Les amants (de minnaars) is de tweede speelfilm van Louis Malle, en misschien wel de beste. Met deze film zette hij zich, na het succes van zijn eerste film Ascenseur pour l’échafaud, definitief op de kaart als talentvol Europees filmmaker. Het betekende ook de echte doorbraak van actrice Jeanne Moreau als het gezicht van een nieuwe generatie actrices. Zoals met zoveel films uit de Franse filmgeschiedenis is ook Les amants niet onomstreden. In de Verenigde Staten werd de vraag of het wel of niet een obscene film was uiteindelijk door de rechtbank negatief beantwoord, en zelfs in het toch iets meer vooruitstrevende Europa werd er gediscussieerd over de inhoud van de film. Al deze ophef zorgde er natuurlijk wel voor dat de film grote bezoekersaantallen trok.

Centraal in de film staat het leven van Jeanne (Jeanne Moreau), de vrouw van een krantendirecteur. Ze woont in een groot huis in de buurt van Dijon, maar gaat uit verveling geregeld naar Parijs, waar ze zich met haar vriendin Maggy in de rijkere kringen begeeft. Daar heeft ze ook haar minnaar Raoul leren kennen, een begenadigd polospeler. Haar vele uitstapjes naar Parijs vallen op, zeker omdat ze nooit vrienden uit Parijs uitnodigt in Dijon. Manlief Henri krijgt dan ook argwaan en zet haar voor het blok. Hij wil dat ze Maggy en Raoul vraagt voor een weekend in Dijon. Maar na de uitnodiging in Parijs gebracht te hebben, komt er op de terugreis een andere man in haar leven. Bernard, een man die zich weinig aantrekt van de conventies van de gegoede burgerij.

In deze tijd, waarin we alles al zo’n beetje in de bioscoop gezien hebben, lijkt veel van de thematiek in de film wat achterhaald. Toch heeft de film zelf niet aan kracht ingeboet. Het feit dat het overspel van de vrouw in de film ongestraft kan plaatsvinden was voor die tijd nieuw en ongekend en leidde tot afkeurende reacties onder de conservatieve filmkijkers. En dat is zelfs in onze tijd nog wel te begrijpen, ze staat immers op het punt daardoor ook haar dochter in de steek te laten.

Les amants speelt met de gevoelens van Jeanne maar daarmee ook met de gevoelens van de toeschouwer. Jeanne wordt geportretteerd als een prinses, maagdelijk gekleed in het wit, met kostbare sieraden. Ze lijkt prima op haar gemak in de rijke Parijse kringen. Maar Bernard, iemand van buiten die kringen, iemand die er zelfs een hekel aan heeft, zet haar leven op de kop. Louis Malle richt zich in de film voornamelijk op de gedachtes en beweegredenen van Jeanne, die ook geregeld in een voice-over aan het woord komt. Hij maakt verder gebruik van pakkend en uiterst gevoelig camerawerk om de liefde tussen Jeanne en haar nieuwe minnaar in beeld te brengen. In wat François Truffaut de ‘eerste liefdesnacht van de cinema’ noemde, volgt de camera het liefdeskoppel dat in een bootje over het water glijdt tot ze uiteindelijk in elkaars armen in bed zijn beland.

Malle geeft de kijker veel tijd om na te denken over wat hij ziet. Zo blijft de camera geregeld nog draaien als deuren al gesloten zijn waardoor er tegelijk ruimte is voor realisme en fantasie. Want waar leiden de wegen van Jeanne heen? Het optimistische leitmotiv in de soundtrack van Brahms is nog zoiets dat in tegenspraak lijkt met wat er op het scherm gebeurt. Zo’n avontuur als Jeanne beleeft kan niet goed aflopen, en die suggestie wordt in de laatste scène dan ook gegeven, wanneer de camera van voren wegrijdend op de auto met de twee minnaars gericht blijft. Met de film eindigt ook het verhaal van de twee minnaars.

