Peau d’âne (ezelshuid) is de derde musical van regisseur Jacques Demy, na Les parapluies de Cherbourg en Les demoiselles de Rochefort. In deze film is de hoofdrol opnieuw weggelegd voor Catherine Deneuve. Peau d’âne is de verfilming van het gelijknamige sprookje van Charles Perrault (1628-1703). Dit sprookje is verwant met Bontepels van de gebroeders Grimm, en heeft ook elementen van andere sprookjes, zoals bijvoorbeeld Assepoester. Jacques Demy liet zich voor de verfilming onder meer inspireren door La belle et la bête (1946) van regisseur en schrijver Jean Cocteau. Acteur Jean Marais, die in die film het beest speelde, is in Peau d’âne te zien als koning.

Ergens in een ver land was er eens een gelukkige koning die getrouwd was met een prachtige vrouw. Helaas overlijdt ze plotseling. Op haar sterfbed laat ze de koning beloven niet te hertrouwen, behalve als de vrouw mooier is dan zij zelf. Na de rouwperiode dringen de ministers er bij hem op aan te hertrouwen, om zo voor een mannelijke nakomeling te zorgen. Ze geven hem enkele portretten van vrouwen, maar hij vindt ze allemaal lelijk. Het laatste portret is echter dat van zijn dochter, en hij raakt halsoverkop verliefd op haar. Wanneer de prinses van haar vaders plannen om haar te trouwen hoort, wendt ze zich geschrokken tot haar peetmoeder, een goede fee. Die adviseert de jonge vrouw om haar vader om onmogelijke cadeaus te vragen, zoals een jurk met de kleur van het weer. Maar de koning weet alle wensen van de prinses te vervullen. Radeloos vraagt ze dan de huid van de ezel uit wiens achterste ongelimiteerd geld en diamanten rollen. Zelfs deze wens krijgt ze, waarop ze vlucht naar een ander koninkrijk. Daar leeft ze in de vermomming van het ezelsvel en leert ze een charmante prins kennen.

Het is moeilijk om niet te vallen voor deze ietwat kitscherige film van Jacques Demy. Peau d’âne heeft fleurige decors, eigenaardige attributen en fantasierijke personages. De muziek, gemaakt door Demy’s vaste componist Michel Legrand, is iets minder pakkend dan de muziek van de eerdere musicals, maar de film kent tegelijkertijd enkele mooie klassiekers. Zo heeft het prachtige lied waarin de prinses een cake voor haar geliefde bakt vele andere keukenprinsessen geïnspireerd eenzelfde soort cake te bakken.

Zoals zoveel sprookjes heeft Peau d’âne een wat duistere kant. Waar de koning er geen problemen mee heeft zijn dochter te trouwen, is de goede fee de juiste raadgever. Dochters trouwen volgens haar niet met vaders, net zoals zonen niet met moeders trouwen.

Dit muzikale sprookje zal niet iedereen zo aanspreken, maar is voor liefhebbers van Demy’s andere musicals verplichte kost. Demy combineert hier zijn liefde voor zang en muziek met een overduidelijke voorkeur voor bizarre details en curiositeiten. Zo is de konings troon een enorme kat, zijn de paarden en herauten rood geverfd, zien we een sprekende roos en komt de koning aan het einde met een helicopter aangevlogen. Al deze dingen geven de film een eigenaardige, artistieke sfeer en tonen een beeld van een wereld zoals die eigenlijk alleen in de film kan bestaan. Demy lijkt ons met zijn film te willen zeggen dat de cinema de moderne tegenhanger van het ouderwetse sprookje is geworden.

Peau d’âne, met onder anderen Catherine Deneuve, Jean Marais, Jacques Perrin, Micheline Presle, Delphine Seyrig, Fernand Ledoux, Henri Crémieux, Sacha Pitoëff, Pierre Repp.

Fragment:

Related posts:

1. Les demoiselles de Rochefort
2. Les parapluies de Cherbourg
3. Le fabuleux destin d’Amélie Poulain

 

Na het succes van de musical Les parapluies de Cherbourg, volgde in 1967 Les demoiselles de Rochefort. Weer een musical, het favoriete genre van de regisseur, maar nu een stukje vrolijker dan het drama van de vorige film. In deze film is er opnieuw een hoofdrol voor Catherine Deneuve. Aan haar zijde speelt haar oudere zus Françoise Dorléac, die nog geen jaar later bij een noodlottig auto-ongeval om het leven zou komen. De film kreeg bij het verschijnen minder lof dan Les parapluies de Cherbourg, maar in de jaren ‘90 kwam hij weer volop in de belangstelling, mede dankzij de promotie van het stadje Rochefort, dat een feest organiseerde ter gelegenheid van de films vijfentwintigste verjaardag. Rochefort droeg ook bij aan de kosten van de restauratie van de in Eastmancolor geschoten film.

