Les roseaux sauvages is een van Téchiné’s meest geliefde films. De titel vormt een verwijzing naar de fabel van Jean de la Fontaine over de eik en het riet, waarin de trotse eik een woeste storm niet overleeft, in tegenstelling tot de nederige rietstengel, die soepel meebuigt met de wind. Zoals met wel meer fabels is de analogie met een mensenleven niet ver te zoeken, en in de film van André Téchiné draait het dan ook om mensen die de ’stormen van de jeugd’ moeten zien te doorstaan, om er sterker en zelfbewuster uit te komen. Zoals in veel van de films van deze regisseur, toont Les roseaux sauvages hoe gewone mensenlevens beïnvloed worden door grote politieke of maatschappelijke gebeurtenissen, in dit geval de oorlog in Algerije. Het gaat dus om het kleine en persoonlijke verhaal van een beperkte groep mensen, maar juist daardoor wordt het een universele en herkenbare film over de passage van puber naar volwassene.

De film richt zich op drie jongens en een meisje die aan het begin van volwassenheid staan. Het verhaal speelt zich af in een dorp in het Zuid-Oosten van Frankrijk, waar Maïté, François, Serge en Henri op een kostschool zitten. Het centrale personage is François, een intellectuele jongen die een soort platonische relatie met Maïté onderhoudt. Hij sluit vriendschap met Serge, en op een nacht slapen ze samen. Voor Serge is het niet meer dan een uitspatting, maar François ontdekt erdoor dat hij op mannen valt. Hij wordt verliefd op Serge, en later op Henri, een zoon van een door een terroristische aanslag omgekomen Algerijn. De film volgt al deze verwikkelingen die gedurende het examenjaar plaatsvinden op een ongedwongen en natuurlijke manier. De hele tijd wordt de actie op het scherm mede bepaald door dingen die ver weg in Algerije gebeuren. Serge’s broer sneuvelt in de strijd, en dit zet de verhouding tussen hem en Henri op scherp. Tegelijk is Maïté een voorstander van de Algerijnse onafhankelijkheid, iets waardoor zij op haar beurt regelrecht tegenover Henri komt te staan.

Wat begint als een verhaal over de vriendschap tussen Maïté en François, wordt al snel een intens portret van de ontdekking van seksualiteit, liefde, en de invloed van oorlog op gewone mensen. Hoewel de Algerijnse oorlog zeker niet het hoofdonderwerp van de film is, draagt Les roseaux sauvages wel bij aan een beter begrip van de impact van die koloniale oorlog. Buiten dat is de film een integere en betrokken blik van Téchiné in de wereld van opgroeiende jongeren, mogelijk ook doordat hij er wat van zijn eigen ervaringen in verwerkte.

De film dankt veel aan de sfeervolle, broeierige en woeste Provence waarin het zich afspeelt. In zekere zin weerspiegelt dit de gevoelens van de hoofdpersonen, van François, die in het reine moet zien te komen met zijn homoseksuele gevoelens, van Maïté, die de indruk wekt smoorverliefd te zijn op François, van Serge, die zich gedwongen ziet in zijn broers voetsporen te treden, en van Henri, die zijn achtergrond niet wil verloochenen.

Ondanks dat geen van de (relatie)problemen echt opgelost worden, en de film daardoor ogenschijnlijk vrij pessimistisch van aard lijkt, weet regisseur Téchiné toch aannemelijk te maken dat alle vier de personen op een of andere manier sterker zijn geworden. Hij breidt hun persoonlijke verhalen ineen tot een groter kunstwerk, en doseert de nodige romantiek, gevoeligheid en nostalgie zonder overdreven sentimenteel te worden. De geloofwaardige dialogen en het veelzeggende camerawerk maakt Les roseaux sauvages tot een pakkende en gedenkwaardige film. Zo dacht de Franse Académie er ook over, want die beloonde de film met vier Césars, waaronder die voor beste film en beste regisseur.

Les roseaux sauvages, met onder anderen Élodie Bouchez, Gaël Morel, Stéphane Rideau, Frédéric Gorny, Michèle Moretti, Jacques Nolot, Eric Kreikenmayer, Nathalie Vignes, Michel Ruhl, Fatia Maite.

