De film Le refuge van François Ozon is de derde film van de regisseur over de dood. Eerder maakte hij over hetzelfde onderwerp, in ongeveer dezelfde stijl, Sous le sable en Le temps qui reste. Het drieluik zorgt voor een zekere constante factor in het oeuvre van Ozon, die met veel van zijn andere films de uitersten opzocht. Met een musical als 8 femmes tot een toneelverfilming als Gouttes d’eau sur pierres brûlantes laat Ozon zien dat hij zich niet gebonden voelt aan stijl of genre. Le refuge is realistisch, soms bijna documentaire-achtig, en met de film ging een lang gekoesterde wens van Ozon in verwachting: het werken met een zwangere actrice.

De film begint in Parijs, waar twee jonge aan drugs verslaafde mensen, Mousse en Louis, samen in een appartement wonen. Ze nemen allebei een overdosis drugs, maar Mousse overleeft het drama. Als ze wakker wordt heeft de dokter een nieuwtje: ze is zwanger. Aan haar de keuze of ze het kind wil houden. Daarvoor zal ze echter wel af moeten kicken van haar drugsverslaving. Ze vertrekt naar een huisje aan de kust in Zuid-Frankrijk, waar Paul, de broer van Louis haar na enkele maanden gezelschap komt houden.

François Ozon speelde al een tijdje met de gedachte om een zwangere actrice in de hoofdrol van een film te hebben. In Isabelle Carré vond hij een geschikte kandidate, alhoewel ze in het begin wel wat twijfels had. Ozon filmt haar in al haar glorie en trekt voordeel uit het feit dat ze echt zwanger is. Volgen Ozon had een actrice die speelt alsof ze zwanger is nooit het gewenste resultaat kunnen geven, zoals bijvoorbeeld bepaalde gezichtsuitdrukkingen of de manier van bewegen.

Het is echter niet de romantiek van een zwangerschap wat Ozon in zijn film belicht. Integendeel, hij laat Mousse alcohol drinken, ze wordt opgepikt door een man die valt voor zwangere vrouwen en ze gaat los in een discotheek. Voor Mousse is haar ongeboren kind de enige band die ze nog heeft met de vader van het kind, Louis. De zwangerschap kan dan ook gezien worden als een soort verwerkingsproces. In dat proces speelt ook de broer een grote rol. Hoewel hij homo is, of juist misschien omdat hij homo is, heeft hij een grote invloed op Mousse. Wat voor gevoelens ze precies voor hem heeft wordt niet echt duidelijk in de film, zoals er wel meer niet duidelijk wordt.

Le refuge is een film over schuldgevoelens, rouwverwerking en verdriet. Ozon biedt met zijn elfde film misschien niet direct iets vernieuwends en daarom is het goed te weten dat er binnenkort een komedie van hem op het witte doek zal verschijnen. Voor nu zullen we het moeten doen met een ingetogen film, die tegelijk bol staat van de emotie. Mooi is de beeldspraak, zoals bijvoorbeeld de verschillende opvattingen van de betekenis van de titel, Le refuge (de schuilplaats). Het appartement in de beginscènes van de film is een soort toevluchtsoord, waar de twee hoofdpersonen ongestoord in hun verslaving kunnen leven. Maar ook de plek in Zuid-Frankrijk is een toevluchtsoord, net zoals de buik van Mousse, waar het kind ‘ongestoord’ kan opgroeien.

De film duurt niet zo lang, nog geen anderhalf uur, en dat is eigenlijk precies goed. Door een langere duur had de film waarschijnlijk behoorlijk aan kracht ingeboet. Zeker wanneer je bekend bent met het oeuvre van François Ozon (met name Sous le sable en Le temps qui reste) is Le refuge een must. Voor iedereen die dat niet is en wel houdt van diepzinnig drama, ga ze alledrie alsnog zien. Voor wie het meer heeft op lichtzinnige komedies: wacht op de volgende film van monsieur Ozon.

Le refuge, met onder anderen Isabelle Carré, Louis-Ronan Choisy, Pierre Louis-Calixte, Melvil Poupaud, Claire Vernet, Jean-Pierre Andréani.

Related posts:

1. Ricky
2. Swimming pool
3. Sous le sable

 

François Truffaut was een van de meest autobiografische filmers van de jaren zestig en zeventig in Frankrijk. Ook in L’homme qui aimait les femmes zitten diverse autobiografische elementen. Het gaat zoals in meer van zijn films over iemand met een compulsieve drang naar liefde en aandacht van de tegenovergestelde sekse. De film gaat in feite, zoals de titel zegt, over een man die van vrouwen hield. Ook Truffaut hield van vrouwen: hij had relaties met een flink aantal van de hoofdrolspeelsters in zijn films, waaronder Jeanne Moreau, Julie Christie, Claude Jade, Françoise Dorleac, Catherine Deneuve en Fanny Ardent. De film houdt het midden tussen een drama en een komedie en werd genomineerd voor drie Césars.

