Met Les femmes du sixième étage tekende regisseur, schrijver en acteur Philippe Le Guay voor een hit in de Franse filmzalen. Ruim 2 miljoen bezoekers kwamen af op deze film. De reden voor het succes blijft wat vaag, en is waarschijnlijk een combinatie van bekende acteurs (Fabrice Luchini, Sandrine Kiberlain, Natalia Verbeke) en een aansprekend onderwerp. Films en toneelstukken over de overbrugging van standsverschillen doen het bovendien vaak goed. Wat ook meewerkt is dat de film licht en toegankelijk is, overgoten met een wat sprookjesachtige sfeer.

Jean-Louis Joubert (Fabrice Luchini) is een burgerlijke beurshandelaar en nogal gesteld op bepaalde gewoontes. Zo dient zijn dagelijkse eitje bij het ontbijt precies drie en een halve minuut gekookt te hebben en bestaat zijn dagbesteding uit een vast patroon. Na de dood van zijn moeder besluit zijn vrouw Suzanne (Sandrine Kiberlain) dat er een aantal dingen anders moeten in het huishouden, waarop de huishoudster vervolgens besluit er genoeg van te hebben. Een tijdje wordt er zonder huishoudster doorgeleefd, maar wanneer de afwas zich opstapelt en Jean-Louis door zijn schone overhemden heen raakt, moet er iets veranderen.

De oplossing wordt gezocht en gevonden in een Spaanse hulp in de huishouding, Maria Gonzalez. De Spaanse vrouwen hebben de afgelopen jaren de stad overspoelt, en ze doen hun werk goed. Maria woont samen met haar landgenoten op de bovenste (zesde) verdieping van het appartementencomplex. Daar leven ze hun eigen leven, strikt gescheiden van het leven van de bewoners op de lagere etages. Wanneer Jean-Louis Maria helpt om enkele van haar spullen naar boven te verhuizen, komt hij voor het eerst in jaren weer op die verdieping, en de Spaanse vrouwen tonen hoe hun leefomgeving eruit ziet. Als blijkt dat het toilet al enige tijd niet goed functioneert, laat Jean-Louis dit meteen verhelpen, waardoor hij zich populair bij de vrouwen maakt. Maria is ijverig in haar werk en Jean-Louis raakt steeds meer geïntrigeerd door haar fraaie uiterlijk en haar Spaanse cultuur.

Jean-Louis bloeit helemaal op door zijn kennismaking met de temperamentvolle Spaanse dames, een verandering die zijn vrouw met lede ogen aanziet. Ze verdenkt hem ervan een affaire te hebben en als ze hem ermee confronteert geeft hij het maar toe, omdat ze de werkelijke verklaring niet gelooft. Suzanne wijst hem de deur, waarna hij besluit om een kamertje op de zesde etage te betrekken. Voor het eerst voelt hij zich vrij en heeft hij iets dat echt van hem zelf is.

In Les femmes du sixième étage stapelen de clichés zich op. Een burgerlijke man wordt verliefd op zijn jonge dienstmeid, raakt daardoor uit zijn dagelijkse sleur en ontdekt plezier in het leven. Bovendien zijn Spaanse vrouwen temperamentvol, eten ze veel paella en dansen en schreeuwen ze er lustig op los. Toch komt Philippe Le Guay er mee weg, vooral doordat hij intelligent omspringt met die clichés en tevens dankzij het sterke spel van de hoofdrolspelers. Luchini draagt de film met gemak en lichtvoetigheid, en zowel de wat naïef spelende Natalia Verbeke als de bekrompen Sandrine Kiberlain zijn goed tegen hem opgewassen. Samen zorgen ze voor die typische joie de vivre die je in zoveel andere Franse films in dit genre vindt.

Ondanks de licht maatschappelijk geëngageerde ondertoon van leefomstandigheden en standsverschillen is de film toch vooral een rustig voortkabbelende komedie in de beste Franse stijl. Niet direct een hoogvlieger die je de rest van je leven zal bijstaan, wel een film die met een vleugje Spaanse sfeer en een aantrekkelijke nostalgie het hart op de juiste plaats heeft. Even ontsnappen uit de dagelijkse sleur en kennismaken met een volstrekt andere wereld waarvan je eerder alleen maar kon dromen, wie wil dat nu niet!