Related posts:

1. Les témoins
2. La dentellière
3. Pauline à la plage

 

Regisseur Jacques Rivette is een van de minder bekende regisseurs van de Nouvelle Vague. Zijn films zijn minder provocerend dan de films van Jean-Luc Godard en hij maakte niet zoveel films als Claude Chabrol, toch mag zijn belang voor de Franse cinema niet onderschat worden. De film La belle noiseuse is een hoogtepunt in zijn oeuvre. Niet direct om de lengte, want met een duur van maar liefst 4 uur is het toch niet eens de langste: die eer gaat met 12 uur en 40 minuten naar de film Out 1 : Noli me tangere. La belle noiseuse is een losse bewerking van een kort verhaal van de Franse schrijver Honoré de Balzac, en gaat over een schilder die worstelt met het maken van het belangrijkste werk uit zijn carrière. De film won de Grand Prix op het filmfestival van Cannes, en werd door filmcritici bijzonder hoog gewaardeerd.

Het verhaal speelt zich af in een dorpje in de Provence, waar de oude schilder Edouard Frenhofer (Michel Piccoli) woont met zijn vrouw Liz. Een jonge Parijse artiest, Nicolas, arriveert in het dorpje met zijn vriendin Marianne (Emmanuelle Béart), om de eens zo grote schilder Frenhofer te bezoeken. Nicolas en kunsthandelaar Porbus weten Frenhofer ervan te overtuigen zijn laatste grote schilderij, La belle noiseuse (de mooie zeurkop), af te maken, met Marianne als model. Marianne wil eigenlijk niet, ze voelt zich verraden door Nicolas, maar zet hem betaald door toch te gaan, ook als Nicolas steeds meer spijt krijgt van zijn beslissing. En ook Liz krijgt hoe langer hoe meer bedenkingen wanneer de band tussen de schilder en zijn model hechter wordt.

La belle noiseuse is een gevoelige, trage verkenning van de artistieke creatie. De camera volgt schilder Frenhofer van het begin tot het einde bij het maken van zijn absolute meesterwerk. We zien hem worstelen met schetsen, met inkt en papier, maar vooral met het model. Frenhofer dwingt het naakte lichaam van Marianne in bijna onmogelijke posities om de essentie van haar lichaam op het doek te kunnen vatten. Het hoofdthema van de film is dan ook niet zozeer het maken van het schilderij als wel de relatie tussen schilder en model. Door de lange tijd die beiden met elkaar doorbrengen raken ze emotioneel steeds meer betrokken bij het schilderij, en gaan ze zover dat ze er niet meer mee kunnen ophouden.

Mede dankzij de conflicten die er ontstaan tussen Marianne en Nicolas, en tussen de schilder en zijn vrouw, blijft de film boeien. Maar de hoogtepunten van de film zijn de scènes in het atelier, waar de camera de vaardige hand van de meester volgt bij het schilderen, en waar de camera, samen met de schilder, het naakte lichaam van Marianne verkent, als ware het een standbeeld. Veel naakt in beeld dus, maar op geen enkel moment op een erotische manier.

La belle noiseuse imponeert niet alleen door de beelden van de naakte Emmanuelle Béart en het ingetogen spel van Michel Piccoli. Een grote rol is er ook voor schilder Bernard Dufour, op de aftiteling aangeduid met ‘la main du peintre’. Door de talenten van deze Franse kunstenaar te gebruiken wint de film aan realisme en kwaliteit. Daardoor is de film ook uiterst boeiend voor leerlingen aan een kunstacademie of anderen die geïnteresseerd zijn in het kunstenaarsvak. Met bijna bruut realisme toont Rivette de moeite van een schilder om zijn creatieve gedachten op wit doek weer te geven.

