Vermakelijke romantische komedies zijn al lang niet meer enkel voorbehouden aan de Amerikaanse filmwereld, ook in Frankrijk zijn er inmiddels vele voorbeelden van leuke films in dit genre. De tweede speelfilm van regisseur Nicolas Chuce is er ook zo een. La chance de ma vie deed het in de Franse filmzalen heel behoorlijk met meer dan een miljoen verkochte kaartjes. Op het festival van de komische film te Monte-Carlo kreeg de film zelfs de prijs voor beste film en werd actrice Virginie Efira beloond met de prijs voor beste actrice. Voor Efira was dat een van de eerste filmprijzen, de van oorsprong Belgische actrice is vooral bekend als boegbeeld van diverse televisieprogramma’s in België en Frankrijk – ze maakte enkele jaren terug haar debuut in de filmwereld.

Julien (Francois-Xavier Demaison) heeft zijn toevlucht gezocht tot een klooster, zo zien we in de eerste scène van de film. Waarom wordt nog niet meteen duidelijk, maar dat hij er niet helemaal op zijn plek zit is een understatement. In een vorig leven was hij relatietherapeut, tot hij tot de conclusie kwam dat hij anderen wel kon redden maar zichzelf niet. Op een of andere manier overkwam iedere vrouw met wie hij een relatie kreeg ongewoon veel ongeluk. In een grappige terugblik op zijn leven zien we vervolgens hoe hij elke vrouw of meisje in zijn leven in problemen bracht, vaak met bijzonder pijnlijke consequenties. Zijn laatste verovering was Joanna (Virginie Efira), een mooie blondine die hij tijdens een bruiloft van een van zijn klanten tegenkwam – en die niet veel later bij hem op kantoor aanklopt omdat ze zelf relatieproblemen heeft.

Joanna en Julien zijn al snel smoorverliefd en lijken dan ook gemaakt voor elkaar – totdat Julien vertelt dat elke vrouw in zijn leven tot nu toe steeds weer getroffen werd door het ongeluk. Vanaf dan gaat het bergafwaarts en ondanks dat ze graag samen willen zijn, heeft het lot andere plannen in petto. Tijdens een rustig weekendje op het platteland brandt Joanna het huis van Juliens ouders af, nadat ze eerder per abuus bijna slachtoffer werd van een pijnlijke verwisseling in het ziekenhuis. En dat is nog maar het begin. Alles wat fout kan gaan gaat fout en de grote vraag die overblijft is of Julien ditmaal wel zijn eigen relatie kan redden of dat hij voor eeuwig vrijgezel blijft.

Een typische romantische komedie kan de film wel genoemd worden, waarin de balans gevonden wordt tussen een aantal goede, lachwekkende grappen en een redelijk origineel verhaal. De aantrekkingskracht tussen de wat gewone Julien en de knappe Joanna wordt geloofwaardig vertolkt door de twee hoofdrolspelers. De bijfiguren zijn wat minder goed uitgewerkt, alhoewel de over-the-top ontwerper en baas van Joanna (Elie Semoun) op de juiste momenten om de hoek komt kijken.

Met La chance de ma vie laat regisseur Chuce zien dat hij de regels van het genre goed beheerst. Grappen worden niet uitgemolken en blijven vrij subtiel, de verhaallijn is origineel en de beelden zijn goed geschoten. Nergens echt verrassend, maar ook nergens vervelend, zo wordt de film er een die zijn doel niet voorbijschiet. Het levert je een moment van vermaak, enkele goede grappen en een beperkte speelduur, de ideale ingrediënten van een luchtige zomeravondfilm met je partner op de bank. En dan maar hopen dat het ongeluk jou en je geliefde bespaard blijft.

La chance de ma vie, met onder anderen Virginie Efira, François-Xavier Demaison, Armelle Deutsch, Raphaël Personnaz, Thomas N’Gijol, Brigitte Roüan, Yves Jacques, Marie-Christine Adam, Elie Semoun, Francis Perrin, Frank Molinaro, Gérald Marti, Jean-Louis Sbille, Catherine Claeys, Elisa Tovati.