L’homme qui aimait les femmes is vormgegeven als een soort flashback, want het begint met de begrafenis van de hoofdpersoon. Vreemd genoeg zijn er op die begrafenis enkel vrouwelijke bezoekers. Sommigen huilen, anderen lachen. Een van de vrouwen weet zowat alles van de hoofdpersoon. Zij is de uitgever bij wie Bertrand Morane zijn autobiografie uitbracht. Uiteraard was hij ook met haar naar bed geweest. Na de begrafenis van Morane vliegt de film terug in de tijd en zien we Morane in een stomerij staan. Daar ziet hij de benen van een mooie vrouw en op slag wordt hij verliefd en probeert hij deze vrouw te achterhalen, met enkel een nummerbord van haar auto als aanwijzing. Die gedrevenheid om een vrouw die hij ziet de zijne te maken loopt als een rode draad door de film.

Wanneer hij bij een lingerieverkoopster een blauwtje loopt, besluit hij om een boek te gaan schrijven over zijn avonturen met vrouwen. Zo probeert hij ook zijn drijfveren boven water te halen. Hij is geobsedeerd door vrouwen, door tientallen verschillende soorten, dik, dun, lang, kort, met dikke kuiten en dunne kuiten, blond en bruin. Zo stelt hij in feite uit al de vrouwen die hij tegenkomt zijn ware vrouw samen. En al de vrouwen die er op de wereldbol rondlopen hebben een ding voor op de vrouwen die hij al kent: het feit dat hij die juist niet kent. Zo blijft hij altijd en overal op ‘jacht’ naar nieuwe vrouwen.

Truffaut maakt er geen geheim van dat er autobiografische elementen in de film zitten. Helemaal in het begin van de film zien we hem zelfs een kort moment in beeld, als een soort geestverschijning. Ook daarom wordt de film zo pakkend: L’homme qui aimait les femmes is namelijk geen ophemeling van het gedrag van de hoofdpersoon. Integendeel, het laat zien hoe zijn obsessie voor vrouwen hem uiteindelijk zwaar opbreekt. De film is dan ook een pessimistische film over wat er gebeurt wanneer vrouwen slechts als object van verlangen gezien worden.

Toch is de film geen depressieve slijtageslag. Truffaut weet met de nodige humor de meer donkere momenten in de film te verdoezelen. Morane is op het eerste gezicht een wat zielige womanizer met een ongezonde drang naar vrouwelijk schoon. Maar ten diepste wil de regisseur tonen dat hij in feite een slachtoffer is van een passie waar hij zelf geen controle over heeft. Hij laat de hoofdpersoon verzuchten: ‘Waarom proberen we in zoveel personen te vinden wat ons geleerd wordt in een persoon te vinden?’ Die overvloed aan mooie vrouwen is wat de hoofdpersoon bezighoudt: na een winterslaap zijn ze in het voorjaar plotseling als bij afspraak weer massaal op de straat te vinden in hun minirokken. Mollig, slank, lang, klein, brui, blond, je denkt misschien dat je het voor het uitzoeken hebt, maar is dat wel zo?

L’homme qui aimait les femmes, met onder anderen Charles Denner, Brigitte Fossey, Nelly Borgeaud, Leslie Caron, Geneviève Fontanel, Nathalie Baye, Sabine Glaser, Jean Dasté.

Related posts:

1. Les femmes de l’ombre
2. Les quatre cents coups
3. Jules et Jim

 

L’histoire d’Adèle H. is een van Truffauts meest ambitieuze films. Hij maakte de film naar aanleiding van het dagboek van Adèle Hugo, de dochter van de bekende Franse schrijver Victor Hugo. De hoofdrol is voor Isabelle Adjani, die met de film haar eerste grote doorbraakrol had. Ze kreeg een Oscarnominatie voor beste actrice en de film werd genomineerd voor verschillende andere prijzen. Truffaut had in Frankrijk weinig succes met de film maar wist in andere landen vollere zalen te trekken.

Adèle Hugo, de jongste dochter van Victor Hugo, verlaat in 1863 haar ouderlijk huis op het Kanaaleiland Guernsey. Ze reist achter de jonge luitenant Pinson aan op wie ze obsessief verliefd is en belandt in Halifax. Adèle gelooft dat Pinson haar gedoodverfde verloofde is, dat het de man is die met haar zal trouwen en ze doet er alles aan hem te overtuigen van haar liefde. Ooit waren de twee waarschijnlijk geliefden, maar Pinton is over haar heen gegroeid en heeft andere vrouwen leren kennen. Hij wil weinig meer met haar te maken hebben en vraagt haar om terug te gaan naar haar ouders. Maar Adèle, die briefcontact onderhoudt met haar ouders aan de overkant van de oceaan, weet hen er uiteindelijk van te overtuigen toestemming voor een huwelijk te geven. Ze doet hen geloven dat alles rond is en dat ze met Pinson zal trouwen. Adèle kan niet omgaan met de waarheid – dat hij niet voor haar kiest – en leeft in een droomwereld, waarin ze denkt dat haar liefde voor Pinson toch beantwoord zal worden.

