Regisseur Denis Dercourt maakte in 2006 zijn doorbraakfilm La tourneuse de pages, een psychologische thriller over een concertpianiste, met een hoofdrol voor actrice Déborah François. Dercourt heeft zijn wortels in de muziek en besteedt hier in zijn films dan ook veel aandacht aan. In Demain dès l’aube maakt Dercourt een interessante koppeling tussen klassieke muziek en het zogenaamde reënactment, of rollenspel, een populaire bezigheid waarbij mensen historische gebeurtenissen tot in detail naspelen. Bij het uitkomen van de film zag de Franse vereniging van Rollenspellen (FFJDR) zich genoodzaakt een verklaring uit te doen gaan waarin ze afstand namen van de inhoud van de film en stelden dat er geen psychologische gevaren verbonden waren aan het zich inleven in andere tijden.

(meer…)

Regisseur Luis Buñuel (1900-1983) begon zijn carrière in 1929 met de film Un chien andalou, een film die direct schandaal veroorzaakte. Deze experimentele korte film begint met een scheermes dat een oog doormidden snijdt, de toon is dus meteen gezet voor wat betreft het verdere oeuvre. Want ook Belle de jour, Buñuels meest bekende film, veroorzaakte in 1967 nogal wat ophef. Niet om dergelijke gruwelijkheden, maar eerder omdat het gezien werd als een soort aanval op de goede zeden van de bourgeoisie. De film laat een welgestelde doktersvrouw zien in haar zoektocht naar seksuele voldoening. Dit gegeven lijkt op zich genoeg voor een dramatisch plot, maar Buñuel is niet voor niets de bekendste regisseur van de surrealistische stroming, dus niets is wat het lijkt in deze film. Belle de jour werd vanwege mogelijk schandaal uitgesloten van deelname aan het filmfestival van Cannes en won prompt op het festival van Venetië de hoogste prijs.

(meer…)

De Franse schrijver Philippe Claudel brak in 2003 door met zijn roman Grijze zielen. Onlangs kreeg hij nog grotere bekendheid met de film Il y a longtemps que je t’aime die hij regisseerde en waar hij eveneens het script voor schreef. Met deze film won hij de César voor beste eerste film in 2009. Het was niet zijn eerste kennismaking met de wereld van de film. In 2005 werd het boek Grijze zielen onder dezelfde naam verfilmd door Yves Angelo, Claudel verrichtte het schrijfwerk voor de film. De film volgt vrij getrouw het verhaal uit het boek en weet de sfeer van het boek keurig op scherm uit te beelden. Bekendste hoofdrolspeler uit de film is Jean-Pierre Marielle, eerder te zien in bijvoorbeeld Tous les matins du monde en La petite Lili, maar ook in The Da Vinci Code.

(meer…)

Versailles is de eerste bioscoopfilm van regisseur en schrijver Pierre Schöller. In 2003 maakte hij de televisiefilm Zéro défaut, en vanaf het begin van de jaren ’90 was hij als schrijver betrokken bij diverse films. Versailles is bovendien een van de laatste films waarin de in oktober 2008 overleden acteur Guillaume Depardieu (1971-2008) te bewonderen is. Extra wrang is dat hij in deze film een zeer persoonlijke rol speelt, en tegelijk waarschijnlijk de beste rol uit zijn carrière. Hij werd voor zijn rol genomineerd voor een César, verder werd de film van Pierre Schöller ook genomineerd in de categorie beste eerste film.

(meer…)

Toen La double vie de Véronique in 1991 op het filmfestival van Cannes in première ging waren vrijwel alle reacties lovend. Actrice Irène Jacob werd voor haar hoofdrol op het festival beloond met de prijs voor beste actrice en de film won diverse andere internationale prijzen. De film was de eerste Franse film van de Poolse regisseur Kieslowski, in een serie van vier, waarmee hij ook zijn regisseurscarrière zou beëindigen. De laatste drie zijn gegroepeerd rond een thema en werden allen in hetzelfde jaar gemaakt – Trois couleurs: Bleu, Blanc en Rouge – maar ook La double vie de Véronique heeft veel overeenkomsten met deze laatste drie films. Het dubbele leven van Véronique is een film die op hypnothiserende wijze het leven van twee jonge vrouwen met elkaar verbindt. Dit alles in een setting die soms verrassend veel doet denken aan de latere Franse film Amélie, maar dan wel vele malen meer psychologisch en beklemmend.

(meer…)

De Poolse regisseur Krzysztof Kieslowski, die door velen onder de grote regisseurs als Ingmar Bergman en Stanley Kubrick wordt geschaard, maakte met het drieluik Trois couleurs zijn cinematografisch testament. Vooraf kondigde hij al aan dat het zijn laatste films zouden worden, en twee jaar na het uitkomen van de films overleed hij ook. Met zijn film uit 1991, La double vie de Véronique, kon de Franse filmwereld al uitgebreid kennismaken met de filmmaker, met zijn laatste drie films, die veel overeenkomsten vertonen met La double vie, bevestigde hij zijn status als Europees regisseur. Centraal in zijn films staan vooral de beschouwing van moreel gedrag en allerhande psychologische observaties. In Trois couleurs verbindt hij de drie kleuren van de Franse vlag en de drie kernwaarden van de Franse revolutie (vrijheid, gelijkheid, broederschap) aan elkaar en elk aan een afzonderlijke film. De drie films werden tegelijkertijd gemaakt, en waren bestemd om op de drie grote Europese filmfestivals (Venetië, Berlijn en Cannes) in première te gaan. Bleu, het eerste deel, werd vooral goed ontvangen, en won de Gouden Leeuw in Venetië en vele andere prijzen. Voor Blanc kreeg Kieslowski in Berlijn waardering met de uitverkiezing als beste regisseur, en Rouge werd genomineerd voor drie Oscars.