De film brengt de magie en de mystiek van het kunstenaarsvak treffend in beeld, en laat ook zien wat de effecten van dat vak zijn op zowel de schilder als degenen die om hem heen staan. La belle noiseuse is een lange maar beklijvende studie naar identiteit en de waarheid achter de werkelijkheid. Want dat wat je ziet is volgens Frenhofer niet de essentie, er is meer: ‘Geen borsten, buiken, dijen, billen, maar wervelwinden, sterrenstelsels, eb en vloed’.

Voor mensen die de vier uur van de film te lang vinden maakte Rivette een kortere, beknopte versie: La Belle noiseuse: divertimento.

La belle noiseuse, met onder anderen Michel Piccoli, Jane Birkin, Emmanuelle Béart, Marianne Denicourt, David Bursztein, Gilles Arbona, Marie Belluc, Marie-Claude Roger.

DVD te koop (zonder NL ondertitels) via Amazon.fr

Fragment:

Related posts:

1. Belle de jour
2. La belle personne
3. La piscine

 

Le hussard sur le toit (de ruiter op het dak) is een verfilming van de gelijknamige roman van de Provençaalse schrijver Jean Giono (1895-1970). Giono werd bekend in binnen- en buitenland met romans die zich voornamelijk in de Provence afspelen. Anders dan tijdgenoot Marcel Pagnol, die de Provence als lieflijk en idyllisch afschilderde, gaf Giono de wrede, destructieve en reinigende kracht van de natuur een grote rol in zijn werk. Le hussard sur le toit maakt deel uit van vier romans over een Italiaanse ruiter in de 19e eeuw. Regisseur Jean-Paul Rappeneau, vooral bekend vanwege zijn succesfilm Cyrano de Bergerac, maakte de verfilming in samenwerking met de gelauwerde (script)schrijver Jean-Claude Carrière. De film won diverse prijzen en werd geroemd om zijn visuele aspecten: de film heeft zowel prachtige beelden van de Provence als uitstekend verzorgde kostuums en make-up.

Het is 1832. Noord-Italië is verwikkeld in een onafhankelijkheidsstrijd tegen het machtige Oostenrijk. Patriottische strijders vanuit Piemonte hebben zich over Zuid-Oost Frankrijk verspreid, maar worden op de hielen gezeten door Oostenrijkse spionnen. Tegelijkertijd dwaalt een cholera-epidemie door Frankrijk. Een jonge kolonel van de Italiaanse ruiters is verre van welkom in het landelijke gebied, waar iedere onbekende vreemdeling ervan verdacht wordt het drinkwater te vergiftigen. Verplaatsen wordt bovendien bemoeilijkt doordat hele gebieden worden afgesloten en de mensen dagenlang in quarantaine worden gehouden. De kolonel, Angelo Pardi (Olivier Martinez), weet keer op keer te ontsnappen aan zijn achtervolgers en komt terecht bij een jonge vrouw, Pauline de Théus (Juliette Binoche), die hem bescherming biedt en te eten geeft.

Als deze vrouw vervolgens in haar eentje op reis wil gaan, kan de beleefde gentleman niet anders dan haar vergezellen. Zelf is hij belast met het bezorgen van een grote som geld bij de leiders van de revolutie in het noorden van Italië, maar hij is bereid een omweg te nemen en eerst Pauline op haar bestemming af te leveren. De twee groeien naar elkaar toe op deze reis, ondanks dat ze geen moment echt persoonlijke zaken delen.

Op het eerste gezicht is Le hussard sur le toit een spannende avonturenfilm in de stijl van Le comte de Monte Cristo, maar regisseur Rappeneau is er na Cyrano de Bergerac wederom in geslaagd de actie van het verhaal te versterken met externe elementen. In dit geval gebruikt hij, in de lijn van de roman van Giono, de schilderachtige natuurbeelden van de Provence en de afschuwelijke verwoesting die de ziekte cholera achterlaat om de spanning van het verhaal nog eens te intensiveren. Actie in de vorm van sabelgevechten en snelle achtervolgingen te paard, vergezeld van opjagende muziek, zitten er allemaal in en zorgen voor vermaak van hoog niveau, maar tegelijk is er het verhaal van de twee mensen op zich, de kolonel en de rijke vrouw. In dagboekaantekeningen (brieven aan zijn moeder) kan Angelo Pardi allerlei filosofische vragen kwijt, Pauline is daarentegen ongenaakbaar en laat weinig los van haar beweegredenen. Dit alles zorgt ervoor dat ze juist dichter bij elkaar komen te staan dan ze zelf willen en zelf ook doorhebben. Pas op het einde van de film komt dit gegeven in enige mate tot uiting.

