Daniel Auteuil, een van Frankrijks bekendste acteurs, waagt zich met La fille du puisatier voor het eerst als regisseur aan een film. Daarnaast speelt hij zelf ook een van de hoofdrollen in deze remake van een film van de Provençaalse schrijver en regisseur Marcel Pagnol. Auteuil is een bewonderaar van het werk van Pagnol. Hij woonde zelf een groot deel van zijn jeugd in Avignon, maar zijn band met de streek en Pagnol kwam het meest tot uiting door zijn markante rol als Ugolin in de verfilming van Pagnols tweeluik Jean de Florette en Manon des Sources. Het was de familie van Pagnol zelf die aan producent Alain Sarde voorstelde een nieuwe versie van Pagnols La fille du puisatier te maken. Op diens vraag aan Daniel Auteuil wie de film moest gaan regisseren, antwoordde die meteen “Ik!”. De nieuwbakken regisseur baseerde zich op de film van Pagnol, maar ook voor een groot deel op het later door de auteur geschreven boek van de film, waarin nog nieuwe details aan het verhaal toegevoegd werden.

Waarschijnlijk zullen puristen die fan waren van Marcel Pagnols werk nog het meest problemen hebben met deze cleane verfilming van Daniel Auteuil. In de neorealistische versie van 1940 speelde de beginnende oorlog een grote rol – de opnames werden zelfs stilgelegd vanwege de oorlog – in de moderne versie van Auteuil lijkt de oorlog wat verder verwijderd van de dagelijkse loop der dingen. De regisseur blijft echter wel trouw aan de Provençaalse geest die ook door het werk van Pagnol waarde, zowel in zijn weergave van de personages als in de typische natuurbeelden – inclusief roepende krekels – die overal zichtbaar zijn.

Pascal Amoretti (Daniel Auteuil) is gedwongen zijn zes dochters alleen op te voeden na de dood van zijn vrouw. Een van die dochters is Patricia (Astrid Berges-Frisbey), van wie hij het meeste houdt. Amoretti is soms hard tegen zijn andere dochters, maar alle zes houden ze van hem. Patricia maakt kennis met de piloot Jacques, de zoon van gereedschapswinkel-eigenaar Mazel. Jacques is in haar geïnteresseerd en na lang aandringen geeft Patricia toe aan haar verlangens.

Hun verhouding wordt echter ruw verstoord door de naderende oorlog. Jacques vertrekt naar het front en Patricia blijft zwanger achter. Amoretti probeert vader en moeder Mazel ervan te overtuigen dat ze het kind dat hun zoon heeft verwekt moeten erkennen, maar de Mazels kijken neer op de arbeider Amoretti. Wanneer Jacques echter als vermist wordt opgegeven, zoeken ze toch toenadering omdat het kind wel eens het enige kan zijn dat nog overblijft van hun zoon.

De Provence heeft al veel filmmakers verleid en dat is niet zo vreemd. Het landschap is er mooi, maar bovenal hebben de inwoners van de streek een heel eigen cultuur en karakter. Natuurlijk is in een film de lijn tussen een geromantiseerd beeld en de werkelijkheid vaak nogal vaag. Daniel Auteuil slaagt in zijn opzet: de film van Pagnol nieuw leven inblazen. Hij overtreft uiteraard niet het origineel, maar dat zal ook niet zijn doel zijn geweest. Het is Auteuil zelf die de film draagt met zijn rol als Amoretti, een rol die herinneringen oproept aan zijn eerdere rol als Ugolin, al weer 25 jaar geleden. Hij laat maar weer eens zien wat een veelzijdig acteur hij eigenlijk is. Achter Amoretti’s façade als eenvoudige en strenge landwerker – die heerlijk spreekt met een sterk Provençaals accent – zit meer dan het oog doet vermoeden, iets wat Auteuil geloofwaardig weet te vertolken.

