Een van de grotere genres in de Franse cinema is de romantische komedie. De meeste van dit soort films laten weinig indruk achter, maar af en toe weet een ervan aan de middelmaat te ontsnappen. Zo ook de eerste speelfilm van regisseur Pascal Chaumeil. Met L’Arnacoeur trok hij ruim 3,7 miljoen bezoekers naar de bioscoop. Voor een groot deel kwam dit door de twee hoofdrollen in de film, die gespeeld worden door Romain Duris en Vanessa Paradis. De eerste werd groot gemaakt door de films van Cédric Klapisch, de tweede is vooral bekend als de partner van Johnny Depp. L’Arnacoeur werd behalve door de bezoekers ook goed ontvangen door de filmpers, die de film vooral prees om de originaliteit en chemie tussen de acteurs.

Alex Lippi (Romain Duris) heeft samen met zijn zus en zwager een bedrijfje dat gespecialiseerd is in het verbreken van relaties. Ze worden ingehuurd door vrienden of familie van stelletjes, die vinden dat hun vriend, broer of zus een betere partner kan krijgen. Alex heeft slechts een vereiste: hij wil geen harten breken, dus moet er al iets van twijfel bij een van de partners zijn. Wanneer hij echter in contact komt met de vader van Juliette van der Becq, die wil dat hij de relatie van zijn dochter kapot maakt, komt hij voor een dilemma te staan. Alex heeft een forse schuld uitstaan en moet snel met geld over de brug komen. Het probleem is echter dat Juliette (Vanessa Paradis) een ideale vriend heeft van wie ze houdt en waar ze over tien dagen mee zal trouwen.

Juliette vertrekt naar het mooie Monaco om de laatste dingen voor haar bruiloft te regelen. Haar vriend is in de tussentijd ergens anders, dus Alex heeft enkele dagen de tijd om te proberen haar op andere gedachten te brengen. Hij doet zich voor als bodyguard, om zo in de buurt van Juliette te kunnen blijven. Samen met zijn twee handlangers schuwt Alex weinig middelen om Juliette te proberen te verleiden. Hij weet precies waar ze van houdt en waar ze gevoelig voor is. Maar zal hij nog op tijd zijn om ervoor te zorgen dat het huwelijk niet doorgaat en zo zijn beloning op te strijken?

De film L’Arnacoeur is een typische romantische komedie, maar heeft iets wat vele andere niet hebben. Waar andere films al snel flauw en voorspelbaar worden, heeft deze gevatte en geestige scènes. Daarbij zorgt de chemie tussen de twee hoofdrolspelers ervoor dat de film aantrekkelijk blijft. Het verhaal van de film is vermengd met de nodige spanning en Franse charme, en de dialogen zijn over het algemeen raak en humoristisch.

Wat de film echter vooral zo leuk maakt, is de tegenstelling tussen de twee hoofdrolspelers en de twee bijrollen, die van de zus en de zwager. Julie Ferrier en François Damiens zorgen voor de juiste grappen en grollen, terwijl Duris en Paradis over het algemeen een meer serieuze rol hebben. Het is overigens wel vooral Duris die de film draagt, en maar weer eens laat zien hoe veelzijdig en beeldbepalend hij als acteur is.

L’Arnacoeur is een pretentieloze, effectieve en aangename film, die het moet hebben van de leuke karakters en het altijd boeiende verhaal. Een hele verademing ten opzichte van de flauwe en vunzige films die het genre van de romantische komedie normaal gesproken overheersen.

L’Arnacoeur, met onder anderen Romain Duris, Vanessa Paradis, Julie Ferrier, François Damiens, Héléna Noguerra, Andrew Lincoln, Jacques Frantz, Amandine Dewasmes, Jean-Yves Lafesse.

Related posts:

1. Blanc comme neige
2. Gainsbourg (Vie héroique)
3. Fauteuils d’Orchestre

 

Van regisseur Pierre Salvadori kwam in 2006 de goed ontvangen film Hors de prix, met actrice Audrey Tautou in de hoofdrol. Dat was niet zijn eerste komedie, enkele jaren daarvoor maakte hij Après vous, een romantische komedie met Daniel Auteuil. Hoewel het verhaal af en toe wat stroever loopt dan in zijn latere film, is ook Après vous intelligent, licht en vooral vermakelijk. Het leverde Auteuil een Césarnominatie op in de categorie Beste acteur, en de film trok bijna een miljoen mensen naar de bioscoop. In het buitenland ging de film rond op verschillende kleinere filmfestivals.

Antoine (Auteuil) is een lichtelijk overwerkte maître d’ in Chez Jean, een restaurant in Parijs. Op een avond haast hij zich van zijn werk naar een afspraakje met zijn vriendin. Omdat hij te laat is, neemt hij een kortere weg via het park. Daar is hij juist op tijd om te verhinderen dat Louis (José Garcia) zelfmoord pleegt. Deze is daar echter niet blij mee, en daarom ziet Antoine zich genoodzaakt om hem mee naar huis te nemen en zo te voorkomen dat hij alsnog een eind aan zijn leven maakt. Antoine krijgt steeds meer compassie voor Louis, en ziet het als zijn taak om hem weer op het rechte pad te krijgen. Hij helpt hem aan een baan in Chez Jean, en probeert vervolgens de oorzaak van het verdriet van Louis te achterhalen. Zo maakt hij kennis met Blanche, de grote liefde van Louis. Wanneer hij probeert de twee te verenigen, bloeit er juist tussen Blanche en Antoine iets op.