Wat Le hussard sur le toit tot een van de betere Franse avonturenfilms maakt (naast Le comte de Monte Cristo), zijn niet slechts de bij tijd en wijle werkelijk bloedstollende achtervolgingen en gevechten, het is de manier waarop die in beeld gebracht worden en de rol die ze spelen in het verhaal. Op onovertroffen wijze brengt Rappeneau de Provence in beeld. Gruwelijke details van de ziekte cholera blijven de kijker niet bespaard, maar ook de gruwelijk mooie details van de Provence krijgt de kijker mee. Tegen die gruwel plaatst de filmmaker treffend de contouren van de twee hoofdpersonen. Alsof ze zijn ontsnapt uit schilderijen, zo schitteren Juliette Binoche en Olivier Martinez. Binoche schijnt als een ster, een jaar voor haar Oscar-winnende rol in The english patient, het contrast met de eenvoudige dorpelingen en de doodzwarte kraaien die onafgebroken boven het landschap cirkelen kan niet scherper. Martinez is niet zo welbespraakt als Gérard Depardieu in vergelijkbare rollen en mist diens uitstraling, maar heeft enkele voordelen: hij is jong, knap en atletisch. Verder bevat de film diverse noemenswaardige gastoptredens, zogenaamde cameo’s, van bekende Franse acteurs, waarvan Gérard Depardieu wel de bekendste is. Le hussard sur le toit (met een budget van 176 miljoen Francs een van de duurste Franse films allertijden) is een avonturenfilm die iedereen met een voorliefde voor de Provence, de Franse film, Frankrijk of Juliette Binoche gezien zou moeten hebben.

Wie deze film op dvd wil zien moet helaas wel wat moeite doen: via Bol.com is een internationale editie (Engels ondertiteld) te bestellen, maar deze heeft een levertijd van 4-6 weken. Bij amazon.co.uk is echter dezelfde editie op voorraad te bestellen.

Vraag die overblijft: Welke distributeur brengt deze fantastische film alsnog op dvd naar Nederland?

N.a.v. Le hussard sur le toit (The horseman on the roof), met onder anderen Juliette Binoche, Olivier Martinez, Pierre Arditi, François Cluzet, Jean Yanne, Claudio Amendola, Isabelle Carré, Carlo Cecchi.

Related posts:

1. La gloire de mon père
2. Le chateau de ma mère
3. Jean de Florette

 

De tweede speelfilm van regisseur Eric Guirado past in een inmiddels lange traditie van films die op zichzelf een subgenre binnen de Franse cinema vormen: films die op een of andere manier het platteland als hoofdthema hebben. Met enige regelmaat valt zo’n film ook in Nederland te bewonderen, de laatste jaren lijken het er steeds meer te worden. Bekende films uit het genre zijn bijvoorbeeld La gloire de mon père/Le chateau de ma mère, of recenter Être et avoir en Dialogue avec mon jardinier. De film waarmee Le fils de l’épicier het meeste overeenkomt is C’est quoi la vie (1999) van regisseur François Dupeyron. Als je de twee vergelijkt blijkt er echter in bijna tien jaar wel het een en ander veranderd te zijn. Interessant om te zien is namelijk dat – ondanks overeenkomende thematiek – de uitwerking van beide films duidelijk verschilt. Onder invloed van de huidige ontwikkelingen in de Franse cinema maakte Eric Guirado zijn film uiterst realistisch en filmde hij in documentairestijl het leven van de zoon van een kruidenier, die na lange afwezigheid weer terugkeert naar het platteland en daar de nodige aanpassingsproblemen ondervindt.

