In 1980 ontvluchtte Radu Mihaileanu het Roemeense regime van Ceauşescu, eerst naar Israël, om uiteindelijk in Frankrijk uit te komen. De zoon van een Joodse journalist werd na een filmopleiding assistent-regisseur en maakte in 1993 zijn debuutfilm. Met Train de vie uit 1998 kende hij een eerste succes, in een film waarin hij veel van zijn eigen cultuur legde. Vervolgens veroverde hij in 2005 de harten van veel filmkijkers met het drama Va, vis et deviens. Ondertussen lagen de plannen voor Le concert al enige jaren klaar, maar het kostte hem tot 2009 de tijd om deze film af te maken. Dat kwam onder meer door de locatie en de acteurs: een deel van de film speelt zich in Rusland af, en de hoofdrol is voor de Russische acteur Aleksei Guskov. Le concert volgt de tragikomische verwikkelingen van een groepje muzikanten die zich – onder leiding van een dirigent met een missie – uitgeven voor het Bolshoi Orkest.

Lang geleden was Andreï Filipov dirigent van het beroemde Bolshoi Orkest. Onder het totalitaire bewind van Bresjnev werd hij echter op staande voet ontslagen toen hij weigerde om Joodse musici uit zijn orkest te zetten. Nu, dertig jaar later, werkt hij als schoonmaker in het theater, en moet hij lijdzaam toezien hoe het eens zo grote orkest roemloos ten onder gaat. Maar op een dag, terwijl Filipov het bureau van de directeur schoonmaakt, komt er een fax binnen uit Parijs. Het befaamde theater Châtelet nodigt het Bolshoi Orkest uit voor een groots concert in de Franse hoofdstad. Een waanzinnig idee komt in Filipov op. Hij trommelt zijn oude vrienden op in de hoop de gloriedagen van zijn orkest weer te doen herleven. Het bijeengeraapte zootje muzikanten neemt de plaats in van het officiële orkest, en reist af naar Parijs. Op de vraag van het Théâtre du Châtelet wie Filipov als vioolsolist wil, heeft die maar een wens. De bijna dertigjarige Anne-Marie Jacquet. Vanaf dat moment ontwikkelt de film zich van een bijna volledig komische film in een gelaagd dramatisch spektakel. Want de violiste blijkt op een of ander manier verbonden met het verleden van Filipov.

De thematiek van de film is niet onbekend in het oeuvre van Mihaileanu. Zijn Joodse wortels kwamen bijvoorbeeld ook al naar voren in Train de vie, waarin eveneens een grootschalige persoonsverwisseling een basisgegeven was. Wat wel nieuw is, zijn de prestaties van de acteurs die het succes van de film voor een groot deel bepalen. Mélanie Laurent (Je vais bien, ne t’en fais pas, Inglorious Basterds) laat zien dat ze aan het uitgroeien is tot een beeldbepalend personage, een actrice waar grote films rond gecomponeerd kunnen worden. Maar ook gevestigde acteurs als François Berléand en Miou-Miou geven de film de nodige uitstraling.

Voor sommigen is Le concert misschien iets te vol, en worden de regels van de genres niet altijd goed genoeg in acht genomen. Maar wie daar overheen kan kijken ziet een wonderlijk sprookjesachtige, soms komische, vaak mooie, en aan het eind tranentrekkende film die het hart op de juiste plaats heeft. Alles in de film werkt toe naar het ontroerende slotakkoord, de integrale weergave van Tsjaikovski’s Vioolconcert in D majeur, een van de moeilijkste vioolstukken die er bestaan. De komische noten in de film worden nog versterkt door het wonderlijke taalgebruik van de Russen op momenten dat ze Frans spreken. “Je vous baise chaleureusement” mag beleeft klinken, maar als je het tegen de gemiddelde Française zegt, kan je op zijn minst een klap in je gezicht verwachten. Voor degenen die zich ervoor openstellen is Le concert een verrijkende ervaring, die flink op de emoties speelt en je achterlaat met een lach en een traan.

Le concert, met onder anderen Aleksei Guskov, Mélanie Laurent, Dmitri Nazarov, Valeriy Barinov, François Berléand, Miou-Miou, Lionel Abelanski, Maria Dinulescu, Roger Dumas, Guillaume Gallienne.

Deze film is momenteel te zien in een aantal Nederlandse filmhuizen.

Related posts:

1. Je te mangerais
2. Tous les matins du monde
3. Le code a changé

 

Je te mangerais is de debuutfilm van regisseur Sophie Laloy, en is voor een deel gebaseerd op haar eigen ervaringen. Laloy studeerde enige tijd aan het conservatorium in Lyon, alvorens ze aan een carrière in de film zou beginnen. Toen bleek dat ze de vele uren achter de piano niet op kon brengen, veranderde ze van studie, en kwam ze terecht op de prestigieuze filmschool La fémis, in Parijs. Daar specialiseerde ze zich in de geluidsafdeling, en later was ze zo’n tien jaar als geluidsvrouw betrokken bij het maken van diverse films. Dat geluid een belangrijke plaats inneemt in haar eerste film is dus al met al niet zo vreemd. De film gaat over een jonge pianiste, Marie, die naar Lyon verhuist en daar een appartement zal delen met een jeugdvriendin. Het naïeve, aantrekkelijke meisje, komt te staan tegenover een dominante, meer volwassen jonge vrouw. Tussen de twee ontspint zich een schijnbaar fatale relatie die Marie zal doen worstelen met haar seksualiteit. De onmiskenbaar Franse, sensuele film staat bol van de klassieke muziek, en heeft boeiende thrillerelementen.

