De Franse regisseur Claire Denis maakte met White Material al weer haar 15e film in 22 jaar. Voor deze film ging ze terug naar haar eigen wortels. White Material speelt zich af in een niet nader genoemd Afrikaans land, Denis groeide zelf op als dochter van een ambtenaar in onder meer Burkina Faso, Somalië en Senegal. In veel van haar films neemt ze dan ook de Afrikaanse cultuur onder de loep, of draait het om de tegenstelling tussen blank en zwart. De film was op het filmfestival van Venetië in de race voor een Gouden Leeuw, die uiteindelijk gewonnen werd door Lebanon van regisseur Samuel Maoz.

(meer…)

De film Coco avant Chanel was niet de enige film die er in 2009 uitkwam over het beroemde Franse mode-icoon. De van oorsprong Nederlandse regisseur Jan Kounen kwam enige tijd daarna met Coco Chanel et Igor Stravinsky. In deze film wordt een korte episode uit het leven van Coco Chanel belicht, waarin ze volgens de geruchten een affaire had met de Russische componist Stravinsky. In Coco avant Chanel (met Audrey Tautou) wordt vooral de periode voor haar roem belicht, in deze latere film zien we haar als ze wat verder in haar carrière is en daardoor al aardig beroemd is. De hoofdrollen zijn weggelegd voor Anna Mouglalis (Chanel) en Mads Mikkelsen (Stravinsky).

(meer…)

In zijn derde film neemt regisseur Christian Carion een spionagezaak uit de Koude Oorlog onder de loep. Zijn eerdere films (Joyeux Noël en Une hirondelle a fait le printemps) waren een groot succes in Frankrijk en daarbuiten. Mede daardoor ontbrak het zijn nieuwste film dan ook niet aan budget, wat ervoor zorgde dat L’affaire Farewell veel internationale allure heeft. In de hoofdrol vinden acteurs en regisseurs Emir Kusturica en Guillaume Canet elkaar. Verder komen ook bekende namen als Willem Dafoe, Diane Kruger en Niels Arestrup om de hoek kijken in de film.

(meer…)

De film Le refuge van François Ozon is de derde film van de regisseur over de dood. Eerder maakte hij over hetzelfde onderwerp, in ongeveer dezelfde stijl, Sous le sable en Le temps qui reste. Het drieluik zorgt voor een zekere constante factor in het oeuvre van Ozon, die met veel van zijn andere films de uitersten opzocht. Met een musical als 8 femmes tot een toneelverfilming als Gouttes d’eau sur pierres brûlantes laat Ozon zien dat hij zich niet gebonden voelt aan stijl of genre. Le refuge is realistisch, soms bijna documentaire-achtig, en met de film ging een lang gekoesterde wens van Ozon in verwachting: het werken met een zwangere actrice.

(meer…)

Bij het horen van haar naam zou je verwachten met een op en top Scandinavische regisseur te maken te hebben. Toch is Mia Hansen-Løve een geboren Parisienne en haar film is zo Frans als het maar zijn kan. Zoals roemruchte voorgangers uit de Nouvelle Vague is ze verbonden aan het filmtijdschrift Cahiers du Cinéma. Net als die voorgangers valt ze ook al op jonge leeftijd op. Le père de mes enfants is haar tweede film. Ze haalde haar inspiratie voor deze film uit gebeurtenissen rond haar eerste film. Die film zou namelijk geproduceerd worden door Humbert Balsan, een producent die voor het uitkomen van haar film zelfmoord pleegde. Le père de mes enfants gaat eveneens over een producent die zelfmoord pleegt. Toch is het geen biopic. Eerder een persoonlijke film waarin ze moeiteloos en gedetailleerd in beeld brengt hoe het er in de wereld van de Franse onafhankelijke films aan toe gaat.