In L’histoire d’Adèle H. richt regisseur Truffaut zich helemaal op de jonge Adèle, prachtig vertolkt door Isabelle Adjani. Zoals in meer van zijn films (bijv. Jules et Jim) toont hij met compassie een obsessieve vrouw, zonder sentimenteel te worden. Het feit dat het hier om een waargebeurd verhaal gaat, verleent de film een groot deel van zijn kracht. Omdat de film zich zo volledig op een karakter concentreert, zijn alle andere personages slechts bijfiguren. Truffaut weet met weinig middelen inzichtelijk te maken hoe een jong meisje in haar eigen droomwereld leeft en er alles aan doet om haar geliefde voor zich op te eisen. De liefde van Adèle is absoluut, onvoorwaardelijk en definitief.

Adèle Hugo bracht de laatste veertig jaar van haar leven door in een psychiatrische inrichting. Wat dat betreft doet het personage van Isabelle Adjani wel wat denken aan een latere film waarin ze de hoofdrol zou spelen, Camille Claudel. Ook in die film speelde ze een personage dat langzaam gek werd na problemen in de liefde. Maar het grote verschil met die film, is dat Adèle vanaf het begin al een sterk verstoord beeld van de werkelijkheid heeft. En desondanks filmt Truffaut haar met stijl en klasse, tot aan het moment waarop ze met gescheurde kleren door de straten dwaalt. Haar liefde neemt steeds obsessievere vormen aan, totdat het slechts nog obsessie is en geen liefde meer. Zo gebeurt het dat ze het object van haar passie straal voorbij loopt in de straten van Barbados. Dat maakt Truffauts film ook zo anders dan andere films over liefde, romantiek en passie. Truffaut toont namelijk niet het effect van liefde op mensen – zoals zoveel filmmakers doen – maar het effect van mensen op liefde. Ten diepste geeft hij hiermee een blik op de mens zelf.

L’histoire d’Adèle H., met onder anderen Isabelle Adjani, Bruce Robinson, Sylvia Marriott, Joseph Blatchley, Ivry Gitlis, Louise Bourdet, Cecil De Sausmarez, Ruben Dorey, Clive Gillingham, Roger Martin, M. White, Madame Louise.

Related posts:

1. Une histoire simple
2. Les deux anglaises et le continent
3. Jules et Jim

 

Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran begon ooit als toneelstuk maar groeide uit tot een roman en uiteindelijk een film. De auteur, Eric-Emmanuel Schmitt, werkte samen met regisseur François Dupeyron (C’est quoi la vie, La chambre des officiers) aan het script voor de film. Een hoofdrol is weggelegd voor oudgediende Omar Sharif (Lawrence of Arabia), die voor zijn vertolking van Monsieur Ibrahim een César kreeg toegekend. Daarnaast kreeg de film nog een aantal andere filmprijzen en nominaties.

Het verhaal richt zich op Moïse, ook wel Momo genoemd, een jongen die alleen met zijn vader opgroeit. Omdat zijn vader de hele dag weg is, moet Momo voor zichzelf zorgen en daarbij ook ’s avonds een bord eten op tafel zetten. Hij doet zijn boodschappen bij de ‘Arabier’ in de straat, een kruidenier die het grootste deel van de dag open is. Op een dag besluit Momo om zijn spaarcenten te besteden aan een bezoek aan een prostituee. Ze wonen namelijk middenin de rosse buurt en Momo ziet ze dagelijks vanuit zijn raam op de straat flaneren. Na een keer is zijn spaargeld op en om vaker te gaan probeert hij uit alle macht om aan meer geld te komen. Hij steelt kleine dingen bij de Arabier, om zo wat over te houden van het geld dat zijn vader hem voor het eten geeft. De Arabier, Ibrahim, komt daar echter al snel achter. In plaats van hem de les te lezen, sluit hij vriendschap met Momo. De twee ontwikkelen zo een nauwe band en Ibrahim wordt als een vader voor de jongen.

Ondanks dat religie niet het hoofdthema van de film is, speelt het wel een grote rol. Momo is Joods, Ibrahim is moslim. Beiden zijn niet al te streng in de leer, Momo doet in feite helemaal niets met zijn achtergrond en Ibrahim is een moslim van de Soefi-kant, oftewel een die de nadruk meer legt op de spirituele beleving van het geloof. Ibrahim leert Momo de belangrijke lessen van het leven en helpt hem in de omgang met andere mensen. De onderlinge acceptatie van twee geloven is min of meer een vaststaand gegeven en regisseur Dupeyron focust juist op de persoonlijke groei van beide personages. Zo komt Ibrahim er uiteindelijk toe een auto te kopen en rijlessen te nemen, en tegen het eind van de film beginnen ze aan een lange reis, dwars door Europa, op zoek naar de roots van Ibrahim.

Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran is geen film die een moreel oordeel klaar heeft, niet over religies en ook niet over gedrag van mensen. Zo wordt de harde werkelijkheid van het dagelijkse leven van de prostituees niet getoond en ook de slechte relatie tussen Momo en zijn vader wordt nergens tot hoofdthema van de film gemaakt. Geholpen door de uitstekende prestaties van beide hoofdrolspelers – Omar Sharif en Pierre Boulanger – is de film een mooie verkenning van een, voor de meeste van ons, onbekende cultuur en leefomgeving. Misschien niet overal even realistisch maar daarom niet minder pakkend.

