In Baisers volés toont François Truffaut voor de derde keer het leven van Antoine Doinel, gespeeld door Jean-Pierre Léaud. Truffaut maakte de film vooral omdat hij opnieuw een film met acteur Léaud wilde maken. Zoals veel films uit de tijd van de Nouvelle Vague, stond er voorafgaand aan de film geen vastomlijnd script, maar kreeg hij gaandeweg vorm. De film werd gemaakt in het roemruchte jaar 1968 en hoewel Truffaut in zijn films weinig liet zien van maatschappelijke spanningen, spelen de onlusten in de Franse samenleving wel degelijk een rol in de film en bij het maken van de film. De regisseur moest in feite zijn tijd verdelen tussen het maken van de film en zijn aandeel in de revolte die ontstond onder Franse cineasten en acteurs na het besluit van de Franse overheid om Henri Langlois als hoofd van de Cinémathèque Française te ontslaan. Baisers volés is aan Langlois opgedragen en begint met een beeld van de gesloten Cinémathèque.

(meer…)

Van alle Nouvelle Vague-regisseurs was Jacques Rivette waarschijnlijk nog de minst commerciële filmmaker. Zijn films vallen op door hun lengte en de typische elementen uit de Nouvelle Vague-stroming. Rivette begon al met Paris nous appartient in 1957. Hierdoor kan de film gezien worden als een van de allereerste films uit de nieuwe filmstroming. Omdat Rivette met een klein budget werkte en verder niet op commercieel succes uit was, kwam de film pas vier jaar later gereed. In de tussentijd behaalden collega’s en vrienden als Claude Chabrol, François Truffaut en Jean-Luc Godard roem met hun eerste films, waardoor vooral zij als vertegenwoordigers van de Nouvelle Vague gezien zouden gaan worden.

(meer…)

Lange tijd bleef La peau douce van François Truffaut onbegrepen en ondergewaardeerd. De film trok weinig bezoekers naar de bioscoop, en ook critici waren niet echt enthousiast. Na het tamelijk frivole Jules et Jim en gezien Truffauts duidelijke binding met de Nouvelle Vague lijkt La peau douce een stap terug in de tijd. Een conventionele dramafilm, met een klassieke opbouw, en een weinig verrassend plot. Toch, na zo’n veertig jaar, veranderde het lot van de film, en inmiddels zien veel kenners de film als een onmiskenbaar meesterwerk in Truffauts oeuvre. Het is eveneens het hoogtepunt in de helaas maar kortdurende loopbaan van actrice Françoise Dorléac (zus van Catherine Deneuve), die in 1967 bij een noodlottig verkeersongeval om het leven kwam. Ze werd algemeen gezien als de meest talentvolle van de zusjes, en speelde in haar acht jaar durende acteurscarrière in totaal in twintig films.

(meer…)

Naast Jean-Luc Godard was François Truffaut waarschijnlijk de bekendste regisseur van de Nouvelle Vague. Zijn films zijn tegelijk het meest toegankelijk van de nieuwe filmstroming van de jaren ’60, voornamelijk omdat hij op het eerste gezicht niet veel van de kunstgrepen en experimenten van zijn collega’s gebruikte. Toch heeft hij zijn sporen nagelaten in de filmgeschiedenis, en vormde hij een inspiratiebron voor heel wat van zijn latere vakgenoten. Les quatre cents coups was zijn eerste speelfilm, en de film kende direct een groot succes. Truffaut werd verkozen tot beste regisseur op het festival van Cannes, en kreeg een Oscarnominatie voor het scenario. Een aantal van de scènes uit de film zijn uitgegroeid tot stijlvoorbeeld en referentiekader voor latere filmmakers.

(meer…)

Net als zijn vrienden en collega-filmcritici Chabrol, Godard en Truffaut, maakte Eric Rohmer rond 1960 zijn eerste film. Maar in tegenstelling tot bij hen, betekende die film geen direct commercieel of artistiek succes voor Rohmer. Le signe du lion kreeg pas later een zekere herwaardering. Toch blijft het een buitenbeentje in Rohmers verdere oeuvre. Hij zou vooral bekend worden als een regisseur die in zijn films veel gebruikmaakte van taal, en zijn personages dan ook veel tegen elkaar liet praten. In Le signe du lion ontbreekt dat nog grotendeels, en probeert hij meer aandacht aan het verhaal te geven. In die poging ligt misschien de verklaring voor het gebrek aan succes van deze film, want aan dat verhaal mankeert nog wel het een en ander.