Delphine en Solange zijn tweelingzussen en wonen in het stadje Rochefort. Delphine (Deneuve) is balletlerares, en Solange (Dorléac) pianolerares. Ze wonen samen in een appartement aan het grote plein. Ze zijn allebei niet ongelukkig, maar dromen wel van meer romantiek en een succesvolle carrière in de muziek en danswereld. Om die droom te laten uitkomen willen ze naar Parijs verhuizen.

Ter gelegenheid van een kermis verandert Rochefort in een gezellige en kleurrijke stad. Etienne en Bill, verkopers van boten en motors, arriveren om hun spullen aan de man te brengen. Ze maken kennis met de twee zusjes en weten hen over te halen een act op te voeren op hun podium. In ruil daarvoor mogen ze na het weekend mee naar Parijs. De show is een groot succes, en de beide jongens smachten naar de liefde van de twee meisjes. Maar Solange en Delphine hebben andere mannen op het oog. Delphine droomt van een artiest die haar portret als zijn droomvrouw geschilderd heeft, zonder haar te kennen, en Solange raakt halsoverkop verliefd op de knappe concertpianist Andy (Gene Kelly). Ondertussen verlangt ook de moeder van de zusjes naar de liefde van haar leven terug, zonder te weten dat hij juist in hetzelfde stadje een muziekwinkel geopend heeft.

Gedurende heel de film lopen de hoofdrolspelers elkaar net mis, zodat ze allemaal op zoek blijven naar de liefde van hun leven, zonder te weten of ze die ooit nog zullen vinden. Natuurlijk is voor iedere kijker duidelijk dat ze hun liefdes aan het eind van de film allemaal zullen vinden, interessanter is daarom de manier waarop dat gebeurt. Net zoals Les parapluies de Cherbourg is Les demoiselles de Rochefort kleurrijk, charmant en betoverend, maar regisseur Jacques Demy geeft zijn film dit keer een optimistisch en positief thema. In het zonnige Rochefort is iedereen vrolijk en zijn liefde en geluk nooit ver weg, op een wat lugubere episode over een vermoorde vrouw na.

Jacques Demy levert met Les demoiselles de Rochefort een energieke, swingende film, met veel dans, muziek en uitbundige kleding. Er zijn in Frankrijk maar weinig films die op zo’n extravagante en betoverende wijze gemaakt zijn. Voor vergelijkingen zou je al snel naar de beroemde Amerikaanse musicals moeten gaan, een vergelijking die overigens vaak moeiteloos in het voordeel van Demy’s film zal doorslaan. Hij weet namelijk met een bewuste nonchalance en aimabele personages een ongeëvenaarde sfeer te creëren. Deze sfeer wordt natuurlijk vooral ook versterkt door de prachtige muziek, gemaakt door Demy’s vaste componist Michel Legrand. Veel nummers in de film werden wereldberoemd, waaronder het ‘Nous sommes deux soeurs jumelles’. Overigens werd alle muziek door professionele zangers ingezongen, behalve de nummers van Danielle Darrieux, die voor haar rol zelf ook het zingen voor haar rekening nam.

Les demoiselles de Rochefort is een prachtige film met bijna Shakespeariaanse plotwendingen, een monument in de Franse filmgeschiedenis dat een mooi beeld geeft van de cultuur in de swingende jaren ‘60.

Les demoiselles de Rochefort, met onder anderen Catherine Deneuve, George Chakiris, Françoise Dorléac, Jacques Perrin, Michel Piccoli, Jacques Riberolles, Grover Dale, Geneviève Thénier, Henri Crémieux, Pamela Hart, Gene Kelly, Patrick Jeantet, Danielle Darrieux.