Antoine Sforza (Nicolas Cazalé) is rond de dertig en woont al zo’n tien jaar in de stad. Hij heeft niet bepaald veel contact met zijn familie, die op het platteland in de Provence woont. Als zijn vader een hartaanval krijgt ontmoet hij zijn moeder en broer in het ziekenhuis, maar die ontmoeting verloopt allesbehalve ongedwongen. De vader en moeder van Antoine runnen een kruidenierszaakje en een rijdende winkel, en nu vader lange tijd niet zal kunnen werken, zal iemand anders een handje moeten komen helpen. Na flink wat aarzelingen besluit Antoine de rijdende winkel te gaan doen en zo komt hij terecht in het dorpje waar hij tien jaar eerder uit vertrokken was, samen met een vriendin, Claire (Clotilde Hesme), die zich overigens niet aan hem wil binden hoewel hij wel laat blijken meer met haar te willen. Wat volgt, is een intrigerende close-up van de dagelijkse gang van zaken als Antoine zijn rondjes over het platteland rijdt. De in veel opzichten wat asociale Antoine heeft moeite om met de goedwillende plattelandsbewoners om te gaan. Hij windt zich op over het feit dat ze weinig bij hem kopen, niet direct de rekening betalen of hem vijandig gezind lijken te zijn.

Claire, die duidelijk betere communicatieve vaardigheden bezit, helpt hem en al snel lijken de eerste moeilijkheden uit de weg geruimd. Wanneer dan Antoines vader uit het ziekenhuis komt, blijkt dat er tussen hen nog veel oud zeer zit. Vader verwijt zijn twee zoons dat ze hem niet geholpen hebben bij het uitbreiden van de zaak en ook tussen de twee zoons, Antoine en François, is niet alles koek en ei. Het loopt voor Antoine dan helemaal verkeerd als Claire hem ook nog verlaat nadat hij een brief, die hij voor haar had moeten posten, doelbewust wegwerkt.

Le fils de l’épicier is een zeer geslaagd inkijkje in de huidige situatie van het Franse platteland. De film geeft enerzijds een geromantiseerd en uitnodigend beeld maar neigt op momenten ook wat naar antipathie, zeker op momenten waarop de plattelandsbewoners wel erg bot doen tegen Antoine. Tekenend voor de betrokkenheid van de regisseur bij dit onderwerp is het feit dat hij voorafgaand aan de film zich uitgebreid op de hoogte heeft gesteld van de plattelandsproblematiek. Zo sprak hij met ouderen, voor wie de rijdende winkel en de postbode de enige aanspreekpunten van de dag of zelfs van de week zijn. Prachtig zijn de beelden van de oudjes, de een leunend op de stok, de ander te doof om de juiste prijs te kunnen horen.

Er blijven wel enkele reserves over de uiteindelijke uitwerking van de film bestaan. Zo worden de karakters van sommige rollen niet sterk uitgediept (hoe zit het nu bijvoorbeeld precies tussen Antoine en Claire, waarom verliet Antoine tien jaar eerder het ouderlijk huis) en zit er vooral in het begin weinig ontwikkeling in het plot. Waarschijnlijk is dit vooral te wijten aan het feit dat regisseur Guirado bewust voor een soort documentairevorm gekozen heeft. Een vorm die overigens wel verrassend goed werkt, met name omdat de omgeving meewerkt. Beelden van het landschap in de Provence kunnen er immers niet genoeg geschoten worden en ook de personages zijn aantrekkelijk, aimabel en toegankelijk.

Al met al is Le fils de l’épicier voor liefhebbers van rustige films en mooie landschappen een aanrader. Vooral Frankrijkliefhebbers komen met deze film wel aan hun trekken. Rustiek vermaak, een heerlijk briesje op een klamme zomeravond.

N.a.v. Le fils de l’épicier, met onder anderen Nicolas Cazalé, Clotilde Hesme, Jeanne Goupil, Daniel Duval, Stéphan Guérin-Tillié.

Related posts:

1. La gloire de mon père
2. Dialogue avec mon jardinier
3. Molière

 

Manon des sources is het vervolg op Jean de Florette. De twee films, boekverfilmingen van twee boeken van Marcel Pagnol, werden in binnen- en buitenland lovend ontvangen.

