Toen Louis Malle aankondigde de bestseller Zazie dans le métro van schrijver Raymond Queneau te gaan verfilmen, twijfelden veel mensen aan de haalbaarheid van het project. Het boek viel immers op vanwege het taalgebruik. Queneau schreef spreektaal, vond nieuwe woorden uit, speelde met de grammatica, kortom, hij brak met de conventies van de literatuur. En probeer dat maar eens naar het witte doek te vertalen. Het resultaat was een film die inging tegen alle filmwetten van die tijd. Net als de films van de Nouvelle Vague, die op datzelfde moment de filmwereld op zijn kop zetten. Ten onrechte wordt Malle daarom wel eens onder zijn vakbroeders van de nieuwe stroming geschaard. Maar zijn drijfveren waren niet dezelfde als die van bijvoorbeeld Jean-Luc Godard of François Truffaut. Bij Louis Malle staat iedere film op zich, en door heel zijn oeuvre is er maar een constante factor. De maker, Malle zelf.

(meer…)

Regisseur en acteur Jacques Tati maakte in totaal slechts zes lange films maar ging de geschiedenisboeken in als een van de meest invloedrijke personen uit de Franse filmgeschiedenis. Hij is ook een van de weinigen die een heuse bedevaarttraditie wist op te roepen, zowel naar de locatie van zijn bekendste film, Les vacances de Monsieur Hulot (Saint Marc-sur-Mer), als naar de locatie van zijn eerste film, Jour de fête (Sainte-Sévère-sur-Indre). In dit laatste dorpje werd in 2009 nog een museum geopend ter ere van Tati. Hoewel Jour de fête niet de cultstatus bereikte van Les vacances de Monsieur Hulot, is de film vanuit filmhistorisch oogpunt minstens zo interessant. De film werd als een van de eerste Franse films in 1947 in kleur opgenomen, maar de kleurenversie kon pas worden ontwikkeld in 1994. Tot die tijd moest het publiek het doen met een tegelijkertijd opgenomen zwart-wit versie. Jour de fête is een uitwerking van een eerdere korte film van Tati, L’école des facteurs. Hoofdrol in beide films is er voor postbode François, gespeeld door Tati.

(meer…)

Dat films met Louis de Funès in de hoofdrol garant stonden voor groot succes bleek uit de populariteit van de film Oscar in 1967. Ruim zes miljoen Fransozen trokken er voor naar de bioscoopzalen. Regisseur Molinaro verenigde korte tijd later een groot deel van de cast van Oscar voor een nieuwe film, genaamd Hibernatus. In Nederland werd de film uitgebracht onder de titel Vriezen We Dood, Dan Vriezen We Dood. In deze komedie is ook de zoon van Louis de Funès te zien, die, voordat hij een carrière als piloot begon, in zes films samen met zijn vader speelde. Net zoals Oscar is Hibernatus de bewerking van een populair Frans theaterstuk.

(meer…)

De film Le corniaud was een van de eerste films in een hele serie van populaire komedies met een groot budget. Halverwege de jaren zestig had de filmindustrie in Frankrijk te maken met tegenvallende resultaten als gevolg van de opkomst van de televisie. Om het tij te keren besloot men zoveel mogelijk geld in films te pompen. Dit was natuurlijk een risicovolle onderneming, maar steeds vaker bleek het goed te gaan. Ook Le corniaud was een kaskraker. Dat kwam vooral door de samenwerking tussen de acteurs Louis de Funès en Bourvil. Het was de eerste keer dat ze beiden de hoofdrollen speelden, hoewel ze wel al twee keer eerder samen in kleinere rollen in een film te zien waren. Met 9 miljoen bezoekers was Le corniaud in een keer de best bezochte Franse film ooit, een record dat een jaar later al weer verbroken werd door de film La grande vadrouille, waar de twee populaire acteurs ook beiden de hoofdrol in hadden.

(meer…)

Regisseur Jacques Tati (1907-1982), de zoon van een Russische vader en een Nederlandse moeder, maakte vier films rond het personage Monsieur Hulot, Mon oncle was de tweede, na Les vacances de Monsieur Hulot. Deze film is zijn bekendste en meest gewaardeerde film, hij won de Oscar voor beste buitenlandse film, de prestigieuze New York film critics award en de speciale juryprijs op het filmfestival van Cannes. Het is de eerste Tati-film in kleur, en hij houdt qua stijl het midden tussen Les vacances en het latere Playtime. Zoals de andere films is het een grotendeels visuele komedie, waarbij de sfeer versterkt wordt door het geluid en waar met een langzaam tempo ruim de tijd genomen wordt om de ideeën van de regisseur vorm te geven. De film bekritiseert de gemoderniseerde Franse samenleving, door de spot te drijven met allerlei moderne gebruiksvoorwerpen. Vooral in de Verenigde Staten werd de film populair.

