De van oorsprong Armeense cineast Henri Verneuil was een veelzijdig regisseur die werkte met de grootste Franse sterren van zijn tijd. Hij ontvluchtte in de jaren ’20 met zijn familie de Armeense genocide. Pas in de jaren ’90 zou hij terugkeren naar zijn Armeense wortels met de autobiografische film Mayrig. Verneuils grootste bioscoopsucces was echter La Vache et le Prisonnier (1959), een film die bijna 9 miljoen bezoekers trok. De policier Le clan des Siciliens evenaarde dat succes niet, maar deed het niettemin goed met zowat vijf miljoen bezoekers. In deze film staan drie grote Franse acteurs tegenover elkaar, te weten Jean Gabin, Alain Delon en Lino Ventura. De karakteristieke muziek in de film is van de hand van Ennio Morricone.

(meer…)

(meer…)

Garde à vue is de derde film van regisseur Claude Miller. Na tegenvallende resultaten van zijn laatste film duurde het vier jaar voordat hij een volgende film kon maken, maar deze film werd gelukkig voor hem wel een commercieel en artistiek succes. Garde à vue is in feite weinig meer dan een lange ondervraging door de politie van een vooraanstaand man die ervan wordt verdacht twee kinderen te hebben verkracht en vermoord. De titel van de film komt van de benaming die er in het Franse rechtssysteem is voor de staat van een verdachte waarin deze voor 24 uur kan worden vastgehouden voor ondervraging. In de film, die met vier Césars werd beloond, staan een aantal grote acteurs tegenover elkaar, namelijk Guy Marchand, Lino Ventura, Michel Serrault en actrice Romy Schneider, in wat helaas haar op een na laatste film zou blijken te zijn.

(meer…)

In het genre van de policier en de neo-noir was Jean-Pierre Melville (1917-1973) de meest invloedrijke Franse regisseur. Zijn films waren onder meer een bron van inspiratie voor filmmakers als Quentin Tarantino en John Woo. In zijn oeuvre is de film Le samouraï de bekendste en belangrijkste. Melville, die in totaal dertien films maakte, werkte graag samen met de bekendste acteurs van zijn tijd als Jean-Paul Belmondo, Lino Ventura en Alain Delon. In Le samouraï speelt Alain Delon de hoofdrol, met aan zijn zijde zijn toenmalige vrouw Nathalie, met wie hij sinds 1964 samen was en in datzelfde jaar een zoon had gekregen. De film wordt vooral geroemd om de cameravoering, enscenering en de bijna documentaire-achtige stijl. Het gebruik van die stijl wil overigens niet zeggen dat de film realistisch is, in Melville’s wereld zijn de criminelen geïdealiseerde figuren en worden hun criminele daden uitgevoerd met een opmerkelijke beleefdheid. Zijn films leunen sterk op de prestaties van de acteur die de hoofdrol speelt: hij moet in vaak dubbelzinnige situaties de aandacht van de kijker weten vast te houden.

(meer…)

De recente aandacht van de internationale filmwereld voor bekende misdadigers in films als Mesrine, en binnenkort het Amerikaanse Public enemies, met onder anderen Johnny Depp en Marion Cotillard, staat niet op zichzelf. De oorsprong van het in beeld brengen van staatsvijanden kan wellicht gelegd worden in de traditionele Franse policiers. De eerste misdadiger die in Frankrijk tot ennemi public numéro 1 werd uitgeroepen was Pierre Loutrel, bijgenaamd Pierrot le fou. De gelijknamige film van Jean-Luc Godard uit 1965 is losjes gebaseerd op zijn leven. De crimineel Émile Buisson nam in de jaren ’50 de titel staatsvijand nummer één van hem over. En juist over hem maakte regisseur Jacques Deray in 1975 de film Flic story. Voor zowel het thema als de manier waarop de film is vormgegeven diende regisseur Jean-Pierre Melville als inspiratie. Melville werd met zijn vrij traditionele policiers in film noir-vorm de belangrijkste en invloedrijkste regisseur in dit genre. Deray keek de kunst dus voor een deel van Melville af, en niet alleen dat, hij maakte ook gebruik van een van de bekendste acteurs uit die tijd die ook met Melville samenwerkte, de legendarische Alain Delon. In Flic story speelt hij de hoofdrol, namelijk die van inspecteur Roger Borniche, de man die Buisson en vele andere criminelen wist te arresteren.

