen: de liefde. Pas in de allerlaatste scène zien we iets waar we de hele film al op lopen te wachten: een arm om de schouder, en de stem van Lolita die vraagt: ‘Heb je het koud?’ Agnès Jaoui’s intelligente film toont wat er gebeurt op het moment dat we dát vergeten: die arm om de schouder en die pure interesse in wat andere mensen bezighoudt.

N.a.v. Comme une image, met onder anderen Marilou Berry, Jean-Pierre Bacri, Agnès Jaoui, Laurent Grévill, Virginie Desarnauts, Keine Bouhiza, Grégoire Oestermann.

Related posts:

1. Lila dit ça
2. Les temps qui changent
3. Le père de mes enfants

 

36 Quai des Orfèvres is het adres van het hoofdkantoor van de Parijse politie. Tegelijk is het de titel van deze film van Olivier Marchal, die hieraan voorafgaand Gangsters (2002) en Un bon flic (1999) regisseerde. Behalve het regisseren, heeft hij zich ook toegelegd op het acteren, in voornamelijk politiefilms en series. Voor zijn filmcarrièrre was hij zelf enige tijd politieagent. 36 Quai des Orfèvres, afgekort 36, kreeg maar liefst 8 César nominaties, hoewel het er uiteindelijk geen een won. Dat we hier dus met een authentieke Franse policier te maken hebben, zal gezien de staat van dienst van Marchal dan ook niet verwonderlijk zijn.

Voor 36 wist regisseur Marchal twee van Frankrijks grootste acteurs te strikken, Gérard Depardieu en Daniel Auteuil. Het plot – dat hier en daar wat gaatjes laat vallen – zet de twee heren lijnrecht tegenover elkaar. Leo Vrinks (Auteuil), en Denis Klein (Depardieu), zijn beiden op een bepalend moment in hun politiecarrière gekomen. Vrinks beseft dat het tijd is om het wat rustiger aan te doen met een kantoorbaan, en Klein is enkel uit op meer macht, en hij is bereid daar alles voor te doen. Als hun leidinggevende aangeeft er mee op te houden, biedt hij Klein en Vrinks de post aan: degene die een hardnekkige bende overvallers weet op te sporen wint de baan.

Wat volgt is een steekspel tussen Vrinks en Klein, waarbij Vrinks uiteindelijk aan de winnende hand lijkt. Dankzij een tip krijgt Vrinks de bende in het vizier, maar de tipgever sleept hem mee in een chantagezaak. Als Klein daar lucht van krijgt is het gedaan met Vrinks, en verdwijnt hij lange tijd van het toneel. Dat beide politieagenten de grens van het toelaatbare vaak overschrijden geeft hun karakters meer diepte, en vertroebelt de traditionele scheiding tussen de good en de bad guys. Een juiste dosering van dramatische wendingen zorgt ervoor dat met name Vrinks menselijke trekken krijgt, en maakt het makkelijker je in zijn persoon in te leven.

De ontknoping van de film is verrassend en goed gevonden. Wel zorgt het ervoor dat de kijker zijn aandacht er goed bij moet houden, want een van de eerste draadjes in de film wordt op dat moment weer opgepakt. In zekere zin is het een tekortkoming van de film dat het plot bij zo af en toe wat ingewikkeld wordt, vooral in het begin is er namelijk een hevig gegooi met namen en omstandigheden, wat het overzicht in de film niet echt ten goede komt. Ook krijg je het idee dat de film door de muziekkeuze en de vaak schimmige enscenering wel iets te zeer gedramatiseerd wordt.

Toch is 36 Quai des Orfèvres een uitstekende, spannende en vernieuwende politiefilm, het genre waarin de Franse film altijd heeft uitgeblonken. De actiescenes zijn overtuigend, Depardieu en Auteuil leveren een fantastisch staaltje acteerwerk, en de film weet te boeien van begin tot eind.

N.a.v. 36 Quai des Orfèvres, met onder anderen Gérard Depardieu, Daniel Auteuil, André Dussollier, Roschdy Zem, Valeria Golino.

Related posts:

1. MR 73
2. Pour elle
3. Les temps qui changent

 

Lila dit ça is de tweede en tot nu toe laatste film van regisseur Ziad Doueri. De film behandelt de relatie tussen een blanke Française van Poolse afkomst, Lila, en een arabische jongen, Chimo. Vooral op de wat kleinere filmfestivals kreeg de film de nodige aandacht. Ziad Doueri was eerder, in de jaren 90, betrokken als cameraman bij verschillende films van Quentin Tarantino. Het is dan ook niet verwonderlijk dat in Lila dit ça het camerawerk goed verzorgd is.