(meer…)

Ma nuit chez Maud is de derde film in een reeks van zes ‘Contes Moraux’ van regisseur Eric Rohmer. Het was de eerste film van Rohmer die een breed publiek trok en de regisseur wereldwijde bekendheid gaf. De film werd genomineerd voor twee Oscars en won diverse andere filmprijzen. In Ma nuit chez Maud (Mijn nacht bij Maud) verkent Rohmer het thema van de vrije wil en ‘de gok van Pascal’: als je moet kiezen tussen een kleine kans op oneindig veel geluk en een grote kans op ongeluk, kun je het beste wedden op die kleine kans, hoe klein die ook is. Rohmer, eens hoofdredacteur van het Nouvelle Vague filmtijdschrift Cahiers du cinéma, had zijn wortels in de literatuur, en betrok dan ook veel literaire elementen bij zijn films. Lange dialogen, filmische metaforen, en een karakterontwikkeling die voornamelijk plaatsvindt door wat gezegd wordt, en minder door wat er daadwerkelijk in beeld gebeurt.

(meer…)

Jules et Jim van François Truffaut geldt als een van de beste en populairste voorbeelden van de Nouvelle Vague beweging. Met deze film beïnvloedde Truffaut dan ook vele filmmakers na hem. Het bekendste voorbeeld hiervan is misschien wel Jean-Pierre Jeunet, die voor zijn Amélie uit Jules et Jim veel inspiratie haalde. Voor de vroege jaren zestig was het een vrij gewaagde film – met zelfs een 18+ waardering van de autoriteiten – over een vrijgevochten vrouw en haar relatie met meerdere mannen. Truffaut verkent de grenzen tussen liefde en vriendschap en maakte met deze verkenning een blauwdruk voor hoe dat in andere films ook gedaan zou worden. De film is gebaseerd op een obscure, autobiografische roman van de schrijver Henri-Pierre Roché, en speelt zich af van halverwege de jaren ’10 tot de jaren ’30 van de twintigste eeuw.

(meer…)

Naarmate de jaren zestig vorderden en de eerste schokeffecten van de Nouvelle Vague-beweging uitgewerkt waren, veranderden de films van Jean-Luc Godard langzaam maar zeker. Na de studentenprotesten van mei 1968 zou Godard radicaliseren met onder meer zijn deelname aan het communistisch getinte filmcollectief Dziga Vertov en werden zijn films nog politieker van aard. De film Pierrot le fou is als een soort voorbode te zien van deze roerige jaren. Hij speelt nog meer met de Franse taal en met filmtechnieken dan in zijn eerdere films. Ook klinken er op de voor- en achtergrond flarden van de politieke situatie van dat moment. Films van Godard zijn altijd een belevenis op zich, en Pierrot le fou is in dat opzicht geen uitzondering.

(meer…)

Een film van Jean-Luc Godard, waarin Brigitte Bardot de hoofdrol speelt. Op het eerste gezicht twee onverenigbare grootheden in de Franse cinema. Godard, de voorvechter van onafhankelijke auteursfilms, en Bardot, het boegbeeld van grenzeloze commercialisering van de wereld van de film. Dat het in 1963 toch gebeurde mag wel een klein wonder heten. Le mépris is het resultaat van die samenwerking, het werd Godards meest commerciële film en een van Bardots bekendste filmrollen. Godard verfilmde een roman van Alberto Moravia en beloofde zijn producenten een meer traditionele film dan zijn voorgaande. Als gevolg daarvan kon het budget groter zijn, en dat maakte de weg vrij voor de deelname van Brigitte Bardot, destijds op het hoogtepunt van haar roem. Ze werd tot aan de filmset achtervolgd door paparazzi, die er alles aan deden een glimp van haar op te vangen, in de hoop op dat ene waardevolle fotoshot voor de covers van de tijdschriften. Bardot, normaal gewend aan lichte rollen waarbij het vooral om haar uiterlijk draait, speelt in Le mépris (De verachting) een psychologische rol. De film toont de totstandkoming van een moderne verfilming van het Odyssee-verhaal, maar gaat eigenlijk over de traditionele clash tussen het commerciële Amerika en het artistieke Europa.

(meer…)

De film Le petit soldat van regisseur Jean-Luc Godard werd al in 1960 gemaakt maar kon vanwege censuur door de Franse overheid pas drie jaar later voor het eerst door het publiek bekeken worden. Het is de eerste film waarin Godards vriendin en latere vrouw Anna Karina te zien was. Het thema in Le petit soldat is de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog, die van 1954 tot 1962 duurde. De film werd gecensureerd omdat er melding wordt gemaakt van martelpraktijken aan zowel de Franse als de Algerijnse kant. Het is de tweede film die Godard maakte, maar hij verschilt op belangrijke punten van de overige films uit zijn beginjaren. Zo is de thematiek bijna ongewoon maatschappelijk geëngageerd, de film toont een interesse in maatschappelijke thema’s die in veel van zijn andere werken ontbreekt.

(meer…)