Wat betreft het verhaal biedt Après vous weinig verrassends. Een komedie over een vrouw die moet kiezen uit twee of drie mannen, dat hebben we al vaker gezien. Tegelijk doet de film niet onder voor al die andere films, het is een typische Franse farce, met af en toe leuke grappen en aimabele personages. Gelukkig wordt de humor niet teveel uitgelegd, en is het aan de kijker om bijvoorbeeld te zien dat Blanche als bloemiste wel erg veel bloemen ontvangt van mannen.

De film dankt het meest aan de verschijning van Daniel Auteuil, die zich wederom laat zien als een van de meest veelzijdige acteurs van de Franse cinema. De wil van zijn personage om andere mensen te helpen steekt goed af tegen de lijdzame Louis, gespeeld door een wat vlakke José Garcia. Beïnvloed door de liefde ondergaat diens personage in de tweede helft van de film een plotselinge transformatie die misschien beter wat langzamer had kunnen gaan. Al met al is Après vous een weinig gedenkwaardige maar niettemin luchthartige en vermakelijke komedie. Wie behoefte heeft aan een creatieve mix van licht vermaak en intelligente humor kan bij regisseur Salvadori goed terecht.

Après vous, met onder anderen Daniel Auteuil, José Garcia, Sandrine Kiberlain, Marilyne Canto, Michèle Moretti, Garance Clavel, Fabio Zenoni, Jocelyne Desverchère, Didier Menin, Jean-Claude Lecas, Blandine Pélissier.

Related posts:

1. Un baiser s’il vous plaît
2. La doublure
3. Hors de prix

 

De Frans-Amerikaanse Julie Delpy valt lastig in een hokje te stoppen. Een van haar eerste rollen was in Détective, een film van Jean-Luc Godard, ze kende een zeker succes met haar verschijning in Trois couleurs: Blanc van Kieslowski, en werd vooral bekend met haar rol in Before Sunrise van Richard Linklater, waarin ze tegenover Ethan Hawke acteerde. Sinds de jaren ‘90 leeft ze in Amerika, waar ze een filmopleiding volgde, en in 2001 kreeg ze ook het Amerikaans staatsburgerschap. Behalve met acteren houdt ze zich bezig met schrijven en regisseren, daarmee behaalde ze in 2007 een eerste succes, met de film 2 Days in Paris. De film lijkt in zekere zin wel wat op Before sunrise, maar heeft tegelijk een andere sfeer en aanpak. De hoofdrol is er voor de regisseur zelf, die een vrouw speelt met een Amerikaanse vriend, gespeeld door Adam Goldberg.

Jack en Marion leven in New York, en besluiten om een trip naar Europa te maken. Ze bezoeken Venetië, maar daar is Jack vooral ziek, en loopt hij constant foto’s te maken. In de hoop om samen toch nog wat romantiek en gezelligheid te hebben, brengen ze op de terugweg naar New York nog twee dagen in Parijs door, waar Marion een appartementje aanhoudt, precies boven het huis van haar ouders. Jack is een hypochondrische neuroot, en verwacht in elke metro of bus een terrorist te zien, en Marion is een praatgrage en af en toe wat zeurderige Parisienne, die de intiemste dingen met haar familie deelt. De tijd in Parijs bestaat voor een deel uit het ervaren van de overbekende stereotypes. De Fransen praten vooral graag Frans, en kunnen in het Engels alleen over vunzige dingen praten, en de ouders van Marion zijn in hun hippietijd blijven hangen. Tot overmaat van ramp komt Marion op bijna iedere hoek van de straat ex-vriendjes tegen, en Jack komt tot in details te weten wat ze allemaal met hen heeft uitgespookt.

2 Days in Paris wordt door velen vergeleken met films van Woody Allen, maar is bovenal een mengelmoes van allerlei invloeden. Er zijn wat knipoogjes naar Godard, af en toe doet de film wat denken aan Cédric Klapisch (Les poupées russes), er zijn vanzelfsprekend ook enkele typische ‘Hollywood’-trekjes, en op andere momenten zie je dat Delpy probeert een eigen stijl te creëren. Wat opvalt is dat Delpy nergens humor gebruikt om de humor zelf, zoals in de ontelbare komedies die vanuit Amerika het Europese vasteland bereiken. Sommige personages zijn af en toe net iets te dramatisch en cliché, maar al met al valt er weinig echt aan te merken op de film. In het begin denk je misschien te zijn beland in een zoveelste romantische komedie, vooral omdat Jack’s personage wel wat wegheeft van een Adam Sandler of Ben Stiller, maar die eerste indruk is al snel verholpen. 2 Days in Paris is een luchthartige, soms komische en soms diepzinnige film, met vlotte dialogen en herkenbare situaties.

