Regisseur Michel Gondry werd groot met het maken van reclamefilmpjes en videoclips. Zijn visie op films en zijn rijke visuele stijl kwamen in 2004 wereldwijd onder de aandacht door het succes van zijn film Eternal sunshine of the spotless mind, waar hij samen met Charlie Kaufman een Oscar voor beste scenario mee won. De hoofdrollen in die film werden gespeeld door Jim Carrey en Kate Winslet. In 2006 maakte hij de Franse film La science des rêves, waarin hij de kenmerkende elementen van zijn eerdere films ver doortrekt. Zo is de afwisseling tussen werkelijkheid en inbeelding vager en tegelijk belangrijker dan ooit, en is er een grote rol weggelegd voor allerlei artistiek geknutselde beelden. Water van cellofaan, een één-seconden-tijdmachine, een knuffelpaard dat verandert in een bewegend, levend dier – en dat alles zonder gebruik te maken van computeranimaties.

(meer…)

Guillaume Canet is momenteel een van de bekendere Franse acteurs, en hij stond in het jaar 2007 zelfs op de zesde plaats van bestbetaalde Franse acteurs en actrices. Die bekendheid dankt hij aan enkele succesvolle films als Jeux d’enfants en Ensemble c’est tout, waarin hij de hoofdrol speelde. In 2002 nam zijn regisseurscarrière een grote vlucht, na eerder enkele korte films en reclames te hebben geregisseerd kwam hij toen met zijn eerste speelfilm, Mon idole. In 2006 volgde zijn tweede film, Ne le dis à personne, een film die buitengewoon goed ontvangen werd. Canet won met deze film de César voor beste regisseur, verder won de film nog drie Césars en werd hij genomineerd in 5 andere categoriën. Ne le dis à personne (Tell no one) is een verfilming van de gelijknamige thriller van de Amerikaanse auteur Harlan Coben. In Amerika werd de film een van de grootste Franse succesen van de afgelopen jaren, en vele bekende filmcritici plaatsten de film in hun jaarlijkse top tien.

(meer…)

Regisseur Francis Veber is momenteel een van de belangrijkste komedie-regisseurs in Frankrijk. Zo maakte hij eerder bijvoorbeeld Diner de cons, en Tais-toi, met Jean Reno en Gérard Depardieu. Hij gebruikt vaak dezelfde acteurs, met name Gérard Depardieu en Pierre Richard hebben in meerdere van zijn films gespeeld. Ook met Daniel Auteuil, die in La doublure een van de hoofdrollen speelt, werkte Veber eerder samen, in Le placard. Verder is opvallend dat in bijna elke film een personage speelt met de naam François Pignon of François Perrin. In de vederlichte maar goed geslaagde romantische komedie La doublure verenigt regisseur Veber topacteurs die hun naam ieder voor zich waar weten te maken. Naast eerdergenoemde Auteuil spelen stand-up comedian Gad Elmaleh, Kristin Scott-Thomas, Virginie Ledoyen, Dany Boon en Richard Berry en de nog onbekende maar oogverblindende Alice Taglioni een rol.

(meer…)

In 1928 publiceerde de Engelse schrijver D.H. Lawrence het boek Lady Chatterley’s lover. Hij liet het zelf op eigen kosten in Florence drukken, een eerste Britse editie verscheen pas in 1960 bij Penguin Books. Het boek veroorzaakte grote internationale ophef, vooral vanwege de expliciete wijze waarop er over seks in gesproken werd, maar ook omdat de hoofdpersoon, een vrouw van aristocratische komaf, een affaire heeft met een eenvoudige man uit de arbeidersklasse. Naar aanleiding van het boek zijn diverse films gemaakt, zowel dramatische films als erotische en soft-pornofilms. In 2006 kwam de Franse regisseur Pascale Ferran met een nieuwe bewerking, ditmaal een verfilming van de veel mildere tweede versie van D.H. Lawrence’s roman. De film won maar liefst 5 Césars bij de uitreiking van deze Franse filmprijzen in 2007.