Als Marie (Judith Davis) haar geboortedorp moet verlaten om te gaan studeren aan het conservatorium, wordt ze herenigd met jeugdvriendin Emma (Isild Le Besco). Ze hebben een aangename kennismaking, maar Emma blijkt al snel verliefd te worden op de wat onbeholpen Marie, die door het huis en de stad dwaalt in soms wat (onbewust) al te opwindende kleding. In de besloten omgeving van het appartement ontwikkelt zich zo een relatie die al vanaf het begin gedoemd lijkt. Nadat Marie kort toegeeft aan haar ontluikende lesbische gevoelens richting Emma, gaat de relatie tussen hen bergafwaarts. Emma wordt dominant, controlerend, en ze lijkt Marie voor zichzelf op te willen eisen. Maar voor Marie zijn haar gevoelens ten opzichte van Emma nauwelijks meer dan een experiment.

Je te mangerais (in het Engels uitgebracht onder de titels You will be mine en Highly Strung) beweegt zich continu tussen de veeleisende pianolessen in het conservatorium en het benauwende appartement. Soms heb je het idee in een horrorfilm te zitten, en op andere momenten waan je jezelf in bijvoorbeeld La tourneuse de pages van Denis Dercourt of Harry, un ami qui vous veut du bien van Domink Moll. Maar de film is bovenal erg sensueel en soms erotisch, ondanks dat er bijna geen naakt te zien is. Regisseur Laloy weet met het filmen van huid, haar en handen de juiste sfeer op te roepen, ondersteund door de afwisselend warme en sombere klanken van de piano. Het verlangen van Marie om haar seksuele kant te ontdekken, vormt een hoofdthema in de film, en dat verlangen wordt alleen maar aangewakkerd door de repressieve kant van Emma. Zij wordt op haar beurt weer gegrepen doordat ze de seksualiteit van Marie steeds meer wil beheersen. Marie probeert te ontsnappen in de sterke armen van Sami (Johan Libéreau), maar moet uiteindelijk constateren dat er zonder verliefdheid weinig reden is om voor elkaar te gaan.

De uitwerking van het plot is vrij standaard, maar dat kun je de regisseur in haar debuutfilm amper kwalijk nemen. De nog onbekende Isild Le Besco en Judith Davis spelen hun rollen overtuigend, vooral doordat hun gevoelens tegenover elkaar lange tijd ambivalent blijven. De soundtrack van Je te mangerais is met muziek van onder anderen Ravel, Bach, Schubert en Schumann sfeervol en stemmig gekozen, en ervaringsdeskundige Laloy vermengt op een onberispelijke manier de diverse klankpaletten met de achtergrondgeluiden van de film. Een mooi debuut, dat de verwachtingen voor haar volgende films hoog maakt.

Je te mangerais, met onder anderen Judith Davis, Isild Le Besco, Johan Liberau, Edith Scob, Marc Chapiteau, Fabienne Babe, Christian Bouillette, Alain Beigel.

De film is te koop met Engelse ondertitels bij amazon.co.uk

Related posts:

1. Je l’aimais
2. La naissance des pieuvres
3. Mères et filles

 

De Belgische regisseur Gérard Corbiau maakte tot nu toe vier speelfilms. Drie daarvan stonden in het teken van muziek. Le maître de la musique (1989) ging over een operazanger, en met Farinelli (1994) maakte hij een film over een jonge castraatzanger in de tijd van Georg Friedrich Händel. Beide films werden voor een Oscar genomineerd. In Le roi danse laat Corbiau zien en horen hoe het leven aan het hof in de tijd van Louis XIV was. Centraal in deze film staat de muziek van de Franse hofcomponist Jean-Baptiste Lully (1632-1687).

In 1687 maakte een ongelukkig incident een einde aan de carrière van Lully. Hij dirigeerde een Te Deum ter gelegenheid van de genezing van de koning, waarbij hij met de lange dirigeerstok hard op zijn voet sloeg. Het verhaal gaat dat hij van deze wond nooit is genezen, en uiteindelijk aan de infectie ervan overleed. De film begint ook met dit ongeluk, en we zien vervolgens hoe Lully vanaf zijn sterfbed terugdenkt aan zijn leven aan het hof.

