Met Les femmes du sixième étage tekende regisseur, schrijver en acteur Philippe Le Guay voor een hit in de Franse filmzalen. Ruim 2 miljoen bezoekers kwamen af op deze film. De reden voor het succes blijft wat vaag, en is waarschijnlijk een combinatie van bekende acteurs (Fabrice Luchini, Sandrine Kiberlain, Natalia Verbeke) en een aansprekend onderwerp. Films en toneelstukken over de overbrugging van standsverschillen doen het bovendien vaak goed. Wat ook meewerkt is dat de film licht en toegankelijk is, overgoten met een wat sprookjesachtige sfeer.

Jean-Louis Joubert (Fabrice Luchini) is een burgerlijke beurshandelaar en nogal gesteld op bepaalde gewoontes. Zo dient zijn dagelijkse eitje bij het ontbijt precies drie en een halve minuut gekookt te hebben en bestaat zijn dagbesteding uit een vast patroon. Na de dood van zijn moeder besluit zijn vrouw Suzanne (Sandrine Kiberlain) dat er een aantal dingen anders moeten in het huishouden, waarop de huishoudster vervolgens besluit er genoeg van te hebben. Een tijdje wordt er zonder huishoudster doorgeleefd, maar wanneer de afwas zich opstapelt en Jean-Louis door zijn schone overhemden heen raakt, moet er iets veranderen.

De oplossing wordt gezocht en gevonden in een Spaanse hulp in de huishouding, Maria Gonzalez. De Spaanse vrouwen hebben de afgelopen jaren de stad overspoelt, en ze doen hun werk goed. Maria woont samen met haar landgenoten op de bovenste (zesde) verdieping van het appartementencomplex. Daar leven ze hun eigen leven, strikt gescheiden van het leven van de bewoners op de lagere etages. Wanneer Jean-Louis Maria helpt om enkele van haar spullen naar boven te verhuizen, komt hij voor het eerst in jaren weer op die verdieping, en de Spaanse vrouwen tonen hoe hun leefomgeving eruit ziet. Als blijkt dat het toilet al enige tijd niet goed functioneert, laat Jean-Louis dit meteen verhelpen, waardoor hij zich populair bij de vrouwen maakt. Maria is ijverig in haar werk en Jean-Louis raakt steeds meer geïntrigeerd door haar fraaie uiterlijk en haar Spaanse cultuur.

Jean-Louis bloeit helemaal op door zijn kennismaking met de temperamentvolle Spaanse dames, een verandering die zijn vrouw met lede ogen aanziet. Ze verdenkt hem ervan een affaire te hebben en als ze hem ermee confronteert geeft hij het maar toe, omdat ze de werkelijke verklaring niet gelooft. Suzanne wijst hem de deur, waarna hij besluit om een kamertje op de zesde etage te betrekken. Voor het eerst voelt hij zich vrij en heeft hij iets dat echt van hem zelf is.

In Les femmes du sixième étage stapelen de clichés zich op. Een burgerlijke man wordt verliefd op zijn jonge dienstmeid, raakt daardoor uit zijn dagelijkse sleur en ontdekt plezier in het leven. Bovendien zijn Spaanse vrouwen temperamentvol, eten ze veel paella en dansen en schreeuwen ze er lustig op los. Toch komt Philippe Le Guay er mee weg, vooral doordat hij intelligent omspringt met die clichés en tevens dankzij het sterke spel van de hoofdrolspelers. Luchini draagt de film met gemak en lichtvoetigheid, en zowel de wat naïef spelende Natalia Verbeke als de bekrompen Sandrine Kiberlain zijn goed tegen hem opgewassen. Samen zorgen ze voor die typische joie de vivre die je in zoveel andere Franse films in dit genre vindt.

Ondanks de licht maatschappelijk geëngageerde ondertoon van leefomstandigheden en standsverschillen is de film toch vooral een rustig voortkabbelende komedie in de beste Franse stijl. Niet direct een hoogvlieger die je de rest van je leven zal bijstaan, wel een film die met een vleugje Spaanse sfeer en een aantrekkelijke nostalgie het hart op de juiste plaats heeft. Even ontsnappen uit de dagelijkse sleur en kennismaken met een volstrekt andere wereld waarvan je eerder alleen maar kon dromen, wie wil dat nu niet!