Julie Delpy, die naast het acteren en regisseren ook de muziek van de film voor haar rekening nam, laat zien dat Europese en Amerikaanse cinema elkaar niet per definitie hoeven te bijten. De rol van Adam Goldberg (bekend van Eddie in de serie Friends) sluit goed aan bij haar eigen rol, en geeft zo een interessante mix tussen het heetgebakerde Franse karakter van Marion en de eigenzinnige Amerikaan Jack. Een leuk weetje: de ouders in de film zijn ook haar echte ouders.

2 Days in Paris, met onder anderen Adam Goldberg, Julie Delpy, Daniel Brühl, Marie Pillet, Albert Delpy, Aleksia Landeau, Adan Jodorowsky, Alexandre Nahon, Charlotte Maury-Sentier, Vanessa Seward, Thibault De Lussy.

Related posts:

1. La Vie en Rose (La Môme)
2. Les témoins
3. Un baiser s’il vous plaît

 

Regisseur Lisa Azuelos wilde met LOL een film maken voor alle generaties, waarin iedereen wat van zichzelf zou herkennen. Dat is niet helemaal gelukt, maar het succes van de film was er niet minder om. Ruim 3,5 miljoen Fransen gingen naar de bioscoop om de film te zien. Daarmee krijgt de film eenzelfde status als La boum uit 1980, de succesfilm van Claude Pinoteau waar een hele generatie Fransen mee opgroeide. In die film speelde Sophie Marceau een jong puberend meisje. Voor Azuelos was La boum een duidelijke inspiratiebron, dat blijkt bijvoorbeeld uit de onderwerpen die aan bod komen, maar ook uit het feit dat ze Sophie Marceau dit keer het moederpersonage laat spelen. LOL trok zoals te verwachten viel vooral jongeren naar de film, die zich in veel dingen herkenden: de vlotte jongerentaal, de omgang met elkaar, de groepsdynamiek, de ontluikende seksualiteit, de geheimen voor ouders, drugsgebruik, de jeugdcultuur. Azuelos maakte een romantische komedie, gericht op jongeren, die commercieel gezien in elk geval deed wat het moest doen. In Hollywood wordt inmiddels gewerkt aan een remake, met Miley Cyrus in de hoofdrol.

LOL is niet alleen de sms-afkorting voor Laughing Out Loud, maar ook de bijnaam van hoofdpersoon Lola (Christa Theret). Ze maakt haar entree in de film als een echte Hollywoodster, en voorziet alles wat er op het scherm gebeurt van commentaar. Ze woont samen met haar broertje, zusje en gescheiden moeder ergens in een van de duurdere Parijse wijken. De film volgt haar gedurende een schooljaar, en laat zien met wie ze omgaat, en hoe ze als puberend meisje haar plaats in de wereld probeert te veroveren. De eerste schooldag breekt ze min of meer met haar vriendje, Arthur, en niet veel later wordt ze verliefd op diens beste vriend Maël. Thuis blijkt haar moeder stiekem toch nog iets te hebben met haar vader. En dan is er ook nog het geroddel, het populaire meisje van de klas dat al lingerie draagt, de sms- en msnberichten die over en weer vliegen, de knappe wiskundedocent… Kortom, het leven is moeilijk voor een vijftienjarig meisje.

Ondanks dat de film vooral aan de oppervlakte blijft, weet LOL uitstekend in beeld te brengen hoe een bepaalde groep jongeren in Frankrijk opgroeit. Niet die van allochtone afkomst, niet die op het platteland, niet die uit de arbeidersklasse. Aan clichés ontkomt de film niet, want natuurlijk nemen al die jongeren zichzelf uiterst serieus, hebben ze vaak conflicten met hun ouders – die daar ieder weer op een eigen manier mee omgaan -, en hebben ze oppervlakkige en voorspelbare gesprekken over mode, muziek en relaties.

Voor wie houdt van Amerikaanse komedies en tienerfilms, is LOL een welkome afwisseling. Wie een intellectueel staaltje Franse cinema verwacht komt bedrogen uit, maar daar liggen de intenties van de film dan ook totaal niet. LOL (Laughing Out Loud) is een lichte, charmante tienerfilm, met een aantrekkelijke soundtrack (bijv. Keane, Blur, Supergrass, Jean-Philippe Verdin), die een deel van de jongerencultuur goed in beeld weet te brengen. De acteurs zijn zonder uitzondering bijzonder aantrekkelijk, maar Azuelos weet daar de aandacht wat van af te leiden door zich vooral te richten op hun emotionele verhoudingen. Het frisse camerawerk en de integratie van bijvoorbeeld msn-berichten zorgen voor een energieke uitstraling, en door de slimme montage worden tegenstellingen tussen generaties soms treffend getoond.