(meer…)

Oscar et la dame rose is de tweede film van de Franse schrijver Eric-Emmanuel Schmitt. Het gaat om de verfilming van een door hemzelf geschreven novelle uit 2002. Met zijn eerste film, Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran – ook naar een boek van hem – , wist hij diverse prijzen in de wacht te slepen. Met Oscar et la dame rose richt hij zich op het interessante maar lastige thema van de dood van een jong kind. Maar ondanks dat je je op basis van dat thema zou voorbereiden op een loodzware film, blijkt deze film juist vederlicht, origineel en bij tijden vrolijk. De tamelijk uitgesproken christelijke boodschap versterkt de kracht en de betekenis van de film, die zowel voor volwassenen als kinderen veel te bieden heeft.

(meer…)

Van 1959 tot 1965 verschenen in de zondagse editie van het dagblad Sud-Ouest de geïllustreerde verhalen over het jongetje Nicolas. De jonge held, getekend door Jean-Jacques Sempé, staat sindsdien in het geheugen van heel wat toen opgroeiende kinderen gegrift. De kleine Nicolas sprak niet alleen kinderen aan, ook volwassenen herkenden veel in de avonturen die de jongen beleefde met zijn ouders, buren en vriendjes. De verhalen werden bedacht door de bekende René Goscinny, die ook bijvoorbeeld aan de basis van series als Lucky Luke en Asterix stond. In 2009 bestond het personage 50 jaar. Dit werd onder andere gevierd met de verschijning van de film Le petit Nicolas. Regisseur van deze film is Laurent Tirard, die eerder de film Molière maakte. Le petit Nicolas werd een groot succes in Frankrijk: de film trok meer dan 5 miljoen bezoekers naar de bioscoop.

(meer…)

De grootste films zijn vaak gemaakt naar aanleiding van de kleinste verhalen. Ook À l’origine neemt zo’n klein verhaal als vertrekpunt. Regisseur Xavier Giannoli maakte zijn film naar aanleiding van een fait divers dat hij in de krant las. Een oplichter gaf zich uit voor een bouwopzichter en onder zijn leiding werd midden in een weiland een stuk autosnelweg gebouwd. Hij nam tientallen werkmensen in dienst en lichtte verscheidene leveranciers op. In de verfilming wordt ongeveer dat verhaal verteld, met een hoofdrol voor acteur François Cluzet (Ne le dis à personne). De film werd genomineerd voor elf Césars, enkel de nominatie voor beste actrice in een bijrol werd verzilverd.

(meer…)

De Belgische acteur en regisseur Lucas Belvaux draait al enige tijd mee in de filmwereld. Hij speelde bijvoorbeeld in Chabrols Madame Bovary uit 1991 en regisseerde een trilogie (Un couple épatant, Cavale en Après la vie) waarmee hij in 2003 de prijs Louis-Delluc won. Voor de film Rapt (ontvoering) baseerde hij zich losjes op een Frans-Belgische ontvoeringszaak. In januari 1978 werd de Belgische baron Édouard-Jean Empain op klaarlichte dag ontvoerd. Hij was steenrijk en directeur van een groot industriëel bedrijf met honderdvijftigduizend werknemers en vele miljarden omzet. De ontvoeringszaak was groot nieuws in Frankrijk, met name ook voor de roddelbladen. In de film van Belvaux wordt vooral ingegaan op de gevangenschap en de politieke spelletjes die intussen door de politie en in het bedrijf gespeeld worden.

(meer…)

Vijf jaar kostte het Caroline Bottaro om een producent te overtuigen de film Joueuse te maken. Uiteindelijk vond ze in acteur en beginnend producent Dominique Besnehard de juiste man voor de productie van haar film. Gezien het feit dat het haar eerste film is, mag ze zich daar gelukkig mee prijzen, want het opende voor haar de juiste deuren naar geliefde acteurs: Sandrine Bonnaire, en zelfs Kevin Kline (A fish called Wanda, Wild Wild West), in diens eerste Franstalige rol. Joueuse is gebaseerd op de roman La joueuse d’Echecs van Bertina Heinrichs. Bottaro ontdekte het boek op een eenvoudige manier: de schrijfster was haar buurvrouw, die haar een proefversie van het boek liet lezen. De film is een vrij losse bewerking, die de sfeer van het boek goed in beeld weet te vatten.

(meer…)