Lila is een jonge, knappe, nieuwe meid in de voornamelijk arabische wijk van Marseille, waar Chimo en zijn vrienden wonen. Ze is na de dood van haar ouders opgevangen door haar ‘tante’, met wie ze een wat bijzondere verstandhouding heeft. Haar verschijning, die doet denken aan een jonge Brigitte Bardot, laat de jongens niet onberoerd. Ze lijkt echter niet veel op te willen hebben met de smachtende blikken, en sluit zich af voor contacten. Alleen in Chimo is ze geïnteresseerd. Ze spreekt hem aan, en meteen in het eerste gesprek al brengt ze hem het hoofd op hol met de open en onbevangen manier waarop ze met hem over haar fantasieën en seksuele ervaringen praat. Chimo, een werkloze jongere met schrijversaspiraties, is te schuchter om haar hierin te beantwoorden, maar hij raakt steeds meer gefascineerd door haar. Hij laat de praatjes van Lila allemaal min of meer over zich heen komen, en lijkt zich in het begin niet bewust te zijn van haar ware aard. Als zijn vrienden merken dat hij de enige is waar ze contact mee wil, komen er vanzelf problemen. Goede vriend Mouloud, die een oogje op haar heeft en haar dat ook duidelijk laat merken, wordt hoe langer hoe meer gefrustreerd van haar afwijzingen. In de zinderende ontknoping van de film wordt duidelijk wie Lila is, en hoe het precies zit tussen haar en Chimo.

Lila dit ça is een wonderlijk goed geslaagde film over de botsing van twee culturen. De jonge, provocerende Lila maakt de arabische jongens langzamerhand gek van lust. Wat ze normaal enkel in een bordeel vinden, lijkt ze door Lila vrij verkrijgbaar te worden aangeboden. Tegelijk is Lila zich er amper van bewust wat haar gedrag te weeg brengt. Ze is enkel geïnteresseerd in Chimo, maar krijgt zijn vrienden er automatisch bij. De mooie en intrigerende verschijning van Lila (Vahina Giocante) verdraagt de vele close-ups goed. De situering in het zonnige Marseille maakt de film tot een zomerse sprankeling voor een rustige middag of avond. Is dat te weinig eer voor deze film? In zekere zin wel. Ondanks dat de film qua plot niet heel diep gaat, blijft het wel intrigeren. De naïviteit van Lila in combinatie met haar kennelijke volwassenheid in seksueel opzicht maken haar tot een interessant personage. Ze staat in feite symbool voor de jongere van vandaag. De seksuele kennis die men heeft komt van internet en uit blaadjes, maar de realiteit blijkt anders en vaak minder rooskleurig.

De film is niet voor iedereen geschikt. Gespreksonderwerp nummer een is seks, en dat alles in de taal van vandaag. Interessant is echter dat beeld en geluid in dit geval met elkaar in tegenspraak lijken: het bloot blijft grotendeels beperkt tot schouders en benen. De muziek in de film is een aantrekkelijke combinatie van arabische en westerse muziek, wat de synthese van deze twee werelden goed weet te vertolken. De mooie beelden van het leven in Marseille, de broeierige sfeer en het goede acteerwerk van Vahina Giocante en Moa Khouas (Chimo) maken deze film tot meer dan een leuke en sensuele film voor een zonnige middag.

N.a.v. Lila dit ça, met onder anderen Vahina Giocante, Moa Khouas, Karim Ben Haddou en Carmen Lebbos.

Related posts:

1. Swimming pool
2. Belle de jour
3. L’Été Meurtrier

 

Un long dimanche de fiançailles is de verfilming van het gelijknamige boek van Sébastien Japrisot. De film volgt, op enkele wijzigingen na – zoals de locatie: niet Aquitaine maar Bretagne – vrij getrouw het boek van Japrisot.

Mathilde en Manech, de hoofdpersonen van het verhaal, groeien op aan het begin van de 20e eeuw. Mathilde woont bij een oom en tante, nadat haar vader en moeder bij een ongeluk om het leven zijn gekomen. Ze trekken van kinds af aan met elkaar op en worden uiteindelijk ook verliefd op elkaar. Hoe romantisch dat begin ook is, de Eerste Wereldoorlog maakt aan alles een eind. Manech wordt opgeroepen voor dienst. Mathilde, die mank loopt als gevolg van de ziekte polio, beleeft de scheiding op haar eigen manier. Ze zoekt toevlucht in haar fantasie, haar droomwereld. Zo maakt ze afspraken: “als ik op tijd bij de bocht kom voordat de auto met Manech voorbij komt, dan zie ik hem weer”.

