Daniel Auteuil, een van Frankrijks bekendste acteurs, waagt zich met La fille du puisatier voor het eerst als regisseur aan een film. Daarnaast speelt hij zelf ook een van de hoofdrollen in deze remake van een film van de Provençaalse schrijver en regisseur Marcel Pagnol. Auteuil is een bewonderaar van het werk van Pagnol. Hij woonde zelf een groot deel van zijn jeugd in Avignon, maar zijn band met de streek en Pagnol kwam het meest tot uiting door zijn markante rol als Ugolin in de verfilming van Pagnols tweeluik Jean de Florette en Manon des Sources. Het was de familie van Pagnol zelf die aan producent Alain Sarde voorstelde een nieuwe versie van Pagnols La fille du puisatier te maken. Op diens vraag aan Daniel Auteuil wie de film moest gaan regisseren, antwoordde die meteen “Ik!”. De nieuwbakken regisseur baseerde zich op de film van Pagnol, maar ook voor een groot deel op het later door de auteur geschreven boek van de film, waarin nog nieuwe details aan het verhaal toegevoegd werden.

Waarschijnlijk zullen puristen die fan waren van Marcel Pagnols werk nog het meest problemen hebben met deze cleane verfilming van Daniel Auteuil. In de neorealistische versie van 1940 speelde de beginnende oorlog een grote rol – de opnames werden zelfs stilgelegd vanwege de oorlog – in de moderne versie van Auteuil lijkt de oorlog wat verder verwijderd van de dagelijkse loop der dingen. De regisseur blijft echter wel trouw aan de Provençaalse geest die ook door het werk van Pagnol waarde, zowel in zijn weergave van de personages als in de typische natuurbeelden – inclusief roepende krekels – die overal zichtbaar zijn.

Pascal Amoretti (Daniel Auteuil) is gedwongen zijn zes dochters alleen op te voeden na de dood van zijn vrouw. Een van die dochters is Patricia (Astrid Berges-Frisbey), van wie hij het meeste houdt. Amoretti is soms hard tegen zijn andere dochters, maar alle zes houden ze van hem. Patricia maakt kennis met de piloot Jacques, de zoon van gereedschapswinkel-eigenaar Mazel. Jacques is in haar geïnteresseerd en na lang aandringen geeft Patricia toe aan haar verlangens.

Hun verhouding wordt echter ruw verstoord door de naderende oorlog. Jacques vertrekt naar het front en Patricia blijft zwanger achter. Amoretti probeert vader en moeder Mazel ervan te overtuigen dat ze het kind dat hun zoon heeft verwekt moeten erkennen, maar de Mazels kijken neer op de arbeider Amoretti. Wanneer Jacques echter als vermist wordt opgegeven, zoeken ze toch toenadering omdat het kind wel eens het enige kan zijn dat nog overblijft van hun zoon.

De Provence heeft al veel filmmakers verleid en dat is niet zo vreemd. Het landschap is er mooi, maar bovenal hebben de inwoners van de streek een heel eigen cultuur en karakter. Natuurlijk is in een film de lijn tussen een geromantiseerd beeld en de werkelijkheid vaak nogal vaag. Daniel Auteuil slaagt in zijn opzet: de film van Pagnol nieuw leven inblazen. Hij overtreft uiteraard niet het origineel, maar dat zal ook niet zijn doel zijn geweest. Het is Auteuil zelf die de film draagt met zijn rol als Amoretti, een rol die herinneringen oproept aan zijn eerdere rol als Ugolin, al weer 25 jaar geleden. Hij laat maar weer eens zien wat een veelzijdig acteur hij eigenlijk is. Achter Amoretti’s façade als eenvoudige en strenge landwerker – die heerlijk spreekt met een sterk Provençaals accent – zit meer dan het oog doet vermoeden, iets wat Auteuil geloofwaardig weet te vertolken.

