Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran begon ooit als toneelstuk maar groeide uit tot een roman en uiteindelijk een film. De auteur, Eric-Emmanuel Schmitt, werkte samen met regisseur François Dupeyron (C’est quoi la vie, La chambre des officiers) aan het script voor de film. Een hoofdrol is weggelegd voor oudgediende Omar Sharif (Lawrence of Arabia), die voor zijn vertolking van Monsieur Ibrahim een César kreeg toegekend. Daarnaast kreeg de film nog een aantal andere filmprijzen en nominaties.

(meer…)

Les roseaux sauvages is een van Téchiné’s meest geliefde films. De titel vormt een verwijzing naar de fabel van Jean de la Fontaine over de eik en het riet, waarin de trotse eik een woeste storm niet overleeft, in tegenstelling tot de nederige rietstengel, die soepel meebuigt met de wind. Zoals met wel meer fabels is de analogie met een mensenleven niet ver te zoeken, en in de film van André Téchiné draait het dan ook om mensen die de ‘stormen van de jeugd’ moeten zien te doorstaan, om er sterker en zelfbewuster uit te komen. Zoals in veel van de films van deze regisseur, toont Les roseaux sauvages hoe gewone mensenlevens beïnvloed worden door grote politieke of maatschappelijke gebeurtenissen, in dit geval de oorlog in Algerije. Het gaat dus om het kleine en persoonlijke verhaal van een beperkte groep mensen, maar juist daardoor wordt het een universele en herkenbare film over de passage van puber naar volwassene.

(meer…)

In 2007 werd de filmwereld er aan herinnerd dat goede animatiefilms niet per definitie uit de Pixar-studio’s hoeven te komen. Met een Oscar-nominatie en diverse andere filmprijzen, zoals op het festival van Cannes en ons eigen Rotterdamse filmfestival, werd Persepolis de verrassing van het jaar op animatiegebied. Want geheel in tegenstelling tot de bekende films als Shrek, Happy Feet en Ratatouille moet Persepolis het niet hebben van betoverende en kleurrijke animaties. De film blinkt juist uit in soberheid, en legt daardoor de focus volledig op het verhaal zelf. Dat verhaal is een autobiografisch verhaal van Marjane Satrapi, dat ze eerder in een gelijknamige vierdelige stripserie publiceerde. Het schetst haar coming-of-age in het Iran van de jaren ’70 en ’80, toen het land achtereenvolgens te maken had met de heerschappij van de Shah en de fundamentalistische moslims. Ook leed Iran in die tijd onder een heftige oorlog met Irak. De film laat zien hoe een opgroeiend meisje aankeek tegen deze gebeurtenissen en daardoor wat de invloed van machtswisselingen en oorlog waren op het leven van gewone mensen.

(meer…)

Voor haar regiedebuut Les grandes personnes reisde de dertigjarige regisseur Anna Novion af naar Zweden. Temidden van fotogenieke natuur wordt een vader-dochter relatie onder de loep genomen. Het beeldbepalende hoofdpersonage in de film is een mooie rol van acteur Jean-Pierre Darroussin, onlangs nog aan de zijde van Daniel Auteuil te zien in de melancholieke praatfilm Dialogue avec mon jardinier van Jean Becker. De tweede rol in de film is voor de jonge actrice Anaïs Demoustier, die hiervoor een nominatie voor de Césars van 2009 in de wacht sleepte. De film kreeg in Frankrijk een overwegend positief gestemd ontvangst van filmcritici, die de film vooral prezen om de charmante en lichte toon en de wijze waarop de film balanceert tussen ernst en humor.

(meer…)

De van oorsprong Zwitserse regisseur Goretta verfilmde in 1977 La dentellière (de kantwerkster), een roman van Pascal Lainé. Dit boek won in 1974 de Prix Goncourt, Frankrijks meest prestigieuze literaire prijs. De verfilming kreeg veel internationale waardering en werd misschien wel net zo populair als het boek zelf. Zo behoorde de film tot een van de genomineerden voor de Gouden Palm in Cannes. Voor Isabelle Huppert, die de hoofdrol in de film speelt, betekende de film een doorbraak in haar carriëre, ze won een Britse filmprijs, de BAFTA voor beste vrouwelijke nieuwkomer. Voorafgaand aan deze film speelde ze wat kleinere rollen in een behoorlijk aantal andere films, waarvan die in de film Les Valseuses de bekendste is.

(meer…)

Het hoogtepunt in het oeuvre van regisseur Louis Malle (1932-1995) lag rond het aanbreken van de jaren ’80. Een van de films die dit punt markeert is de in 1971 verschenen film Le souffle au coeur. In Louis Malle‘s werken ontbreekt het niet aan films die schandaal veroorzaakten, en ook deze is er zo een. Desondanks werd de film genomineerd voor een Oscar. De film Les amants uit 1958 was controversieel om de seksuele inhoud, Le feu follet (1963) behandelde het thema van zelfmoord, Lacombe Lucien (1974) ging over collaboratie met het Vichy-regime en in Le souffle au coeur staat een incestueuze relatie tussen moeder en kind centraal. Malle verhuisde later in zijn carrière naar de Verenigde Staten, alwaar hij de populariteit van Franse films hielp vergroten.

(meer…)

À nos amours is een film van regisseur Maurice Pialat waarin de toen 16-jarige actrice Sandrine Bonnaire haar opzienbarende debuut maakte. De film is een meesterwerk in de carrière van Pialat, die enkele jaren later met Sous le soleil de satan de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes won. Beide films worden gezien als cinematografische hoogtepunten in de Franse cinema van de jaren ’80. Pialats werk valt moeilijk in een hokje te stoppen, hij bevond zich in de marge van de Nouvelle Vague en moest over het algemeen weinig hebben van de belangrijkste navolgers van die stroming. À nos amours (letterlijk: Op onze liefdes) won twee Césars, een voor beste vrouwelijke belofte en de meest prestigieuze, die voor beste film.

(meer…)