Leuk in de film zijn ook de paar knipoogjes naar de Nouvelle Vague. Zo kleedt de vader van Momo zich in de stijl van mannen als Jean-Paul Belmondo en komt ook Isabelle Adjani nog even in beeld, verkleed als Brigitte Bardot in de film Le mépris. Dit, de goede soundtrack en enkele grappige scènes die in de film verwerkt zitten, maken Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran tot een hartverwarmende en charmante film. Dupeyron vertelt samen met Eric-Emmanuel Schmitt een open en onbevooroordeeld verhaal, met de juiste gevoeligheid, zonder sentimenteel te worden.

Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran, met onder anderen Omar Sharif, Pierre Boulanger, Gilbert Melki, Isabelle Renauld, Lola Naymark, Anne Suarez, Mata Gabin, Céline Samie, Isabelle Adjani.

Related posts:

1. Monsieur Klein
2. Monsieur Batignole
3. C’est quoi la vie?

 

Wie in Parijs het Musée Rodin bezoekt, komt daar ook een zaaltje tegen met beeldhouwwerken van Camille Claudel. Haar plaats in dat museum is typerend voor haar leven. Jarenlang werkte ze namelijk in de schaduw van de grote meester Auguste Rodin, aan wie de wereld het befaamde beeld ‘de denker’ te danken heeft. Daarbij had ze ook nog eens een stormachtige relatie met deze Rodin, die tevens haar leraar was. Bruno Nuytten kwam in 1988 met een film over haar leven. In de hoofdrollen schitteren twee steracteurs, Isabelle Adjani en Gérard Depardieu. De film werd genomineerd voor twee Oscars en wist zeven Césars mee naar huis te nemen.

In ruim tweeëneenhalf uur vertelt de film het verhaal van het leven van Camille Claudel. Als jonge vrouw krijgt ze volop de kans haar talent voor beeldhouwen te ontplooien. Ze is eigenzinnig en wil er alles aan doen om ervoor te zorgen dat de grote Auguste Rodin haar onder zijn hoede neemt. Deze beseft direct als hij haar werk ziet dat ze een groot talent heeft. Al snel wordt ze meer dan zijn assistent, en na enige tijd trekt ze zelfs bij hem in. Maar Rodin stelt haar niet in staat onder eigen naam beroemd te worden en daarbij weigert Rodin ook om zijn levensgezellin Rose de deur wijzen. Uiteindelijk leidt dit tot een breuk tussen de twee kunstenaars. Vanaf dat moment raakt Camille Claudel langzaamaan in een depressie en krijgt ze waanideeën. Zo denkt ze dat Rodin haar op alle mogelijke manieren tegenwerkt en ervoor zorgt dat haar kunstwerken niet verkocht worden. Tenslotte besluiten Camille’s moeder en broer Paul om haar in een inrichting te stoppen. Daar zou ze uiteindelijk niet meer uitkomen en dertig jaar later overlijdt ze eenzaam.

Aan de ene kant is de film Camille Claudel een prachtige gedramatiseerde versie van het leven van de Franse kunstenares, intens en pakkend vertolkt door Isabelle Adjani. Aan de andere kant geeft de film ook een mooi beeld van het Parijse kunstenaarsmilieu aan het begin van de twintigste eeuw. Daarbij richt de film zich vooral op de moeite van een kunstenaar om een eigen weg en stijl te ontwikkelen. Die moeite wordt voor Claudel nog verergerd door het feit dat ze een vrouw is in een tijd dat de kunstenaarswereld vooral door mannen gedomineerd werd.

Regisseur Nuytten neemt voor zijn biografische film het boek van Reine-Marie Paris als uitgangspunt. Deze schrijfster is een kleindochter van Paul Claudel, de broer van Camille, en ze was ook betrokken bij de totstandkoming van de film. De film wordt voornamelijk gedragen door het acteerwerk van Adjani en Depardieu. Ze zijn geloofwaardig in hun rollen en weten de sfeer en gebruiken van die tijd goed over te brengen.

Door de lengte is de film wel een tamelijk lange zit. Dit wordt echter goedgemaakt door de mooie rol van Adjani, die eens te meer schittert als knappe en tegelijk labiele vrouw. Je ziet haar groeien in haar rol, eerst als jonge vrouw die de wereld aan haar voeten heeft, en later wanneer ze de eerste tekenen van waanzin vertoont. Hoewel de film soms wellicht wat te melodramatisch is om een realistische biografie te zijn, helpt Camille Claudel wel om het talent van deze vrouw in een nieuw daglicht te stellen. Ze had als geen ander de gave om leven te geven aan dood steen en brons.

Camille Claudel, met onder anderen Isabelle Adjani, Gérard Depardieu, Laurent Grévill, Alain Cuny, Madeleine Robinson, Katrine Boorman, Danièle Lebrun, Aurelle Doazan, Madeleine Marie, Maxime Leroux.

