Les roseaux sauvages is een van Téchiné’s meest geliefde films. De titel vormt een verwijzing naar de fabel van Jean de la Fontaine over de eik en het riet, waarin de trotse eik een woeste storm niet overleeft, in tegenstelling tot de nederige rietstengel, die soepel meebuigt met de wind. Zoals met wel meer fabels is de analogie met een mensenleven niet ver te zoeken, en in de film van André Téchiné draait het dan ook om mensen die de ‘stormen van de jeugd’ moeten zien te doorstaan, om er sterker en zelfbewuster uit te komen. Zoals in veel van de films van deze regisseur, toont Les roseaux sauvages hoe gewone mensenlevens beïnvloed worden door grote politieke of maatschappelijke gebeurtenissen, in dit geval de oorlog in Algerije. Het gaat dus om het kleine en persoonlijke verhaal van een beperkte groep mensen, maar juist daardoor wordt het een universele en herkenbare film over de passage van puber naar volwassene.

(meer…)

Regisseur Jacques Rivette is een van de minder bekende regisseurs van de Nouvelle Vague. Zijn films zijn minder provocerend dan de films van Jean-Luc Godard en hij maakte niet zoveel films als Claude Chabrol, toch mag zijn belang voor de Franse cinema niet onderschat worden. De film La belle noiseuse is een hoogtepunt in zijn oeuvre. Niet direct om de lengte, want met een duur van maar liefst 4 uur is het toch niet eens de langste: die eer gaat met 12 uur en 40 minuten naar de film Out 1 : Noli me tangere. La belle noiseuse is een losse bewerking van een kort verhaal van de Franse schrijver Honoré de Balzac, en gaat over een schilder die worstelt met het maken van het belangrijkste werk uit zijn carrière. De film won de Grand Prix op het filmfestival van Cannes, en werd door filmcritici bijzonder hoog gewaardeerd.

(meer…)

Le hussard sur le toit (de ruiter op het dak) is een verfilming van de gelijknamige roman van de Provençaalse schrijver Jean Giono (1895-1970). Giono werd bekend in binnen- en buitenland met romans die zich voornamelijk in de Provence afspelen. Anders dan tijdgenoot Marcel Pagnol, die de Provence als lieflijk en idyllisch afschilderde, gaf Giono de wrede, destructieve en reinigende kracht van de natuur een grote rol in zijn werk. Le hussard sur le toit maakt deel uit van vier romans over een Italiaanse ruiter in de 19e eeuw. Regisseur Jean-Paul Rappeneau, vooral bekend vanwege zijn succesfilm Cyrano de Bergerac, maakte de verfilming in samenwerking met de gelauwerde (script)schrijver Jean-Claude Carrière. De film won diverse prijzen en werd geroemd om zijn visuele aspecten: de film heeft zowel prachtige beelden van de Provence als uitstekend verzorgde kostuums en make-up.

(meer…)

De tweede speelfilm van regisseur Eric Guirado past in een inmiddels lange traditie van films die op zichzelf een subgenre binnen de Franse cinema vormen: films die op een of andere manier het platteland als hoofdthema hebben. Met enige regelmaat valt zo’n film ook in Nederland te bewonderen, de laatste jaren lijken het er steeds meer te worden. Bekende films uit het genre zijn bijvoorbeeld La gloire de mon père/Le chateau de ma mère, of recenter Être et avoir en Dialogue avec mon jardinier. De film waarmee Le fils de l’épicier het meeste overeenkomt is C’est quoi la vie (1999) van regisseur François Dupeyron. Als je de twee vergelijkt blijkt er echter in bijna tien jaar wel het een en ander veranderd te zijn. Interessant om te zien is namelijk dat – ondanks overeenkomende thematiek – de uitwerking van beide films duidelijk verschilt. Onder invloed van de huidige ontwikkelingen in de Franse cinema maakte Eric Guirado zijn film uiterst realistisch en filmde hij in documentairestijl het leven van de zoon van een kruidenier, die na lange afwezigheid weer terugkeert naar het platteland en daar de nodige aanpassingsproblemen ondervindt.

(meer…)

Manon des sources is het vervolg op Jean de Florette. De twee films, boekverfilmingen van twee boeken van Marcel Pagnol, werden in binnen- en buitenland lovend ontvangen.

(meer…)

Jean de Florette is samen met het tweede deel Manon des sources een waar epos over het leven in een klein dorpje in de Provence. Het tweeluik wordt algemeen gezien als Claude Berri‘s grote meesterwerk, en werd met verschillende filmprijzen beloond. De twee films zijn verfilmingen van twee boeken van de bekende Franse schrijver Marcel Pagnol, een tweeluik onder de titel L’eau des collines

(meer…)

Deze film is het vervolg op La gloire de mon père. Het is de verfilming van het tweede deel uit de vierdelige autobiografische boekenreeks Souvenirs d’enfance van de Franse schrijver Marcel Pagnol, maar bevat ook elementen uit het derde deel van die serie. Le chateau de ma mère behandelt verder min of meer dezelfde thematiek als het eerste deel, alleen is duidelijk te zien dat de hoofdpersoon Marcel wat ouder is geworden.

(meer…)

La gloire de mon père is de verfilming van het eerste deel uit de vierdelige autobiografische boekenreeks Souvenirs d’enfance van de Franse schrijver Marcel Pagnol. Marcel Pagnol, die behalve schrijver ook filmmaker en lid van de Académie Française was, wordt in eigen land om zowel zijn films als zijn boeken steeds meer gewaardeerd. Dit eerste deel van de tweeluik over de eerste twee delen van Souvenirs d’enfance door Yves Robert, geeft een geromantiseerd beeld van de jeugd van Marcel – zoon van een schoolmeester, -en de zomervakanties op het platteland van de Provence.

(meer…)