Regie: Pierre Salvadori (2010)

Met De vrais mensonges gaat regisseur Pierre Salvadori verder op de weg die hij al ingeslagen was. Het is namelijk net als zijn vorige films een romantische komedie, waarbij hij zelf ook verantwoordelijk was voor het schrijven van het scenario. Aan de film ligt een veelgebruikt thema ten grondslag, het thema van de persoonsverwisseling – oftewel het ‘qui pro quo’, wat al in de 17e eeuw populair was bij toneelschrijvers. In veel opzichten lijkt deze film dan ook wel op een toneelstuk. Pierre Salvadori liet zelfs in een van de appartementen nog extra rode gordijntjes ophangen om de illusie te versterken. De hoofdrol in de film is voor Audrey Tautou, die al eerder met Salvadori werkte, in Hors de prix.

(meer…)

Een van de grotere genres in de Franse cinema is de romantische komedie. De meeste van dit soort films laten weinig indruk achter, maar af en toe weet een ervan aan de middelmaat te ontsnappen. Zo ook de eerste speelfilm van regisseur Pascal Chaumeil. Met L’Arnacoeur trok hij ruim 3,7 miljoen bezoekers naar de bioscoop. Voor een groot deel kwam dit door de twee hoofdrollen in de film, die gespeeld worden door Romain Duris en Vanessa Paradis. De eerste werd groot gemaakt door de films van Cédric Klapisch, de tweede is vooral bekend als de partner van Johnny Depp. L’Arnacoeur werd behalve door de bezoekers ook goed ontvangen door de filmpers, die de film vooral prees om de originaliteit en chemie tussen de acteurs.

(meer…)

Regisseur Lisa Azuelos wilde met LOL een film maken voor alle generaties, waarin iedereen wat van zichzelf zou herkennen. Dat is niet helemaal gelukt, maar het succes van de film was er niet minder om. Ruim 3,5 miljoen Fransen gingen naar de bioscoop om de film te zien. Daarmee krijgt de film eenzelfde status als La boum uit 1980, de succesfilm van Claude Pinoteau waar een hele generatie Fransen mee opgroeide. In die film speelde Sophie Marceau een jong puberend meisje. Voor Azuelos was La boum een duidelijke inspiratiebron, dat blijkt bijvoorbeeld uit de onderwerpen die aan bod komen, maar ook uit het feit dat ze Sophie Marceau dit keer het moederpersonage laat spelen. LOL trok zoals te verwachten viel vooral jongeren naar de film, die zich in veel dingen herkenden: de vlotte jongerentaal, de omgang met elkaar, de groepsdynamiek, de ontluikende seksualiteit, de geheimen voor ouders, drugsgebruik, de jeugdcultuur. Azuelos maakte een romantische komedie, gericht op jongeren, die commercieel gezien in elk geval deed wat het moest doen. In Hollywood wordt inmiddels gewerkt aan een remake, met Miley Cyrus in de hoofdrol.

(meer…)

Les amants (de minnaars) is de tweede speelfilm van Louis Malle, en misschien wel de beste. Met deze film zette hij zich, na het succes van zijn eerste film Ascenseur pour l’échafaud, definitief op de kaart als talentvol Europees filmmaker. Het betekende ook de echte doorbraak van actrice Jeanne Moreau als het gezicht van een nieuwe generatie actrices. Zoals met zoveel films uit de Franse filmgeschiedenis is ook Les amants niet onomstreden. In de Verenigde Staten werd de vraag of het wel of niet een obscene film was uiteindelijk door de rechtbank negatief beantwoord, en zelfs in het toch iets meer vooruitstrevende Europa werd er gediscussieerd over de inhoud van de film. Al deze ophef zorgde er natuurlijk wel voor dat de film grote bezoekersaantallen trok.

(meer…)

Jacques Demy (1931-1990), acteur, scenarioschrijver, producent, maar vooral regisseur, kreeg grote internationale bekendheid met zijn film Les parapluies de Cherbourg. Deze film kan gezien worden als het Amélie van de jaren zestig, vooral qua populariteit en impact zijn er weinig andere Franse films die het succes evenaren. De film won achtereenvolgens de prestigieuze Louis-Delluc prijs, de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes en de prijs van Franse filmcritici voor beste film. Ook werd Les parapluies de Cherbourg genomineerd voor een vijftal Oscars. Behalve dat is de film ook vooral bekend door de soundtrack van Michel Legrand, die een bestseller werd en waarvan de muziek ook vandaag de dag nog erg bekend is. Want die soundtrack, daar draait het eigenlijk voor een groot deel om. De film is namelijk een musical, en niet zomaar een, alle tekst wordt gezongen, er zijn geen gespoken dialogen.

