Vermakelijke romantische komedies zijn al lang niet meer enkel voorbehouden aan de Amerikaanse filmwereld, ook in Frankrijk zijn er inmiddels vele voorbeelden van leuke films in dit genre. De tweede speelfilm van regisseur Nicolas Chuce is er ook zo een. La chance de ma vie deed het in de Franse filmzalen heel behoorlijk met meer dan een miljoen verkochte kaartjes. Op het festival van de komische film te Monte-Carlo kreeg de film zelfs de prijs voor beste film en werd actrice Virginie Efira beloond met de prijs voor beste actrice. Voor Efira was dat een van de eerste filmprijzen, de van oorsprong Belgische actrice is vooral bekend als boegbeeld van diverse televisieprogramma’s in België en Frankrijk – ze maakte enkele jaren terug haar debuut in de filmwereld.

Julien (Francois-Xavier Demaison) heeft zijn toevlucht gezocht tot een klooster, zo zien we in de eerste scène van de film. Waarom wordt nog niet meteen duidelijk, maar dat hij er niet helemaal op zijn plek zit is een understatement. In een vorig leven was hij relatietherapeut, tot hij tot de conclusie kwam dat hij anderen wel kon redden maar zichzelf niet. Op een of andere manier overkwam iedere vrouw met wie hij een relatie kreeg ongewoon veel ongeluk. In een grappige terugblik op zijn leven zien we vervolgens hoe hij elke vrouw of meisje in zijn leven in problemen bracht, vaak met bijzonder pijnlijke consequenties. Zijn laatste verovering was Joanna (Virginie Efira), een mooie blondine die hij tijdens een bruiloft van een van zijn klanten tegenkwam – en die niet veel later bij hem op kantoor aanklopt omdat ze zelf relatieproblemen heeft.

Joanna en Julien zijn al snel smoorverliefd en lijken dan ook gemaakt voor elkaar – totdat Julien vertelt dat elke vrouw in zijn leven tot nu toe steeds weer getroffen werd door het ongeluk. Vanaf dan gaat het bergafwaarts en ondanks dat ze graag samen willen zijn, heeft het lot andere plannen in petto. Tijdens een rustig weekendje op het platteland brandt Joanna het huis van Juliens ouders af, nadat ze eerder per abuus bijna slachtoffer werd van een pijnlijke verwisseling in het ziekenhuis. En dat is nog maar het begin. Alles wat fout kan gaan gaat fout en de grote vraag die overblijft is of Julien ditmaal wel zijn eigen relatie kan redden of dat hij voor eeuwig vrijgezel blijft.

Een typische romantische komedie kan de film wel genoemd worden, waarin de balans gevonden wordt tussen een aantal goede, lachwekkende grappen en een redelijk origineel verhaal. De aantrekkingskracht tussen de wat gewone Julien en de knappe Joanna wordt geloofwaardig vertolkt door de twee hoofdrolspelers. De bijfiguren zijn wat minder goed uitgewerkt, alhoewel de over-the-top ontwerper en baas van Joanna (Elie Semoun) op de juiste momenten om de hoek komt kijken.

Met La chance de ma vie laat regisseur Chuce zien dat hij de regels van het genre goed beheerst. Grappen worden niet uitgemolken en blijven vrij subtiel, de verhaallijn is origineel en de beelden zijn goed geschoten. Nergens echt verrassend, maar ook nergens vervelend, zo wordt de film er een die zijn doel niet voorbijschiet. Het levert je een moment van vermaak, enkele goede grappen en een beperkte speelduur, de ideale ingrediënten van een luchtige zomeravondfilm met je partner op de bank. En dan maar hopen dat het ongeluk jou en je geliefde bespaard blijft.

La chance de ma vie, met onder anderen Virginie Efira, François-Xavier Demaison, Armelle Deutsch, Raphaël Personnaz, Thomas N’Gijol, Brigitte Roüan, Yves Jacques, Marie-Christine Adam, Elie Semoun, Francis Perrin, Frank Molinaro, Gérald Marti, Jean-Louis Sbille, Catherine Claeys, Elisa Tovati.

