In 1980 ontvluchtte Radu Mihaileanu het Roemeense regime van Ceauşescu, eerst naar Israël, om uiteindelijk in Frankrijk uit te komen. De zoon van een Joodse journalist werd na een filmopleiding assistent-regisseur en maakte in 1993 zijn debuutfilm. Met Train de vie uit 1998 kende hij een eerste succes, in een film waarin hij veel van zijn eigen cultuur legde. Vervolgens veroverde hij in 2005 de harten van veel filmkijkers met het drama Va, vis et deviens. Ondertussen lagen de plannen voor Le concert al enige jaren klaar, maar het kostte hem tot 2009 de tijd om deze film af te maken. Dat kwam onder meer door de locatie en de acteurs: een deel van de film speelt zich in Rusland af, en de hoofdrol is voor de Russische acteur Aleksei Guskov. Le concert volgt de tragikomische verwikkelingen van een groepje muzikanten die zich – onder leiding van een dirigent met een missie – uitgeven voor het Bolshoi Orkest.

(meer…)

Je te mangerais is de debuutfilm van regisseur Sophie Laloy, en is voor een deel gebaseerd op haar eigen ervaringen. Laloy studeerde enige tijd aan het conservatorium in Lyon, alvorens ze aan een carrière in de film zou beginnen. Toen bleek dat ze de vele uren achter de piano niet op kon brengen, veranderde ze van studie, en kwam ze terecht op de prestigieuze filmschool La fémis, in Parijs. Daar specialiseerde ze zich in de geluidsafdeling, en later was ze zo’n tien jaar als geluidsvrouw betrokken bij het maken van diverse films. Dat geluid een belangrijke plaats inneemt in haar eerste film is dus al met al niet zo vreemd. De film gaat over een jonge pianiste, Marie, die naar Lyon verhuist en daar een appartement zal delen met een jeugdvriendin. Het naïeve, aantrekkelijke meisje, komt te staan tegenover een dominante, meer volwassen jonge vrouw. Tussen de twee ontspint zich een schijnbaar fatale relatie die Marie zal doen worstelen met haar seksualiteit. De onmiskenbaar Franse, sensuele film staat bol van de klassieke muziek, en heeft boeiende thrillerelementen.

(meer…)

De Belgische regisseur Gérard Corbiau maakte tot nu toe vier speelfilms. Drie daarvan stonden in het teken van muziek. Le maître de la musique (1989) ging over een operazanger, en met Farinelli (1994) maakte hij een film over een jonge castraatzanger in de tijd van Georg Friedrich Händel. Beide films werden voor een Oscar genomineerd. In Le roi danse laat Corbiau zien en horen hoe het leven aan het hof in de tijd van Louis XIV was. Centraal in deze film staat de muziek van de Franse hofcomponist Jean-Baptiste Lully (1632-1687).

(meer…)

Met zijn eerste film Les choristes uit 2004 kende regisseur Barratier een immens internationaal succes. Die film, over een koor gevormd uit een stel kostschoolkinderen, trok ruim zeven miljoen bezoekers in Frankrijk en de eerste keer dat de film werd uitgezonden op de Franse televie zaten meer dan elf miljoen kijkers voor de buis. Lange tijd bleef het stil rond de regisseur, maar in 2008 kwam hij met zijn nieuwste film, Faubourg 36, waarin hij terug gaat naar het Parijs van 1936. Net als Les choristes draait ook deze film om de muziek, niet verwonderlijk als je weet dat Barratier een opleiding in de klassieke muziek heeft genoten. Zijn eerste film was een bewerking van een boek, met Faubourg 36 tekende Barratier zelf voor het scenario. Frank Thomas, de schrijver van enkele chansons van bekende chansonniers als Gilbert Bécaud en France Gall en tevens muziekproducent, is verantwoordelijk voor de teksten van de chansons die in de film te horen zijn.