De titel van de film moet letterlijk genomen worden: De koning was een fanatiek danser, en dat was voor Lully de reden van zijn aanwezigheid aan het hof. Lully maakte namelijk de muziek waarop de koning danste. Het dansen van Louis XIV is ook waar hij zijn bijnaam van Zonnekoning aan te danken heeft. In de twaalf uur durende balletvoorstelling Ballet de la nuit vertolkte Louis verschillende rollen, waarvan de meest glorieuze in de slotscène was, waar hij de opgaande zon moest uitbeelden.

Nadat Louis op 22-jarige leeftijd de volledige macht over het Franse rijk op zich nam, bleef hij nog zo’n tien jaar dansvoorstellingen geven, en in die tijd was er voor Lully een hoofdrol in de muzikale hofcultuur. Toen de koning stopte met dansen bleef die rol er, maar veranderde de verstandhouding tussen de koning en de hofcomponist. De film richt zich met name op de rol van de koning als mecenas en zijn interesse in kunst en architectuur (de bouw van Versailles), de relatie tussen de verschillende invloedrijke figuren van die tijd (Louis XIV, Molière, Lully en de Kerk), en tussen de regels door is er ook aandacht voor Lully’s veronderstelde homoseksuele betrekkingen.

De hoofdrol in Le roi danse is echter niet voor een persoon, maar voor de muziek. Meer dan de helft van de tijd klinkt op de achtergrond of op de voorgrond de prachtige barokke muziek van Lully, uitgevoerd door het recent opgeheven muziekensemble Musica Antiqua Köln.

Le roi danse kenmerkt zich door overdadigheid in muziek, choreografie en decors. Over de historiciteit van de film en de acteerprestaties kan gediscussieerd worden, de film overtuigt vooral vanwege de stijl en thematiek. Het geeft een leerzaam en boeiend beeld van de decadente hofcultuur in een bepalende periode in de Franse geschiedenis. De transformatie in de Franse barokmuziek, de aandacht voor nieuwe vormen als de Franse opera en de relatie tussen de grootheden Molière en Lully worden treffend in beeld gebracht.

Een film in de Franse traditie van films als Tous les matins du monde, La reine Margot, Molière. Voor de liefhebbers van klassieke muziek, dans, drama, kostuums, en Franse geschiedenis.

Le roi danse, met onder anderen Benoît Magimel, Boris Terral, Tchéky Karyo, Colette Emmanuelle, Cécile Bois, Claire Keim, Johan Leysen, Idwig Stephane.

Related posts:

1. Madame de Pompadour
2. Tous les matins du monde
3. Faubourg 36

 

Met zijn eerste film Les choristes uit 2004 kende regisseur Barratier een immens internationaal succes. Die film, over een koor gevormd uit een stel kostschoolkinderen, trok ruim zeven miljoen bezoekers in Frankrijk en de eerste keer dat de film werd uitgezonden op de Franse televie zaten meer dan elf miljoen kijkers voor de buis. Lange tijd bleef het stil rond de regisseur, maar in 2008 kwam hij met zijn nieuwste film, Faubourg 36, waarin hij terug gaat naar het Parijs van 1936. Net als Les choristes draait ook deze film om de muziek, niet verwonderlijk als je weet dat Barratier een opleiding in de klassieke muziek heeft genoten. Zijn eerste film was een bewerking van een boek, met Faubourg 36 tekende Barratier zelf voor het scenario. Frank Thomas, de schrijver van enkele chansons van bekende chansonniers als Gilbert Bécaud en France Gall en tevens muziekproducent, is verantwoordelijk voor de teksten van de chansons die in de film te horen zijn.

Het is 1936. Aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog heerst er in Parijs veel werkloosheid en laten verschillende groeperingen van zich horen. Aan de ene kant de communisten, die de arbeiders oproepen tot een revolutie, aan de andere kant de nationaal-socialisten, die Frankrijk willen zuiveren van vreemd bloed. Drie collega’s, Pigoil, Milou en Jacky, worden ontslagen bij de music hall Chansonia waar ze tot dan werkten. Na een tijdje aanmodderen besluiten ze het theater te bezetten, en ze krijgen van de eigenaar gedaan dat ze mogen proberen het theater weer nieuw leven in te blazen. Met behulp van een beeldschoon zangeresje lijkt het succes niet ver weg, maar het zijn duistere tijden. Centraal in de film staat het verhaal van Pigoil, gespeeld door Gérard Jugnot, wiens vrouw hem verlaat, en die na korte tijd ook de voogdij over zijn zoon verliest. Ook de andere twee hoofdpersonen hebben een eigen verhaallijntje in de film, zo raakt Jacky (Kad Merad, de ster van Bienvenue chez les Ch’tis) betrokken bij de nationaal-socialistische beweging en bloeit er iets tussen Milou en het zangeresje, Douce.

Dat zangeresje groeit langzamerhand uit tot de ster en hoofdattractie van de film. Ze wordt vertolkt door de nieuwkomer Nora Arnezeder, muze van Christophe Barratier. Zowel in zang als in uitstraling weet ze de sterren van weleer voor de ogen van de kijker te doen herleven.

