Je zou kunnen zeggen dat regisseur Bruno Podalydès iets met Versailles heeft. Hij won met zijn film Versailles Rive-Gauche uit 1992 een César voor beste korte film en filmde in 1998 met Dieu seul me voit voor de tweede keer het leven in zijn geboortestad. Hiermee won hij de César voor beste eerste (lange) film. In zowat al zijn films is er een rol weggelegd voor zichzelf en zijn broer Denis. Zo ook in de derde film die hij over Versailles maakte, en die hij de titel Bancs publics meegaf, naar een chanson van Georges Brassens. Maar Denis en Bruno zijn niet de enige acteurs. In totaal maken 86 verschillende personages hun opwachting in deze ensemblefilm. En niet de minste. Onder de namen bevinden zich Catherine Deneuve, Julie Depardieu, Chiara Mastroianni, Emmanuelle Devos, Mathieu Amalric, Benoît Poelvoorde en Olivier Gourmet. Bancs publics is dan ook geen ordinaire speelfilm, maar meer een verzameling sketches met een overkoepelend thema.

(meer…)

‘De eerste dag van de rest van je leven’ is de titel die regisseur Remy Bezançon gaf aan zijn tweede speelfilm. De film concentreert zich op het gezin Duval, vader, moeder, twee zoons en een dochter. Zij worden gevolgd, ieder gedurende één beslissende dag in hun leven. Met vrij eenvoudige middelen weet Bezançon zo uit korte episodes en flarden van herinneringen een levendig portret te geven van een flamboyant gezin. De film kreeg onlangs maar liefst 9 nominaties in 8 categoriën voor de Césars die binnenkort in Parijs zullen worden uitgereikt. In de film spelen enkele onbekende acteurs, met uitzondering van de nog jonge Déborah François, voornamelijk bekend vanwege haar rol in de film La tourneuse de pages. Le premier jour du reste de ta vie is vanaf 26 februari in de bioscoop te zien.

(meer…)

In 2002 verraste regisseur Cédric Klapisch de filmwereld met een heerlijk luchtige en tegelijk gedurfde film, L’auberge espagnole, over een jonge student, Xavier, die een jaar aan een uitwisselingsproject meedoet en zo in Barcelona terecht komt. Zijn ontmoetingen en ervaringen werden realistisch in beeld gebracht, waarbij Klapisch vrijuit experimenteerde met allerlei filmtechnieken. Het enige wat aan het eind van de film overbleef, was de vraag wat er nu na zijn studie verder van de jonge hoofdpersoon terecht zou komen. Gelukkig maakte Klapisch een vervolg: Les poupées russes. Hierin herpakt hij op onnavolgbare wijze zijn verbeelding van het leven in het Europa van de 21e eeuw. De hoofdpersoon, Xavier, is nu 30, vijf jaar ouder dan in L’auberge espagnole, en krijgt te maken met de problemen van zijn generatie. Het vinden van een leuke baan, de verplichtingen en de druk die bij zo’n baan horen, en vooral het vinden van de liefde van zijn leven, als die bestaat.

(meer…)

Sinds jaar en dag komen er in de Franse cinema films uit die zich in of rond Parijs afspelen. Daartussen zitten zo nu en dan ook films die Parijs als hoofdonderwerp hebben. In 2006 verscheen zo de film Paris je t’aime, waarin allerhande regisseurs in elk vijf minuten hun visie op Parijs verbeeldden. Een mengelmoes aan scènes was het resultaat. Dat Parijs bestaat uit een enorme diversiteit aan mensen, blijkt ook uit deze nieuwste film van Cédric Klapisch. De regisseur, zelf afkomstig uit Parijs, was eerder verantwoordelijk voor goed ontvangen films als L’auberge espagnole en, het vervolg daarop, Les poupées russes.

(meer…)