(meer…)

De Franse regisseur Alain Corneau (1943) begon zijn filmcarrière in de jaren ’70 met enkele policiers en wist al in zijn eerste films grote acteurs als Yves Montand, Catherine Deneuve en Gérard Depardieu te strikken voor een rol. Tous les matins du monde is het resultaat van een samenwerking tussen Corneau, schrijver Pascal Quignard en musicus Jordi Savall. Corneau had plannen om een film te maken over muziek uit de 17e eeuw toen hij Quignard ontmoette, die eerder daarover geschreven had en met de muziek van de Viola da Gamba (letterlijk: beenviool) in aanraking was gekomen door een opname van Jordi Savall. Quignard schreef speciaal voor dit project een roman over de componist Marin Marais en zijn leermeester Monsieur de Sainte-Colombe. Het succes van de film was onverwacht groot. In Frankrijk trok de film ruim 2 miljoen bezoekers en hij werd in meer dan 30 landen uitgebracht. Verder kreeg Tous les matins du monde maar liefst 7 Césars bij de uitreiking van deze Franse filmprijzen in 1992.

(meer…)

Danièle Thompson is de dochter van de Franse regisseur Gérard Oury en kwam zodoende al vroeg in aanraking met de filmwereld. Op haar 24e schreef ze mee aan de Franse hitfilm La grande vadrouille, een film met Bourvil en Louis de Funès, waarvan haar vader de regisseur was. In 1975 kreeg ze een Oscar-nominatie voor het script van de film Cousin, Cousine. Fauteuils d’Orchestre (Amerikaanse titel: Avenue Montaigne) is de derde film die ze regisseerde. Ook hier schreef ze mee aan het script, samen met haar zoon Christopher Thompson, die ook een rol in de film speelt.

(meer…)

La Vie en Rose (in Frankrijk uitgebracht als La Môme (letterlijk: klein kind, La Mome Piaf: De kleine mus)) is een Franse kaskraker uit 2007. De film werd met verscheidene internationale filmprijzen beloond, zoals een Golden Globe voor Marion Cotillard als beste actrice. Bij de Oscar-uitreiking op 24 februari 2008 werd Marion Cotillard beloond met een Oscar voor haar hoofdrol in deze film en kreeg de film een 2e Oscar voor beste Makeup.

(meer…)

De titel is het eerste wat opvalt aan de film De battre mon coeur s’est arrêté. In het Nederlands valt het ongeveer te vertalen met “mijn hart is gestopt met slaan”, en in het Engels heeft de film de titel “the beat that my heart skipped”. De film won een groot aantal prijzen, zowel in Frankrijk als daarbuiten. Centraal staat de interne strijd van het hoofdpersonage – gespeeld door Romain Duris – tussen een leven in de misdaad en een leven als concertpianist.

(meer…)

La tourneuse de pages, de vijfde film van de Franse regisseur Denis Dercourt, is een film over wraak en muziek. Dat muziek een grote rol speelt in deze film is niet verwonderlijk, want Dercourt, is behalve regisseur ook docent viool en kamermuziek aan het conservatorium van Straatsburg. Déborah François, eerder te bewonderen in L’Enfant, speelt de rol van wreker in deze psychologische thriller. La tourneuse de pages ademt een ingetogen sfeer, maar heeft als kracht dat onder het oppervlakte een sluimerende spanning heerst. Dit zorgt ervoor dat je als kijker op het puntje van de stoel zit te wachten op het moment dat de bom barst.

(meer…)

Les choristes vertelt het verhaal van een kostschool voor moeilijk opvoedbare kinderen. De film is een remake van de film La cage aux rossignols uit 1945 en was een internationaal succes. Les choristes werd genomineerd voor 2 Oscars (muziek en beste buitenlandse film) en 8 Césars (2 gewonnen). De film heeft de Fransen letterlijk weer aan het zingen gekregen.

(meer…)