Verkrijgbaar via Amazon.fr (Verschillende edities)

Related posts:

1. Peau d’âne
2. Belle de jour
3. Le voleur

 

Jacques Demy (1931-1990), acteur, scenarioschrijver, producent, maar vooral regisseur, kreeg grote internationale bekendheid met zijn film Les parapluies de Cherbourg. Deze film kan gezien worden als het Amélie van de jaren zestig, vooral qua populariteit en impact zijn er weinig andere Franse films die het succes evenaren. De film won achtereenvolgens de prestigieuze Louis-Delluc prijs, de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes en de prijs van Franse filmcritici voor beste film. Ook werd Les parapluies de Cherbourg genomineerd voor een vijftal Oscars. Behalve dat is de film ook vooral bekend door de soundtrack van Michel Legrand, die een bestseller werd en waarvan de muziek ook vandaag de dag nog erg bekend is. Want die soundtrack, daar draait het eigenlijk voor een groot deel om. De film is namelijk een musical, en niet zomaar een, alle tekst wordt gezongen, er zijn geen gespoken dialogen.

Dat laatste maakt het succes van de film eigenlijk nog opmerkelijker. Musicals waren in die tijd een typisch Hollywoodgenre – uit dezelfde tijd dateert bijvoorbeeld My fair lady – terwijl de Franse Nouvelle Vague beweging toen juist keek naar illustere Hollywoodklassiekers van weleer. Demy was dan ook een wat vreemde eend in de bijt. Na het succes van zijn eerste paar films werd hij door de voormannen van die tijd nog wel omarmd, maar toen hij gedurende zijn carrière weinig blijk van verandering of groei toonde, lieten de Nouvelle Vague mensen hem al snel vallen. Volgens Jean-Luc Godard, die de veramerikanisering van de film maar niets vond, flirtte Demy te veel met Hollywood. Diezelfde Godard bracht in Bande à part (1964) nog een hommage aan de muziek van Les parapluies de Cherbourg.

Het plot van de film is eenvoudig. Een jong meisje, Geneviève, (Catherine Deneuve, in haar eerste grote hoofdrol), dochter van een parapluverkoopster, is verliefd op een jonge automonteur, genaamd Guy. Wanneer deze jongeman echter zijn oproep voor dienst in het leger in Algerije krijgt en twee jaar weg zal zijn, stort haar wereld in. De nacht voor zijn vertrek slapen ze samen en na enige tijd blijkt ze zwanger.

Vanaf de pakkende openingsgeneriek van de film bepaalt de melancholieke en herkenbare titelsong de sfeer. In het begin, wanneer automonteurs zingen wat ze normaal zouden spreken, doet al het gezang nog wat onnatuurlijk aan, maar alles went, zo ook dit. Overigens zingen de acteurs niet zelf, professionele zangers en zangeressen hebben de tekst ingezongen. De vlotte manier waarop het verhaal verteld wordt zorgt ervoor dat je als kijker spoedig vergeet dat je eigenlijk naar een soort musical zit te kijken.

Regisseur Demy weet zijn film kracht te geven door de confrontatie tussen realisme en kunstmatigheid. De decors buiten zijn realistisch, de politieke situatie (oorlog in Algerije) en de mensen op straat zijn dat ook, maar de personages zingen en binnen overheersen felle kleuren. Er wordt volop gebruik gemaakt van het feit dat de film in kleur is geschoten. De originele opnames in Eastmancolor vervaagden snel, de regisseur, die hiermee bekend was, maakte daarom ook extra negatieven in de drie basiskleuren. Op basis van die negatieven werd in de jaren negentig onder leiding van zijn weduwe, Agnes Varda, een nieuwe versie gemaakt, waarbij ook de muziek digitaal gerestaureerd werd.

Door deze restauratie is de film weer als nieuw. Les parapluies de Cherbourg is een mix van prachtige kleuren, muziek en een dramatisch verhaal, alle ingrediënten die het tot een meesterwerk maken. Het is dan ook niet vreemd dat de herstelde versie opnieuw grote populariteit kende. De film heeft nog altijd niet aan kracht verloren. Nog steeds worden velen terecht gegrepen door het dramatische liefdesverhaal, de mooie acteurs en decors en de typische sfeer.

N.a.v. Les parapluies de cherbourg, met onder anderen Catherine Deneuve, Nino Castelnuovo, Anne Vernon, Marc Michel, Ellen Farner.