Les femmes du 6ème étage, met onder anderen Fabrice Luchini, Sandrine Kiberlain, Natalia Verbeke, Carmen Maura, Lola Dueñas, Berta Ojea, Nuria Solé, Concha Galán, Marie-Armelle Deguy, Muriel Solvay, Audrey Fleurot, Annie Mercier, Michèle Gleizer, Camille Gigot, Jean-Charles Deval.

De economische crisis is een actueel onderwerp dat ook steeds vaker opduikt in films. Regisseur Cédric Klapisch vertrok vanuit het idee dat “de wereld steeds meer winst maakt, maar steeds minder mensen ervan profiteren”. Voor zijn film, waarvan hij het scenario zelf schreef, dook hij diep in de financiële wereld en vroeg hij zijn hoofdacteurs zich eveneens goed in te leven. Hoewel de film zware onderwerpen belicht, blijft Ma part du gâteau een komedie. Waren zijn eerdere films als L’auberge espagnole, Les poupées russes en Paris mozaïekfilms met meerdere verhalen die door elkaar heen liepen, bij zijn nieuwste project volgt hij een wat traditionelere lijn.

(meer…)

Met zijn eerste film Il y a longtemps que je t’aime wist schrijver en regisseur Philippe Claudel een groot publiek aan te trekken en bovendien enkele belangrijke filmprijzen in de wacht te slepen. Was de overstap van romans naar film al groot, in zijn tweede film stapt hij ook nog eens af van de duistere en soms wat depressieve sfeer die zijn romans en zijn eerste film kenmerkt. Tous les soleils is een komisch drama dat de middenweg neemt tussen een voor een massapubliek geschreven humoristische film en een intellectuele komedie. In zijn eerste film was nog een grote plek weggelegd voor Claudels talenten op schrijfgebied, in Tous les soleils toont hij aan al meer het vak van regisseur onder de knie te hebben gekregen.

(meer…)

De eerste film van regisseur Alexandre Coffre is er een waar veel andere beginnende filmmakers een voorbeeld aan kunnen nemen. Coffre heeft dan ook wel het voordeel dat hij niet helemaal beginnend meer is: hij maakte tot nu toe reclamefilmpjes, onder andere voor Heinz en Maggi. Vandaar misschien ook wel het feit dat er in zijn eerste film een aantal elementen zitten die doen denken aan commercials, zoals een licht absurdistische inslag. Une pure affaire is een bewerking van het korte verhaal ‘Powder‘ van de Britse schrijver Matthew Kneale.

(meer…)

Met Le nom des gens is regisseur Michel Leclerc toe aan zijn tweede film. In 2006 kwam hij met de weinig opvallende komedie J’invente rien, waarin onder meer Kad Merad en Elsa Zylberstein een rol hadden. Le nom des gens had flink wat meer impact. Dat kwam voor het grootste deel door de thematiek. Michel Leclerc wilde met deze film op een komische manier de tegenstellingen en huidige politieke verdeeldheid in Frankrijk onder de aandacht brengen. Dit alles onder het aloude adagium ‘Make love, not war’. De hoofdrol in deze licht satirische komedie is weggelegd voor actrice Sara Forestier, die in 2003 ontdekt werd met Abdel Kechiche’s L’esquive. Voor die rol kreeg ze al de César voor Beste vrouwelijke belofte. Acht jaar later mocht ze bij de uitreiking van deze belangrijkste Franse filmprijzen het beeldje voor Beste actrice in ontvangst nemen voor haar rol in Le nom des gens. De film pakte daarnaast nog de prijs voor Beste originele scenario.

(meer…)

Kan hij het nog een keer? Dat is de grote vraag die vele Fransen de afgelopen tijd bezig hield. Bijna drie jaar na het overweldigende succes van zijn film Bienvenue chez les Ch’tis is regisseur Dany Boon terug met een nieuwe film. Hoewel critici minder tevreden waren met het resultaat, trekt het grote publiek zich er weinig van aan. Binnen een week na de première wist Rien à déclarer al meer dan 2,5 miljoen bezoekers naar de bioscoop te trekken. De film heeft dan ook heel wat elementen die hem interessant maken. Net als in Bienvenue trekt Dany Boon terug naar zijn wortels, het noorden van Frankrijk. Ditmaal om de verschillen tussen Fransen en Belgen uitgebreid en op humoristische wijze te belichten.