De film kan ook nog op een ander niveau bekeken worden. Malle en Moreau hadden ten tijde van het maken van de film een relatie, die relatie eindigde echter na deze film. Malle zag zichzelf ook als een buitenstaander in de Franse bourgeoisie, hoewel hij daar wel deel van uitmaakte. Als je in de buitenstaander in de film, Bernard, de persoon van Louis Malle ziet, komt de film in een heel ander licht te staan. Zo kun je Les amants dus ook zien als een soort afscheid tussen Malle en Moreau, een afscheid van een stormachtige relatie die vanaf het begin gedoemd was te mislukken.

N.a.v. Les amants, met onder anderen Jeanne Moreau, Jean-Marc Bory, Judith Magre, José Luis de Villalonga, Gaston Modot, Alain Cuny.

Trailer/Scène uit de film:

Related posts:

1. Ascenseur pour l’échafaud
2. Le voleur
3. Au revoir les enfants

 

Jacques Demy (1931-1990), acteur, scenarioschrijver, producent, maar vooral regisseur, kreeg grote internationale bekendheid met zijn film Les parapluies de Cherbourg. Deze film kan gezien worden als het Amélie van de jaren zestig, vooral qua populariteit en impact zijn er weinig andere Franse films die het succes evenaren. De film won achtereenvolgens de prestigieuze Louis-Delluc prijs, de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes en de prijs van Franse filmcritici voor beste film. Ook werd Les parapluies de Cherbourg genomineerd voor een vijftal Oscars. Behalve dat is de film ook vooral bekend door de soundtrack van Michel Legrand, die een bestseller werd en waarvan de muziek ook vandaag de dag nog erg bekend is. Want die soundtrack, daar draait het eigenlijk voor een groot deel om. De film is namelijk een musical, en niet zomaar een, alle tekst wordt gezongen, er zijn geen gespoken dialogen.

Dat laatste maakt het succes van de film eigenlijk nog opmerkelijker. Musicals waren in die tijd een typisch Hollywoodgenre – uit dezelfde tijd dateert bijvoorbeeld My fair lady – terwijl de Franse Nouvelle Vague beweging toen juist keek naar illustere Hollywoodklassiekers van weleer. Demy was dan ook een wat vreemde eend in de bijt. Na het succes van zijn eerste paar films werd hij door de voormannen van die tijd nog wel omarmd, maar toen hij gedurende zijn carrière weinig blijk van verandering of groei toonde, lieten de Nouvelle Vague mensen hem al snel vallen. Volgens Jean-Luc Godard, die de veramerikanisering van de film maar niets vond, flirtte Demy te veel met Hollywood. Diezelfde Godard bracht in Bande à part (1964) nog een hommage aan de muziek van Les parapluies de Cherbourg.

Het plot van de film is eenvoudig. Een jong meisje, Geneviève, (Catherine Deneuve, in haar eerste grote hoofdrol), dochter van een parapluverkoopster, is verliefd op een jonge automonteur, genaamd Guy. Wanneer deze jongeman echter zijn oproep voor dienst in het leger in Algerije krijgt en twee jaar weg zal zijn, stort haar wereld in. De nacht voor zijn vertrek slapen ze samen en na enige tijd blijkt ze zwanger.

Vanaf de pakkende openingsgeneriek van de film bepaalt de melancholieke en herkenbare titelsong de sfeer. In het begin, wanneer automonteurs zingen wat ze normaal zouden spreken, doet al het gezang nog wat onnatuurlijk aan, maar alles went, zo ook dit. Overigens zingen de acteurs niet zelf, professionele zangers en zangeressen hebben de tekst ingezongen. De vlotte manier waarop het verhaal verteld wordt zorgt ervoor dat je als kijker spoedig vergeet dat je eigenlijk naar een soort musical zit te kijken.

Regisseur Demy weet zijn film kracht te geven door de confrontatie tussen realisme en kunstmatigheid. De decors buiten zijn realistisch, de politieke situatie (oorlog in Algerije) en de mensen op straat zijn dat ook, maar de personages zingen en binnen overheersen felle kleuren. Er wordt volop gebruik gemaakt van het feit dat de film in kleur is geschoten. De originele opnames in Eastmancolor vervaagden snel, de regisseur, die hiermee bekend was, maakte daarom ook extra negatieven in de drie basiskleuren. Op basis van die negatieven werd in de jaren negentig onder leiding van zijn weduwe, Agnes Varda, een nieuwe versie gemaakt, waarbij ook de muziek digitaal gerestaureerd werd.