(meer…)

In 2007 verraste regisseur Jean Becker met de zomerfilm Dialogue avec mon jardinier, waarin een moderne schilder het gesprek aangaat met zijn tuinman. De film wist vooral het publiek en het buitenland te bekoren, filmcritici in Frankrijk waren er iets minder over te spreken. In Nederland draaide de film in de zomer van 2008 geruime tijd in de filmhuizen. Een jaar nadat hij de film voltooide kwam Becker alweer met zijn volgende film, Deux jours à tuer. De sfeer in deze film heeft wel iets weg van Dialogue avec mon jardinier, maar dit keer wordt een wat ambitieuzere thematiek aangesneden. De waarde van het leven in deze moderne tijd, de grote vraag waar je het nu eigenlijk voor doet, en wat er gebeurt als iemand van de ene op de andere dag alle banden met zijn omgeving verbreekt. Acteur Albert Dupontel, die de hoofdrol op zich neemt, werd hiervoor onlangs genomineerd voor de Césars die binnenkort uitgereikt zullen worden. De film is een bewerking van de gelijknamige roman van schrijver François d’Épenoux.

(meer…)

Regisseur François Ozon raakte bekend bij het grote publiek met zijn films 8 Femmes en Swimming Pool. Hij wordt beschouwd als een van de jonge en meest talentvolle regisseurs die de Franse cinema momenteel van nieuwe invloeden voorzien. Waar zijn films zich over het algemeen kenmerken door een zekere shockerende inhoud, vooral op het gebied van seksualiteit, zoals Sitcom, Swimming Pool of Le temps qui reste, gooit hij het in Sous le sable over een andere boeg. In een film waar op het eerste gezicht niet zo heel veel in gebeurt, volgt hij de psychologie van een vrouw bij de verwerking van het verdrinken van haar man. François Ozon werd voor het verhaal geïnspireerd door een gebeurtenis uit zijn jeugd waarbij tijdens een vakantie in Les Landes de man van een Hollands stel niet terugkeerde van een zwempartij, en waar hij getuige was van de daaropvolgende zoektocht. Het gegeven dat de vrouw uiteindelijk met de spullen van haar man het strand verliet is hem altijd bij gebleven, en hij vroeg zich af hoe het zo iemand verder vergaat. De hoofdrollen worden gespeeld door de Brits-Franse actrice Charlotte Rampling, die later ook de hoofdrol in Swimming Pool op zich zou nemen, en Bruno Cremer, bekend als Maigret in de gelijknamige TV-serie.

(meer…)

Regisseur Dominik Moll (1962) is de zoon van een Franse moeder en een Duitse vader. Hij maakte tot nu toe twee films, waarvan Harry, un ami qui vous veut du bien (2000) de succesvolste was. De film werd genomineerd voor de Gouden Palm en de Bafta-awards, en wist vier Césars mee naar huis te nemen. Met een spanningsopbouw à la Hitchcock en een intrigerend plot kon deze film menig kijker boeien. In 2005 probeerde Moll het nogmaals, min of meer op dezelfde wijze, met de film Lemming. In deze film opnieuw een afwisseling tussen droom of fantasie versus werkelijkheid, opnieuw geleid door acteur Laurent Lucas, ook al de hoofdrolspeler in Harry, ditmaal aan de zijde van actrice en zangeres Charlotte Gainsbourg, de dochter van zanger Serge Gainsbourg en actrice Jane Birkin.

(meer…)

Claude Chabrol werd vooral bekend als een van de grondleggers van de Franse Nouvelle Vague. Hij maakte in de jaren ’50 deel uit van de kring filmcritici rond het tijdschrift Cahiers du Cinema, met onder anderen Godard, Rohmer en Truffaut, die later ook zelf films gingen maken. Hij wordt ook nogal eens de Franse Woody Allen genoemd, beiden hebben gemeen dat ze al in de 70 nog volop actief in de filmwereld zijn. Verder vallen ze beiden op door hun films waarin ze met literaire technieken een persoonlijk beeld geven van de huidige samenleving. Chabrol plaatste zichzelf met enkele van zijn films in de traditie van Hitchcock, maar maakte tegelijk ook andersoortige films, wat tot nu toe een zeer divers oeuvre opleverde. In La fille coupée en deux, een van zijn recentste films die breed gewaardeerd werd, portretteert hij een jonge vrouw temidden van een passioneel gevecht tussen twee mannen in de microkosmos van het Franse cultuur- en mediamilieu.

(meer…)