Twee jaar na het vertrek van Manech krijgt ze bericht dat hij is omgekomen in Bingo Crépuscule, een voorpost in het loopgravengebied van de Somme. Hij zou zichzelf hebben verwond, om zo via de ziekenboeg de verschrikkingen van de loopgravenoorlog te kunnen ontsnappen. Op zulke gevallen van desertie stond de doodstraf en hij werd dan ook met vijf anderen het niemandsland tussen de Duitse en Franse loopgraven ingestuurd, waar hij al snel zou zijn omgekomen. Mathilde gelooft echter niet dat haar geliefde dood is: ze zou het aan haar hart gevoeld hebben als hij niet meer leefde. De hoop die er nog in haar is om Manech terug te zien, doet haar alles op alles zetten om hem terug te vinden. Met het geld van de erfenis van haar ouders huurt ze een privé-detective in om uit te zoeken wat er precies in de loopgraaf gebeurd is. Vanaf het moment dat de detective op onderzoek uitgaat, ontspint zich in de film een wirwar van personages en subplots, van elk personage dat om automutilatie het niemandsland in werd gestuurd, wordt de geschiedenis gevolgd en opgespoord. Het doorzettingsvermogen van Mathilde leidt er uiteindelijk toe dat ze achter de vreselijke waarheid komt van wat zich tijdens de oorlog heeft afgespeeld.

De ruim twee uur durende film is alleen al om de prachtige beelden van het Franse landschap en de hoogstaande, meeslepende muziek van Angelo Badalamenti de moeite waard. Het ingenieuze plot en de manier waarop de geschiedenis van de verschillende personages ontrafeld wordt, maakt van Un long dimanche een groots en romantisch epos over een vreselijke oorlog die welhaast vergeten lijkt. Dat de film op sommige momenten door de vele aparte lijntjes en verhalen – die overigens op het eind keurig weer op hun plaats in het grote verhaal vallen – wat moeilijk te volgen is, komt de film misschien niet direct ten goede, maar rechtvaardigt in elk geval een tweede kijksessie. De film wil een waarheidsgetrouw beeld geven van de Grote Oorlog, en behandelt universele thema’s als hoop en liefde.

De kritiek vanuit Frankrijk dat de film, naast een betrouwbaar beeld van de Eerste Wereldoorlog een foutief, anachronistisch beeld geeft van het leven in Bretagne, moet de kijker maar voor lief nemen.

N.a.v. Un long dimanche de fiançailles, met onder anderen Audrey Tautou, Gaspard Ulliel, Marion Cotillard, Jodie Foster, Jean-Pierre Darroussin, Dominique Pinon, Albert Dupontel, André Dussollier.

Related posts:

1. Je l’aimais
2. Les âmes grises
3. La Reine Margot

 

Les choristes vertelt het verhaal van een kostschool voor moeilijk opvoedbare kinderen. De film is een remake van de film La cage aux rossignols uit 1945 en was een internationaal succes. Les choristes werd genomineerd voor 2 Oscars (muziek en beste buitenlandse film) en 8 Césars (2 gewonnen). De film heeft de Fransen letterlijk weer aan het zingen gekregen.

Het verhaal is eigenlijk een grote flash-back: het begint in het heden, als Pierre Morhange na de begrafenis van zijn moeder bezoek krijgt van een van zijn oude klasgenoten, Pépinot. Die geeft hem het dagboek van hun oude surveillant. Vanaf het moment dat Pierre het dagboek opent, volgt de film het verhaal van de surveillant, Clément Mathieu. Deze werkloze muziekleraar accepteert een baantje als surveillant op de kostschool ‘Fond de l’étang’.

Na een lastig begin verkrijgt Clément het respect van het grootste deel van zijn klas. Dan ontspint zich een conflict tussen de directeur van de school, die een ijzeren discipline voorstaat, en Clément, die de leerlingen wat losser wil laten. Hij ziet dat er in enkele leerlingen muzikaal talent schuilt, en geeft de klas muzieklessen in de lesvrije periodes. Het klaskoortje werpt zijn vruchten af: de leerlingen zijn minder lastig, en krijgen er zelfs lol in. Ook Pierre Morhange, die door enkele problemen niet direct aan het koor kon meedoen, blijkt een buitengewoon goede stem te hebben. Als het succes van het koor bekend wordt, stapt de directeur naar voren om de eer op te strijken. Dit alles zorgt ervoor dat het conflict tussen Clément en de directeur uiteindelijk weer oplaait.

De film, die in Frankrijk miljoenen mensen naar de bioscoop trok, staat bol van de muziek. Het bleek dat behalve Engeland ook Frankrijk prachtige jongenskoormuziek heeft. De populariteit van de film vertaalde zich dan ook in het aantal aanmeldingen voor jongenskoren in Frankrijk. Het bijzondere aan de film is dat een deel van de cast uit jonge acteurs bestaat. Ze hadden hiervoor nog geen ervaring als acteurs. Dit heeft hier en daar wel invloed op de acteerprestaties.

Toch is Les choristes een erg goede film. De fantastische muziek en het uitstekende acteren van Gérard Jugnot maken de film tot een bijzondere kijkervaring.

Les Choristes, met onder anderen Gérard Jugnot, François Berléand, Jean-Baptiste Maunier, Marie Bunel, Kad Merad.

Related posts:

1. Faubourg 36
2. Un long dimanche de fiançailles
3. Comme une image