Related posts:

1. Il y a longtemps que je t’aime
2. Indochine
3. L’histoire d’Adèle H.

 

Bij het horen van haar naam zou je verwachten met een op en top Scandinavische regisseur te maken te hebben. Toch is Mia Hansen-Løve een geboren Parisienne en haar film is zo Frans als het maar zijn kan. Zoals roemruchte voorgangers uit de Nouvelle Vague is ze verbonden aan het filmtijdschrift Cahiers du Cinéma. Net als die voorgangers valt ze ook al op jonge leeftijd op. Le père de mes enfants is haar tweede film. Ze haalde haar inspiratie voor deze film uit gebeurtenissen rond haar eerste film. Die film zou namelijk geproduceerd worden door Humbert Balsan, een producent die voor het uitkomen van haar film zelfmoord pleegde. Le père de mes enfants gaat eveneens over een producent die zelfmoord pleegt. Toch is het geen biopic. Eerder een persoonlijke film waarin ze moeiteloos en gedetailleerd in beeld brengt hoe het er in de wereld van de Franse onafhankelijke films aan toe gaat.

Filmproducent Grégoire Canvel is een bevlogen man, die zich met groot gemak door de hectische Parijse filmwereld beweegt. Hij is een liefhebber en stimulator van de onafhankelijke kunstfilm en dus is hij constant druk bezig met het zoeken naar nieuw filmtalent en het onderhandelen over budgetten. Daarbij is hij ook een familieman, die tegenover zijn vrouw en kinderen vrolijk, zorgzaam en enthousiast is. Weinig lijkt zijn goede humeur te beïnvloeden. Maar wanneer hij financieel in de problemen komt, blijkt de druk toch te groot en stapt hij van het ene moment op het andere uit het leven. De film, die dan nog maar op de helft is, richt zich vervolgens op hoe zijn gezin hiermee om gaat. Ze blijken vooral druk bezig te gaan met het herstellen van de foutjes uit Grégoires leven.

Le père de mes enfants is een erg realistische film die het moet hebben van een integer verhaal en gedegen acteerprestaties. Er is weinig voor nodig om je te laten meeslepen in het verhaal. De observaties van Mia Hansen-Løve zijn oprecht en goed afgemeten. Er is geen plaats voor melodrama, nee, de film focust vooral op het hernieuwde begin in het leven van de vier vrouwelijke gezinsleden. Ondanks dat ze zich vragen stellen over de persoon en beweegredenen van Grégoire – en als kijker doe je dat vanzelf ook – gaat het leven door en moeten ze het een plaats zien te geven in hun eigen leven. Kun je een persoon ooit volledig doorgronden, wat zegt iemands leven nou echt over iemand?

De tweede film van Mia Hansen-Løve kun je zien als een film over de kracht van vrouwen. Tegelijk is het een ode aan het gezinsleven. De film is op zijn best in de onbezorgde momenten die Grégoire met zijn familie besteedt. Op vakantie, zwemmend in een bergmeertje, op de korte momenten waarop hij met zijn dochters omgaat, wanneer hij ze kietelt, met ze stoeit, wanneer hij in een oude kapel vertelt over de geschiedenis van de tempeliers.

De beginnend regisseur maakt indruk met haar film. Ze gaat niet voor de goedkope oplossingen, maar weet met rake observaties en eenvoudige beelden de juiste balans te vinden, waardoor haar verhaal aan betekenis wint. Niet te missen voor liefhebbers van realistische en emotionele dramafilms.

Met onder anderen: Louis-Do de Lencquesaing, Chiara Caselli, Alice de Lencquesaing, Alice Gautier, Manelle Driss, Eric Elmosnino, Sandrine Dumas, Dominique Frot, Antoine Mathieu, Igor Hansen Love, Elsa Pharaon, Olivia Ross.

Related posts:

1. Au revoir les enfants
2. Les enfants terribles
3. La fille du RER

 

Oscar et la dame rose is de tweede film van de Franse schrijver Eric-Emmanuel Schmitt. Het gaat om de verfilming van een door hemzelf geschreven novelle uit 2002. Met zijn eerste film, Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran – ook naar een boek van hem – , wist hij diverse prijzen in de wacht te slepen. Met Oscar et la dame rose richt hij zich op het interessante maar lastige thema van de dood van een jong kind. Maar ondanks dat je je op basis van dat thema zou voorbereiden op een loodzware film, blijkt deze film juist vederlicht, origineel en bij tijden vrolijk. De tamelijk uitgesproken christelijke boodschap versterkt de kracht en de betekenis van de film, die zowel voor volwassenen als kinderen veel te bieden heeft.