(meer…)

Het verhaal gaat dat toenmalig president Jacques Chirac na een privévertoning van de film Indigènes (Days of Glory) zo geroerd was dat hij meteen besloot om bevroren pensioenen en uitkeringen aan Noord-Afrikaanse en Arabische oud-soldaten en hun nazaten alsnog te laten uitbetalen. Feit is dat ongeveer gelijk met het uitkomen van de film in Frankrijk de uitbetaling van deze pensioenen hervat werd, na jarenlang getouwtrek tussen de Franse overheid en vertegenwoordigers van de oud-soldaten. Wat dat betreft heeft regisseur Rachid Bouchareb dus in elk geval een doel behaald met zijn film. Een ander doel van de film was om de wereld te laten zien wat de rol was van Noord-Afrikanen en Arabieren in de Tweede Wereldoorlog bij de bevrijding van Europa, een rol die maar al te vaak over het hoofd wordt gezien. Ook hierin was de film een succes, mede dankzij het acteerwerk van de vijf hoofdpersonen die op het filmfestival van Cannes in 2006 gezamenlijk de prijs voor beste acteur in ontvangst mochten nemen.

(meer…)

Koning Louis XV leefde van 1710 tot 1774 en regeerde vanaf 1715. Tot hij 13 was, lag de macht in handen van zijn oudoom. Aan het begin van zijn carrière was hij zeer geliefd onder het volk en kreeg hij de bijnaam le bien-aimé. Daarna ging het vanwege het uitblijven van hervormingen en zijn immorele uitspattingen al snel bergafwaarts met zijn populariteit. Met zijn vrouw kreeg hij tien kinderen, maar hij stond erom bekend vele buitenechtelijke avontuurtjes te hebben. Een ervan, Jeanne Poisson, werd zijn geliefde en belangrijkste maitresse: ze was gedurende 19 jaar aan de zijde van de koning en had grote invloed op de Franse politiek en het leven aan het hof. Over haar zijn diverse films gemaakt en vele boeken geschreven. In 2006 kwam er een tweedelige televisieserie uit en deze versie werd recentelijk door Just Entertainment op de Nederlandse markt op dvd uitgebracht.

(meer…)

Mélanie Laurent (1983) is momenteel de rising star in de Franse cinema. In de film Je vais bien, ne t’en fais pas (Vertaling: Het gaat me goed, maak je niet ongerust) uit 2006 is ze de fragiele hoofdrolspeelster in een op het eerste gezicht ingetogen Frans gezinsdrama. Maar niets is wat het lijkt in deze met twee Césars bekroonde film van regisseur Philippe Lioret. Onder het oppervlakte broeit het en haarfijn worden de onderlinge relaties voor de kijker blootgelegd.

(meer…)

In ongeveer vijf minuten de titel van de film verbeelden: “Parijs” en “houden van”. Dat is wat in totaal 22 bekende en minder bekende regisseurs in 18 korte episodes ieder op geheel eigen wijze hebben getracht. Ondanks de verscheidenheid aan filmmakers (en dus aan filmstijlen), is Paris, je t’aime een vrij consistent geheel, met de nodige hoogte- en dieptepunten.  

(meer…)

In 2002 werd beginnend regisseur Lionel Bailliu genomineerd voor een Oscar voor zijn korte film Squash. Deze film handelde over een conflict op de werkvloer tussen een baas en zijn werknemer, een conflict dat op de squashbaan tot een hoogtepunt komt. Het succes van deze film heeft hem er ongetwijfeld toe aangespoord de film te bewerken tot Fair Play. Dat het hem daarbij lukte Marion Cotillard te strikken voor een rol in de film is opvallend te noemen, hoewel ze op dat moment natuurlijk nog niet zo bekend en gewild was als nu, na het succes van La Vie en Rose (2007).

(meer…)

Danièle Thompson is de dochter van de Franse regisseur Gérard Oury en kwam zodoende al vroeg in aanraking met de filmwereld. Op haar 24e schreef ze mee aan de Franse hitfilm La grande vadrouille, een film met Bourvil en Louis de Funès, waarvan haar vader de regisseur was. In 1975 kreeg ze een Oscar-nominatie voor het script van de film Cousin, Cousine. Fauteuils d’Orchestre (Amerikaanse titel: Avenue Montaigne) is de derde film die ze regisseerde. Ook hier schreef ze mee aan het script, samen met haar zoon Christopher Thompson, die ook een rol in de film speelt.

(meer…)