Les femmes du 6ème étage, met onder anderen Fabrice Luchini, Sandrine Kiberlain, Natalia Verbeke, Carmen Maura, Lola Dueñas, Berta Ojea, Nuria Solé, Concha Galán, Marie-Armelle Deguy, Muriel Solvay, Audrey Fleurot, Annie Mercier, Michèle Gleizer, Camille Gigot, Jean-Charles Deval.

Vermakelijke romantische komedies zijn al lang niet meer enkel voorbehouden aan de Amerikaanse filmwereld, ook in Frankrijk zijn er inmiddels vele voorbeelden van leuke films in dit genre. De tweede speelfilm van regisseur Nicolas Chuce is er ook zo een. La chance de ma vie deed het in de Franse filmzalen heel behoorlijk met meer dan een miljoen verkochte kaartjes. Op het festival van de komische film te Monte-Carlo kreeg de film zelfs de prijs voor beste film en werd actrice Virginie Efira beloond met de prijs voor beste actrice. Voor Efira was dat een van de eerste filmprijzen, de van oorsprong Belgische actrice is vooral bekend als boegbeeld van diverse televisieprogramma’s in België en Frankrijk – ze maakte enkele jaren terug haar debuut in de filmwereld.

Julien (Francois-Xavier Demaison) heeft zijn toevlucht gezocht tot een klooster, zo zien we in de eerste scène van de film. Waarom wordt nog niet meteen duidelijk, maar dat hij er niet helemaal op zijn plek zit is een understatement. In een vorig leven was hij relatietherapeut, tot hij tot de conclusie kwam dat hij anderen wel kon redden maar zichzelf niet. Op een of andere manier overkwam iedere vrouw met wie hij een relatie kreeg ongewoon veel ongeluk. In een grappige terugblik op zijn leven zien we vervolgens hoe hij elke vrouw of meisje in zijn leven in problemen bracht, vaak met bijzonder pijnlijke consequenties. Zijn laatste verovering was Joanna (Virginie Efira), een mooie blondine die hij tijdens een bruiloft van een van zijn klanten tegenkwam – en die niet veel later bij hem op kantoor aanklopt omdat ze zelf relatieproblemen heeft.

Joanna en Julien zijn al snel smoorverliefd en lijken dan ook gemaakt voor elkaar – totdat Julien vertelt dat elke vrouw in zijn leven tot nu toe steeds weer getroffen werd door het ongeluk. Vanaf dan gaat het bergafwaarts en ondanks dat ze graag samen willen zijn, heeft het lot andere plannen in petto. Tijdens een rustig weekendje op het platteland brandt Joanna het huis van Juliens ouders af, nadat ze eerder per abuus bijna slachtoffer werd van een pijnlijke verwisseling in het ziekenhuis. En dat is nog maar het begin. Alles wat fout kan gaan gaat fout en de grote vraag die overblijft is of Julien ditmaal wel zijn eigen relatie kan redden of dat hij voor eeuwig vrijgezel blijft.

Een typische romantische komedie kan de film wel genoemd worden, waarin de balans gevonden wordt tussen een aantal goede, lachwekkende grappen en een redelijk origineel verhaal. De aantrekkingskracht tussen de wat gewone Julien en de knappe Joanna wordt geloofwaardig vertolkt door de twee hoofdrolspelers. De bijfiguren zijn wat minder goed uitgewerkt, alhoewel de over-the-top ontwerper en baas van Joanna (Elie Semoun) op de juiste momenten om de hoek komt kijken.

Met La chance de ma vie laat regisseur Chuce zien dat hij de regels van het genre goed beheerst. Grappen worden niet uitgemolken en blijven vrij subtiel, de verhaallijn is origineel en de beelden zijn goed geschoten. Nergens echt verrassend, maar ook nergens vervelend, zo wordt de film er een die zijn doel niet voorbijschiet. Het levert je een moment van vermaak, enkele goede grappen en een beperkte speelduur, de ideale ingrediënten van een luchtige zomeravondfilm met je partner op de bank. En dan maar hopen dat het ongeluk jou en je geliefde bespaard blijft.

