Toen Louis Malle aankondigde de bestseller Zazie dans le métro van schrijver Raymond Queneau te gaan verfilmen, twijfelden veel mensen aan de haalbaarheid van het project. Het boek viel immers op vanwege het taalgebruik. Queneau schreef spreektaal, vond nieuwe woorden uit, speelde met de grammatica, kortom, hij brak met de conventies van de literatuur. En probeer dat maar eens naar het witte doek te vertalen. Het resultaat was een film die inging tegen alle filmwetten van die tijd. Net als de films van de Nouvelle Vague, die op datzelfde moment de filmwereld op zijn kop zetten. Ten onrechte wordt Malle daarom wel eens onder zijn vakbroeders van de nieuwe stroming geschaard. Maar zijn drijfveren waren niet dezelfde als die van bijvoorbeeld Jean-Luc Godard of François Truffaut. Bij Louis Malle staat iedere film op zich, en door heel zijn oeuvre is er maar een constante factor. De maker, Malle zelf.

(meer…)

Regisseur en acteur Jacques Tati maakte in totaal slechts zes lange films maar ging de geschiedenisboeken in als een van de meest invloedrijke personen uit de Franse filmgeschiedenis. Hij is ook een van de weinigen die een heuse bedevaarttraditie wist op te roepen, zowel naar de locatie van zijn bekendste film, Les vacances de Monsieur Hulot (Saint Marc-sur-Mer), als naar de locatie van zijn eerste film, Jour de fête (Sainte-Sévère-sur-Indre). In dit laatste dorpje werd in 2009 nog een museum geopend ter ere van Tati. Hoewel Jour de fête niet de cultstatus bereikte van Les vacances de Monsieur Hulot, is de film vanuit filmhistorisch oogpunt minstens zo interessant. De film werd als een van de eerste Franse films in 1947 in kleur opgenomen, maar de kleurenversie kon pas worden ontwikkeld in 1994. Tot die tijd moest het publiek het doen met een tegelijkertijd opgenomen zwart-wit versie. Jour de fête is een uitwerking van een eerdere korte film van Tati, L’école des facteurs. Hoofdrol in beide films is er voor postbode François, gespeeld door Tati.

(meer…)

La règle du jeu, de film der films, volgens François Truffaut, staat tegenwoordig steevast in de top-tien van filmliefhebbers, maar kende een moeilijke start. De gegoede burgerij kwam praktisch in opstand tijdens en na de eerste vertoningen, en bij de lagere klasse werd de film onthaald met gefluit en boegeroep. Door dit alles zag Renoir zich genoodzaakt al enkele weken na het verschijnen een bewerkte versie te maken, maar ook deze viel niet in de smaak bij het publiek. En toen kwam de Tweede Wereldoorlog. Zo’n vijf jaar lang stond de film op de index van verboden films, en na de oorlog bleken de originele filmrollen vernietigd bij een bombardement. Ver in de jaren ’50 wist een groepje liefhebbers bijna alle scènes te reconstrueren, door her en der verzamelde fragmenten van beschadigde films opnieuw aan elkaar te plakken, onder toeziend oog van Renoir zelf. Pas toen maakte de film een triomftocht die begon op het festival van Venetië in 1959 en die nooit meer zou ophouden.

(meer…)

De film Les aventures de Rabbi Jacob kreeg een omstreden start doordat twee weken voor de release de Jom Kipoeroorlog in Israël begon. Volgens sommigen was de film antisemitisch, volgens anderen juist anti-arabisch. De vrouw van de man die verantwoordelijk was voor de publiciteit rond de film ging zelfs zover dat ze een vliegtuig op de lijn Parijs-Nice kaapte en dreigde te laten neerstorten als de film uitgebracht zou worden. Bij de bestorming van het vliegtuig door speciale troepen kwam ze om het leven. Alle commotie leidde er in elk geval toe dat meer dan zeven miljoen mensen de film in de filmzalen gingen zien. Ook nu nog is de film een van de populairdere films van acteur Louis de Funès. Regisseur en schrijver van de film is Gérard Oury, ook verantwoordelijk voor eerdere Louis de Funès films als La grande vadrouille, La folie des grandeurs en Le corniaud. Eind 2008 werd de film in een musical omgetoverd.