Hoewel de film iets aan de lange kant is, zo’n twee uur, wordt het nergens een vervelende zit. Het is soms wat overdramatisch en sentimenteel, maar over het geheel weet Faubourg 36 te boeien van begin tot eind. Faubourg 36 is een muzikale, dramatische en soms komische film, die uitblinkt in de sfeertekening van de jaren ‘30. De acteurs toveren vol enthousiasme een medley van zang, dans en dramatisch acteerwerk op het scherm. De film stipt zware thema’s aan als werkloosheid en sociale klassestrijd, maar dat is niet waar het echt om draait. Christophe Barratier is als regisseur niet geïnteresseerd in het kleine realistische drama waar de Franse cinema veel om bekend staat, maar wil juist grootse, sentimentele familiespektakelfilms maken, en gezegd moet worden dat hij daar met Faubourg 36 wonderlijk in slaagt.

Het succes van Les choristes is moeilijk te overtreffen, en veel critici waren dan ook niet echt gecharmeerd van de tweede film van Christophe Barratier. Teveel thema’s te weinig uitgediept, een te losse en lange verhaallijn die de twee uiteinden van de film met elkaar verbindt. Er mag misschien een kern van waarheid in zitten, maar het is niet voldoende om de film af te serveren. Barratiers film is gewoon een erg leuke film, een zoet en warm bad van nostalgie, mooie muziek, sfeervolle beelden, wat wil een mens nog meer.

N.a.v. Faubourg 36, met onder anderen Gérard Jugnot, Clovis Cornillac, Kad Merad, Nora Arnezeder, Pierre Richard, Bernard-Pierre Donnadieu, Maxence Perrin.

De film is nog niet in Nederland te zien of op dvd te koop. Bij amazon.fr te bestellen, Frans gesproken met Franse ondertitels.

Related posts:

1. Deux jours à tuer
2. Versailles
3. 35 rhums

 

De Franse regisseur Alain Corneau (1943) begon zijn filmcarrière in de jaren ‘70 met enkele policiers en wist al in zijn eerste films grote acteurs als Yves Montand, Catherine Deneuve en Gérard Depardieu te strikken voor een rol. Tous les matins du monde is het resultaat van een samenwerking tussen Corneau, schrijver Pascal Quignard en musicus Jordi Savall. Corneau had plannen om een film te maken over muziek uit de 17e eeuw toen hij Quignard ontmoette, die eerder daarover geschreven had en met de muziek van de Viola da Gamba (letterlijk: beenviool) in aanraking was gekomen door een opname van Jordi Savall. Quignard schreef speciaal voor dit project een roman over de componist Marin Marais en zijn leermeester Monsieur de Sainte-Colombe. Het succes van de film was onverwacht groot. In Frankrijk trok de film ruim 2 miljoen bezoekers en hij werd in meer dan 30 landen uitgebracht. Verder kreeg Tous les matins du monde maar liefst 7 Césars bij de uitreiking van deze Franse filmprijzen in 1992.

Er is zeer weinig bekend over het leven van Sainte-Colombe, daarom berust een groot deel van de film op fictie. Wel gebruikte Pascal Quignard de weinige gegevens die er waren en wist hij deze op ingenieuze wijze aan elkaar te verbinden zodat de film een vrij realistisch beeld geeft van het leven van Sainte-Colombe.

Sainte-Colombe is musicus en zijn vioolspel is vermaard tot in Londen en Parijs. Wanneer zijn vrouw plotseling overlijdt, trekt hij zich terug en wijdt hij zijn leven verder aan de muziek. Zijn twee dochters ontzegt hij alles, hij brengt ze met strenge hand het vioolspel bij. De jaren gaan voorbij en zo nu en dan treedt het trio op voor wat vrienden. Op enig moment hoort ook het hof in Versailles van zijn kunsten, al snel volgt dan de invitatie om zich op het hof bij het orkest te vervoegen. Dit weigert Sainte-Colombe echter omdat hij geen muziek wil maken om de rijken te vermaken en om veel geld en aanzien te verwerven. Kort daarna komt een jonge Marin Marais (Guillaume Depardieu) op het kasteeltje op het platteland aan. Hij is gestuurd door zijn muziekleraar en wil graag leerling van Sainte-Colombe worden. Hij speelt wat stukken voor, maar Sainte-Colombe vindt hem niet goed genoeg: hij maakt wel muziek maar is geen musicus, is zijn verwijt. Na wat aarzelingen accepteert hij hem uiteindelijk wel, maar de samenwerking is geen lang leven beschoren. “De tranen van mijn dochters klinken meer als muziek dan uw spel.” Marais verdwijnt dan, maar Madeleine, een van de dochters, is verliefd op hem en leert hem heimelijk alles wat ze van haar vader geleerd heeft. Uiteindelijk krijgt Marais de door hem begeerde aanstelling aan het hof. Vanaf dat moment volgt de film de door liefdesverdriet gekwelde Madeleine en haar vader, die door zijn muziek zijn vrouw weer voor zich ziet, haar als het ware met zijn viool oproept. De film eindigt met een scène van een kwartier waarin een oudere Marin Marais (Gérard Depardieu) zijn oude meester nogmaals opzoekt om diens werken niet verloren te doen gaan. De twee komen dan toch nog tot elkaar in een ultieme poging te doorzien wat muziek is en dan spelen ze samen Le tombeau des regrets, het door Sainte-Colombe geschreven stuk voor zijn overleden vrouw.  

