Wie in Parijs het Musée Rodin bezoekt, komt daar ook een zaaltje tegen met beeldhouwwerken van Camille Claudel. Haar plaats in dat museum is typerend voor haar leven. Jarenlang werkte ze namelijk in de schaduw van de grote meester Auguste Rodin, aan wie de wereld het befaamde beeld ‘de denker’ te danken heeft. Daarbij had ze ook nog eens een stormachtige relatie met deze Rodin, die tevens haar leraar was. Bruno Nuytten kwam in 1988 met een film over haar leven. In de hoofdrollen schitteren twee steracteurs, Isabelle Adjani en Gérard Depardieu. De film werd genomineerd voor twee Oscars en wist zeven Césars mee naar huis te nemen.

(meer…)

De film Séraphine werd bij de uitreiking van de Césars in 2009 uitgeroepen tot beste Franse film van het afgelopen jaar en kreeg nog zes andere gouden beeldjes. De Belgische actrice Yolande Moreau (1953) won voor haar hoofdrol de prijs voor beste actrice. De film werd in Frankrijk na deze overwinning voor een tweede keer in de bioscopen uitgebracht. Dit leidde echter niet tot erg hoge bezoekersaantallen, er kwamen in totaal nog geen achthonderdduizend bezoekers op af. In de filmrecensies waren de meningen gematigd positief, de rol van Moreau wordt als het sterkste punt van de film beschouwd. In Nederland komt de film binnenkort op dvd uit. Is Séraphine opnieuw een toonbeeld van de vaak nogal conservatieve stemverdeling bij de toekenning van de jaarlijkse filmprijzen?

(meer…)

In 2007 maakte regisseur Olivier Dahan La vie en rose, de succesvolle film over het leven van Édith Piaf. Met die film leek het genre biopic weer helemaal terug van weggeweest. In navolging hiervan werden allerlei projecten opgezet die min of meer hetzelfde uitgangspunt hadden: een bekend figuur, liefst uit de showbusiness, en liefst met een zo omstreden mogelijk leven. Binnenkort komen er bijvoorbeeld films uit over Coco Chanel, de bekende modeontwerpster, en Romy Schneider, de actrice die vooral bekend werd door haar rol als Sissi. Regisseur Diane Kurys bedacht een film over een ander bekend personage uit de na-oorlogse Franse samenleving, schrijfster Françoise Sagan. Zij werd in een klap wereldberoemd met haar op negentienjarige leeftijd geschreven boek Bonjour tristesse. Haar leven was al even flamboyant en mogelijk nog omstredener dan dat van Édith Piaf. Aan actrice Sylvie Testud de eer om haar verschijning op het witte doek weer te geven. De film was allereerst gemaakt als tweedelige televisieserie, maar producent en distributeur Luc Besson was zo overtuigd van de kwaliteit dat hij (via zijn maatschappij Europacorp.) besloot de film in te korten tot een bijna twee uur durende bioscoopfilm.

(meer…)

In dit tweede deel van het tweeluik over het leven van topcrimineel Jacques Mesrine gooit regisseur Richet het over een andere boeg dan in het eerste deel. Waar L’instinct de mort vooral in vorm een soort film noir was, lijkt L’ennemi public meer op een psychologische thriller. De film gaat diep in op de beweegredenen van Jacques Mesrine, en uiteindelijk wordt ook getoond hoe de man aan zijn einde komt. In de eerste film wordt een man getoond die moet kiezen waar hij met zijn leven naar toe wil, in de tweede film zie je hoe hij die keuze gemaakt heeft, waar die keuze hem brengt en hoe hij daar ondanks alles mee doorgaat. In de film hebben behalve Vincent Cassel ook Mathieu Amalric en Ludivine Sagnier een rol. Door de film in twee delen, enige tijd na elkaar uit te brengen is er veel ruimte om de verschillende kanten in de persoonlijkheid van Mesrine voldoende te belichten. Dit tweede deel is vanaf 19 februari in de bioscoop te zien.

(meer…)

Jacques Mesrine (1936-1979) was een Franse topcrimineel uit de jaren ’70 en ’80. Hij werd geboren in 1936 en diende rond zijn twintigste enige tijd als parachutist-commando in Algerije, een tijd die hem volgens de mensen die hem kenden diep getekend heeft. Vanaf het moment dat hij terugkwam in Frankrijk raakte hij betrokken bij de criminaliteit. Zijn leven is in Frankrijk inmiddels gemythologiseerd, diverse boeken en films over zijn leven of gebaseerd op zijn leven zijn verschenen. Mesrine schreef zelf twee autobiografische boeken. Regisseur Jean-François Richet maakte in 2008 een tweeluik over het leven van Mesrine, gebaseerd op deze twee boeken. De rol van Mesrine wordt gespeeld door Vincent Cassel. Het eerste deel is in Nederland vanaf 15 januari te zien onder de titel Public enemy number one (part 1), deel twee zal vanaf 19 februari in de bioscopen draaien.

(meer…)

Deze film is het vervolg op La gloire de mon père. Het is de verfilming van het tweede deel uit de vierdelige autobiografische boekenreeks Souvenirs d’enfance van de Franse schrijver Marcel Pagnol, maar bevat ook elementen uit het derde deel van die serie. Le chateau de ma mère behandelt verder min of meer dezelfde thematiek als het eerste deel, alleen is duidelijk te zien dat de hoofdpersoon Marcel wat ouder is geworden.

(meer…)

La gloire de mon père is de verfilming van het eerste deel uit de vierdelige autobiografische boekenreeks Souvenirs d’enfance van de Franse schrijver Marcel Pagnol. Marcel Pagnol, die behalve schrijver ook filmmaker en lid van de Académie Française was, wordt in eigen land om zowel zijn films als zijn boeken steeds meer gewaardeerd. Dit eerste deel van de tweeluik over de eerste twee delen van Souvenirs d’enfance door Yves Robert, geeft een geromantiseerd beeld van de jeugd van Marcel – zoon van een schoolmeester, -en de zomervakanties op het platteland van de Provence.

(meer…)