In Manon des sources volgen we de dochter van Jean de Florette. Na de dood van haar vader en het vertrek van haar moeder naar de operazalen, werd ze opgevoed door een zigeunerfamilie die op het land van haar vader woonden. De film pakt het verhaal zo’n tien jaar later op. Manon, nu een jonge, mooie vrouw (gespeeld door de knappe Emmanuelle Béart), hoedt een kudde geiten in de omgeving van het dorp. De boerderij van Jean is nu in handen van César en Ugolin. Manon is niet vergeten hoe haar vader aan zijn eind is gekomen, en koestert nog altijd een wrok tegen de twee. Als Ugolin haar eens tegenkomt in de woeste heuvels, wordt hij verliefd op Manon. Manon is echter gecharmeerd van een jonge onderwijzer die nieuw in het dorp is. Deze onbeantwoorde liefde drijft Ugolin tot wanhoop.

Wanneer Manon de oorsprong ontdekt van het bronwater dat het dorp en de omgeving van water voorziet, sluit ze deze af, als wraak voor wat haar en haar vader is aangedaan. Ze stelt samen met Ugolin en César het hele dorp schuldig voor wat er is gebeurd, omdat het hele dorp wist dat er een bron was die haar vader had kunnen helpen, maar niets gezegd heeft. In een zinderende en dramatische ontknoping is uiteindelijk te zien hoe hebzucht, lotsbestemming en wraak een plaats krijgen in dit prachtige familie-epos.

Jean de Florette en Manon des Sources worden door sommigen wel vergeleken met de Godfather-trilogie. Deze vergelijking gaat in zoverre op, dat ook de twee Franse films handelen over een familie, over macht, relaties, en tragische lotsbestemmingen. Ook de sfeer van de films doet ze boven andere films uitstijgen. De vaak dramatische muziek, en de prachtige beelden van het Provençaalse landschap, samen met de sluimerend spannende ondertoon die in elke scene verweven zit geven de films een extra dimensie.

Met Manon als wraakengel is Manon des Sources het logische en tegelijk ontstellende vervolg op Jean de Florette. Het thema van wraak en vergelding wordt erg goed uitgediept. Het is niet alleen César die verantwoordelijk wordt gesteld, het is een heel dorp. Men wist ervan, maar men deed niets. In die zin gaat de film verder dan slechts becommentariëren. De film veroordeelt ook. In de film wordt een dorp, misschien zelfs een complete beschaving verantwoordelijk gehouden. Niets doen is tegelijk íets doen, niet kiezen is ook een keuze.

N.a.v. Manon des sources, met onder anderen Emmanuelle Béart, Yves Montand, Daniel Auteuil, Hippolyte Girardot.

Trailer / fragment uit de film:

Related posts:

1. Jean de Florette
2. Ensemble, c’est tout
3. Mademoiselle Chambon

 

Jean de Florette is samen met het tweede deel Manon des sources een waar epos over het leven in een klein dorpje in de Provence. Het tweeluik wordt algemeen gezien als Claude Berri’s grote meesterwerk, en werd met verschillende filmprijzen beloond. De twee films zijn verfilmingen van twee boeken van de bekende Franse schrijver Marcel Pagnol, een tweeluik onder de titel L’eau des collines

Ugolin Soubeyran (Daniel Auteuil) en zijn oom César Soubeyran (Yves Montand) hebben het plan opgevat bloemen te gaan kweken op een stuk grond op het terrein van hun buurman. Als deze overlijdt, door toedoen van een vechtpartij tussen hem en César, hopen ze dat de erfgenamen het stuk zullen verkopen. Daarvoor maken ze eerst een bron dicht, om de waarde van het land te doen verminderen. Als de erfgenaam, Jean Cadoret (de Florette), een gebochelde stedeling gespeeld door Gérard Dépardieu, echter van plan blijkt op het land te gaan wonen en er een winstgevend bedrijf van te maken, lijken de plannen van de twee familieleden in duigen te vallen. Jean begint, samen met zijn vrouw, een voormalige operazangeres en hun dochtertje, vol goede moed en met veel enthousiasme aan wat zijn levenswerk moet worden.