LOL (Laughing Out Loud), met onder anderen Sophie Marceau, Christa Theret, Jérémy Kapone, Marion Chabassol, Lou Lesage, Émile Bertherat, Félix Moati, Louis Sommer, Adèle Choubard, Françoise Fabian, Jocelyn Quivrin.

Related posts:

1. Stella
2. L’empreinte de l’ange
3. La fille sur le pont

 

In 2007 maakte regisseur Emmanuel Mouret met Un baiser s’il vous plaît een luchtige en tegelijk intelligente romantische komedie die internationaal een bescheiden succes kende. In zijn inmiddels vijfde film Fais-moi plaisir gaat hij op dezelfde toon verder als in zijn eerdere films, maar laat hij ook zien dat hij zo langzamerhand een volwassen filmmaker geworden is. Mouret ontpopt zich gaandeweg steeds meer tot een moderne Jacques Tati. Net als de grote meester, speelt hij zelf de hoofdrol in zijn films, en spot hij met de eigenaardigheden van het moderne leven. Niet alleen op technisch gebied, zoals Tati dat deed, maar ook op het amoureuze vlak. En daarmee laat hij zien dat de Franse cinema nog altijd open staat voor vernieuwende elementen.

Jean-Jacques en Ariane vormen een op het oog gelukkig stel, bij wie de liefde lichtelijk is ingedut. Als Jean-Jacques uit wetenschappelijke belangstelling een versiertactiek van een vriend uitprobeert, maakt hij kennis met Elisabeth. Wanneer Ariane erachter komt, is ze van slag. Jean-Jacques probeert haar er nog zo van te overtuigen dat er niets is gebeurd tussen hem en Elisabeth, maar Ariane voelt aan dat zelfs de gedachte aan een andere vrouw hun relatie kan ruïneren. Om dat te voorkomen stelt ze dat Jean-Jacques dan maar een keer met haar naar bed moet gaan, in de hoop dat dit hun relatie zal redden. Jean-Jacques heeft echter helemaal geen zin om met Elisabeth te slapen, en komt onwillig naar het feestje dat Elisabeth georganiseerd heeft. Daar ontdekt hij dat Elisabeth niet zomaar iemand is, ze is de dochter van de Franse president.

In Fais-moi plaisir zitten talloze leuke sketches die niet zelden doen denken aan de grappen van Jacques Tati. Zo staat Jean-Jacques in een lift met stembesturing, die pas werkt wanneer hij netjes in een volledige zin zegt naar welke verdieping hij gebracht wil worden, en gaat verder eigenlijk bijna alles mis wat er maar mis kan gaan. Het hoofdthema in de film is samen te vatten als ‘de bedrieger bedrogen’, een veelvoorkomende moraal in de literatuur en het theater. Mouret steekt zijn sympathie voor filmgrootheden als de eerder genoemde Tati, en bijvoorbeeld Buster Keaton en Woody Allen niet onder stoelen of banken. Toch is de film allesbehalve een opeenstapeling van verwijzingen. Emmanuel Mouret weet met zijn aanwezigheid in de film een persoonlijke touch te geven aan een tamelijk eenvoudig plot.

Voor de derde opeenvolgende keer speelt actrice Frédérique Bel aan de zijde van Mouret, en samen vormen ze een sympathiek koppel. Wellicht gaat de ontknoping van de film rond haar deel van het verhaal iets te snel, maar deze effectieve aanpak zorgt er wel voor dat Fais-moi plaisir geen langdradig geheel wordt en het doet eigenlijk niets af aan de kracht van de film als geheel.

Films van regisseur Mouret herken je van een afstandje aan de modernistische decors, de kluchtige gebeurtenissen en de simpele, aimabele personages. Hij legt de nadruk op het verhaal in plaats van op de psychologie van de karakters. Voor zijn soort cinema werkt dat verbazend goed. Wil je een onbezorgd moment genieten van komedie met een romantisch en intellectueel randje, dan ben je bij hem aan het goede adres.

Fais-moi plaisir, met onder anderen Emmanuel Mouret, Judith Godrèche, Déborah François, Frédérique Bel, Jacques Weber, Dany Brillant, Mikaël Gaudin-Lech, Frédéric Epaud.

De film is te koop op dvd, zonder ondertitels, bij onder meer Fnac. Of en wanneer er een Nederlandse release komt, is nog niet bekend.

Related posts:

1. Un baiser s’il vous plaît
2. Un prophète
3. Le petit Nicolas

 

La fille sur le pont is een film uit 1999 van regisseur Patrice Leconte met hoofdrollen voor Daniel Auteuil en Vanessa Paradis. De laatste is vooral bekend als zangeres en partner van de Amerikaanse acteur Johnny Depp. De twee zijn sinds 1998 samen en hebben twee kinderen. Haar tegenspeelster in de film, Daniel Auteuil, is al sinds zijn rol in het tweeluik Jean de Florette en Manon des sources jaren ‘80 een van de bekendste en populairste Franse acteurs. In La fille sur le pont draait het om, hoe kan het ook anders, een meisje op een brug. De film won verschillende filmprijzen en kreeg een succesvolle release in de Verenigde Staten.