Muziek als taal waarmee dingen gezegd worden die niet onder woorden zijn te brengen, muziek die vreugde, verdriet, fluisteren, schreeuwen verbeeldt, en muziek die de doden tot leven kan wekken: het zijn vrij zware thema’s voor zo’n populaire film. Een grote prestatie wordt geleverd door de acteurs, in het bijzonder door Jean-Pierre Marielle (Sainte-Colombe). Met een aangename ingetogenheid, onderbroken door enkele momenten van pure woede, weet hij een rouwende man geloofwaardig neer te zetten. Ook de historische context wordt goed in beeld gebracht. Sainte-Colombe is jansenist, een katholieke stroming die zich kenmerkte door een ernstige ingetogenheid en devotie. De gestrenge Sainte-Colombe, die alleen zijn viool liefheeft, wordt zo scherp neergezet tegenover de jonge en frivolere Marais, met zijn liefde voor luxe, vrouwen en het hof. Het meest in het oog springende van de film is echter wel de muziek. De prachtige stukken van Sainte-Colombe, Marais, Couperin en Lully zijn een lust voor het oor. Jordi Savall, verantwoordelijk voor de soundtrack van de film, vertolkt op schitterende wijze deze oude muziek. Het heeft hem overigens geen windeieren gelegd, meer dan een miljoen exemplaren van de soundtrack gingen wereldwijd over de toonbank en dit zorgde ervoor dat hij, maar vooral de muziek, internationale belangstelling kreeg.

Critici plaatsten kanttekeningen bij de wijze waarop de acteurs hun instrumenten bespeelden, waarbij hun handen vaak niet juist weergaven hoe de muziek werkelijk gespeeld moet worden. Heel storend is dit echter niet, omdat de handen meestal niet vol in beeld komen. Tous les matin du monde is een sfeervol en ingetogen portret van een groot muzikant, voor (klassieke) muziekliefhebbers een must-see. De aloude discussie omtrent de commercialisatie van muziek is van alle tijden en krijgt in deze film een verrassende uitwerking.

N.a.v. Tous les matins du monde, met onder anderen Gérard Depardieu, Guillaume Depardieu, Anne Brochet, Jean-Pierre Marielle.

Fragment:

Related posts:

1. Le roi danse
2. Faubourg 36
3. Je te mangerais

 

Danièle Thompson is de dochter van de Franse regisseur Gérard Oury en kwam zodoende al vroeg in aanraking met de filmwereld. Op haar 24e schreef ze mee aan de Franse hitfilm La grande vadrouille, een film met Bourvil en Louis de Funès, waarvan haar vader de regisseur was. In 1975 kreeg ze een Oscar-nominatie voor het script van de film Cousin, Cousine. Fauteuils d’Orchestre (Amerikaanse titel: Avenue Montaigne) is de derde film die ze regisseerde. Ook hier schreef ze mee aan het script, samen met haar zoon Christopher Thompson, die ook een rol in de film speelt.

Jessica (Cécile de France) komt vanuit het provinciestadje Maçon naar Parijs, en vindt werk in een bar in een rijke wijk van Parijs. De bar bevindt zich op een steenworp afstand van een theater, een concertzaal en een luxueus hotel. In de bar komen de groten der aarde om een broodje of een drankje. Jessica komt door haar werk als serveerster in contact met drie beroemde mensen, die elk op een knooppunt in hun leven staan. Een oude kunstverzamelaar, die op het punt staat zijn omvangrijke collectie te veilen, een pianist die een belangrijk concert voor de boeg heeft, en twijfelt over zijn carrière, en een populaire soap-actrice die debuteert in een komisch theaterstuk. Al deze gebeurtenissen staan op dezelfde avond gepland, zo werkt de film toe naar een spetterende finale.

Met deze drie verhaallijnen, die dwars door elkaar heen lopen en elkaar ook deels overlappen, moet de kijker zijn aandacht er goed bijhouden. Toch zit de film niet te vol, de acteurs zorgen er voor dat de personages redelijk goed uit de verf komen, zonder al te diep te gaan. En passant wordt ingegaan op persoonlijke problemen, maar over het geheel blijft de film een luchtig karakter houden. Van dit soort films gaan er in Frankrijk tien in een dozijn, dus blijft de vraag waarom deze film het in het buitenland (voornamelijkde Verenigde Staten) zo goed deed, en zelfs door Frankrijk als inzending voor de Oscars in 2007 werd gekozen.