(meer…)

Zijn oeuvre mag beperkt zijn, het succes daarvan is dat zeker niet. Jean-Paul Rappeneau (1932) regisseerde een zevental films, de laatste daarvan was Bon Voyage uit 2003, en alle zeven films trokken een miljoenenpubliek naar de bioscoop. De bekendste film is wellicht Cyrano de Bergerac (Oscarwinnaar), de duurste Le hussard sur le toit (met Binoche en Martinez) en de leukste Le sauvage. Met Le sauvage maakte hij een film die een mix is van zijn andere films. De actie van Le hussard, de snelheid van Cyrano en de humor van Bon Voyage. En daarbij brengt Rappeneau ook nog een wat onderbelichte kant van hoofdrolspeelster Catherine Deneuve onder de aandacht. Ze heeft hier een uiterst dynamische rol, waarin veel van haar gevraagd wordt. In deze film is ze niet de ijzige dame die ze elders is, en in deze film wordt haar schoonheid niet gebruikt om afstand te scheppen. Wel verklaart haar schoonheid een deel van het succes van de film, tezamen met het optreden van superster Yves Montand, die destijds aan het begin van het eind van zijn carrière stond.

(meer…)

De film Un baiser s’il vous plaît (Een kus, alsjeblieft) is de vierde lange film van regisseur, acteur en schrijver Emmanuel Mouret (1970). Dat hij bij al zijn films de mogelijkheid had om zelf het script te schrijven, te acteren en te regisseren, heeft hij waarschijnlijk voor een groot deel te danken aan zijn scholing. Mouret is namelijk afgestudeerd aan de prestigieuze Parijse cinemaschool Femis. Hij bevindt zich daarmee in goed gezelschap: Louis Malle, Alain Resnais, Claude Sautet, François Ozon, Laurent Cantet; vele bekende en grote Franse regisseurs gingen hem voor. Nu staat een goede scholing natuurlijk uiteindelijk niet garant voor succes en ook met deze film wist Mouret in Frankrijk geen groot bioscoopsucces te bereiken, alhoewel een groot deel van de recensies positief was.

(meer…)

Als er vandaag de dag iemand als (groot)vader van de Franse cinema moet worden aangewezen, zal dat ongetwijfeld Claude Berri zijn. De nu 74-jarige filmmaker werd als regisseur vooral bekend met zijn twee verfilmingen van Marcel Pagnols boeken, Jean de Florette en Manon des Sources, hoewel hij al in 1962 een Oscar won voor zijn korte film Le Poulet. De man heeft een omvangrijk oeuvre op zijn naam staan, als acteur, schrijver, regisseur en producent. De laatste twee decennia legde hij zich echter vooral toe op het produceren van films. In die rol was hij verantwoordelijk voor grote successen als La reine Margot, de eerste twee Asterix en Obelix films, La Graine et le Mulet en Bienvenue chez les Ch’tis. Zo af en toe regisseerde hij ook nog een film, maar dan wel een film waar hij helemaal alleen verantwoordelijk voor was: als scriptschrijver, regisseur en producent. De romantische komedie Ensemble, c’est tout is er daar een van. Audrey Tautou en Guillaume Canet spelen de hoofdrollen in deze verfilming van het gelijknamige boek van schrijfster Anna Gavalda.

(meer…)

Hors de Prix (Priceless) is een Franse romantische komedie van de van origine Tunesische regisseur Pierre Salvadori (Après vous, 2003). De film speelt zich af aan de altijd zonnige Côte d’Azur, en heeft met hoofdrolspeelster Audrey Tautou (Amélie) een actrice van formaat die de op het eerste gezicht nogal lichtvoetige film naar een hoger niveau tilt. Hoewel het op geen moment het hoge niveau van Amélie behaalt, is Hors de Prix toch een vermakelijke film voor een rustige namiddag.

(meer…)