Regisseur Philippe Haïm begon zijn carrière in de muziek en maakte de filmmuziek voor verschillende films. Halverwege de jaren ’90 begon hij zich toe te leggen op het regisseren van films. Zijn eerste grote succes had hij met de film Les Dalton, over de beroemde stripboeven, waarmee hij zo’n 2 miljoen bezoekers naar de bioscoop wist te trekken. In 2008 kwam hij met de film Secret défense. Met deze actuele thriller concentreert hij zich op de terrorismedreiging in Frankrijk. De film deed het minder goed dan de eerdere film van Haïm en kwam op ongeveer een half miljoen bioscoopbezoekers uit.

(meer…)

Ergens in 2006 brak er flink wat ophef uit onder de intellectuele Franse klasse naar aanleiding van een opmerking van toenmalig presidentskandidaat Nicolas Sarkozy, die het belachelijk vond dat de klassieke roman La princesse de Clèves op de leeslijst voor een examen in de administratieve sector stond. Hij ridiculiseerde het belang voor deze tijd, en als gevolg daarvan ontstond er een ware run op het boek, compleet met openbare voorleessessies en andere ludieke protesten. Regisseur Honoré werd door de gebeurtenissen geprikkeld om een film te maken over de thematiek uit de roman, en zo te laten zien dat het boek van Madame de La Fayette, dat algemeen wordt gezien als een van de eerste moderne romans, ook vandaag de dag nog zeggingskracht heeft.

(meer…)

Regisseur Lisa Azuelos wilde met LOL een film maken voor alle generaties, waarin iedereen wat van zichzelf zou herkennen. Dat is niet helemaal gelukt, maar het succes van de film was er niet minder om. Ruim 3,5 miljoen Fransen gingen naar de bioscoop om de film te zien. Daarmee krijgt de film eenzelfde status als La boum uit 1980, de succesfilm van Claude Pinoteau waar een hele generatie Fransen mee opgroeide. In die film speelde Sophie Marceau een jong puberend meisje. Voor Azuelos was La boum een duidelijke inspiratiebron, dat blijkt bijvoorbeeld uit de onderwerpen die aan bod komen, maar ook uit het feit dat ze Sophie Marceau dit keer het moederpersonage laat spelen. LOL trok zoals te verwachten viel vooral jongeren naar de film, die zich in veel dingen herkenden: de vlotte jongerentaal, de omgang met elkaar, de groepsdynamiek, de ontluikende seksualiteit, de geheimen voor ouders, drugsgebruik, de jeugdcultuur. Azuelos maakte een romantische komedie, gericht op jongeren, die commercieel gezien in elk geval deed wat het moest doen. In Hollywood wordt inmiddels gewerkt aan een remake, met Miley Cyrus in de hoofdrol.

(meer…)

Het lijkt in Frankrijk een trend te worden om films te maken die het maatschappelijke debat aanzwengelen. Na Entre les murs over problemen met leerlingen op een multiculturele school in een buitenwijk van Parijs, was er vorig jaar de film Welcome, over illegale immigranten rondom Calais die naar Engeland proberen te geraken. Enkele dagen nadat die film in Frankrijk in première ging, werd op de Frans-Duitse televisiezender Arte de film La journée de la jupe (Rokjesdag) uitgezonden. Deze film, waaraan in de media ruim aandacht werd geschonken, trok met de uitzending ruim twee miljoen kijkers – een record voor Arte – en niet veel later verscheen de film alsnog in een aantal bioscopen. Net als Entre les murs gaat ook deze film over het onderwijs, maar dan op een veel dreigendere en minder politiek correcte wijze. De film behandelt de problemen op middelbare scholen in Frankrijk, en zet ze in het licht van de Islam en opvattingen over de positie van vrouwen.

(meer…)

Nadat ze een paar films maakte die grotendeels in de anonimiteit bleven, is Sylvie Verheyde met de film Stella klaar voor een groter publiek. De film draaide succesvol op enkele kleinere filmfestivals, en zal via de dvd-release verdiend onder de aandacht van meer arthouseliefhebbers komen. Stella is een autobiografische film, waarin de regisseur via de ogen van de 11-jarige Stella Vlaminck (dezelfde initialen) terugkijkt op de jaren ’70, de tijd van haar jeugd. Zo wil ze laten zien hoe zij zelf als vrouw, met haar afkomst uit een arbeidersmilieu, in Parijs haar plaats gevonden heeft. Net als haar jeugd, speelt de jeugd van Stella zich dan ook af in een café waar de onderkant van de samenleving hun pilsje komt drinken. Al met al niet echt een stimulerende omgeving voor een jong meisje.

