Van alle Nouvelle Vague-regisseurs was Jacques Rivette waarschijnlijk nog de minst commerciële filmmaker. Zijn films vallen op door hun lengte en de typische elementen uit de Nouvelle Vague-stroming. Rivette begon al met Paris nous appartient in 1957. Hierdoor kan de film gezien worden als een van de allereerste films uit de nieuwe filmstroming. Omdat Rivette met een klein budget werkte en verder niet op commercieel succes uit was, kwam de film pas vier jaar later gereed. In de tussentijd behaalden collega’s en vrienden als Claude Chabrol, François Truffaut en Jean-Luc Godard roem met hun eerste films, waardoor vooral zij als vertegenwoordigers van de Nouvelle Vague gezien zouden gaan worden.

(meer…)

Regisseur Claire Denis begon haar carrière in de filmwereld als assistent-regisseur en werkte zo onder anderen met Wim Wenders aan diens film Paris, Texas. In 1988 maakte ze haar debuutfilm als regisseur en in de daaropvolgende jaren kwam er een tiental films van haar uit. In alle gevallen gaat het om vrij kleinschalige, persoonlijke films, waarin ze haar visie als regisseur volop tot uiting kon brengen. Een regisseur in de lijn van de ideeën van de Franse Nouvelle Vague dus, een vergelijking die des te meer opgaat als je bedenkt dat ze veel op locatie filmt. 35 rhums is in essentie ook zo’n film, een persoonlijk beeld van een vader-dochter relatie, ergens in Parijs. De film was eerder dit jaar te zien op het filmfestival in Rotterdam en draait vanaf 16 juli in Nederland in de bioscoop.

(meer…)

Éric et Ramzy is de naam van een komisch duo uit Frankrijk dat in eigen land vooral bekendheid geniet door hun radioshows, tvshows en films. Ze werkten samen met onder anderen Jamel Debbouze en Kad & Olivier (een ander bekend komisch duo), en met Jim Carrey in een korte film. Met de film Les Dalton hadden ze tot nu toe hun grootste succes. Deze film, waarin ze twee van de vier gebroeders Dalton uit de Lucky Luke stripboeken speelden, trok zo’n twee miljoen bezoekers. In 2008 voltooiden ze hun eerste film als regisseur, Seuls two, waarin ze ook zelf de hoofdrollen spelen. Met een miljoen bezoekers in de Franse bioscopen en vrij goede recensies is het een redelijk succes te noemen. In Seuls two speelt ook Kristin Scott Thomas een rol, zij was onlangs nog te zien in Il y a longtemps que je t’aime, het recente Franse filmhuissucces in Nederland van de hand van Philippe Claudel.

(meer…)

Regisseur Michael Haneke is in de Franse filmwereld een wat vreemde eend in de bijt. De van oorsprong Duits-Oostenrijkse filmmaker is er niet op uit filmliefhebbers te vermaken of recensenten te vriend te houden en schrikt er niet voor terug met zijn films tegen de overheersende stroom in te gaan. Keer op keer weet hij uiterst verontrustende films te maken met als terugkerende thema’s de botsende culturen in de westerse samenleving en de onmogelijkheid van zuivere communicatie tussen mensen onderling. Ronduit schokkend waren zijn films La pianiste en Funny Games. Code inconnu is dat beduidend minder, maar laat na afloop een even onbestemd gevoel achter bij de kijker.

 
(meer…)

Als er vandaag de dag iemand als (groot)vader van de Franse cinema moet worden aangewezen, zal dat ongetwijfeld Claude Berri zijn. De nu 74-jarige filmmaker werd als regisseur vooral bekend met zijn twee verfilmingen van Marcel Pagnols boeken, Jean de Florette en Manon des Sources, hoewel hij al in 1962 een Oscar won voor zijn korte film Le Poulet. De man heeft een omvangrijk oeuvre op zijn naam staan, als acteur, schrijver, regisseur en producent. De laatste twee decennia legde hij zich echter vooral toe op het produceren van films. In die rol was hij verantwoordelijk voor grote successen als La reine Margot, de eerste twee Asterix en Obelix films, La Graine et le Mulet en Bienvenue chez les Ch’tis. Zo af en toe regisseerde hij ook nog een film, maar dan wel een film waar hij helemaal alleen verantwoordelijk voor was: als scriptschrijver, regisseur en producent. De romantische komedie Ensemble, c’est tout is er daar een van. Audrey Tautou en Guillaume Canet spelen de hoofdrollen in deze verfilming van het gelijknamige boek van schrijfster Anna Gavalda.