Allereerst zijn er de bekende acteurs die het geheel wat meer status geven. Cécile de France, Albert Dupontel en Christopher Thompson hebben alledrie reeds hun sporen in de Franse cinema ruimschoots verdiend. Ook het gastoptreden van de bekende regisseur Sydney Pollack (onlangs helaas overleden) zal een buitenlands publiek aanspreken. Tot slot speelt de situering in Parijs natuurlijk een grote rol, alhoewel de film ook weer niet bol staat van de mooie plaatjes van Parijs.

De verwijzingen naar de romance tussen Sartre en de Beauvoir vormen een leuk uitstapje in de film, en de prachtige muziek, een afwisseling van chansons en klassieke werken, zorgt voor de nodige sfeer en maken de film af tot een luchthartige en amusante zomeravondfilm.

N.a.v. Fauteuils d’Orchestre, met onder anderen Cécile de France, Valérie Lemercier, Albert Dupontel, Laura Morante, Claude Brasseur, Christopher Thompson.

Related posts:

1. La tourneuse de pages
2. La Vie en Rose (La Môme)
3. La doublure

 

La Vie en Rose (in Frankrijk uitgebracht als La Môme (letterlijk: klein kind, La Mome Piaf: De kleine mus)) is een Franse kaskraker uit 2007. De film werd met verscheidene internationale filmprijzen beloond, zoals een Golden Globe voor Marion Cotillard als beste actrice. Bij de Oscar-uitreiking op 24 februari 2008 werd Marion Cotillard beloond met een Oscar voor haar hoofdrol in deze film en kreeg de film een 2e Oscar voor beste Makeup.

In La Vie en Rose staat het verhaal van Edith Piaf centraal. Marion Cotillard, bekend van onder meer Taxi 1, 2 en 3 en Un long dimanche de fiançailles, vertolkt op indrukwekkende wijze het leven van Frankrijks bekendste artieste. Een leven dat bol staat van ellende en ongeluk. Al vanaf haar kinderjaren wordt Edith Piaf heen en weer geslingerd tussen vader, moeder en grootmoeder. Een deel van haar jonge jaren brengt ze door in het bordeel dat haar grootmoeder leidt. Nadat ze daar door haar vader wordt weggehaald, begint een leven op straat. Daar ontdekt ze haar zangtalent. Tot rond haar twintigste leeft ze voornamelijk van het geld dat ze met zingen op straat verdient.

Tijdens het zingen op straat wordt ze dan ontdekt door de eigenaar van Parijs grootste en bekendste cabaret, Louis Leplée (Gérard Depardieu). Hij haalt haar over te komen zingen en al snel is ze een bekende Parijse zangeres. Als Leplée wordt vermoord, is ze echter haar roem snel kwijt doordat ze door de Parijse bevolking als schuldige wordt aangemerkt. Na enige tijd komt ze in aanraking met een groepje mensen die haar begeleiden en haar voorstellen aan een ander publiek, het theater. Daar wordt ze echt groot, en al snel is ze ook in het buitenland een bekende ster. Duidelijk wordt dat haar persoonlijkheid niet geheel is opgewassen tegen het leven van een ster, ze komt dan ook in aanraking met drugs en drank. Ondanks dat het met haar carrière goed gaat, ziet de kijker dat het leven in de schijnwerpers haar lichaam sloopt.

Uiteindelijk zorgt dat ervoor dat ook haar carrière wat in het slop raakt. Een jaar voor haar overlijden wil ze dan nog een keer alles op alles zetten om op het grootste muziekpodium van Parijs (l’Olympia) op te treden. Ze zingt het chanson ‘je ne regrette rien’ (ik heb nergens spijt van), waarvan ze zegt dat dit lied haar leven is, hoe ze op dat moment in het leven staat. De filmmakers hebben bewust ervoor gekozen het moment van overlijden niet in beeld te brengen, het eindigt met een zingende Piaf, zoals ze door iedereen ook herinnerd zal worden.

La Vie en Rose (ook de titel van haar bekendste nummer) brengt een enerverende en emotionele hommage aan Frankrijks grootste zangeres. In de film lopen heden en verleden en toekomst door elkaar heen, en hij geeft zo als een soort muziekclip een beeld van het leven van Piaf. Dit zorgt er voor dat de verhaallijn af en toe wat troebel wordt, maar geeft tegelijk een interessante vergelijking tussen verschillende episodes van haar leven. De film focust erg op de dieptepunten van haar leven, waardoor de kijker na afloop blijft zitten met een wat negatief beeld van het leven van een ster. Na het zien van de film is het makkelijk te begrijpen waarom sterren als Britney Spears en Paris Hilton heden ten dage moeite hebben met de gemakken van het leven als ster om te gaan. De hoogtepunten van de film en misschien ook wel van het leven van Piaf bestaan uiteindelijk vooral in de momenten waarop ze voor publiek staat te doen waar ze goed in is: zingen.

