Laurent Cantet wordt geschaard onder de meest vernieuwende regisseurs die er op dit moment op de wereld rondlopen. In 2008 werd dat bevestigd toen hij met zijn film Entre les murs de Gouden Palm in Cannes won. Maar ook zijn eerdere films zijn vernieuwend, ongewoon, en getuigen van een realistische betrokkenheid. Vers le sud is zo’n film, met name door de bijna documentaire-achtige observaties die Cantet er in verwerkt. Het is een op het oog vrij vlak drama over drie Westerse vrouwen die hun seksuele behoeftes komen bevredigen op het zonnige Haïti, waar de gewillige jonge, zwarte mannen voor ze in de rij staan. Op het oog vlak, maar met een gelaagdheid die je niet vaak in films aantreft.

(meer…)

In deze voor Europese begrippen big-budget film (18 miljoen euro) belicht regisseur Carion een mythische episode uit de loopgravenoorlog aan het Westelijk front tijdens de Eerste Wereldoorlog. Gedurende de eerste kerst van deze oorlog, in 1914, verbroederden Franse, Schotse en Duitse soldaten op verschillende stukken niemandsland aan het front. Het is deze gebeurtenis die de regisseur inspireerde tot het maken van de film. Joyeux Noël werd genomineerd voor diverse filmprijzen, trok vele bezoekers en werd al direct een kerstklassieker. De film weet het drama van de gebeurtenissen goed te vangen in prachtig gestileerde beelden, maar speelt soms wel erg veel op de emoties.

(meer…)

Rémi Mauger, de regisseur van Paul dans sa vie, keert met deze documentaire terug naar de wereld van zijn jeugd. In 1976 werd in Cap de la Hague de grootste nucleair afval verwerkingsfabriek ter wereld in gebruik genomen. De vestiging van de fabriek heeft zijn sporen nagelaten in deze verzameling kleine dorpjes aan het uiterste puntje van Normandië: het trok arbeiders, grote winkels, grote wegen, toerisme, en veel vooruitgang. Maar niet voor iedereen. Zo is er de in 1930 geboren Paul Bedel, boer, visser, koster en knutselaar, die eigenlijk in het dagelijkse leven nog net zo leeft als vijftig jaar geleden. Mauger kende de man van vroeger, en besloot om in de traditie van filmmakers als Raymond Depardon en Nicolas Philibert een documentaire over het leven van Paul te maken.

(meer…)

De Franse schrijver Philippe Claudel brak in 2003 door met zijn roman Grijze zielen. Onlangs kreeg hij nog grotere bekendheid met de film Il y a longtemps que je t’aime die hij regisseerde en waar hij eveneens het script voor schreef. Met deze film won hij de César voor beste eerste film in 2009. Het was niet zijn eerste kennismaking met de wereld van de film. In 2005 werd het boek Grijze zielen onder dezelfde naam verfilmd door Yves Angelo, Claudel verrichtte het schrijfwerk voor de film. De film volgt vrij getrouw het verhaal uit het boek en weet de sfeer van het boek keurig op scherm uit te beelden. Bekendste hoofdrolspeler uit de film is Jean-Pierre Marielle, eerder te zien in bijvoorbeeld Tous les matins du monde en La petite Lili, maar ook in The Da Vinci Code.

(meer…)

Regisseur Dominik Moll (1962) is de zoon van een Franse moeder en een Duitse vader. Hij maakte tot nu toe twee films, waarvan Harry, un ami qui vous veut du bien (2000) de succesvolste was. De film werd genomineerd voor de Gouden Palm en de Bafta-awards, en wist vier Césars mee naar huis te nemen. Met een spanningsopbouw à la Hitchcock en een intrigerend plot kon deze film menig kijker boeien. In 2005 probeerde Moll het nogmaals, min of meer op dezelfde wijze, met de film Lemming. In deze film opnieuw een afwisseling tussen droom of fantasie versus werkelijkheid, opnieuw geleid door acteur Laurent Lucas, ook al de hoofdrolspeler in Harry, ditmaal aan de zijde van actrice en zangeres Charlotte Gainsbourg, de dochter van zanger Serge Gainsbourg en actrice Jane Birkin.