Oscar, een jongen van tien, ligt in het ziekenhuis. Hij heeft kanker en op een dag vertelt de dokter aan zijn ouders dat hij uitbehandeld is. Doordat hij het gesprek afluisterde weet Oscar het ook, maar niemand durft het hem te vertellen. Omdat zijn ouders niet eerlijk tegen hem zijn, stoot hij hen af. Alleen met pizzabezorgster en ex-worstelaar Rose sluit hij vriendschap: zij zegt recht voor z’n raap waar het om draait. Ter afleiding van zijn lijdensweg stelt Rose hem voor te doen alsof iedere dag tien jaar is. Zo beleeft hij al de hoogtepunten van zijn leven in een paar dagen tijd: hij wordt verliefd in zijn pubertijd, trouwt in zijn twintiger jaren, en wordt ‘langzaam’ ouder. In een poging om hem zijn hart te doen luchten, stelt Rose voor dat hij brieven aan God gaat schrijven. Maar wat kan God betekenen voor een tienjarig jongetje en wat heeft het geloof in God voor zin als je doodziek bent?

Dat Oscar et la dame rose luchtig blijft, is voor een groot deel te danken aan het personage Rose, gespeeld door Michèle Laroque, en haar verleden als worstelaar. Schmitt verwerkt haar verhalen over haar ervaringen met het worstelen in fantasiescènes. De film doet bij tijd en wijle wel wat denken aan Amélie, vooral dankzij het romantische en zoete sausje dat er over de film gegoten is. Maar de film gaat nog wel wat dieper. De christelijke boodschap van de film komt vooral tot uiting in een paar filosofische scènes waarin de bedoeling van Oscar’s lijden wordt behandeld. De film is echter niet alleen aan christenen voorbehouden. Ook als je niets hebt met het geloof is het waarschijnlijk moeilijk niet te vallen voor de bambi-ogen van Oscar.

De film blinkt vooral op visueel gebied uit. Regisseur Schmitt voegt allerlei animaties toe en zowat alle beelden in de film zijn mooi vormgegeven, waardoor de film de uitstraling van een feel good film krijgt, ondanks het zware onderwerp. Hoewel ze slechts een bijrol hebben, bieden ook de vriendjes van Oscar de nodige afleiding: de verbrande Bacon, de blauw aangelopen Peggy Blue, de dikke Popcorn en een jongen met een waterhoofd genaamd Einstein…

De film heeft wel wat tekortkomingen waardoor een aantal kijkers misschien zal afhaken: op sommige momenten wordt het wel erg melodramatisch. Toch, als je houdt van films die net iets over-the-top zijn en ook nog een betekenis in zich dragen, zul je in Oscar et la dame rose niet teleurgesteld zijn. De manier waarop omgegaan wordt met het naderende levenseinde van Oscar is interessant genoeg en enkele memorabele momenten maken dat het een hartverwarmende film is die zeker blijft hangen. Wat ook blijft hangen is de muziek van oudgediende Michel Legrand. Deze componist voorziet de laatste jaren niet zo veel films meer van filmmuziek. Hij is vooral bekend van klassiekers als Les parapluies de Cherbourg en Les demoiselles de Rochefort.

Met onder anderen Michèle Laroque, Amir Ben Abdelmoumen, Max von Sydow, Amira Casar, Mylène Demongeot, Constance Dollé, Simone-Elise Girard, Benoît Brière, Mathilde Goffart, Thierry Neuvic.

Related posts:

1. Indochine
2. Fair Play
3. Ricky

 

Pauline à la plage is een van Eric Rohmer’s populairdere films. Het leverde hem op het filmfestival van Berlijn de prijs op voor beste regisseur. De film is het derde deel in een cyclus van zes films, onder de noemer Contes et proverbes. Hij maakte de films op basis van door hem geschreven ongepubliceerde novellen, deels omdat hij aanvoelde dat de filmtaal meer geschikt was voor het soort verhalen dat hij wilde vertellen dan geschreven taal. ‘Wie teveel spreekt, doet zichzelf een misdaad’ is het motto van de film, ontleend aan de twaalfde-eeuwse dichter Chrétien de Troyes. De literaire kwaliteiten van regisseur Rohmer komen verder vooral tot uiting in de opbouw van de film. Soms doet die meer denken aan een 18e-eeuws toneelstuk dan aan een 20e-eeuwse film.

De net gescheiden Marion brengt samen met haar vijiftienjarige nichtje Pauline enkele vakantiedagen door aan de kust. Ze ontmoeten de jonge en knappe surfer Pierre, die al voor Marions huwelijk een oogje op haar had, en Henri, een man van middelbare leeftijd, die juist voor een surfles komt. De avond van hun kennismaking hebben ze met zijn vieren een lang gesprek over de liefde. Allemaal hebben ze zo hun eigen opvattingen en ervaringen. Alleen voor Pauline zijn liefde en liefdesproblemen nog relatief abstracte zaken. Ze kan zich bijvoorbeeld niet voorstellen op slag op iemand verliefd te worden. Ze wil eerst iemand goed kennen voor ze zich aan iemand verbindt. Na deze strandvakantie zal ook haar liefdesleven echter geen onbeschreven blad meer zijn. Ze maakt kennis met Sylvain, een jongen van haar leeftijd. De relaties tussen de jongeren en volwassenen blijken niet zoveel van elkaar te verschillen.