(meer…)

Met zijn speelfilmdebuut Pour elle nestelt regisseur Fred Cavayé zich in een steeds populairder wordend Frans filmgenre, de thriller. Een genre dat ook internationaal aanspreekt, getuige successen van bijvoorbeeld films als Ne le dis à personne en MR 73. Pour elle is een spannende Franse thriller over een ontsnappingspoging uit de gevangenis, een variatie op het welbekende Prison Break concept. Hoofdrollen in Pour elle zijn er voor Vincent Lindon (Welcome) en Diane Kruger (Joyeux Noël). Cavayé werd voor zijn film genomineerd voor een César in de categorie beste eerste film, en inmiddels wordt er door Paul Haggis in Hollywood al gewerkt aan een remake met acteur Russel Crowe in de hoofdrol.

(meer…)

De film Louise-Michel is de derde speelfilm van Gustave Kervern en Benoît Delépine. Het duo werd bekend met satirische en humoristische programma’s op de Franse televisie. Met hun eerste film, Aaltra, een roadmovie met twee rolstoelzitters in de hoofdrol, lieten ze al zien over een grote hoeveelheid galgenhumor te beschikken, Louise-Michel bouwt daarop alleen maar voort. Wie denkt met de film een biografie van het leven van anarchiste Louise Michel te krijgen, komt bedrogen uit. De titel van de film is wel een eerbetoon aan haar, maar tegelijk zijn Louise en Michel de namen van de twee hoofdpersonen. Deze zwarte komedie behaalde prijzen op allerlei obscure filmfestivals, met als uitschieter de speciale juryprijs op het Sundance festival, het grootste Amerikaanse festival voor onafhankelijke low-budget films.

(meer…)

De Frans-Zwitserse regisseur Meier leverde met de film Home een debuutfilm af die aan aandacht niet te kort kwam. De film won drie Zwitserse filmprijzen en werd ook genomineerd voor drie Césars. Die aandacht was helemaal terecht, want Meiers film is in meerdere opzichten bijzonder te noemen. Home vertelt het tamelijk bizarre verhaal van een familie die te kampen krijgt met iets wat hun hele leven op de kop zal zetten. Isabelle Huppert en Olivier Gourmet spelen de hoofdrollen in een film die bol staat van de metaforen.

(meer…)

Voor haar regiedebuut Les grandes personnes reisde de dertigjarige regisseur Anna Novion af naar Zweden. Temidden van fotogenieke natuur wordt een vader-dochter relatie onder de loep genomen. Het beeldbepalende hoofdpersonage in de film is een mooie rol van acteur Jean-Pierre Darroussin, onlangs nog aan de zijde van Daniel Auteuil te zien in de melancholieke praatfilm Dialogue avec mon jardinier van Jean Becker. De tweede rol in de film is voor de jonge actrice Anaïs Demoustier, die hiervoor een nominatie voor de Césars van 2009 in de wacht sleepte. De film kreeg in Frankrijk een overwegend positief gestemd ontvangst van filmcritici, die de film vooral prezen om de charmante en lichte toon en de wijze waarop de film balanceert tussen ernst en humor.

(meer…)

In 2005 maakte Karin Albou haar debuutfilm met La petite Jérusalem, een film over relaties tussen joden en moslims in de gelijknamige Parijse joodse wijk. Lovende reacties waren er vooral voor de subtiele manier waarop een gelaagd beeld ontstaat van een jonge vrouw, balancerend op het smalle koord tussen wereld en geloof. In Le chant des mariées (het lied van de bruiden) verkent Albou dezelfde thema’s als in haar eerste film, maar op een meer gewaagde en ambitieuze toon. Ze verplaatst haar aandacht namelijk van Parijs naar Tunesië, het land waar ze vandaan komt, en naar een omstreden tijd, de Tweede Wereldoorlog.

(meer…)