Regisseur Céline Sciamma schreef het scenario voor La naissance des pieuvres (geboorte van de inktvissen) als afstudeeropdracht. Toen ze daarna de kans kreeg de film zelf te gaan maken, aarzelde ze niet. Ze baarde meteen wat opzien doordat haar film mocht debuteren op het festival van Cannes en de film ook drie nominaties voor de Césars kreeg toegekend. La naissance des pieuvres is een film in de lijn van Fucking Åmål, The Virgin Suicides en Fat Girl. Het belicht de cruciale fase in het leven van drie meisjes die op het punt staan volwassen te worden.

(meer…)

In Les témoins (de getuigen) keert regisseur André Téchiné terug naar de roerige jaren ’80, toen de nog onbekende ziekte aids voor het eerst de kop opstak. In de film herken je onmiskenbaar de hand van de meester: niet alleen door de verdeling in hoofdstukken, zoals hij in meer van zijn films doet, maar ook door het onderwerp en de relaties tussen beeld, geluid en wat je op het scherm ziet. Vier jaar na Les égarés werkt Téchiné opnieuw met actrice Emmanuelle Béart. Het is niet de eerste film waarin de regisseur een bepaalde periode onder de loep neemt: in Les égarés ging het bijvoorbeeld over de Tweede Wereldoorlog en in Les roseaux sauvages over de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog. Ook Les témoins gaat in zekere zin over een oorlog, de oorlog tegen aids.

(meer…)

De Frans-Amerikaanse Julie Delpy valt lastig in een hokje te stoppen. Een van haar eerste rollen was in Détective, een film van Jean-Luc Godard, ze kende een zeker succes met haar verschijning in Trois couleurs: Blanc van Kieslowski, en werd vooral bekend met haar rol in Before Sunrise van Richard Linklater, waarin ze tegenover Ethan Hawke acteerde. Sinds de jaren ’90 leeft ze in Amerika, waar ze een filmopleiding volgde, en in 2001 kreeg ze ook het Amerikaans staatsburgerschap. Behalve met acteren houdt ze zich bezig met schrijven en regisseren, daarmee behaalde ze in 2007 een eerste succes, met de film 2 Days in Paris. De film lijkt in zekere zin wel wat op Before sunrise, maar heeft tegelijk een andere sfeer en aanpak. De hoofdrol is er voor de regisseur zelf, die een vrouw speelt met een Amerikaanse vriend, gespeeld door Adam Goldberg.

(meer…)

In 2007 werd de filmwereld er aan herinnerd dat goede animatiefilms niet per definitie uit de Pixar-studio’s hoeven te komen. Met een Oscar-nominatie en diverse andere filmprijzen, zoals op het festival van Cannes en ons eigen Rotterdamse filmfestival, werd Persepolis de verrassing van het jaar op animatiegebied. Want geheel in tegenstelling tot de bekende films als Shrek, Happy Feet en Ratatouille moet Persepolis het niet hebben van betoverende en kleurrijke animaties. De film blinkt juist uit in soberheid, en legt daardoor de focus volledig op het verhaal zelf. Dat verhaal is een autobiografisch verhaal van Marjane Satrapi, dat ze eerder in een gelijknamige vierdelige stripserie publiceerde. Het schetst haar coming-of-age in het Iran van de jaren ’70 en ’80, toen het land achtereenvolgens te maken had met de heerschappij van de Shah en de fundamentalistische moslims. Ook leed Iran in die tijd onder een heftige oorlog met Irak. De film laat zien hoe een opgroeiend meisje aankeek tegen deze gebeurtenissen en daardoor wat de invloed van machtswisselingen en oorlog waren op het leven van gewone mensen.

(meer…)

De Franse schrijver Guy de Maupassant (1850-1893) stond qua stijl ergens tussen Gustave Flaubert en Émile Zola in, zijn werken vertonen namelijk zowel realistische als naturalistische kenmerken. Hij schreef zes romans, maar werd vooral bekend met zijn novellen – ook wel contes genoemd, korte verhalen – waarvan hij er ruim driehonderd schreef. Terugkerende thema’s in zijn schrijfsels zijn de regio Normandië, waar hij lange tijd woonde, en Parijs, decor van zijn roman Bel-Ami en van een aantal korte verhalen. Verdere thema’s zijn de Frans-Duitse oorlog en de Duitse bezetting rond 1870, de vrouw – meestal in de rol van slachtoffer – en psychologische thema’s als waanzin, depressie, en ongeluk in de liefde. In zijn verhalen was weinig plaats voor nauwkeurige beschrijvingen, hij tekende zijn personages en decors vooral met korte, karakteristieke observaties. In 2007 en 2008 werden zestien novellen van Maupassant verfilmd en uitgezonden op de Franse zender France 2. Verschillende regisseurs en acteurs, onder wie enkele bekenden, tekenden voor een episode. Just Entertainment bracht onlangs een dvd-box uit met de acht afleveringen van het eerste seizoen.