Twee mensen raken op een bijzondere manier met elkaar verbonden. Adèle (Vanesa Paradis) staat op het randje van een brug, op het punt om naar beneden te springen en zo een eind te maken aan haar trieste leven. Gabor (Daniel Auteuil) probeert haar ervan te weerhouden, en als dat niet lukt springt hij haar achterna. Wanneer ze beiden naast elkaar in het ziekenhuis belanden weet Gabor haar over te halen om met hem mee te gaan. Gabor blijkt een messengooier te zijn, en hij wil Adèle gebruiken als doelwit. Ze reist met hem mee naar de shows waar hij optreedt. Ondertussen blijkt ze een onstopbare drang te hebben om met mannen te slapen. Dat brengt haar samen met een pasgetrouwde Griekse adonis, met wie ze naar Griekenland trekt. Daar blijkt deze man al snel weer oog te hebben voor iemand anders, en zo blijft Adèle alleen achter. Op hetzelfde moment geraakt Gabor in Turkije zonder baan, omdat hij de vervangster van Adèle met een mes in het been treft. Ondanks de afstand blijft er een band tussen de twee.

La fille sur le pont is een modern poëtisch sprookje in een uitgesproken Franse traditie. De film roept herinneringen op aan de typische Nouvelle Vague films, onder meer door de zwart-witte beelden maar ook door de dialogen en de dromerige, grillige personages. Een belangrijk thema in de film is de chemie tussen de twee hoofdpersonen. Samen kunnen ze de wereld aan, samen kunnen ze loterijen winnen, samen gaan ze er vandoor met de winst op de roulette-tafel en samen vinden ze zelfs goud op de grond. Wanneer ze van elkaar gescheiden zijn loopt echter alles mis.

De knappe Vanessa Paradis (met een ietwat onvolmaakt gebit, dat dan weer wel) weet de aandacht van de kijker vast te houden door haar licht erotische en sensuele spel. De vrouw als belangrijkste personage in de film, de vrouw met een fragiele sexy uitstraling, gedoemd tot ongeluk, dat hebben we natuurlijk vaker gezien in Franse films. Wat dat betreft doet de film wat denken aan bijvoorbeeld 37.2 le matin, Et dieu créa… la femme, maar ook Jean-Luc Godards À bout de souffle. Toch heeft La fille sur le pont wel wat nieuws te brengen. Het combineert de ongedwongenheid van Nouvelle Vague films met een vastomlijnd romantisch plot, en doet in die zin juist weer meer denken aan nieuwere romantische komedies als Ensemble c’est tout.

Daniel Auteuil is zoals in bijna elke film die hij speelt een stabiele factor. Hij kreeg voor zijn rol in deze film de César voor beste acteur, en dat is niet voor niets. Hij weet zoals altijd de essentie van zijn personage over te brengen, zonder al te veel uiterlijke inspanning.

La fille sur le pont is een film met meerdere lagen, vooral interessant om het betoverende samenspel tussen Auteuil en Paradis. De twee nemen je mee naar een wereld van circussen, shows en plezier, en vertellen ondertussen hun eigen verhaal, dat paradoxaal genoeg juist niet altijd even bol staat van het geluk. Een aanrader dus!

La fille sur le pont, met onder anderen Daniel Auteuil, Vanessa Paradis, Frédéric Pfluger, Demetre Georgalas.

De film is (Engels ondertiteld) te koop bij amazon.fr

Related posts:

1. La doublure
2. Après vous
3. L’Arnacoeur

 

Regisseur Francis Veber is momenteel een van de belangrijkste komedie-regisseurs in Frankrijk. Zo maakte hij eerder bijvoorbeeld Diner de cons, en Tais-toi, met Jean Reno en Gérard Depardieu. Hij gebruikt vaak dezelfde acteurs, met name Gérard Depardieu en Pierre Richard hebben in meerdere van zijn films gespeeld. Ook met Daniel Auteuil, die in La doublure een van de hoofdrollen speelt, werkte Veber eerder samen, in Le placard. Verder is opvallend dat in bijna elke film een personage speelt met de naam François Pignon of François Perrin. In de vederlichte maar goed geslaagde romantische komedie La doublure verenigt regisseur Veber topacteurs die hun naam ieder voor zich waar weten te maken. Naast eerdergenoemde Auteuil spelen stand-up comedian Gad Elmaleh, Kristin Scott-Thomas, Virginie Ledoyen, Dany Boon en Richard Berry en de nog onbekende maar oogverblindende Alice Taglioni een rol.