Wanneer er in Frankrijk een jonge, knappe en (donker)blonde actrice opstaat waar de regisseur en zijn camera niet genoeg van lijken te krijgen, wordt de vergelijking met Brigitte Bardot al snel gemaakt. Bardot kreeg wereldfaam met haar verschijning in Et Dieu… créa la femme. Nu de tijden wat veranderd zijn is die wereldfaam voor Franse actrices lastiger te bereiken, maar desondanks leverde de debuutfilm van Vahina Giocante haar een zeker krediet op, waarmee ze een goede start in de Franse filmwereld maakte. De film van regisseur Pradal speelt zich net als Et Dieu af in Zuid-Frankrijk, in een zonnige en broeierige setting. Pradal maakte een film in de stijl van zoveel andere films over opgroeiende jongeren, daarbij gebruikmakend van de paradijselijke omgeving waarin ongeremdheid het sleutelwoord lijkt.

(meer…)

De boeken van de Franse schrijver Alexandre Dumas (1802-1870) werden honderden malen verfilmd, vanaf het tijdperk van de stomme films tot aan vandaag de dag. De drie bekendste romans die hij schreef, zijn De drie musketiers, De graaf van Monte Cristo en Koningin Margot. Alledrie werden ze meerdere keren voor film en theater bewerkt, maar het is waarschijnlijk de tweede die vanwege het avontuurlijke karakter, de sterke verbeeldingskracht en het ingenieuze plot het meest tot de verbeelding spreekt. De epische trekken van het werk vormden ook vaak de inspiratie voor miniseries op televisie, die dankzij een langere duur meer recht konden doen aan het originele verhaal dan bioscoopverfilmingen. Zo maakte de BBC in 1964 een twaalfdelige serie, met Alan Badel als hoofdrolspeler. In 1998 zag een ambitieus Frans project het licht: diverse grootheden in de Franse filmwereld werkten mee aan een bewerking van het aloude verhaal van Dumas. De vierdelige miniserie van in totaal bijna zeven uur wordt gedragen door het sterke spel van Gérard Depardieu in de rol van de wreker van het kwaad.

(meer…)

Jules et Jim van François Truffaut geldt als een van de beste en populairste voorbeelden van de Nouvelle Vague beweging. Met deze film beïnvloedde Truffaut dan ook vele filmmakers na hem. Het bekendste voorbeeld hiervan is misschien wel Jean-Pierre Jeunet, die voor zijn Amélie uit Jules et Jim veel inspiratie haalde. Voor de vroege jaren zestig was het een vrij gewaagde film – met zelfs een 18+ waardering van de autoriteiten – over een vrijgevochten vrouw en haar relatie met meerdere mannen. Truffaut verkent de grenzen tussen liefde en vriendschap en maakte met deze verkenning een blauwdruk voor hoe dat in andere films ook gedaan zou worden. De film is gebaseerd op een obscure, autobiografische roman van de schrijver Henri-Pierre Roché, en speelt zich af van halverwege de jaren ’10 tot de jaren ’30 van de twintigste eeuw.

(meer…)

Regisseur Michel Gondry werd groot met het maken van reclamefilmpjes en videoclips. Zijn visie op films en zijn rijke visuele stijl kwamen in 2004 wereldwijd onder de aandacht door het succes van zijn film Eternal sunshine of the spotless mind, waar hij samen met Charlie Kaufman een Oscar voor beste scenario mee won. De hoofdrollen in die film werden gespeeld door Jim Carrey en Kate Winslet. In 2006 maakte hij de Franse film La science des rêves, waarin hij de kenmerkende elementen van zijn eerdere films ver doortrekt. Zo is de afwisseling tussen werkelijkheid en inbeelding vager en tegelijk belangrijker dan ooit, en is er een grote rol weggelegd voor allerlei artistiek geknutselde beelden. Water van cellofaan, een één-seconden-tijdmachine, een knuffelpaard dat verandert in een bewegend, levend dier – en dat alles zonder gebruik te maken van computeranimaties.

(meer…)