In veel opzichten doet Pauline à la plage aan een klassiek toneelstuk denken. De film begint met het openen van het hek naar het vakantiehuis en eindigt met het sluiten van het hek. Zo geeft de lokatie de grenzen aan van het verhaal. In enkele dagen tijd zullen de levens van de hoofdpersonen welliswaar niet veel veranderen, maar hun ervaringen des te meer. Vaak komen de acteurs op als in een toneelstuk en ook de montage, met chronologische, losse scènes, is coherent en gedegen. Het is dat de vrouwen in plaats van rijke kostuums weinigverhullende bikini’s dragen, anders zou je je zo in een 18e-eeuwse roman of theaterstuk wanen.

Zowel Pauline als Marion zijn op zoek naar de ideale liefde. Beiden projecteren ze dat ideaalbeeld op de mannen die er daadwerkelijk in hun leven zijn. De gedachtes die ze over die mannen hebben verschillen nogal van elkaar. Marion vindt Pauline’s keuze onbegrijpelijk, en Pauline zou Marion liever met met de jonge, passionele Pierre zien dan met vrouwenverslinder Henri.

Eric Rohmer schetst met intelligente, realistische dialogen en bewust nonchalante beelden een intens beeld van het spel der liefde. Bij tijd en wijlen is de film sensueel en zijn de acteurs betoverend. Hij richt zich op de tegenstrijdigheden in het leven van gewone mensen, zonder daarover te oordelen. Dat Marion wacht op een man met wie ze liefde op het eerste gezicht kan beleven, wil niet zeggen dat ze ondertussen in het echte leven niet onder de invloed van de charmes van Henri kan raken. Pierre doet zichzelf, naar het motto van de film, een ‘misdaad’ aan door teveel op Marion in te praten om haar uit handen van Henri proberen te houden. En wanneer de ruim twee keer zo oude Henri probeert Pauline te verleiden, is de enige verklaring: ‘ik ben een man, en jij hebt mooie benen..’

Na anderhalf uur te hebben meegeleefd met de personages uit de film, sluit het doek, en is de les van meester Rohmer ten einde. Helaas..

Pauline à la plage, met onder anderen Amanda Langlet, Arielle Dombasle, Pascal Greggory, Féodor Atkine, Simon de La Brosse, Rosette.

Related posts:

1. Fair Play
2. Les deux anglaises et le continent
3. Le dernier métro

 

De grootste films zijn vaak gemaakt naar aanleiding van de kleinste verhalen. Ook À l’origine neemt zo’n klein verhaal als vertrekpunt. Regisseur Xavier Giannoli maakte zijn film naar aanleiding van een fait divers dat hij in de krant las. Een oplichter gaf zich uit voor een bouwopzichter en onder zijn leiding werd midden in een weiland een stuk autosnelweg gebouwd. Hij nam tientallen werkmensen in dienst en lichtte verscheidene leveranciers op. In de verfilming wordt ongeveer dat verhaal verteld, met een hoofdrol voor acteur François Cluzet (Ne le dis à personne). De film werd genomineerd voor elf Césars, enkel de nominatie voor beste actrice in een bijrol werd verzilverd.

Paul (François Cluzet) is een kleine crimineel die heel Frankrijk doorreist en op een slimme manier duur gereedschap steelt bij grote bouwprojecten. Op een dag besteelt hij een vriend, Abel (Gérard Depardieu), waarna hij aankomt in een stadje ergens in Noord-Frankrijk. Hij geeft zich uit als Philippe Miller, iemand van een bouwonderneming, die twee jaar eerder in de omgeving op het punt stond een snelweg aan te leggen. Toen ging het niet door omdat het project de leefomgeving van een aantal kevers bedreigde. Van het een komt het ander, de bevolking ziet hem als iemand die het bouwproject weer nieuw leven in komt blazen en hij krijgt van alle kanten hulp en geld toegestopt. De inwoners van het stadje hopen dat hij de plaatselijke economie er bovenop kan helpen. Ze zijn weinig kritisch en gaan er van uit dat Paul alles wel op orde heeft. De eerste rekeningen weet hij te betalen met hulp van krediet van een lokale bank en hij sluit vriendschap met de burgemeester (Emmanuelle Devos). Natuurlijk raakt hij er veel te diep in betrokken en moet het op een gegeven moment fout gaan. Maar hoe meer het stuk snelweg zijn voltooiing nadert, hoe meer hij het idee krijgt eindelijk iemand te zijn.

À l’origine heeft een uiterst fascinerende kant. Hoe kan het dat een hele gemeenschap achter een man aangaat en hem direct op zijn woord vertrouwt? Giannoli maakt inzichtelijk dat vooral eigenbelang hen drijft: ze worden er immers allemaal beter van. En als de eerste werkdagen goed verlopen en het salaris gewoon uitbetaald wordt, wie zal er dan twijfelen aan de woorden van de buitenstaander? De regisseur plaatst zich met zijn film in een traditie van films over de economische en sociale realiteit in Frankrijk, zoals bijvoorbeeld ook Laurent Cantets Ressources Humaines en, iets absurdistischer, Louise-Michel van Gustave de Kervern en Benoît Delépine. In Giannoli’s film blijft het echter niet bij een eendimensionaal portret, hij zoekt ook duidelijk de spanning op door de hele film te benaderen als een soort thriller. Constant sluimert op de achtergrond de vraag wanneer Pauls bedrog dan eindelijk eens opgemerkt zal worden.