(meer…)

Met haar uitbundige blonde haardos en haar bijna eeuwige frisse, jonge uitstraling was Brigitte Bardot het bekendste Franse sekssymbool van de jaren vijftig en zestig. Al vanaf 1952, toen ze nog slechts 18 jaar was, speelde ze in een behoorlijk aantal films, eigenlijk direct in tamelijk gewaagde rollen. Haar toenmalige man, Roger Vadim, was niet helemaal tevreden met de kant die haar acteercarrière uitging, en wilde haar in een wat serieuzere rol onder de aandacht brengen. Hij creëerde speciaal voor haar zijn eerste film, Et Dieu créa… la femme. Met name dankzij de grote ophef die haar verschijning in de Verenigde Staten veroorzaakte kwam ze in het middelpunt van de belangstelling te staan en werd de film ook in Frankrijk een groot succes. Maar wat maakt de film nou eigenlijk zo bijzonder?

(meer…)

Met À bout de souffle maakte regisseur Jean-Luc Godard zijn entrée in de Franse filmwereld. Niet alleen dat, het maakte hem en de vernieuwende filmbeweging waarin hij zich met de film plaatste in een klap wereldberoemd. Vlak voor hem waren zijn vrienden en medewerkers van het tijdschrift Cahiers du Cinema al begonnen met regisseren, in reactie op wat zij beschouwden als te traditionele cinema. Mannen als Truffaut en Rohmer waren sinds eind jaren vijftig actief in de Franse filmwereld, en hadden enige bekendheid opgebouwd. Godard op dat moment nog niet, daarom maakte hij gebruik van de bekendheid van zijn vrienden bij het maken van deze film. Truffaut werd genoemd als medeschrijver van de film, Chabrol als artistiek adviseur. Dit was echter alleen voor de boeken en de publiciteit, Godard maakte de film helemaal alleen, en schreef het scenario tijdens de opnames. Met een minimaal budget wist hij uit het niets een film te maken die de geschiedenisboeken in zou gaan.

(meer…)

Geen andere Franse acteur heeft het aanzien van de Franse cinema in andere landen en vooral Nederland zo bepaald als Louis de Funès. Zijn karakteristieke verschijning, samen met zijn kolderieke gedrag, vormen de basis van de humor in de films waarmee hij bekend werd. De Funès, geboren in 1914, schreef zich op 28-jarige leeftijd in bij een theateropleiding, na een tijdlang tussen verschillende baantjes te hebben geslingerd. Zijn talent voor het theater kwam vooral tot uiting in komische rollen. Pas in de jaren ’50 kreeg hij landelijke bekendheid, in die tijd had hij meerdere bijrollen in diverse films. Vooral het feit dat hij enorm productief was en de succesvolle verfilming van enkele van de toneelstukken waarin hij speelde hebben meegeholpen aan zijn doorbraak, die definitief kwam met Le gendarme de Saint-Tropez uit 1964. In de jaren daarna maakte hij enkele van zijn beste films, waaronder Fantomas, Le Corniaud, Les grandes vacances, Le grand restaurant en La Grande Vadrouille. Als een rode draad loopt vervolgens de rol van gendarme Ludovic Cruchot in de overige delen uit de gendarmeserie door zijn carrière. Vanaf 1970 is het gedaan met zijn productiviteit, als gevolg van gezondheidsproblemen moet hij het rustiger aan doen. In 1979 kwam hij terug met de op eennalaatste film over de gendarmes, en in 1982 speelde hij nog een maal de rol van gendarme in Le gendarme et les gendarmettes. Alle gendarmefilms werden geregisseerd door Jean Girault, die overleed net voordat de laatste film was afgerond. De laatste gendarmefilm zou ook het einde van de carrière van Louis de Funès betekenen, in januari 1983 overleed ook hij, op 68-jarige leeftijd.

(meer…)

Le salaire de la peur (Het loon van de angst) is een veelgeprezen Franse dramafilm uit 1953, die de internationale doorbraak van acteur Yves Montand betekende. De film wordt algemeen gezien als een stijlvoorbeeld op het gebied van de spannende films, en was een van de eerste moderne actiefilms. Le salaire de la peur won de hoofdprijs op het filmfestival van Cannes en werd bij de Bafta-awards tot beste film uitgeroepen. Het is een adaptatie van een gelijknamige roman van Georges Arnaud, de film gaat over vier mannen die met groot gevaar voor eigen leven twee vrachtwagens met nitroglycerine vanuit een imaginair dorp in Zuid-Amerika naar een brandende oliebron moeten brengen. Vanwege de negatieve beeldvorming in de film rond de Amerikaanse oliemaatschappij SOC werden uit de Amerikaanse versie een aantal scènes geknipt.

(meer…)