De Spaans-Franse Astrid Berges-Frisbey, een opkomende actrice die dit jaar ook al te bewonderen was in Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides, wint met haar expressievolle gezicht de camera voor zich. La fille du puisatier wordt bovendien ondersteund door goed doordacht camerawerk en een vaak sobere en soms uitbundige soundtrack – met name het Core’n grato, gezongen door Enrico Caruso. Daniel Auteuils debuut als regisseur doet verlangen naar meer, een verlangen dat niet onvervuld zal blijven, want hij heeft inmiddels de regie op zich genomen van Pagnols drieluik La trilogie marseillaise, Marius, Fanny en César.

La fille du puisatier, met onder anderen Daniel Auteuil, Kad Merad, Sabine Azéma, Jean-Pierre Darroussin, Nicolas Duvauchelle, Astrid Bergès-Frisbey, Emilie Cazenave, Marie-Anne Chazel, Coline Bosso, Chloé Malarde, Brune Coustellier, Ilona Porte, Jean-Louis Barcelona, Patrick Bosso, François-Eric Gendron.

La fille du puisatier wordt in Nederland vanaf 5 januari 2012 in de bioscoop verwacht.

De film L’autre Dumas was een film die bij voorbaat al voor ophef zorgde. In deze film wordt de rol van de Franse schrijver Alexandre Dumas namelijk vertolkt door Gérard Depardieu. Dat is op het eerste gezicht niet zo gek, want deze acteur nam eerder grote hoofdrollen voor zijn rekening. Het was echter de blanke huid van Depardieu die voor kritiek zorgde. Volgens de geschiedschrijving was Dumas namelijk voor een kwart van negroïde afkomst. De grootvader van Dumas, een generaal uit een adellijk geslacht, huwde een zwarte slavin in de Franse kolonie San Domingo (het hedendaagse Haïti). Op de foto’s van Dumas is goed te zien dat hij van gemengd bloed was: niet direct aan zijn huidskleur, maar meer aan zijn kroeshaar en wat grove gelaatstrekken. Volgens regisseur Safy Nebbou is de ophef onterecht en is huidskleur in de film geen issue. De film gaat volgens hem over de man achter Dumas, zijn ghostwriter, en niet over Dumas zelf.

(meer…)

In 2007 maakte regisseur Olivier Dahan La vie en rose, de succesvolle film over het leven van Édith Piaf. Met die film leek het genre biopic weer helemaal terug van weggeweest. In navolging hiervan werden allerlei projecten opgezet die min of meer hetzelfde uitgangspunt hadden: een bekend figuur, liefst uit de showbusiness, en liefst met een zo omstreden mogelijk leven. Binnenkort komen er bijvoorbeeld films uit over Coco Chanel, de bekende modeontwerpster, en Romy Schneider, de actrice die vooral bekend werd door haar rol als Sissi. Regisseur Diane Kurys bedacht een film over een ander bekend personage uit de na-oorlogse Franse samenleving, schrijfster Françoise Sagan. Zij werd in een klap wereldberoemd met haar op negentienjarige leeftijd geschreven boek Bonjour tristesse. Haar leven was al even flamboyant en mogelijk nog omstredener dan dat van Édith Piaf. Aan actrice Sylvie Testud de eer om haar verschijning op het witte doek weer te geven. De film was allereerst gemaakt als tweedelige televisieserie, maar producent en distributeur Luc Besson was zo overtuigd van de kwaliteit dat hij (via zijn maatschappij Europacorp.) besloot de film in te korten tot een bijna twee uur durende bioscoopfilm.

(meer…)