Een echt grote film wordt dit kleine verhaal niet, maar À l’origine ontstijgt in elk geval de middelmaat dankzij zowel Giannoli’s strakke regie als Cluzets ingetogen acteerwerk. De film neemt iets te lang de tijd om het portret van deze bijzondere man te schetsen. De huidige duur, 2 uur en 10 minuten, is al een ingekorte versie: bij de eerste vertoningen op het filmfestival van Cannes duurde de film nog zo’n 25 minuten langer. Die lange duur zorgt ervoor dat de film iets aan scherpte mist. Ondanks dat is de film zeker door de kracht van het bijzondere verhaal en de geloofwaardige rollen een niet te missen film.

À l’origine, met onder anderen François Cluzet, Emmanuelle Devos, Gérard Depardieu, Soko, Vincent Rottiers, Brice Fournier, Stéphan Wojtowicz.

Related posts:

1. Le dernier pour la route
2. Le père de mes enfants
3. Ricky

 

De Belgische acteur en regisseur Lucas Belvaux draait al enige tijd mee in de filmwereld. Hij speelde bijvoorbeeld in Chabrols Madame Bovary uit 1991 en regisseerde een trilogie (Un couple épatant, Cavale en Après la vie) waarmee hij in 2003 de prijs Louis-Delluc won. Voor de film Rapt (ontvoering) baseerde hij zich losjes op een Frans-Belgische ontvoeringszaak. In januari 1978 werd de Belgische baron Édouard-Jean Empain op klaarlichte dag ontvoerd. Hij was steenrijk en directeur van een groot industriëel bedrijf met honderdvijftigduizend werknemers en vele miljarden omzet. De ontvoeringszaak was groot nieuws in Frankrijk, met name ook voor de roddelbladen. In de film van Belvaux wordt vooral ingegaan op de gevangenschap en de politieke spelletjes die intussen door de politie en in het bedrijf gespeeld worden.

Stanislas Graff is een man die alles mee lijkt te hebben. Hij heeft geld, een liefhebbende vrouw en twee kinderen. Dagelijks dineert hij met de belangrijkste mensen in Frankrijk en hij heeft ook nog tijd om in een soort dubbelleven volop te pokeren en enkele maîtresses erbij te houden. Aan dat vlotte leventje komt plots een eind als hij bij het verlaten van zijn huis wordt klemgereden en voor hij het weet een pistool tegen zijn hoofd geduwd krijgt. Zijn ontvoerders dragen maskers en behandelen hem ruw. Ze eisen 50 miljoen euro. Om hun eisen kracht bij te zetten sturen ze een stuk vinger van Stanislas mee. Terwijl de politie de zaak onderzoekt, blijken er in zijn bedrijf mensen die hem liever kwijt dan rijk zijn. En als ook de roddelpers weet krijgt van de uitspattingen van de directeur ziet de situatie er weinig rooskleurig meer uit. Het geld komt er niet, de ontvoerders worden wanhopiger en roekelozer.

Lucas Belvaux levert met Rapt een degelijk portret van een man die van het ene op het andere moment alles kwijt raakt. Hij kiest niet echt voor een bepaald genre, waardoor de film afwisselend op een actiefilm, thriller en psychologische film lijkt. Door zich een groot gedeelte van de film op de ontvoering zelf te richten, bestaat de kans dat je als kijker niet zo betrokken bij de film raakt als je zou willen. Met name ook door de kille en weinig opgesmukte beelden en het nogal afstandelijke karakter van de meeste hoofdpersonen in de film, krijgt Rapt soms een koud en vlak uiterlijk. De hoofdrol van Yvan Attal maakt echter veel goed. Hij geeft zich niet alleen fysiek maar ook psychologisch aan zijn rol en levert een gedenkwaardige prestatie. De veelzijdige acteur (man van Charlotte Gainsbourg) lijkt zich de laatste tijd steeds meer op psychologische rollen te richten (Les regrets, Partir).

De film brengt al met al goed in beeld wat er precies gebeurt met een man die alles verliest. De vuile spelletjes die gespeeld worden, de mannen in pakken die vanaf het moment dat hij weg is zijn positie in het bedrijf willen overnemen, zijn gezin dat van hem vervreemd raakt. De film oordeelt niet en geeft ook geen oplossingen. Rapt had wellicht wel iets korter gekund, maar overtuigt niettemin door de intense vertolking van de hoofdrolspeler.

Rapt, met onder anderen Yvan Attal, Anne Consigny, André Marcon, Françoise Fabian, Alex Descas, Michel Voïta, Gérard Meylan, Maxime Lefrançois, Christophe Kourotchkine, Sarah Messens, Julie Kaye.

Related posts:

1. Demain dès l’aube
2. Oscar et la dame rose
3. Les regrets