De miljardair Pierre Levasseur (Daniel Auteuil) is directeur van een groot bedrijf, getrouwd en hij heeft een probleem. Hij bedriegt zijn vrouw namelijk met het beeldschone topmodel Elena Simonsen (Alice Taglioni), en wil koste wat het kost voorkomen dat zijn vrouw erachter komt. Zijn toppositie heeft hij namelijk aan zijn vrouw te danken, en als die van hem zou willen scheiden zou hem dat erg veel geld gaan kosten. Wanneer een paparazzo dan ook een foto van hem maakt samen met Elena, die vervolgens op de voorpagina van een roddelblad en zo onder de ogen van zijn vrouw komt, moet hij een smoes verzinnen om zijn hachje te redden. Hij zegt dat hij het meisje niet kent en dat ze waarschijnlijk de vriendin is van een passant die ook op de foto figureert. Deze passant, François Pignon (Gad Elmaleh), is een eenvoudige parkeerjongen bij een duur hotel. Omdat zijn vrouw het verhaal natuurlijk zal gaan controleren, dient Levasseur nu alles op alles te zetten om de jongeman over te halen het spel mee te spelen. Hij biedt Elena aan om van zijn vrouw te gaan scheiden zodra zijn positie is veilig gesteld, geeft haar wat geld en biedt ook Pignon geld aan om een tijdje samen te gaan leven met Elena. Dat het tweetal erg ver moet gaan om aan de buitenwereld te laten zien dat ze een stel zijn, levert vermakelijke momenten op. Zowel tussen Elena en François zelf als tussen François en zijn vrienden en familie, die maar moeilijk kunnen geloven dat iemand met zijn uiterlijk zo’n topmodel aan de haak kan slaan.

Behalve dat loopt er nog een andere verhaallijn, namelijk de romance tussen François en een jeugdvriendin. Zij, Émilie (Virginie Ledoyen), houdt hem aan het lijntje, wil niet met hem trouwen zogenaamd om de vriendschap niet kapot te maken. En dan is er ook nog een vriend die bij François inwoonde voordat Elena om de hoek kwam kijken, Richard, gespeeld door Dany Boon, de acteur die met Bienvenue chez les Ch’tis miljoenen Fransen naar de bioscoop wist te trekken. Hij leverde alleen maar kritiek op het uiterlijk van François en is dan ook erg verrast wanneer François ineens allerlei mooie vrouwen van zich af moet slaan.

La doublure is een film die het soms bedenkelijke niveau van de gemiddelde Franse komedie van de laatste jaren flink omhoog trekt. Een bekend gegeven, de onmogelijkheid van een man met een alledaags uiterlijk die een bloedmooie vriendin aan de haak slaat, wordt op originele wijze verbeeld. Het vermakelijke en goed uitgedachte plot wordt aangevuld met scherpe, soms cynische, humoristische opmerkingen, conversaties, en one-liners. De sterrencast is bovendien ook gewoon goed aan het acteren, de film blijft overal even vlot en geloofwaardig. Dit alles bij elkaar zorgt ervoor dat je de hele film met een glimlach op je gezicht zult bekijken, afgewisseld met een ongegeneerde schaterlach.

N.a.v. La doublure, met onder anderen Gad Elmaleh, Alice Taglioni, Daniel Auteuil, Kristin Scott Thomas, Richard Berry, Virginie Ledoyen, Dany Boon.

Related posts:

1. Ne le dis à personne
2. Hors de prix
3. Fauteuils d’Orchestre

 

De film Un baiser s’il vous plaît (Een kus, alsjeblieft) is de vierde lange film van regisseur, acteur en schrijver Emmanuel Mouret (1970). Dat hij bij al zijn films de mogelijkheid had om zelf het script te schrijven, te acteren en te regisseren, heeft hij waarschijnlijk voor een groot deel te danken aan zijn scholing. Mouret is namelijk afgestudeerd aan de prestigieuze Parijse cinemaschool Femis. Hij bevindt zich daarmee in goed gezelschap: Louis Malle, Alain Resnais, Claude Sautet, François Ozon, Laurent Cantet; vele bekende en grote Franse regisseurs gingen hem voor. Nu staat een goede scholing natuurlijk uiteindelijk niet garant voor succes en ook met deze film wist Mouret in Frankrijk geen groot bioscoopsucces te bereiken, alhoewel een groot deel van de recensies positief was.

Deze romantische komedie heeft de structuur van een raamvertelling. Een vrouw vraagt de weg aan een man in Nantes. Na een gezellig etentje is er enige twijfel over hoe het verder moet. De twee voelen zich tot elkaar aangetrokken, maar staan zichzelf niet toe daar iets mee te doen. Doordat de man wel enigszins aandringt en om een kus vraagt, krijgt de vrouw de gelegenheid te vertellen waarom ze terugschrikt om de man te zoenen en zo in een affaire te belanden. Een enkele kus kan namelijk volgens haar grote schade aanrichten. De vrouw vertelt dan het verhaal van Judith (Virginie Ledoyen) en Nicolas (Emmanuel Mouret). Deze twee vrienden kennen elkaar al lange tijd en delen alles met elkaar. Wanneer de twee samen in bed belanden, verandert hun relatie compleet. Was de beslissing om met elkaar naar bed te gaan vooraf een zeer rationele, en enkel bedoelt om te zorgen dat Nicolas van zijn seksuele frustratie af kwam en zo weer verder met zijn leven kon, het vervolg is minder rationeel. Hoewel ze het eerst niet willen inzien, blijken ze als ze elkaar na enige tijd weer zien, verliefd op elkaar te zijn. Judith heeft echter een andere man in haar leven, en ook Nicolas was alweer bezig een relatie op te bouwen met een andere vrouw.