De Spaans-Franse Astrid Berges-Frisbey, een opkomende actrice die dit jaar ook al te bewonderen was in Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides, wint met haar expressievolle gezicht de camera voor zich. La fille du puisatier wordt bovendien ondersteund door goed doordacht camerawerk en een vaak sobere en soms uitbundige soundtrack – met name het Core’n grato, gezongen door Enrico Caruso. Daniel Auteuils debuut als regisseur doet verlangen naar meer, een verlangen dat niet onvervuld zal blijven, want hij heeft inmiddels de regie op zich genomen van Pagnols drieluik La trilogie marseillaise, Marius, Fanny en César.

La fille du puisatier, met onder anderen Daniel Auteuil, Kad Merad, Sabine Azéma, Jean-Pierre Darroussin, Nicolas Duvauchelle, Astrid Bergès-Frisbey, Emilie Cazenave, Marie-Anne Chazel, Coline Bosso, Chloé Malarde, Brune Coustellier, Ilona Porte, Jean-Louis Barcelona, Patrick Bosso, François-Eric Gendron.

La fille du puisatier wordt in Nederland vanaf 5 januari 2012 in de bioscoop verwacht.

Regisseur en producer Claude Berri gaat vooral de geschiedenisboeken in vanwege zijn hoog gewaardeerde films Jean de Florette en Manon des Sources, maar hij maakte ook een behoorlijk aantal andere films. Lucie Aubrac is er daar een van, met in de hoofdrol Daniel Auteuil, die ook in de hiervoor genoemde films speelde. De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de Franse verzetsheldin Lucie Aubrac, die in 1943 een groep gevangenen – waaronder haar man – uit handen van de Duitsers bevrijdde. De film werd genomineerd voor een BAFTA-award.

(meer…)

Waarschijnlijk de ultieme angst van iedere ouder: je kind krijgt kanker en lijkt het niet te gaan overleven. In deze film van Valérie Donzelli gebeurt het de hoofdpersonen – en in het echte leven gebeurde het dezelfde personen. Donzelli en haar tegenspeelster Jérémie Elkaïm waren namelijk een stel en kregen een kind bij wie een zeldzame vorm van kanker werd geconstateerd. Ze verwerkten hun ervaringen in een film waarin het zoontje min of meer dezelfde weg volgt als hun eigen zoon eerder volgde. De film, die gemaakt werd met een minimaal budget en een kleine crew, was te zien op het filmfestival van Cannes.

(meer…)

De Belgische regisseur Sam Garbarski maakt met Quartier Lointain een verfilming van een manga van de Japanse Jiro Taniguchi (Herinneringen). Een strip overbrengen naar het witte doek is op zich al riskant genoeg, daarbij het verhaal ook nog eens verplaatsen van een Aziatische setting naar een Westerse lijkt nog gewaagder. Garbarski slaagt er echter in de essentie te behouden en levert een opvallend ingetogen en betoverende prent af. Niet voor mensen die denken dat manga alleen om actie draait, wel voor mensen die houden van typisch Franse melancholische films.

(meer…)

De dertienjarige Lou is zoals wel meer meisjes van haar leeftijd begaan met de wereld om haar heen. Ze heeft twee klassen overgeslagen en is daarom wat jonger dan de rest. Vrienden heeft ze dan ook niet echt, en op de aandacht van jongens hoeft ze nog niet te hopen. Ze houdt ervan om op vrije middagen op Gare d’Austerlitz rond te hangen om te kijken naar vertrekkende en terugkomende mensen, of naar de zwervers op de bankjes, als stille observant zonder vooralsnog de verplichting te hebben aan dat leven van al die mensen mee te doen en haar plaats in de maatschappij in te nemen. Maar dat alles verandert na een spreekbeurt, die haar leven en dat van het gezin waaruit ze komt zal veranderen. No et moi is na Je l’aimais de tweede romanverfilming van actrice en regisseur Zabou Breitman.