(meer…)

“C’est pour ça que je fais du cinéma! Pour filmer des femmes.” Deze uitspraak - ”ik maak films om vrouwen te filmen” – komt uit de mond van regisseur Bertrand Blier, in een reactie op zijn laatste film Combien tu m’aimes. De vrouw die hij hierin filmt, is Monica Bellucci, volgens velen een van de mooiste vrouwen ter wereld. De levensgezellin van acteur Vincent Cassel is inmiddels al ruim de veertig gepasseerd, en het levende bewijs dat vrouwelijke schoonheid op middelbare leeftijd nog aanwezig kan zijn. Blier maakte deze film met Bellucci in gedachten voor de hoofdrol, volgens hem had niemand anders de rol kunnen spelen. De regisseur, die bekend staat om zijn onconventionele films en in 1974 met Les Valseuses shockeerde, levert met Combien tu m’aimes een film af die in sommige opzichten doet denken aan zijn andere films, maar toch anders is dan anders. Meer dan ooit is seks het hoofdonderwerp, maar, anders dan de samenvatting van de film doet vermoeden, het wordt nergens vulgair.

(meer…)

In 2002 verraste regisseur Cédric Klapisch de filmwereld met een heerlijk luchtige en tegelijk gedurfde film, L’auberge espagnole, over een jonge student, Xavier, die een jaar aan een uitwisselingsproject meedoet en zo in Barcelona terecht komt. Zijn ontmoetingen en ervaringen werden realistisch in beeld gebracht, waarbij Klapisch vrijuit experimenteerde met allerlei filmtechnieken. Het enige wat aan het eind van de film overbleef, was de vraag wat er nu na zijn studie verder van de jonge hoofdpersoon terecht zou komen. Gelukkig maakte Klapisch een vervolg: Les poupées russes. Hierin herpakt hij op onnavolgbare wijze zijn verbeelding van het leven in het Europa van de 21e eeuw. De hoofdpersoon, Xavier, is nu 30, vijf jaar ouder dan in L’auberge espagnole, en krijgt te maken met de problemen van zijn generatie. Het vinden van een leuke baan, de verplichtingen en de druk die bij zo’n baan horen, en vooral het vinden van de liefde van zijn leven, als die bestaat.

(meer…)

Va, Vis et Deviens (vertaling: Ga, leef en word) is een Frans-Belgisch-Israëlisch-Italiaanse co-produktie. De film gaat over een weinig bekende episode in de Israëlische geschiedenis. In 1984 vindt de Amerikaans-Israëlische Operatie Mozes plaats. Deze operatie moet duizenden Falashas, Joodse afrikanen, van Soudan naar Israël brengen. De integratie van deze negroïde bevolkingsgroep in het overwegend blanke Israël verloopt moeizaam, ondanks de wil en het doorzettingsvermogen van de Falashas.

(meer…)

De titel is het eerste wat opvalt aan de film De battre mon coeur s’est arrêté. In het Nederlands valt het ongeveer te vertalen met “mijn hart is gestopt met slaan”, en in het Engels heeft de film de titel “the beat that my heart skipped”. De film won een groot aantal prijzen, zowel in Frankrijk als daarbuiten. Centraal staat de interne strijd van het hoofdpersonage – gespeeld door Romain Duris – tussen een leven in de misdaad en een leven als concertpianist.

(meer…)

De debuutfilm van Karin Albou behandelt het oeroude thema van een relatie tussen mensen van twee botsende religies (in dit geval de joodse en islamitische religie). Karin Albou, die net als de hoofdpersoon Joods van Tunesische afkomst is, geeft een geslaagd beeld van het dagelijkse leven van een Joods gezin in de Parijse wijk La Petite Jérusalem.

(meer…)