De Franse schrijver Guy de Maupassant (1850-1893) stond qua stijl ergens tussen Gustave Flaubert en Émile Zola in, zijn werken vertonen namelijk zowel realistische als naturalistische kenmerken. Hij schreef zes romans, maar werd vooral bekend met zijn novellen – ook wel contes genoemd, korte verhalen – waarvan hij er ruim driehonderd schreef. Terugkerende thema’s in zijn schrijfsels zijn de regio Normandië, waar hij lange tijd woonde, en Parijs, decor van zijn roman Bel-Ami en van een aantal korte verhalen. Verdere thema’s zijn de Frans-Duitse oorlog en de Duitse bezetting rond 1870, de vrouw – meestal in de rol van slachtoffer – en psychologische thema’s als waanzin, depressie, en ongeluk in de liefde. In zijn verhalen was weinig plaats voor nauwkeurige beschrijvingen, hij tekende zijn personages en decors vooral met korte, karakteristieke observaties. In 2007 en 2008 werden zestien novellen van Maupassant verfilmd en uitgezonden op de Franse zender France 2. Verschillende regisseurs en acteurs, onder wie enkele bekenden, tekenden voor een episode. Just Entertainment bracht onlangs een dvd-box uit met de acht afleveringen van het eerste seizoen.

(meer…)

In 1928 publiceerde de Engelse schrijver D.H. Lawrence het boek Lady Chatterley’s lover. Hij liet het zelf op eigen kosten in Florence drukken, een eerste Britse editie verscheen pas in 1960 bij Penguin Books. Het boek veroorzaakte grote internationale ophef, vooral vanwege de expliciete wijze waarop er over seks in gesproken werd, maar ook omdat de hoofdpersoon, een vrouw van aristocratische komaf, een affaire heeft met een eenvoudige man uit de arbeidersklasse. Naar aanleiding van het boek zijn diverse films gemaakt, zowel dramatische films als erotische en soft-pornofilms. In 2006 kwam de Franse regisseur Pascale Ferran met een nieuwe bewerking, ditmaal een verfilming van de veel mildere tweede versie van D.H. Lawrence’s roman. De film won maar liefst 5 Césars bij de uitreiking van deze Franse filmprijzen in 2007.

(meer…)

Philippe Claudel is in Nederland een van de populairste Franse schrijvers van dit moment. In 2004 verscheen zijn boek Grijze zielen in Nederland, waarvan er in korte tijd tienduizenden over de toonbank gingen. Ook in andere landen werd het boek een bestseller. Al snel daarna werden ook twee van zijn eerdere boeken in het Nederlands uitgegeven. In 2005 werkte Claudel mee aan de verfilming van zijn boek Grijze zielen en al snel daarna kwam het plan om zelf een film te regisseren. Il y a longtemps que je t’aime is daar het resultaat van. Terugkerende thema’s in Claudels werk zijn de onmogelijkheid om iemand volledig te kennen en het grijze gebied waarin mensen zich bewegen: niets is enkel goed of slecht. Ook in zijn eerste film komt dit veelvuldig terug. De film werd in eigen land bijna een miljoen keer bezocht en in Nederland is het aantal bezoekers recent over de honderdduizend gegaan.

(meer…)

‘Il faut cultiver notre jardin’, volgens Voltaires Candide. Eenzelfde soort boodschap gaat uit van de film Dialogue avec mon jardinier, de film uit 2007 van regisseur Jean Becker. Beckers bekendste films zijn L’été meurtrier (1983) met Isabelle Adjani en Les enfants du marais (1999). Hij begon zijn carrière als regisseur in de jaren ’60 met een aantal films waarin Jean-Paul Belmondo de hoofdrol speelde. Jean-Pierre Darroussin, die eerder onder meer in enkele films van Bertrand Blier acteerde, kreeg in 2008 een César-nominatie voor zijn rol als tuinier in Dialogue avec mon jardinier, overigens een van de weinige beloningen voor de film.

(meer…)

Dat 2007 een goed jaar was voor de Franse film wordt bewezen door het succes van films als La Môme (La Vie en Rose), La Graine et le Mulet, Persepolis, Les Témoins en Le Scaphandre et le Papillon. In al dat filmgeweld kreeg de kostuumfilm Molière van Laurent Tirard vrij weinig aandacht. De film werd in 2008 genomineerd voor vier Césars, maar delfde het onderspit bij de uitreiking. Films als La Môme, en vooral La Graine et le Mulet gingen er met de prijzen vandoor. Wel won Molière op het filmfestival te Moskou de publieksprijs en de prijs voor beste acteur.

(meer…)