(meer…)

In 2007 verraste regisseur Jean Becker het filmpubliek met zijn ingetogen pareltje Dialogue avec mon jardinier, over de relatie tussen een schilder en zijn tuinman. Dat Becker – geboren in 1933 – een laatbloeier is, blijkt wel uit het feit dat hij daarna binnen drie jaar nog met twee films kwam. In deze laatste drie films is een terugkerend thema de ouderdom en de aftakeling van het leven. Desondanks zijn het zeker geen trieste films, ook in La tête en friche zit een aansprekende levenskracht. De hoofdrol in de film is weggelegd voor Gérard Depardieu, die speelt tegenover Gisèle Casadesus, een actrice die op haar 95e nog even actief acteert als op haar 30e.

(meer…)

Van 1959 tot 1965 verschenen in de zondagse editie van het dagblad Sud-Ouest de geïllustreerde verhalen over het jongetje Nicolas. De jonge held, getekend door Jean-Jacques Sempé, staat sindsdien in het geheugen van heel wat toen opgroeiende kinderen gegrift. De kleine Nicolas sprak niet alleen kinderen aan, ook volwassenen herkenden veel in de avonturen die de jongen beleefde met zijn ouders, buren en vriendjes. De verhalen werden bedacht door de bekende René Goscinny, die ook bijvoorbeeld aan de basis van series als Lucky Luke en Asterix stond. In 2009 bestond het personage 50 jaar. Dit werd onder andere gevierd met de verschijning van de film Le petit Nicolas. Regisseur van deze film is Laurent Tirard, die eerder de film Molière maakte. Le petit Nicolas werd een groot succes in Frankrijk: de film trok meer dan 5 miljoen bezoekers naar de bioscoop.

(meer…)

In 1980 ontvluchtte Radu Mihaileanu het Roemeense regime van Ceauşescu, eerst naar Israël, om uiteindelijk in Frankrijk uit te komen. De zoon van een Joodse journalist werd na een filmopleiding assistent-regisseur en maakte in 1993 zijn debuutfilm. Met Train de vie uit 1998 kende hij een eerste succes, in een film waarin hij veel van zijn eigen cultuur legde. Vervolgens veroverde hij in 2005 de harten van veel filmkijkers met het drama Va, vis et deviens. Ondertussen lagen de plannen voor Le concert al enige jaren klaar, maar het kostte hem tot 2009 de tijd om deze film af te maken. Dat kwam onder meer door de locatie en de acteurs: een deel van de film speelt zich in Rusland af, en de hoofdrol is voor de Russische acteur Aleksei Guskov. Le concert volgt de tragikomische verwikkelingen van een groepje muzikanten die zich – onder leiding van een dirigent met een missie – uitgeven voor het Bolshoi Orkest.

(meer…)

Regisseur en actrice Maïwenn was al op jonge leeftijd actief in de filmwereld. Dat begon met een rolletje in de film L’été meurtrier van Jean Becker, daarna speelde ze tijdens haar jeugd in een aantal televisieseries. In 1992 trouwde ze op haar zestiende met de zeventien jaar oudere regisseur en filmproducent Luc Besson. Samen kregen ze een kind, hun huwelijk hield echter geen stand. Maïwenn legde zich vanaf dat moment nog vooral toe op acteerwerk, maar regisseerde in 2004 haar eerste korte film. Twee jaar later volgde de eerste speelfilm. Inmiddels beschouwt ze zich meer regisseur dan acteur, alhoewel daar wel wat vraagtekens bij te zetten zijn. Want in haar laatste film, Le bal des actrices, speelt Maïwenn zelf een grote hoofdrol. In de film laat ze zien hoe ze een documentaire wil maken over het leven van bekende Franse actrices als Charlotte Rampling, Julie Depardieu, Marina Foïs, Linh Dan Pham en Karin Viard. De film is fictief, dat wel, maar de actrices spelen zichzelf.

(meer…)