Door deze restauratie is de film weer als nieuw. Les parapluies de Cherbourg is een mix van prachtige kleuren, muziek en een dramatisch verhaal, alle ingrediënten die het tot een meesterwerk maken. Het is dan ook niet vreemd dat de herstelde versie opnieuw grote populariteit kende. De film heeft nog altijd niet aan kracht verloren. Nog steeds worden velen terecht gegrepen door het dramatische liefdesverhaal, de mooie acteurs en decors en de typische sfeer.

N.a.v. Les parapluies de cherbourg, met onder anderen Catherine Deneuve, Nino Castelnuovo, Anne Vernon, Marc Michel, Ellen Farner.

Begintiteling van de film:

Related posts:

1. Les demoiselles de Rochefort
2. Peau d’âne
3. Oscar et la dame rose

 

Zijn oeuvre mag beperkt zijn, het succes daarvan is dat zeker niet. Jean-Paul Rappeneau (1932) regisseerde een zevental films, de laatste daarvan was Bon Voyage uit 2003, en alle zeven films trokken een miljoenenpubliek naar de bioscoop. De bekendste film is wellicht Cyrano de Bergerac (Oscarwinnaar), de duurste Le hussard sur le toit (met Binoche en Martinez) en de leukste Le sauvage. Met Le sauvage maakte hij een film die een mix is van zijn andere films. De actie van Le hussard, de snelheid van Cyrano en de humor van Bon Voyage. En daarbij brengt Rappeneau ook nog een wat onderbelichte kant van hoofdrolspeelster Catherine Deneuve onder de aandacht. Ze heeft hier een uiterst dynamische rol, waarin veel van haar gevraagd wordt. In deze film is ze niet de ijzige dame die ze elders is, en in deze film wordt haar schoonheid niet gebruikt om afstand te scheppen. Wel verklaart haar schoonheid een deel van het succes van de film, tezamen met het optreden van superster Yves Montand, die destijds aan het begin van het eind van zijn carrière stond.

Le sauvage is eigenlijk gewoon een redelijk geslaagde poging tot het maken van een Franse screwball comedy. Het plot is vederlicht, de acteurs belanden van de ene dolle situatie in de andere en alles speelt zich af in tropische sferen. Martin is een rustige jongen, een beer van een vent, die liever de eenzaamheid opzoekt dan de problemen van de Westerse samenleving. Hij komt bij toeval in aanraking met Nelly, een hyperactieve emotionele jonge vrouw, die zojuist besloten heeft haar vriend te verlaten en de aanstaande bruiloft te ontvluchten. En passant steelt ze van een ex-geliefde een duur schilderij, omdat deze haar nog geld verschuldigd was. De twee mannen bundelen hun krachten om Nelly terug te vinden, maar zij zoekt haar toevlucht bij Martin, die haar echter liever kwijt dan rijk is. Wanneer hij denkt haar met succes op het vliegtuig naar Frankrijk terug te hebben gezet en de rust van zijn privé eilandje in het Caribisch gebied opzoekt, is zijn schrik dan ook groot als hij haar daar weer tegenkomt.

Pogingen van Martin om haar vervolgens van het eiland af te krijgen mislukken, en tegelijk wordt er meer duidelijk over het verleden van Martin, zijn ex-vrouw en zijn vroegere baan. Wat begint als een doldwaze komedie krijgt zo nog iets van diepte, ook omdat er zich geheel in de lijn der verwachtingen een romance ontspint tussen Nelly en Martin. Maar met de romantiek op het kleine eilandje is het spoedig gedaan.

Twee supersterren in een film, dat kan of heel goed of heel slecht gaan. Want niet alleen Yves Montand was bekend in binnen- en buitenland, ook Catherine Deneuve stond in het midelpunt van de belangstelling en kan een superster genoemd worden. Haar imago was het resultaat van reclamecampagnes van Chanel en films als Les parapluies de Cherbourg en Belle de Jour. Een strakgeregisseerd uiterlijk, onberispelijke haardos en opgemaakt gezicht betekenden voor veel critici echter ook oppervlakkigheid. Haar verschijning in Le sauvage kan dan ook wel gezien worden als een breekpunt in haar carrière, want hier is ze te zien in slonzige kleding, vaak met een natte of losgekamde haardos.