(meer…)

Geen andere Franse acteur heeft het aanzien van de Franse cinema in andere landen en vooral Nederland zo bepaald als Louis de Funès. Zijn karakteristieke verschijning, samen met zijn kolderieke gedrag, vormen de basis van de humor in de films waarmee hij bekend werd. De Funès, geboren in 1914, schreef zich op 28-jarige leeftijd in bij een theateropleiding, na een tijdlang tussen verschillende baantjes te hebben geslingerd. Zijn talent voor het theater kwam vooral tot uiting in komische rollen. Pas in de jaren ’50 kreeg hij landelijke bekendheid, in die tijd had hij meerdere bijrollen in diverse films. Vooral het feit dat hij enorm productief was en de succesvolle verfilming van enkele van de toneelstukken waarin hij speelde hebben meegeholpen aan zijn doorbraak, die definitief kwam met Le gendarme de Saint-Tropez uit 1964. In de jaren daarna maakte hij enkele van zijn beste films, waaronder Fantomas, Le Corniaud, Les grandes vacances, Le grand restaurant en La Grande Vadrouille. Als een rode draad loopt vervolgens de rol van gendarme Ludovic Cruchot in de overige delen uit de gendarmeserie door zijn carrière. Vanaf 1970 is het gedaan met zijn productiviteit, als gevolg van gezondheidsproblemen moet hij het rustiger aan doen. In 1979 kwam hij terug met de op eennalaatste film over de gendarmes, en in 1982 speelde hij nog een maal de rol van gendarme in Le gendarme et les gendarmettes. Alle gendarmefilms werden geregisseerd door Jean Girault, die overleed net voordat de laatste film was afgerond. De laatste gendarmefilm zou ook het einde van de carrière van Louis de Funès betekenen, in januari 1983 overleed ook hij, op 68-jarige leeftijd.

(meer…)

Tati’s Playtime is waarschijnlijk een van de grootste en duurste filmprojecten uit de Franse geschiedenis. Regisseur Tati deed zo’n drie jaar over het maken van de film, waarvoor hij ook een complete stad liet bouwen. Het is tegelijk ook een van de grootste flops uit de Franse filmgeschiedenis. De film werd geprezen door de critici, maar kon de verwachtingen van het grote publiek niet waarmaken. In Playtime speelt Tati’s alter ego Monsieur Hulot opnieuw een rol, alhoewel die rol anders en kleiner is dan in zijn eerdere Hulot-films. De film schetst een beeld van een wereld waarin geen plaats meer is voor het individu, waar iedereen verdwijnt in de mensenmassa en waarin alles draait om geld en techniek.

(meer…)

Jacques Tati (1907-1982), de zoon van een Russische ambassadeur en een Nederlandse moeder, begon zijn carrière met het pantomimespel. Uit die kunst putte hij dan ook veel inspiratie toen hij eenmaal als acteur in zijn eigen films zijn meest succesvolle personage, Monsieur Hulot, vertolkte. Les vacances de Monsieur Hulot is de tweede lange film van Tati, en de film waarin hij het personage Hulot introduceerde. Deze film en zijn volgende film, Mon oncle, uit 1958, zijn onbetwiste hoogtepunten uit de Franse filmgeschiedenis en hebben een effect gehad op vele internationale films die nadien gemaakt zijn. Tati wordt geheel terecht gezien als de Franse equivalent van Charlie Chaplin. Hij kreeg voor deze film een Oscar-nominatie voor beste scenario, zijn film Mon oncle kreeg de Oscar voor beste buitenlandse film.

(meer…)

De immens productieve acteur Louis de Funès (speelde in rond de 150 films) schittert als doorgedraaide vader in de comedie Oscar. De Funès, – hij overleed in 1983 – is in het buitenland vooral bekend geworden om zijn rol in meerdere films als gendarme in Saint-Tropez. Hij staat in de meeste van zijn films garant voor een moment van ontspanning en ongegeneerd vermaak.

(meer…)