Begintiteling van de film:

Related posts:

1. Les demoiselles de Rochefort
2. Peau d’âne
3. Oscar et la dame rose

 

Na het succes van de film À bout de souffle kwam regisseur Jean-Luc Godard al snel met zijn volgende films. Zijn tweede film was Le petit soldat, maar deze werd vanwege de gevoelige thematiek, namelijk de oorlog in Algerije, drie jaar lang door de censuur opgeborgen. Daarom is Une femme est une femme officieel de tweede film van Godard die het filmpubliek te zien kreeg. Het is tegelijk zijn eerste kleurenfilm, en Godard vervolgt zijn kritische reactie op de heersende trend in filmland. À bout de souffle was een soort persiflage op de traditionele thriller, Le petit soldat Godards versie van de spionagefilm, en Une femme est une femme Godards versie van een musical, in het Frans ook wel een comédie musicale genoemd. Of zoals Godard zelf zei, het is geen musical, maar het idee van een musical. De film is dan ook in feite geen echte musical, maar alles wat je over houdt als je een traditionele musical van alle poespas ontdoet. De film was bovendien de springplank voor zijn muze Anna Karina, de actrice van Deense afkomst met wie hij van 1961 tot 1967 getrouwd was.

Angela (Anna Karina) is een danseres bij een Parijse nachtclub, waar ze zich uitkleedt voor de bezoekers. Ze leeft samen met Émile (Jean-Claude Brialy), een boekhandelaar. Op een dag besluit ze dat ze een kind wil, en dat ze in de komende 24 uur zwanger wil worden. Als Émile afwijzend reageert zoekt ze hulp bij een oude vriend, Alfred (Jean-Paul Belmondo), die een oogje op haar heeft en er wel oren naar heeft om haar zwanger te maken. Het plot heeft verder niet erg veel om het lijf, interessanter is de wijze waarop dit verhaal vertelt wordt. De film staat bol van knipoogjes naar andere films, van tijdgenoten en eerder werk, knipoogjes naar de kijker, letterlijk, direct tot de camera gericht, en knipoogjes naar het genre van de musical. Wanneer je als kijker verwacht dat een van de hoofdrolspelers een lied zal aanheffen draait de muziek snel weg en gaat de film weer een heel andere kant op.

Het gaat allemaal om de driehoeksverhouding tussen Émile, Angela en Alfred, en de clou is Godards axioma dat “alles verkeerd zal aflopen omdat ze van elkaar houden”, een gegeven dat bijvoorbeeld ook in Godards eerste film sterk naar voren komt. De luchtige sfeer maakt van de film een vrij toegankelijk werk, alhoewel het bij tijden wel wat vlak overkomt, interessant zijn vooral de leuke vondsten waarmee Godard zijn plot invulling geeft, zoals de scène waarin Angela en Émile in bed liggen en niet meer met elkaar willen praten, om vervolgens met boektitels duidelijk te maken wat ze van elkaar vinden. Is het een komedie, of een tragedie, de toeschouwer zal het zich vaak samen met de hoofdrolspelers afvragen. Het is in elk geval een verkenning van de mogelijkheden van de film, een poging om te breken met formalisme, een poging om ondanks alles tegelijk de werkelijkheid van het leven en de werkelijkheid van de film recht te doen. Het is geen nepwereld, zoals in de populaire musicals of films van toen en nu, maar het is ook geen werkelijkheid zoals in het echte leven.

Une femme est une femme is bovenal gewoon een leuke en redelijk toegankelijke film, onmiskenbaar Nouvelle Vague en onmiskenbaar Jean-Luc Godard. Uit deze film komt ook de in het Frans aardige woordspeling “Je ne suis pas infâme, je suis une femme”: ik ben niet eerloos, ik ben een vrouw. Het is de laatste zin die in de film gesproken wordt.

N.a.v. Une femme est une femme, met onder anderen Jean-Claude Brialy, Anna Karina, Jean-Paul Belmondo.

Related posts:

1. Pierrot le fou
2. Les parapluies de Cherbourg
3. À bout de souffle

 