Regisseur en schrijver Mouret snijdt met zijn film interessante punten aan. Hij overgiet het geheel echter met een nogal luchtig romantisch sausje, zodat de psychologie van de personages hier en daar het onderspit delft. Centraal in de film staat het gegeven dat liefde samenbindt en verplichtingen schept, dus niet vrijblijvend is. Als een enkele kus al grote gevolgen kan hebben, dient ieder zich wel eerst te bedenken voordat men zich daar aan over geeft. Anderzijds, doordat de film min of meer een happy end heeft, zijn die gevolgen blijkbaar voor niemand onoverkomelijk, hetgeen er weer voor pleit om zich juist wel aan impulsiviteit over te geven. In de loop van de film krijgt de kijker de indruk midden in een Grieks drama te zijn beland. In zekere zin is het dan wat teleurstellend dat de dramatiek van de antieke toneelspelen in de ontknoping achterwege blijft.

Emmanuel Mouret maakte met Un baiser s’il vous plaît een degelijke romantische komedie, die onder het oppervlakte meer wil zijn dan dat. Hij voegt aan een romantische raamvertelling een diepere filosofische laag toe. Dat hij er niet in slaagt die volledig uit te werken zij hem vergeven, vooral dankzij de sympathieke personages die de film op geen moment vervelend maken. Het spel tussen de mooie Virginie Ledoyen en Emmanuel Mouret is overtuigend, intelligent en bij tijden humoristisch. De interessante cameravoering en vaak minimalistische decors, evenals de klassieke soundtrack van de film, zorgen voor een frisse uitstraling waarbij het zwaartepunt bij de personages komt te liggen, die evenwel geen moment bezwijken onder die druk.

N.a.v. Un baiser s’il vous plaît, met onder anderen Virginie Ledoyen, Emmanuel Mouret, Julie Gayet, Michaël Cohen, Frédérique Bel, Stefano Accorsi.

Related posts:

1. Fais-moi plaisir!
2. Après vous
3. Ensemble, c’est tout

 

Als er vandaag de dag iemand als (groot)vader van de Franse cinema moet worden aangewezen, zal dat ongetwijfeld Claude Berri zijn. De nu 74-jarige filmmaker werd als regisseur vooral bekend met zijn twee verfilmingen van Marcel Pagnols boeken, Jean de Florette en Manon des Sources, hoewel hij al in 1962 een Oscar won voor zijn korte film Le Poulet. De man heeft een omvangrijk oeuvre op zijn naam staan, als acteur, schrijver, regisseur en producent. De laatste twee decennia legde hij zich echter vooral toe op het produceren van films. In die rol was hij verantwoordelijk voor grote successen als La reine Margot, de eerste twee Asterix en Obelix films, La Graine et le Mulet en Bienvenue chez les Ch’tis. Zo af en toe regisseerde hij ook nog een film, maar dan wel een film waar hij helemaal alleen verantwoordelijk voor was: als scriptschrijver, regisseur en producent. De romantische komedie Ensemble, c’est tout is er daar een van. Audrey Tautou en Guillaume Canet spelen de hoofdrollen in deze verfilming van het gelijknamige boek van schrijfster Anna Gavalda.

In Ensemble, c’est tout draait het om vier personen die op een bijzondere manier op elkaar aangewezen blijken te zijn. De jonge, graatmagere Camille Fauque (Audrey Tautou) woont op een zolderkamertje in een groot pand met appartementen. Ze komt in contact met een medebewoner, de aristocratische, stotterende Philibert Marquet de la Tubelière. In tegenstelling tot Camille blijkt hij een zeer ruim bemeten appartement te bewonen, samen met een huisgenoot, de norse en sociaal onaangepaste Franck – die op zijn enige vrije dag in de week naar zijn oma toe moet omdat die verder niemand heeft die zich om haar bekommert. Camille en Philibert raken bevriend en wanneer Camille een zware griep oploopt, neemt Philibert haar in zijn appartement op. In het begin botert het niet echt tussen Camille en Franck, maar al spoedig ontdooit het wat. Camille is echter niet de enige van wie Franck het nodige te verduren krijgt: ook zijn oma blijft hem lastig vallen, ze is namelijk bang dat ze in een verzorgingstehuis wordt weggestopt. Als Camille het lumineuze idee krijgt om haar mee te nemen naar hun appartement verandert de toon van de film flink. Dat uiteindelijk alles op het amoureuze vlak goed komt, ligt besloten in het genre en is dan ook niet echt meer een verrassing.

Regisseur Berri bewijst met Ensemble, c’est tout dat er ook zoiets bestaat als mainstream in de Franse cinema. Films die een groot publiek aanspreken, films die niet per se een erg diepe boodschap hebben, maar gewoon puur ter ontspannng dienen. Wat dat betreft is de film erg geslaagd. Het is een verfrissende en ongedwongen film die prima ter vervanging kan dienen van alle Hollywood feelgood romcoms. Wie meer verwacht komt bedrogen uit, Claude Berri is een traditionele en behoudende filmmaker, wars van experimenten en nieuwe stromingen. In zijn films laat hij veel ruimte voor het alledaagse, zonder ze echter saai te maken.