Om Le sauvage te waarderen moet er wel door wat zaken heengekeken worden. De humor is meestal nogal makkelijk en het plot is niet hoogstaand. Toch is de film vooral door het samenspel tussen Montand en Deneuve uniek te noemen. Het is goed om de gewoonlijk koelere en rustige grande dame du cinéma français eens in een losse en hectische rol te zien, en te zien dat dit haar eigenlijk ook wel goed staat, misschien nog wel beter dan zovele andere rollen uit haar loopbaan. En beelden van een knappe jonge blonde dame op een tropisch strand doen het oog natuurlijk sowieso alleen maar goed.

N.a.v. Le sauvage, met onder anderen Yves Montand, Catherine Deneuve, Luigi Vannucchi, Tony Roberts.

De film is nog niet in Nederland verschenen. Wel te koop via Amazon.

Related posts:

1. L’histoire d’Adèle H.
2. César et Rosalie
3. Le bal des actrices

 

Cyrano de Bergerac van regisseur Rappeneau is de bekendste filmversie van het gelijknamige, wereldberoemde toneelstuk van Edmond de Rostand. Nog altijd wordt het toneelstuk regelmatig in diverse theaters opgevoerd. Deze filmversie uit 1990 oogstte veel bewondering, voornamelijk vanwege het sterke acteerwerk en de prachtige kostuums. Bij het verschijnen van de film werd wel gezegd dat deze verfilming elke toekomstige uitvoering overbodig maakte. In 1991 werd de film beloond met een Oscar voor beste kostuums en nominaties voor een Oscar in 4 andere categoriën. Ook bij de César uitreiking, de Bafta’s, en diverse andere filmprijzen, scoorde de film flink.

Gérard Depardieu speelt de groteske Cyrano de Bergerac, dichter en aanvoerder van een groep cadetten in het Franse leger. Hij is bekend vanwege zijn grote neus. Hijzelf drijft er de spot mee, maar hij kan er niet tegen als iemand anders dat doet. Cyrano is in het geheim verliefd op zijn nicht, de mooie Roxane, maar durft haar amper aan te spreken, bang als hij is dat ze hem afwijst vanwege zijn lelijkheid. Als Roxane hem benadert, is hij dan ook erg verrast. Hij hoopt dat ze hem haar liefde zal verklaren, maar dan blijkt dat ze op een jonge, knappe man verliefd is, en ze vertelt Cyrano dat hij waarschijnlijk ook op haar verliefd is.

Wanneer blijkt dat de jongeman, Christian de Neuvillete, onder hem zal dienen in het leger, kan hij niet anders dan Roxane beloven hem te zullen beschermen. Hij maakt kennis met Christian, en ontdekt dat deze ondanks zijn knappe uiterlijk met woorden niet goed overweg kan. Cyrano besluit hem te helpen, en stuurt namens hem liefdesbrieven naar Roxane. Zo is hij de stem van Christian, en Roxane wordt gegrepen door zijn prachtige poëtische liefdesverklaringen. Een derde rivaal in de liefde, de Comte de Guiche, stuurt Cyrano en Christian naar het front, in de hoop zo van ze af te komen. Ook daar gaat Cyrano door met zijn brieven aan Roxane. Uiteindelijk zal dan blijken wat de liefde van het meisje zal winnen, het mooie uiterlijk of de mooie woorden.

