Peau d’âne (ezelshuid) is de derde musical van regisseur Jacques Demy, na Les parapluies de Cherbourg en Les demoiselles de Rochefort. In deze film is de hoofdrol opnieuw weggelegd voor Catherine Deneuve. Peau d’âne is de verfilming van het gelijknamige sprookje van Charles Perrault (1628-1703). Dit sprookje is verwant met Bontepels van de gebroeders Grimm, en heeft ook elementen van andere sprookjes, zoals bijvoorbeeld Assepoester. Jacques Demy liet zich voor de verfilming onder meer inspireren door La belle et la bête (1946) van regisseur en schrijver Jean Cocteau. Acteur Jean Marais, die in die film het beest speelde, is in Peau d’âne te zien als koning.

(meer…)

Na het succes van de musical Les parapluies de Cherbourg, volgde in 1967 Les demoiselles de Rochefort. Weer een musical, het favoriete genre van de regisseur, maar nu een stukje vrolijker dan het drama van de vorige film. In deze film is er opnieuw een hoofdrol voor Catherine Deneuve. Aan haar zijde speelt haar oudere zus Françoise Dorléac, die nog geen jaar later bij een noodlottig auto-ongeval om het leven zou komen. De film kreeg bij het verschijnen minder lof dan Les parapluies de Cherbourg, maar in de jaren ’90 kwam hij weer volop in de belangstelling, mede dankzij de promotie van het stadje Rochefort, dat een feest organiseerde ter gelegenheid van de films vijfentwintigste verjaardag. Rochefort droeg ook bij aan de kosten van de restauratie van de in Eastmancolor geschoten film.

(meer…)

Jacques Demy (1931-1990), acteur, scenarioschrijver, producent, maar vooral regisseur, kreeg grote internationale bekendheid met zijn film Les parapluies de Cherbourg. Deze film kan gezien worden als het Amélie van de jaren zestig, vooral qua populariteit en impact zijn er weinig andere Franse films die het succes evenaren. De film won achtereenvolgens de prestigieuze Louis-Delluc prijs, de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes en de prijs van Franse filmcritici voor beste film. Ook werd Les parapluies de Cherbourg genomineerd voor een vijftal Oscars. Behalve dat is de film ook vooral bekend door de soundtrack van Michel Legrand, die een bestseller werd en waarvan de muziek ook vandaag de dag nog erg bekend is. Want die soundtrack, daar draait het eigenlijk voor een groot deel om. De film is namelijk een musical, en niet zomaar een, alle tekst wordt gezongen, er zijn geen gespoken dialogen.

(meer…)

Na het succes van de film À bout de souffle kwam regisseur Jean-Luc Godard al snel met zijn volgende films. Zijn tweede film was Le petit soldat, maar deze werd vanwege de gevoelige thematiek, namelijk de oorlog in Algerije, drie jaar lang door de censuur opgeborgen. Daarom is Une femme est une femme officieel de tweede film van Godard die het filmpubliek te zien kreeg. Het is tegelijk zijn eerste kleurenfilm, en Godard vervolgt zijn kritische reactie op de heersende trend in filmland. À bout de souffle was een soort persiflage op de traditionele thriller, Le petit soldat Godards versie van de spionagefilm, en Une femme est une femme Godards versie van een musical, in het Frans ook wel een comédie musicale genoemd. Of zoals Godard zelf zei, het is geen musical, maar het idee van een musical. De film is dan ook in feite geen echte musical, maar alles wat je over houdt als je een traditionele musical van alle poespas ontdoet. De film was bovendien de springplank voor zijn muze Anna Karina, de actrice van Deense afkomst met wie hij van 1961 tot 1967 getrouwd was.

(meer…)

François Ozon is op het moment een van de bekendste regisseurs van de generatie post-Nouvelle Vague uit Frankrijk. Zijn bekendheid heeft hij vooral te danken aan de zwoele zomerfilm Swimming Pool (2003), en het feit dat in zowat al zijn films het realisme soms ver te zoeken is, in tegenstelling tot de overheersende trend in de hedendaagse Franse filmwereld. Zo speelt Ozon graag met gedachtes, schijn, en dromen – als in Sous le sable (2000) – en weet hij ook op een verrassende wijze toneel naar cinema te vertalen – als in Gouttes d’eau sur pierres brûlantes (2000). In het veelgeprezen 8 femmes doet hij dat laatste opnieuw. Ditmaal staat een toneelstuk van de Franse schrijver Robert Thomas aan de basis, hoewel met een flinke inbreng van Ozon zelf, zodat eigenlijk alleen het plot aan het toneelstuk gelijk is. Aan dat plot dankt de film zijn heldere structuur: alles speelt zich af binnen een dag, met één plaats van handeling. De populariteit van deze film komt voor een groot deel voort uit het feit dat in de film acht actrices spelen waarvan er vijf tot de absolute top van de Franse cinema behoren. Naast deze vijf (Isabelle Huppert, Danielle Darrieux, Catherine Deneuve, Fanny Ardant en Emmanuelle Béart) is er van de oudgedienden eigenlijk alleen nog Brigitte Bardot die mist, en natuurlijk Romy Schneider, de actrice wiens filmcarrièrre in 1982 door zelfmoord vroegtijdig tot een einde kwam. Het is niet verwonderlijk dat Ozon juist haar eert door haar in de film op een pasfoto voorbij te laten komen.

(meer…)