(meer…)

Ascenseur pour l’échafaud (Lift naar het schavot) was de eerste speelfilm van de bekende Franse regisseur Louis Malle (1932-1995). Enkele jaren voordat hij deze film maakte, regisseerde hij als 23-jarige filmstudent samen met Jacques-Yves Cousteau de diepzeedocumentaire Le Monde du silence, die zowel de Gouden Palm in Cannes als de Oscar voor beste documentaire won. Voor Ascenseur pour l’échafaud keek hij voor de spanningsopbouw met een schuin oog naar Hitchcock, maar hield hij zijn andere oog gericht op een interessante psychologische verhaallijn over de relatie tussen de hoofdpersonen. De film betekende de doorbraak voor actrice Jeanne Moreau, en zorgde ervoor dat jazzcomponist Miles Davis, die verantwoordelijk was voor de soundtrack van de film, in een klap beroemd werd in Europa.

(meer…)

In het genre van de policier en de neo-noir was Jean-Pierre Melville (1917-1973) de meest invloedrijke Franse regisseur. Zijn films waren onder meer een bron van inspiratie voor filmmakers als Quentin Tarantino en John Woo. In zijn oeuvre is de film Le samouraï de bekendste en belangrijkste. Melville, die in totaal dertien films maakte, werkte graag samen met de bekendste acteurs van zijn tijd als Jean-Paul Belmondo, Lino Ventura en Alain Delon. In Le samouraï speelt Alain Delon de hoofdrol, met aan zijn zijde zijn toenmalige vrouw Nathalie, met wie hij sinds 1964 samen was en in datzelfde jaar een zoon had gekregen. De film wordt vooral geroemd om de cameravoering, enscenering en de bijna documentaire-achtige stijl. Het gebruik van die stijl wil overigens niet zeggen dat de film realistisch is, in Melville’s wereld zijn de criminelen geïdealiseerde figuren en worden hun criminele daden uitgevoerd met een opmerkelijke beleefdheid. Zijn films leunen sterk op de prestaties van de acteur die de hoofdrol speelt: hij moet in vaak dubbelzinnige situaties de aandacht van de kijker weten vast te houden.

(meer…)

De recente aandacht van de internationale filmwereld voor bekende misdadigers in films als Mesrine, en binnenkort het Amerikaanse Public enemies, met onder anderen Johnny Depp en Marion Cotillard, staat niet op zichzelf. De oorsprong van het in beeld brengen van staatsvijanden kan wellicht gelegd worden in de traditionele Franse policiers. De eerste misdadiger die in Frankrijk tot ennemi public numéro 1 werd uitgeroepen was Pierre Loutrel, bijgenaamd Pierrot le fou. De gelijknamige film van Jean-Luc Godard uit 1965 is losjes gebaseerd op zijn leven. De crimineel Émile Buisson nam in de jaren ’50 de titel staatsvijand nummer één van hem over. En juist over hem maakte regisseur Jacques Deray in 1975 de film Flic story. Voor zowel het thema als de manier waarop de film is vormgegeven diende regisseur Jean-Pierre Melville als inspiratie. Melville werd met zijn vrij traditionele policiers in film noir-vorm de belangrijkste en invloedrijkste regisseur in dit genre. Deray keek de kunst dus voor een deel van Melville af, en niet alleen dat, hij maakte ook gebruik van een van de bekendste acteurs uit die tijd die ook met Melville samenwerkte, de legendarische Alain Delon. In Flic story speelt hij de hoofdrol, namelijk die van inspecteur Roger Borniche, de man die Buisson en vele andere criminelen wist te arresteren.

(meer…)