François Ozon is op het moment een van de bekendste regisseurs van de generatie post-Nouvelle Vague uit Frankrijk. Zijn bekendheid heeft hij vooral te danken aan de zwoele zomerfilm Swimming Pool (2003), en het feit dat in zowat al zijn films het realisme soms ver te zoeken is, in tegenstelling tot de overheersende trend in de hedendaagse Franse filmwereld. Zo speelt Ozon graag met gedachtes, schijn, en dromen – als in Sous le sable (2000) – en weet hij ook op een verrassende wijze toneel naar cinema te vertalen – als in Gouttes d’eau sur pierres brûlantes (2000). In het veelgeprezen 8 femmes doet hij dat laatste opnieuw. Ditmaal staat een toneelstuk van de Franse schrijver Robert Thomas aan de basis, hoewel met een flinke inbreng van Ozon zelf, zodat eigenlijk alleen het plot aan het toneelstuk gelijk is. Aan dat plot dankt de film zijn heldere structuur: alles speelt zich af binnen een dag, met één plaats van handeling. De populariteit van deze film komt voor een groot deel voort uit het feit dat in de film acht actrices spelen waarvan er vijf tot de absolute top van de Franse cinema behoren. Naast deze vijf (Isabelle Huppert, Danielle Darrieux, Catherine Deneuve, Fanny Ardant en Emmanuelle Béart) is er van de oudgedienden eigenlijk alleen nog Brigitte Bardot die mist, en natuurlijk Romy Schneider, de actrice wiens filmcarrièrre in 1982 door zelfmoord vroegtijdig tot een einde kwam. Het is niet verwonderlijk dat Ozon juist haar eert door haar in de film op een pasfoto voorbij te laten komen.

8 femmes heeft de opbouw van een klassieke whodunnit, in de stijl van Agatha Christie. In een ingesneeuwd familiehuis, vlak voor kerst, wordt de heer des huizes vermoord aangetroffen. De zes vrouwelijke familieleden, vrouw, zus, schoonmoeder, schoonzus, twee kinderen en de huishoudster en het kamermeisje raken verstrengeld in een intens en uitermate vrouwelijk spel rondom waarheid en leugen. Elk van de vrouwen blijkt een motief te hebben voor de moord, en elk van de vrouwen blijkt ook een geheim te hebben dat eigenlijk helemaal niets met de zaak te maken heeft maar de boel wel compliceert. Omdat de politie niet bereikt kan worden – de telefoonlijn is doorgesneden en de auto onklaar gemaakt – komt het op de vrouwen aan om onderling uit te zoeken wie de dader is.

De bovenstaande beschrijving zou prima de omschrijving van een spannende thriller kunnen zijn. Dat het dat niet is geworden toont de invloed van regisseur François Ozon. Hij liet zich inspireren door verschillende sleutelfiguren uit de filmgeschiedenis als bijvoorbeeld Douglas Sirk of François Truffaut en omvatte het geheel in een jaren ‘50 jasje, compleet met Technicolor-kleuren en bijna karikaturale kledij en personages. Niet alleen dat, hij laat de actrices ook ieder een typerend chanson zingen, zodat de film veel weg heeft van een musical. Daarbij komt ook nog eens dat de film slingert tussen drama en komedie, compexiteit is Ozons handelsmerk aan het worden, zoveel is inmiddels wel duidelijk.

François Ozon wilde voor 8 femmes al geruime tijd een film maken met alleen maar vrouwen. Dat hij dat ook nog eens kon doen met de crême de la crême van de Franse cinema kan je op zijn minst bijzonder noemen. Voor die topactrices zou een oppervlakkig filmscript al snel te min zijn, elk mag zich dan ook naar hartelust uitleven in haar rol, hetgeen een bijzonder vermakelijk spektakel oplevert. Niet onvermeld mag ook de verschijning van Ludivine Sagnier blijven, hier nog te zien in de rol van een onschuldig schoolmeisje, slechts een jaar later zou ze in een volstrekt tegenovergestelde rol schitteren als verleidelijk meisje in Swimming Pool.

Al met al is 8 femmes een luchtige en komische film, die vooral dankzij de bijzondere rolverdeling een grote plek in de Franse filmgeschiedenisboeken zal krijgen. Voor een echte boodschap leent de film zich niet, of het zou moeten zijn dat een wereld zonder mannen in geen geval beter is dan een wereld met mannen. Maar ook zonder boodschap is er van de film te genieten, immers, filmdiva’s als Fanny Ardant en Catherine Deneuve die zoenend over de grond rollen, waar zie je dat elders dan in de wereld van François Ozon.

N.a.v. 8 femmes, met onder anderen Danielle Darrieux, Catherine Deneuve, Isabelle Huppert, Emmanuelle Béart, Fanny Ardant, Virginie Ledoyen, Ludivine Sagnier, Firmine Richard.

Related posts:

1. Combien tu m’aimes (How much do you love me)
2. Le bal des actrices
3. Monsieur Batignole