César wil echter niet opgeven, en begint samen met zijn neef een psychologische oorlogsvoering. Ugolin helpt Jean in het begin waar nodig, maar wijst hem niet op de zo kostbare en hoognodige bron op zijn land. Na een zeer voorspoedig begin krijgt Jean steeds meer tegenslagen te verduren. Regen blijft langer uit dan verwacht, het land bewerken is zwaar werk, en de fles wijn is verkwikkend, maar duur. Het leven wordt steeds zwaarder voor Jean, en als hij putten op zijn land gaat graven om water te vinden nadert dit eerste deel een enigszins voorspelbare ontknoping. De cliffhanger aan het eind van dit deel maakt duidelijk dat je Jean de Florette en Manon des Sources eigenlijk niet los kunt zien.

Deze uitmuntende film van Claude Berri is gestoeld op fantastisch acteerwerk en betoverende muziek van onder anderen Toots Thielemans. Gaandeweg de film worden de tegengestelde belangen van César en Jean steeds overtuigender in beeld gebracht. Prachtig om te zien is ook het feit dat Ugolin, de eenvoudige boerenjongen, moeite heeft om niet te vriendschappelijk te worden met Jean. Omdat hij er vaak over de vloer komt, bouwt hij ondanks de snode plannen van hem en zijn oom toch een vriendschapsband op met Jean. Acteur Daniel Auteuil brengt deze spagaat van Ugolin overtuigend over op de kijker. Ook Gérard Dépardieu is erg goed als ambitieuze stedeling, die denkt met kennis uit de boeken binnen de kortste keren het meest winstgevende bedrijf van de regio op te zetten. De sympathie die je voor hem krijgt, doet je afvragen hoe het gegaan zou zijn als het hem wel had meegezeten bij zijn project.

Zie voor het vervolg ook Manon des sources

N.a.v. Jean de Florette, met onder anderen Yves Montand, Gérard Depardieu, Daniel Auteuil, Elisabeth Dépardieu.

Trailer / fragment uit de film:

Related posts:

1. Manon des sources
2. Indochine
3. Betty Blue 37°2 le matin

 

Deze film is het vervolg op La gloire de mon père. Het is de verfilming van het tweede deel uit de vierdelige autobiografische boekenreeks Souvenirs d’enfance van de Franse schrijver Marcel Pagnol, maar bevat ook elementen uit het derde deel van die serie. Le chateau de ma mère behandelt verder min of meer dezelfde thematiek als het eerste deel, alleen is duidelijk te zien dat de hoofdpersoon Marcel wat ouder is geworden.

In deze film brengt de familie elk weekend door in het huisje op het platteland van de Provence, enkele uren vanaf Marseille. De keuze om voortaan elk weekend naar het idyllische huisje af te reizen wordt ingegeven door de gedachte dat het goed voor de gezondheid is en bijdraagt aan het levensgeluk: de rode wangetjes van de kinderen na een vakantie op het platteland spreken boekdelen. Le chateau de ma mère gaat over op het eerste gezicht triviale dingen: de tocht naar het vakantiehuis, de eerste liefde van Marcel, het toelatingsexamen van Marcel als beste leerling van de klas.

De ontdekking van de eerste liefde staat voor Marcel gelijk aan een totale overgave aan het bewuste meisje. Dat hij daarmee van een koude kermis thuiskomt, doet hem inzien dat de vriendschap met Lili, een jongen uit de omgeving, belangrijker is dan de liefde die hij voor het meisje voelde. Naast deze eerste verliefdheid, gebeurt er meer in de film, waarmee de film iets enerverender is dan het eerste deel uit de serie. Als een oude kennis van Marcels vader met een afsnij mogelijkheid komt om de tocht naar het huisje flink te bekorten, neemt de gezagsgetrouwe schoolmeester deze kans na wat twijfelen toch maar aan. De overweging dat hij hiermee tegelijk de gemeenschap een dienst bewijst door het kanaal waarlangs ze dan reizen te controleren op gebreken, haalt hem over de streep.