Cyrano de Bergerac is een mooie en pakkende verfilming van het toneelstuk. De regisseur heeft er voor gekozen vrij letterlijk de tekst van Edmond de Rostand te gebruiken, wat in het begin misschien wat bevreemdend zal werken. De bloemrijke alexandrijnen lijken voor ons misschien niet direct de manier meer om iemand de liefde te verklaren. Tegelijk is dit wel de kracht van de film. De kijker heeft zo gedurende de hele film meer het idee naar een toneelstuk te kijken dan naar een film. Doordat het toch een film is, kan er veel meer aandacht besteed worden aan het uiterlijk en het decor, wat de sfeer alleen maar ten goede komt. Gérard Depardieu is de perfecte vertolking van de flamboyante dichter, hij speelt zijn rol met verve. Ondanks dat hij de film draagt en de show steelt, zijn er ook lovenswaardige bijrollen van Vincent Perez (Christian) en Anne Brochet (Roxane). Het thema van het toneelstuk, dat is “de liefde en het uiterlijk versus het innerlijk”, komt goed uit de verf. Ontroerend is de balkonscene, waarin Cyrano souffleert voor Christian en Christian er uiteindelijk met de kus vandoor gaat. Dit vat volgens Cyrano zelf dan ook goed zijn leven samen.

Al met al is Cyrano de Bergerac een nog altijd aansprekend toneelstuk, in deze film meesterlijk vertolkt door Gérard Depardieu. Een ontroerend verhaal over (onbeantwoorde) liefde en lotsbestemming.

Cyrano de Bergerac, met onder anderen Gérard Depardieu, Anne Broche, Vincent Perez, Jacques Weber.

Related posts:

1. La petite Lili
2. Le chateau de ma mère
3. Gouttes d’eau sur pierres brûlantes

 

César et Rosalie is een romantisch drama van de Franse regisseur Claude Sautet. De film wordt algemeen beschouwd als een van de betere werken van deze in 2000 overleden regisseur. Andere bekende films van hem zijn Une histoire simple (voor een Oscar genomineerd) en Les choses de la vie.

César et Rosalie gaat over de liefde en de problemen van een liefdesrelatie. Rosalie is een gescheiden vrouw met een dochter. Ze heeft een relatie met de levenslustige en rijke schroothandelaar César. Als ze op een bruiloft weer in contact komt met een oude vriend, David, die tegen César zegt nog altijd verliefd op Rosalie te zijn, levert dit de nodige spanningen op tussen de drie mensen. César, die leeft in de waan dat met geld alles op te lossen is, en David, de knappe jonge striptekenaar, gaan door een periode waarin ze afwisselend vriend en vijand van elkaar zijn. De oogverblindende, dromerige Rosalie wordt heen en weer getrokken tussen beide mannen. Het avontuur lonkt met David, maar het geld van César lijkt uiteindelijk toch sterker.

Yves Montand speelt zeer overtuigend zijn rol als rijke charmeur, die alles doet om de vrouw van zijn leven bij zich te houden. De wat schuchtere, moeilijk peilbare David (Sami Frey) weet zijn intenties niet in daden om te zetten, waardoor al het initiafief op liefdesgebied bij Rosalie (Romy Schneider) komt te liggen. Meermalen komt in de film de keuzevrijheid van de vrouw aan bod, waardoor de film ook een mooi tijdsdocument wordt. De roerige jaren ‘70, waarin de emancipatie van de vrouw een grote rol speelt, vormt de context van César et Rosalie. Romy Schneider, die in binnen- en buitenland bekend werd door haar rol als Sissi, heeft in deze film een mooie rol die haar op het lijf geschreven lijkt. Haar waardering voor regisseur Claude Sautet blijkt uit het feit dat ze in vijf films van hem wilde spelen.

Ondanks dat de titel van de film anders doet vermoeden, is vooral de relatie tussen César en David bepalend voor de afloop van de film. Deze relatie is er een van rivaliteit, maar ook van vriendschap. Het prachtige, betekenisvolle eindshot van de film draagt bij aan een beter begrip van deze driehoeksverhouding. César, met al zijn aandacht voor Rosalie, en David met zijn blik op César. César et Rosalie is een prachtige, rustige en sfeervolle film over relaties en het Franse leven van de jaren ‘70.

N.a.v. César et Rosalie, met onder anderen Romy Schneider, Yves Montand, Sami Frey, Isabelle Huppert.

Fragment uit de film:

Related posts:

1. Cyrano de Bergerac
2. Nous ne vieillirons pas ensemble
3. Les amants