(meer…)

Pitof, een pseudoniem van Jean-Christophe Comar, is de man die in Frankrijk en daarbuiten al jarenlang bekend staat om zijn special effects. Met name op het gebied van de digitale effecten was hij een pionier in Frankrijk. Hij nam het digitale gedeelte van de film Delicatessen voor zijn rekening. Later zou hij ook nog samenwerken met de makers hiervan, Marc Caro en Jean-Pierre Jeunet (van Amélie) voor de films La cité des enfants perdu en Alien: Resurrection. In 2001 kwam Pitof met zijn regiedebuut, de fantasy-thriller Vidocq, waar op zijn beurt Marc Caro ook een bijdrage aan leverde. Geheel in Pitofs stijl was het de allereerste film ter wereld die volledig digitaal, met de nieuwste techniek was opgenomen. In Vidocq speelt Gérard Depardieu de rol van Eugène François Vidocq, een historische figuur die de eerste directeur van de Sûreté Nationale was. De gebeurtenissen in de film zijn voor het grootste deel echter fantasie.

(meer…)

Marc Esposito’s Le coeur des hommes (Frenchmen) is een Franse film uit 2003. Met zo’n 1,5 miljoen bezoekers was de film een succes in de Franse bioscopen, hoewel de recensies niet unaniem lovend waren. Esposito, die zelf via de journalistiek in de filmwereld terecht is gekomen en in 1987 het tijdschrift Studio Magazine mede oprichtte, liet zich er niet van weerhouden in 2007 met een vervolg op de film te komen. In Le coeur des hommes volgen we vier mannen van middelbare leeftijd die al sinds hun jeugd met elkaar bevriend zijn. Nog steeds gaan ze bijna dagelijks met elkaar om en praten ze over hun leven, over alles wat ze mee maken, maar vooral over vrouwen.

(meer…)

In ongeveer vijf minuten de titel van de film verbeelden: “Parijs” en “houden van”. Dat is wat in totaal 22 bekende en minder bekende regisseurs in 18 korte episodes ieder op geheel eigen wijze hebben getracht. Ondanks de verscheidenheid aan filmmakers (en dus aan filmstijlen), is Paris, je t’aime een vrij consistent geheel, met de nodige hoogte- en dieptepunten.  

(meer…)

Sinds jaar en dag komen er in de Franse cinema films uit die zich in of rond Parijs afspelen. Daartussen zitten zo nu en dan ook films die Parijs als hoofdonderwerp hebben. In 2006 verscheen zo de film Paris je t’aime, waarin allerhande regisseurs in elk vijf minuten hun visie op Parijs verbeeldden. Een mengelmoes aan scènes was het resultaat. Dat Parijs bestaat uit een enorme diversiteit aan mensen, blijkt ook uit deze nieuwste film van Cédric Klapisch. De regisseur, zelf afkomstig uit Parijs, was eerder verantwoordelijk voor goed ontvangen films als L’auberge espagnole en, het vervolg daarop, Les poupées russes.

(meer…)

Mathieu Kassovitz (Amélie, Munich) is inmiddels geen onbekende meer in de (Franse) filmwereld. Heel anders was dat toen hij begon met zijn onbetwiste meesterwerk en doorbraak, de film La Haine. Met een klein budget, en zonder de hoop dat er iets uit zou komen dat ook daadwerkelijk geld op zou leveren, verzamelde hij enkele mensen om zich heen die ook in het project geloofden. Een film over de doodgezwegen problematische buitenwijken, in zwart-wit, en met toentertijd onbekende acteurs was het resultaat. Ondanks deze ogenschijnlijk slechte beginpunten, sleepte de film enkele grote prijzen binnen, en zwengelde het de politieke discussie over de problemen in de banlieues aan.

(meer…)