De titel zegt het in feite al, in dit deel van het tweeluik staat de band met de moeder van Marcel min of meer centraal, nadat het eerste deel vooral over de relatie van Marcel met zijn vader ging. De liefde die Marcel voor zijn moeder voelt, wordt duidelijk en overtuigend in beeld gebracht, en zit hem vooral in de kleine dingen. Het goede van de film is dat naast de vreugdevolle dingen ook andere kanten van het leven belicht worden.

Met deze film wordt dit tweeluik over de jeugd van Marcel op een prachtige wijze afgesloten. Samen vormen de twee films een van de mooiste Franse verfilmingen van het leven: de jeugd, en uiteindelijk de tragiek van het ouder worden. De films, die naast de fantastische beelden van de Provence ook erg mooie muziek bevatten, doen verlangen naar een verblijf in dit gebied, om alles met eigen ogen te zien. Tevens is het tweeluik een ode aan de jeugd, een ode aan de tijd waarin het leven onbezorgd was, of je zo’n jeugd nou gehad hebt of niet.

N.a.v. Le chateau de ma mère, met onder anderen Philippe Caubère, Nathalie Roussel, Didier Pain, Julien Ciamaca.

Trailer / fragment uit de film:

Related posts:

1. La gloire de mon père
2. Jean de Florette
3. Manon des sources

 

La gloire de mon père is de verfilming van het eerste deel uit de vierdelige autobiografische boekenreeks Souvenirs d’enfance van de Franse schrijver Marcel Pagnol. Marcel Pagnol, die behalve schrijver ook filmmaker en lid van de Académie Française was, wordt in eigen land om zowel zijn films als zijn boeken steeds meer gewaardeerd. Dit eerste deel van de tweeluik over de eerste twee delen van Souvenirs d’enfance door Yves Robert, geeft een geromantiseerd beeld van de jeugd van Marcel – zoon van een schoolmeester, -en de zomervakanties op het platteland van de Provence.

Dat de jonge Marcel opgroeit als zoon van een schoolmeester, is een belangrijk element in het verhaal: hij leert op zeer jonge leeftijd al lezen en zijn interesse voor boeken neemt vormen aan die zijn moeder soms tot wanhoop drijven. Het ongestoord kind-zijn is voor vader Joseph echter minder belangrijk. Hij toont zich juist trots over de slimheid van zijn zoon.

Het familieleven is eveneens een belangrijke factor in deze film. Als Tante Rose een verhouding krijgt met Jules en ook met hem trouwt, ontdekt de schoolmeester Joseph dat er meer in het leven is dan lesgeven. Joseph huurt met Oncle Jules een huisje in de Provence, waar de twee gezinnen ’s zomers de (lange) vakantie doorbrengen. Daar, in de woest en vrije natuur, leert Marcel het buitenleven kennen, een leven dat hij later niet meer kwijt zal willen.

De komst van Jules in de familie levert daarbij nog extra fascinerende scènes op: daar Jules katholiek is en Joseph overtuigd atheïst, kunnen de twee het over bepaalde zaken maar niet eens worden. Spanningen tussen personen is echter niet direct waar deze film om draait. De film verloopt in een langzaam tempo, en neemt goed de tijd voor Marcels ontdekking van de wereld. Ondanks de weinig spannende gebeurtenissen, en het ontbreken van elementen die een speelfilm over het algemeen kenmerken, leveren de dagelijkse beslommeringen van Marcel, zoals de geboorte van een baby, de jacht op vogels en het sluiten van een vriendschap, evenals de fraaie setting – de altijd mooie Provence – een film op die doet verlangen naar het vervolg, Le chateau de ma mère.

De film is, samen met het vervolg, een prachtige, nostalgische ode aan het leven op het platteland. Voor iedere liefhebber van de Provence verplichte kost.

N.a.v. La gloire de mon père, met onder anderen Philippe Caubère, Nathalie Roussel, Didier Pain, Julien Ciamaca.

Related posts:

1. Le chateau de ma mère
2. Jean de Florette
3. Le hussard sur le toit