In Les témoins (de getuigen) keert regisseur André Téchiné terug naar de roerige jaren ’80, toen de nog onbekende ziekte aids voor het eerst de kop opstak. In de film herken je onmiskenbaar de hand van de meester: niet alleen door de verdeling in hoofdstukken, zoals hij in meer van zijn films doet, maar ook door het onderwerp en de relaties tussen beeld, geluid en wat je op het scherm ziet. Vier jaar na Les égarés werkt Téchiné opnieuw met actrice Emmanuelle Béart. Het is niet de eerste film waarin de regisseur een bepaalde periode onder de loep neemt: in Les égarés ging het bijvoorbeeld over de Tweede Wereldoorlog en in Les roseaux sauvages over de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog. Ook Les témoins gaat in zekere zin over een oorlog, de oorlog tegen aids.

(meer…)

Les roseaux sauvages is een van Téchiné’s meest geliefde films. De titel vormt een verwijzing naar de fabel van Jean de la Fontaine over de eik en het riet, waarin de trotse eik een woeste storm niet overleeft, in tegenstelling tot de nederige rietstengel, die soepel meebuigt met de wind. Zoals met wel meer fabels is de analogie met een mensenleven niet ver te zoeken, en in de film van André Téchiné draait het dan ook om mensen die de ‘stormen van de jeugd’ moeten zien te doorstaan, om er sterker en zelfbewuster uit te komen. Zoals in veel van de films van deze regisseur, toont Les roseaux sauvages hoe gewone mensenlevens beïnvloed worden door grote politieke of maatschappelijke gebeurtenissen, in dit geval de oorlog in Algerije. Het gaat dus om het kleine en persoonlijke verhaal van een beperkte groep mensen, maar juist daardoor wordt het een universele en herkenbare film over de passage van puber naar volwassene.

(meer…)