Audrey Tautou speelt degelijk en is duidelijk in haar element. Ze lijkt de laatste tijd wat te willen ontkomen aan haar imago van Amélie, maar met deze film lukt dat in elk geval niet zo. Er zijn dan ook wel wat overeenkomsten met Amélie in haar personage aan te wijzen. Zo speelt ze hier opnieuw een wat fragiel en lijdzaam karakter. En zo helpt haar personage - net als in Amélie - de andere personages om tot ontwikkeling te komen. Opmerkelijk is ook de rol van Laurent Stocker (Philibert Marquet de la Tubelière), die een César voor beste mannelijke nieuwkomer voor zijn optreden in deze film kreeg. Helaas wordt zijn personage in de tweede helft van de film wat naar de achtergrond gedrongen. Zijn onbeholpen gedrag en verheven taalgebruik zorgt in het eerste gedeelte voor vele vermakelijke scenes.

Claude Berri drukt zijn stempel op de Franse filmwereld, de laatste jaren meer dan ooit. Te hopen is dat hij nog even door kan gaan, en wellicht zit er dan nog eens een echte topper tussen zoals zijn Pagnol verfilmingen. In de tussentijd moeten we het doen met wat we krijgen, en daar is op zich weinig mis mee.

N.a.v. Ensemble, c’est tout, met onder anderen Audrey Tautou, Guillaume Canet, Laurent Stocker, Françoise Bertin.

Related posts:

1. 2 Days in Paris
2. Un baiser s’il vous plaît
3. Un secret

 

Danièle Thompson is de dochter van de Franse regisseur Gérard Oury en kwam zodoende al vroeg in aanraking met de filmwereld. Op haar 24e schreef ze mee aan de Franse hitfilm La grande vadrouille, een film met Bourvil en Louis de Funès, waarvan haar vader de regisseur was. In 1975 kreeg ze een Oscar-nominatie voor het script van de film Cousin, Cousine. Fauteuils d’Orchestre (Amerikaanse titel: Avenue Montaigne) is de derde film die ze regisseerde. Ook hier schreef ze mee aan het script, samen met haar zoon Christopher Thompson, die ook een rol in de film speelt.

Jessica (Cécile de France) komt vanuit het provinciestadje Maçon naar Parijs, en vindt werk in een bar in een rijke wijk van Parijs. De bar bevindt zich op een steenworp afstand van een theater, een concertzaal en een luxueus hotel. In de bar komen de groten der aarde om een broodje of een drankje. Jessica komt door haar werk als serveerster in contact met drie beroemde mensen, die elk op een knooppunt in hun leven staan. Een oude kunstverzamelaar, die op het punt staat zijn omvangrijke collectie te veilen, een pianist die een belangrijk concert voor de boeg heeft, en twijfelt over zijn carrière, en een populaire soap-actrice die debuteert in een komisch theaterstuk. Al deze gebeurtenissen staan op dezelfde avond gepland, zo werkt de film toe naar een spetterende finale.

Met deze drie verhaallijnen, die dwars door elkaar heen lopen en elkaar ook deels overlappen, moet de kijker zijn aandacht er goed bijhouden. Toch zit de film niet te vol, de acteurs zorgen er voor dat de personages redelijk goed uit de verf komen, zonder al te diep te gaan. En passant wordt ingegaan op persoonlijke problemen, maar over het geheel blijft de film een luchtig karakter houden. Van dit soort films gaan er in Frankrijk tien in een dozijn, dus blijft de vraag waarom deze film het in het buitenland (voornamelijkde Verenigde Staten) zo goed deed, en zelfs door Frankrijk als inzending voor de Oscars in 2007 werd gekozen.

Allereerst zijn er de bekende acteurs die het geheel wat meer status geven. Cécile de France, Albert Dupontel en Christopher Thompson hebben alledrie reeds hun sporen in de Franse cinema ruimschoots verdiend. Ook het gastoptreden van de bekende regisseur Sydney Pollack (onlangs helaas overleden) zal een buitenlands publiek aanspreken. Tot slot speelt de situering in Parijs natuurlijk een grote rol, alhoewel de film ook weer niet bol staat van de mooie plaatjes van Parijs.

De verwijzingen naar de romance tussen Sartre en de Beauvoir vormen een leuk uitstapje in de film, en de prachtige muziek, een afwisseling van chansons en klassieke werken, zorgt voor de nodige sfeer en maken de film af tot een luchthartige en amusante zomeravondfilm.

N.a.v. Fauteuils d’Orchestre, met onder anderen Cécile de France, Valérie Lemercier, Albert Dupontel, Laura Morante, Claude Brasseur, Christopher Thompson.

Related posts:

1. La tourneuse de pages
2. La Vie en Rose (La Môme)
3. Hors de prix