Rémi Mauger, de regisseur van Paul dans sa vie, keert met deze documentaire terug naar de wereld van zijn jeugd. In 1976 werd in Cap de la Hague de grootste nucleair afval verwerkingsfabriek ter wereld in gebruik genomen. De vestiging van de fabriek heeft zijn sporen nagelaten in deze verzameling kleine dorpjes aan het uiterste puntje van Normandië: het trok arbeiders, grote winkels, grote wegen, toerisme, en veel vooruitgang. Maar niet voor iedereen. Zo is er de in 1930 geboren Paul Bedel, boer, visser, koster en knutselaar, die eigenlijk in het dagelijkse leven nog net zo leeft als vijftig jaar geleden. Mauger kende de man van vroeger, en besloot om in de traditie van filmmakers als Raymond Depardon en Nicolas Philibert een documentaire over het leven van Paul te maken.

(meer…)

Je baan opzeggen en een boerderij kopen, ver weg van de bewoonde wereld in een ruige maar prachtige omgeving, het zal voor veel mensen bij een droom blijven. Regisseur Christian Carion laat het zijn hoofdpersoon doen in de film Une hirondelle a fait le printemps. Niet helemaal zonder reden, de regisseur komt namelijk zelf uit een boerenomgeving. Het is de eerste film die hij maakt, en hij had de beschikking over niet de minste acteurs. Als eerste Mathilde Seigner, bekend van Harry, un ami qui vous veut du bien, maar ook oudgedienden Michel Serrault (1928-2007) en Jean-Paul Roussillon (1931) komen opdraven. De film trok ruim twee miljoen Fransen naar de bioscoop, en werd ook in de Verenigde Staten goed bezocht.

(meer…)

In 1884 en 1885 verscheen in Frankrijk Germinal (De mijn) van de naturalistische schrijver Émile Zola, eerst in de vorm van een feuilleton en enkele maanden later als boek. Het werd een vijftal keer verfilmd, waarvan de verfilming van regisseur en producent Claude Berri de bekendste is. Deze regisseur, die eerder deze week aan de gevolgen van een hersenbloeding overleed, werd bekend met zijn verfilming van het tweeluik van schrijver Marcel Pagnol, Jean de Florette en Manon des Sources. Als regisseur wist Berri met zijn films – voor een groot deel boekverfilmingen – als geen ander een bepaalde sfeer op te roepen, daarbij geholpen door vele talentvolle acteurs als onder meer Gérard Depardieu. Als producent was hij verantwoordelijk voor een groot aantal big-budget films, waaronder eveneens Germinal gecategoriseerd kan worden. Naar aanleiding van zijn overlijden noemde pesident Sarkozy hem een van de beste van zijn generatie. De laatste door hem geregiseerde film was Ensemble c’est tout uit 2007, en de laatste film waarbij hij als producent was betrokken was de kaskraker Bienvenue chez les Ch’tis uit 2008.

(meer…)

In 1926 verscheen in Frankrijk de roman Sous le soleil de satan (Onder de zon van satan), geschreven door de Rooms-Katholieke schrijver Georges Bernanos, die direct heel wat ophef veroorzaakte. Het boek bekritiseerde vooral de politieke en kerkelijke situatie in het Frankrijk van die tijd. In 1987 verfilmde regisseur Maurice Pialat de roman van Bernanos en won daarmee zeer verrassend en eveneens omstreden de Gouden Palm, de hoogste onderscheiding op het filmfestival van Cannes. De regisseur nam de prijs in ontvangst onder boegeroep vanuit het publiek, hetgeen hem de uitspraak ontlokte dat hij het publiek ook maar niets vond. De film ontrafelt, in de lijn van de roman, op mystieke en sobere wijze de strijd tussen zonde en genade in het leven van priester Donissan, voortreffelijk gespeeld door Gérard Depardieu.

(meer…)

De tweede speelfilm van regisseur Eric Guirado past in een inmiddels lange traditie van films die op zichzelf een subgenre binnen de Franse cinema vormen: films die op een of andere manier het platteland als hoofdthema hebben. Met enige regelmaat valt zo’n film ook in Nederland te bewonderen, de laatste jaren lijken het er steeds meer te worden. Bekende films uit het genre zijn bijvoorbeeld La gloire de mon père/Le chateau de ma mère, of recenter Être et avoir en Dialogue avec mon jardinier. De film waarmee Le fils de l’épicier het meeste overeenkomt is C’est quoi la vie (1999) van regisseur François Dupeyron. Als je de twee vergelijkt blijkt er echter in bijna tien jaar wel het een en ander veranderd te zijn. Interessant om te zien is namelijk dat – ondanks overeenkomende thematiek – de uitwerking van beide films duidelijk verschilt. Onder invloed van de huidige ontwikkelingen in de Franse cinema maakte Eric Guirado zijn film uiterst realistisch en filmde hij in documentairestijl het leven van de zoon van een kruidenier, die na lange afwezigheid weer terugkeert naar het platteland en daar de nodige aanpassingsproblemen ondervindt.

(meer…)

‘Il faut cultiver notre jardin’, volgens Voltaires Candide. Eenzelfde soort boodschap gaat uit van de film Dialogue avec mon jardinier, de film uit 2007 van regisseur Jean Becker. Beckers bekendste films zijn L’été meurtrier (1983) met Isabelle Adjani en Les enfants du marais (1999). Hij begon zijn carrière als regisseur in de jaren ’60 met een aantal films waarin Jean-Paul Belmondo de hoofdrol speelde. Jean-Pierre Darroussin, die eerder onder meer in enkele films van Bertrand Blier acteerde, kreeg in 2008 een César-nominatie voor zijn rol als tuinier in Dialogue avec mon jardinier, overigens een van de weinige beloningen voor de film.

(meer…)

Hoewel François Dupeyron geen erg bekende naam is in de Franse filmindustrie, heeft hij toch al een aantal goed ontvangen films gemaakt. Zo was er in 2001 La chambre des officiers, een geslaagde verfilming van de gelijknamige roman van Marc Dugain over de Eerste Wereldoorlog. In 2003 volgde het met een Golden Globe nominatie beloonde Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran. De film C’est quoi la vie? stamt uit 1999, en heeft de acteur Eric Caravaca in de hoofdrol, die hiervoor een César won in de categorie beste mannelijke belofte, en later ook in La chambre des officiers de hoofdrol op zich zou nemen.

(meer…)

Être et avoir is de documentaire over een Franse plattelandsschool, die in 2002 in korte tijd de wereld veroverde. De documentaire won verschillende filmprijzen, en werd vooral geroemd om het authentieke, eenvoudige beeld dat het gaf van het Franse platteland.

(meer…)