(meer…)

Hoewel Nicole Garcia als actrice behoorlijk actief is, ziet ze ook nog geregeld kans een film te regisseren. In 2002 leverde dat haar bekendste film als regisseur tot nu toe op, L’adversaire. Met Un balcon sur la mer, uit 2010, trok ze met ruim een miljoen bezoekers tot nu toe het grootste aantal mensen naar de Franse bioscopen. In de film is de hand van Garcia duidelijk te herkennen, die er ook nog iets van haar eigen achtergrond in kwijt kon. Ze groeide zelf op in Algerije, en in deze film keert ze terug naar haar geboorteland, waar ze naar eigen zeggen toch wel moeite me bleek te hebben tijdens het draaien. Ze verwoordt op deze manier de gevoelens en verhalen van een groot aantal lotgenoten uit Algerije die in Frankrijk hun nieuwe vaderland vonden.

(meer…)

Met L’Homme qui voulait vivre sa vie gooit regisseur Eric Lartigau zijn carrière over een andere boeg. Waren zijn eerdere films nog vooral luchtig, in zijn nieuwste film laat hij zien dat hij meer in zijn mars heeft. L’Homme qui voulait vivre sa vie is een verfilming van een bestseller van de Amerikaanse schrijver Douglas Kennedy, die ook heel even in de film te zien is. De film volgt in grote lijnen het verhaal van het boek, hoewel de lokaties aangepast zijn aan een Europese setting. Lartigau gaf zijn vrouw Marina Foïs een rol in de film, net als de gevierde actrice Catherine Deneuve en de veelgevraagde acteur Niels Arestrup. De hoofdrol is echter voor Romain Duris, die misschien wel zijn beste rol sinds De battre mon coeur s’est arrêté speelt. De film trok meer dan een miljoen Fransen naar de bioscopen.

(meer…)

De Franse regisseur Manuel Pradal draaide zijn eerste film na zijn studie aan de filmschool La Fémis in Frankrijk, zijn tweede in Italië en zijn derde in de Verenigde Staten. De vierde, La blonde aux seins nus, is in meerdere opzichten een terugkeer naar het begin. De film speelt zich opnieuw af aan het water, in de zomer, en opnieuw is een mengeling van misdaad en romantiek het hoofdthema. Ook wat personages betreft zijn er veel overeenkomsten. De titel is een verwijzing naar een gelijknamig schilderij van Édouard Manet, dat te zien is in het Parijse Musée d’Orsay. De hoofdrol in de film is er voor de eveneens blonde actrice Vahina Giocante, de revelatie van Pradals eerste film uit 1997.

(meer…)

In 2007 verraste filmmaker Abdellatif Kechiche met het sterke migrantendrama La graine et le mulet. Die film viel op door de lengte en intensiteit van de scènes, in combinatie met de actualiteit van het onderwerp. In Vénus noire lijkt dat laatste in elk geval afwezig. De film gaat namelijk over de exploitatie van een zwarte vrouw iets na 1800. Vanwege haar opvallende uiterlijk werd de Zuid-Afrikaanse Saartjie Baartman eerst in Londen en later in Parijs aan het publiek tentoongesteld als een wild dier in een circusact. Kechiche liep al enige tijd rond met het idee een film over haar te maken. Voor de hoofdrol koos hij Yahima Torres, een vrouw die hij ooit ergens op straat was tegengekomen. Zij werd voor haar rol in deze film genomineerd voor een César in de categorie Beste vrouwelijke belofte.

(meer…)

Contre toi is de tweede speelfilm van regisseur Lola Doillon. Richtte ze zich met haar eerste film Et toi t’es sur qui? nog op jongere filmkijkers, met Contre toi spreekt ze een heel ander publiek aan. Voor de hoofdrol strikte ze niet de minste. Actrice Kristin Scott Thomas speelde de afgelopen vijf jaar in zo’n twintig films, waarvan de bekendste Elle s’appelait Sarah en Il y a longtemps que je t’aime waren. Haar kracht om een bepaald soort personage neer te zetten moet regisseur Doillon overtuigd hebben om juist haar voor deze rol te vragen. De film heeft een veelbeproefd thema, het zogenaamde Stockholm-syndroom, waarbij een ontvoerde sympathie krijgt voor de ontvoerder.

(meer…)