Al met al is de film zeker een aanrader voor een ieder die meer wil weten over het leven van een van Frankrijks bekendste zangeressen. De aankleding, opmaak en locaties zijn prachtig in de film verwerkt. Marion Cotillard overtuigt, schittert zelfs en heeft hier de rol waar ze internationaal mee zal kunnen doorbreken.

La Vie en Rose, met onder anderen Marion Cotillard, Sylvie Testud, Pascal Greggory, Emmanuelle Seigner, Gérard Depardieu.

Related posts:

1. Sagan
2. Séraphine
3. Coco avant Chanel

 

De titel is het eerste wat opvalt aan de film De battre mon coeur s’est arrêté. In het Nederlands valt het ongeveer te vertalen met “mijn hart is gestopt met slaan”, en in het Engels heeft de film de titel “the beat that my heart skipped”. De film won een groot aantal prijzen, zowel in Frankrijk als daarbuiten. Centraal staat de interne strijd van het hoofdpersonage – gespeeld door Romain Duris – tussen een leven in de misdaad en een leven als concertpianist.

Thomas Seyr (Romain Duris) lijkt de voetsporen van zijn vader te volgen. Hij zit al geruime tijd in de vastgoedwereld, en de zaken lijken hem goed te gaan. Hij schuwt geen vormen van geweld of intimidatie bij zijn werkzaamheden. Als een huis snel in waarde moet verminderen zet hij wat ratten uit, en als een aantal illegaal wonende mensen een pand uit moeten, wordt het pand met harde hand vakkundig en snel onbewoonbaar gemaakt.

Op een gegeven moment komt hij de agent van zijn moeder tegen. Zijn moeder was een gevierd concertpianiste, en Thomas leek lange tijd op weg om dat ook te worden. Na de dood van zijn moeder, tien jaar eerder, heeft hij de piano echter niet meer aangeraakt. Als de agent van zijn moeder (die niet lijkt te weten dat hij gestopt is) hem aanraadt eens auditie te komen doen, gaat Thomas twijfelen. Hij besluit na wikken en wegen de aanbieding aan te nemen, en neemt een aantal lessen om zijn pianospel weer op pijl te krijgen voor de auditie. Deze lessen krijgt hij van een succesvol Vietnamese pianiste, Miao Lin. Deze spreekt geen woord Frans en ook amper Engels. Ondanks dat weet ze hem aanwijzingen te geven om zijn spel te verbeteren. De druk op zijn loopbaan in de vastgoed neemt toe naarmate de grote dag van de auditie dichter bij komt. Tegelijk komt zijn vader in conflict met een grote Russische maffiabaas. Als Thomas gevraagd wordt om de zaken op te lossen kan deze weinig anders doen dan zijn vader adviseren zich verre van hem te houden: deze Rus is net een maatje te groot. Ook lijkt er tussen Thomas en zijn pianolerares een zekere spanning in de lucht te hangen. Zo wordt hij heen en weer geslingerd tussen zijn roots in de kleine misdaad en het ontsluimerde verlangen om iets met de piano te gaan doen.

De battre mon coeur s’est arrêté brengt heel goed de persoonlijke strubbelingen in beeld die Thomas ervaart bij de dingen die hij doet. Enerzijds wil hij zijn vader best helpen, en kan hij ook zijn vrienden in de vastgoedwereld niet in de steek laten – en zo lijkt het leventje in de vastgoed hem best te bevallen. Anderzijds kan hij in het pianospel zijn spanningen kwijt, en geeft de auditie hem een kans in de voetsporen van zijn moeder te treden in de muziekwereld. De contrasterende werelden worden mooi getoond door de cameravoering en lichtgebruik. Het heldere appartement van Miao Lin is zo het tegenbeeld van de donkere vastgoedhandel, waar dingen gebeuren die het daglicht niet kunnen verdragen.

Romain Duris zet een erg geloofwaardige hoofdpersoon neer. Hij oogt koel en stoer, maar er blijkt meer in hem te zitten. Zijn gevoelige kant komt in de loop van de film duidelijker boven. Enig negatief puntje is dat het plot hier en daar wat eenvoudig overkomt. De film blijft zo een beetje schommelen tussen een thriller, een dramafilm en een actiefilm.

N.a.v. De battre mon coeur s’est arrêté, met onder anderen Romain Duris, Niels Arestrup, Linh Dan Pham, Emmanuelle Devos.

Related posts:

1. Le temps qui reste
2. Les poupées russes
3. Ne le dis à personne

 

La tourneuse de pages, de vijfde film van de Franse regisseur Denis Dercourt, is een film over wraak en muziek. Dat muziek een grote rol speelt in deze film is niet verwonderlijk, want Dercourt, is behalve regisseur ook docent viool en kamermuziek aan het conservatorium van Straatsburg. Déborah François, eerder te bewonderen in L’Enfant, speelt de rol van wreker in deze psychologische thriller. La tourneuse de pages ademt een ingetogen sfeer, maar heeft als kracht dat onder het oppervlakte een sluimerende spanning heerst. Dit zorgt ervoor dat je als kijker op het puntje van de stoel zit te wachten op het moment dat de bom barst.