(meer…)

Claude Chabrol werd vooral bekend als een van de grondleggers van de Franse Nouvelle Vague. Hij maakte in de jaren ’50 deel uit van de kring filmcritici rond het tijdschrift Cahiers du Cinema, met onder anderen Godard, Rohmer en Truffaut, die later ook zelf films gingen maken. Hij wordt ook nogal eens de Franse Woody Allen genoemd, beiden hebben gemeen dat ze al in de 70 nog volop actief in de filmwereld zijn. Verder vallen ze beiden op door hun films waarin ze met literaire technieken een persoonlijk beeld geven van de huidige samenleving. Chabrol plaatste zichzelf met enkele van zijn films in de traditie van Hitchcock, maar maakte tegelijk ook andersoortige films, wat tot nu toe een zeer divers oeuvre opleverde. In La fille coupée en deux, een van zijn recentste films die breed gewaardeerd werd, portretteert hij een jonge vrouw temidden van een passioneel gevecht tussen twee mannen in de microkosmos van het Franse cultuur- en mediamilieu.

(meer…)

De film Un baiser s’il vous plaît (Een kus, alsjeblieft) is de vierde lange film van regisseur, acteur en schrijver Emmanuel Mouret (1970). Dat hij bij al zijn films de mogelijkheid had om zelf het script te schrijven, te acteren en te regisseren, heeft hij waarschijnlijk voor een groot deel te danken aan zijn scholing. Mouret is namelijk afgestudeerd aan de prestigieuze Parijse cinemaschool Femis. Hij bevindt zich daarmee in goed gezelschap: Louis Malle, Alain Resnais, Claude Sautet, François Ozon, Laurent Cantet; vele bekende en grote Franse regisseurs gingen hem voor. Nu staat een goede scholing natuurlijk uiteindelijk niet garant voor succes en ook met deze film wist Mouret in Frankrijk geen groot bioscoopsucces te bereiken, alhoewel een groot deel van de recensies positief was.

(meer…)

Als er vandaag de dag iemand als (groot)vader van de Franse cinema moet worden aangewezen, zal dat ongetwijfeld Claude Berri zijn. De nu 74-jarige filmmaker werd als regisseur vooral bekend met zijn twee verfilmingen van Marcel Pagnols boeken, Jean de Florette en Manon des Sources, hoewel hij al in 1962 een Oscar won voor zijn korte film Le Poulet. De man heeft een omvangrijk oeuvre op zijn naam staan, als acteur, schrijver, regisseur en producent. De laatste twee decennia legde hij zich echter vooral toe op het produceren van films. In die rol was hij verantwoordelijk voor grote successen als La reine Margot, de eerste twee Asterix en Obelix films, La Graine et le Mulet en Bienvenue chez les Ch’tis. Zo af en toe regisseerde hij ook nog een film, maar dan wel een film waar hij helemaal alleen verantwoordelijk voor was: als scriptschrijver, regisseur en producent. De romantische komedie Ensemble, c’est tout is er daar een van. Audrey Tautou en Guillaume Canet spelen de hoofdrollen in deze verfilming van het gelijknamige boek van schrijfster Anna Gavalda.

(meer…)

Regisseur Claude Miller is een bekende naam in de Franse filmwereld, hoewel hij in zijn carrière als regisseur niet eens zo erg veel films heeft gemaakt. Voordat hij begon met regisseren, werkte hij onder anderen samen met Jean-Luc Godard en François Truffaut. Met Un secret maakte hij voor het eerst een film over de Tweede Wereldoorlog. Miller werd in 1942 geboren en veel van zijn familieleden zijn in de oorlog om het leven gekomen. Dat er bij het maken van deze film voor hem persoonlijke belangen een rol spelen is dan ook niet verwonderlijk. Un secret is een adaptatie van de gelijknamige roman van Philippe Grimbert, het op feiten gebaseerde relaas over een familiegeheim. Voor de hoofdrollen in de film werden de bekende acteurs Patrick Bruel, Julie Depardieu, Cécile de France, Mathieu Amalric en Ludivine Sagnier gestrikt. De film werd genomineerd voor diverse Césars, maar alleen actrice Julie Depardieu won er uiteindelijk een.

(meer…)

De tweede speelfilm van regisseur Eric Guirado past in een inmiddels lange traditie van films die op zichzelf een subgenre binnen de Franse cinema vormen: films die op een of andere manier het platteland als hoofdthema hebben. Met enige regelmaat valt zo’n film ook in Nederland te bewonderen, de laatste jaren lijken het er steeds meer te worden. Bekende films uit het genre zijn bijvoorbeeld La gloire de mon père/Le chateau de ma mère, of recenter Être et avoir en Dialogue avec mon jardinier. De film waarmee Le fils de l’épicier het meeste overeenkomt is C’est quoi la vie (1999) van regisseur François Dupeyron. Als je de twee vergelijkt blijkt er echter in bijna tien jaar wel het een en ander veranderd te zijn. Interessant om te zien is namelijk dat – ondanks overeenkomende thematiek – de uitwerking van beide films duidelijk verschilt. Onder invloed van de huidige ontwikkelingen in de Franse cinema maakte Eric Guirado zijn film uiterst realistisch en filmde hij in documentairestijl het leven van de zoon van een kruidenier, die na lange afwezigheid weer terugkeert naar het platteland en daar de nodige aanpassingsproblemen ondervindt.

(meer…)