(meer…)

In dit tweede deel van het tweeluik over het leven van topcrimineel Jacques Mesrine gooit regisseur Richet het over een andere boeg dan in het eerste deel. Waar L’instinct de mort vooral in vorm een soort film noir was, lijkt L’ennemi public meer op een psychologische thriller. De film gaat diep in op de beweegredenen van Jacques Mesrine, en uiteindelijk wordt ook getoond hoe de man aan zijn einde komt. In de eerste film wordt een man getoond die moet kiezen waar hij met zijn leven naar toe wil, in de tweede film zie je hoe hij die keuze gemaakt heeft, waar die keuze hem brengt en hoe hij daar ondanks alles mee doorgaat. In de film hebben behalve Vincent Cassel ook Mathieu Amalric en Ludivine Sagnier een rol. Door de film in twee delen, enige tijd na elkaar uit te brengen is er veel ruimte om de verschillende kanten in de persoonlijkheid van Mesrine voldoende te belichten. Dit tweede deel is vanaf 19 februari in de bioscoop te zien.

(meer…)

Jacques Mesrine (1936-1979) was een Franse topcrimineel uit de jaren ’70 en ’80. Hij werd geboren in 1936 en diende rond zijn twintigste enige tijd als parachutist-commando in Algerije, een tijd die hem volgens de mensen die hem kenden diep getekend heeft. Vanaf het moment dat hij terugkwam in Frankrijk raakte hij betrokken bij de criminaliteit. Zijn leven is in Frankrijk inmiddels gemythologiseerd, diverse boeken en films over zijn leven of gebaseerd op zijn leven zijn verschenen. Mesrine schreef zelf twee autobiografische boeken. Regisseur Jean-François Richet maakte in 2008 een tweeluik over het leven van Mesrine, gebaseerd op deze twee boeken. De rol van Mesrine wordt gespeeld door Vincent Cassel. Het eerste deel is in Nederland vanaf 15 januari te zien onder de titel Public enemy number one (part 1), deel twee zal vanaf 19 februari in de bioscopen draaien.

(meer…)

Regisseur en acteur Olivier Marchal heeft zich in zijn carrière toegelegd op het genre van de policiers. Niet verwonderlijk, want hij werkte gedurende ruim tien jaar zelf bij de politie. Marchal is inmiddels verantwoordelijk voor een groot aantal televiesieseries en een tweetal goed ontvangen films (Gangsters en 36 Quai des Orfèvres). In 2008 kwam hij met zijn derde film, MR 73, die net als zijn eerdere films handelt over schimmige praktijken binnen de politiewereld. Aan de basis van deze film staat een gebeurtenis die er bij hem voor zorgde dat hij zelf zijn baan bij de politie vaarwel zegde. De titel van de film verwijst naar de naam van een revolver die vroeger bij de Police nationale in gebruik was als dienstwapen. De film kan volgens Marchal zelf gezien worden als derde deel in een drieluik over de Franse politie.

(meer…)

Éric et Ramzy is de naam van een komisch duo uit Frankrijk dat in eigen land vooral bekendheid geniet door hun radioshows, tvshows en films. Ze werkten samen met onder anderen Jamel Debbouze en Kad & Olivier (een ander bekend komisch duo), en met Jim Carrey in een korte film. Met de film Les Dalton hadden ze tot nu toe hun grootste succes. Deze film, waarin ze twee van de vier gebroeders Dalton uit de Lucky Luke stripboeken speelden, trok zo’n twee miljoen bezoekers. In 2008 voltooiden ze hun eerste film als regisseur, Seuls two, waarin ze ook zelf de hoofdrollen spelen. Met een miljoen bezoekers in de Franse bioscopen en vrij goede recensies is het een redelijk succes te noemen. In Seuls two speelt ook Kristin Scott Thomas een rol, zij was onlangs nog te zien in Il y a longtemps que je t’aime, het recente Franse filmhuissucces in Nederland van de hand van Philippe Claudel.

(meer…)

The Crimson Rivers (Franse titel: Les Rivières Pourpres) is een Franse actiefilm van regisseur Mathieu Kassovitz (La Haine, Gothika, Babylon A.D.). Het gaat om een verfilming van de thriller van schrijver en journalist Jean-Christophe Grangé, die ook meeschreef aan het filmscript. De film werd genomineerd voor een vijftal Césars, waarvan een voor de filmmuziek die verzorgd werd door Bruno Coulais, momenteel Frankrijks bekendste filmmuziek componist.

(meer…)