De tienjarige Mélanie doet toelatingsexamen voor het conservatorium. Als ze halverwege het examen haar concentratie verliest door toedoen van een jurylid, Ariane Fouchécourt, een befaamd pianiste, raakt ze vanaf dat moment geen piano meer aan.

De film gaat verder als zo’n tien jaar later Mélanie (Déborah François) stage loopt bij een advocatenkantoor. Bij dat kantoor werkt de man van de pianiste uit de jury. Deze Jean Fouchécourt zoekt een oppas voor enkele weken voor hun enige kind Tristan. Mélanie biedt zich aan, en vanaf dat moment begint een pychologisch spel tussen Mélanie en Ariane (gespeeld door Catherine Frot). Ariane heeft enige jaren daarvoor een ongeluk gehad, waardoor ze een erg breekbaar karakter heeft gekregen. Bij elk optreden lijkt haar plankenkoorts te zijn toegenomen. De aanwezigheid van Mélanie geeft haar echter rust.

De hele film werkt toe naar het moment dat Mélanie de ultieme wraak neemt op Ariane. Hoe die wraak plaatsvindt, en wanneer, is de grote vraag. De kijker wordt in allerlei richtingen gedreven. Vooral het ingetogen acteren van Déborah François heeft grote invloed op de sfeer in de film. Ze weet haar personage een erotische aantrekkingskracht mee te geven, die ervoor zorgt dat Ariane steeds meer met haar gevoelens in de knoop raakt.

De ontknoping van de film is weinig verrassend, maar even subliem als dramatisch. De klassieke pianomuziek die zowat de hele film door klinkt, versterkt de ingehouden spanning die Mélanie constant uitstraalt. Het plot van de film komt op een aantal punten wat zwak over, met name bijvoorbeeld op het moment waarop Mélanie faalt voor haar toelatingsexamen. Tegelijk vormen deze zwakkere plotwendingen een mogelijkheid voor de kijker om zelf na te denken over mogelijke oorzaken of dieper liggende redenen. De film stimuleert de kijker zo zijn fantasie aan het werk te zetten.

N.a.v. La tourneuse de pages, met onder anderen Catherine Frot, Déborah François, Pascal Greggory.

Related posts:

1. Je vais bien, ne t’en fais pas
2. Ne le dis à personne
3. L’Été Meurtrier

 

Les choristes vertelt het verhaal van een kostschool voor moeilijk opvoedbare kinderen. De film is een remake van de film La cage aux rossignols uit 1945 en was een internationaal succes. Les choristes werd genomineerd voor 2 Oscars (muziek en beste buitenlandse film) en 8 Césars (2 gewonnen). De film heeft de Fransen letterlijk weer aan het zingen gekregen.

Het verhaal is eigenlijk een grote flash-back: het begint in het heden, als Pierre Morhange na de begrafenis van zijn moeder bezoek krijgt van een van zijn oude klasgenoten, Pépinot. Die geeft hem het dagboek van hun oude surveillant. Vanaf het moment dat Pierre het dagboek opent, volgt de film het verhaal van de surveillant, Clément Mathieu. Deze werkloze muziekleraar accepteert een baantje als surveillant op de kostschool ‘Fond de l’étang’.

Na een lastig begin verkrijgt Clément het respect van het grootste deel van zijn klas. Dan ontspint zich een conflict tussen de directeur van de school, die een ijzeren discipline voorstaat, en Clément, die de leerlingen wat losser wil laten. Hij ziet dat er in enkele leerlingen muzikaal talent schuilt, en geeft de klas muzieklessen in de lesvrije periodes. Het klaskoortje werpt zijn vruchten af: de leerlingen zijn minder lastig, en krijgen er zelfs lol in. Ook Pierre Morhange, die door enkele problemen niet direct aan het koor kon meedoen, blijkt een buitengewoon goede stem te hebben. Als het succes van het koor bekend wordt, stapt de directeur naar voren om de eer op te strijken. Dit alles zorgt ervoor dat het conflict tussen Clément en de directeur uiteindelijk weer oplaait.

De film, die in Frankrijk miljoenen mensen naar de bioscoop trok, staat bol van de muziek. Het bleek dat behalve Engeland ook Frankrijk prachtige jongenskoormuziek heeft. De populariteit van de film vertaalde zich dan ook in het aantal aanmeldingen voor jongenskoren in Frankrijk. Het bijzondere aan de film is dat een deel van de cast uit jonge acteurs bestaat. Ze hadden hiervoor nog geen ervaring als acteurs. Dit heeft hier en daar wel invloed op de acteerprestaties.

Toch is Les choristes een erg goede film. De fantastische muziek en het uitstekende acteren van Gérard Jugnot maken de film tot een bijzondere kijkervaring.

Les Choristes, met onder anderen Gérard Jugnot, François Berléand, Jean-Baptiste Maunier, Marie Bunel, Kad Merad.

Related posts:

1. Faubourg 36
2. Un long dimanche de fiançailles
3. Tous les matins du monde