La chance de ma vie, met onder anderen Virginie Efira, François-Xavier Demaison, Armelle Deutsch, Raphaël Personnaz, Thomas N’Gijol, Brigitte Roüan, Yves Jacques, Marie-Christine Adam, Elie Semoun, Francis Perrin, Frank Molinaro, Gérald Marti, Jean-Louis Sbille, Catherine Claeys, Elisa Tovati.

Een van de grotere genres in de Franse cinema is de romantische komedie. De meeste van dit soort films laten weinig indruk achter, maar af en toe weet een ervan aan de middelmaat te ontsnappen. Zo ook de eerste speelfilm van regisseur Pascal Chaumeil. Met L’Arnacoeur trok hij ruim 3,7 miljoen bezoekers naar de bioscoop. Voor een groot deel kwam dit door de twee hoofdrollen in de film, die gespeeld worden door Romain Duris en Vanessa Paradis. De eerste werd groot gemaakt door de films van Cédric Klapisch, de tweede is vooral bekend als de partner van Johnny Depp. L’Arnacoeur werd behalve door de bezoekers ook goed ontvangen door de filmpers, die de film vooral prees om de originaliteit en chemie tussen de acteurs.

(meer…)

Van regisseur Pierre Salvadori kwam in 2006 de goed ontvangen film Hors de prix, met actrice Audrey Tautou in de hoofdrol. Dat was niet zijn eerste komedie, enkele jaren daarvoor maakte hij Après vous, een romantische komedie met Daniel Auteuil. Hoewel het verhaal af en toe wat stroever loopt dan in zijn latere film, is ook Après vous intelligent, licht en vooral vermakelijk. Het leverde Auteuil een Césarnominatie op in de categorie Beste acteur, en de film trok bijna een miljoen mensen naar de bioscoop. In het buitenland ging de film rond op verschillende kleinere filmfestivals.

(meer…)

De Frans-Amerikaanse Julie Delpy valt lastig in een hokje te stoppen. Een van haar eerste rollen was in Détective, een film van Jean-Luc Godard, ze kende een zeker succes met haar verschijning in Trois couleurs: Blanc van Kieslowski, en werd vooral bekend met haar rol in Before Sunrise van Richard Linklater, waarin ze tegenover Ethan Hawke acteerde. Sinds de jaren ’90 leeft ze in Amerika, waar ze een filmopleiding volgde, en in 2001 kreeg ze ook het Amerikaans staatsburgerschap. Behalve met acteren houdt ze zich bezig met schrijven en regisseren, daarmee behaalde ze in 2007 een eerste succes, met de film 2 Days in Paris. De film lijkt in zekere zin wel wat op Before sunrise, maar heeft tegelijk een andere sfeer en aanpak. De hoofdrol is er voor de regisseur zelf, die een vrouw speelt met een Amerikaanse vriend, gespeeld door Adam Goldberg.

(meer…)

Regisseur Lisa Azuelos wilde met LOL een film maken voor alle generaties, waarin iedereen wat van zichzelf zou herkennen. Dat is niet helemaal gelukt, maar het succes van de film was er niet minder om. Ruim 3,5 miljoen Fransen gingen naar de bioscoop om de film te zien. Daarmee krijgt de film eenzelfde status als La boum uit 1980, de succesfilm van Claude Pinoteau waar een hele generatie Fransen mee opgroeide. In die film speelde Sophie Marceau een jong puberend meisje. Voor Azuelos was La boum een duidelijke inspiratiebron, dat blijkt bijvoorbeeld uit de onderwerpen die aan bod komen, maar ook uit het feit dat ze Sophie Marceau dit keer het moederpersonage laat spelen. LOL trok zoals te verwachten viel vooral jongeren naar de film, die zich in veel dingen herkenden: de vlotte jongerentaal, de omgang met elkaar, de groepsdynamiek, de ontluikende seksualiteit, de geheimen voor ouders, drugsgebruik, de jeugdcultuur. Azuelos maakte een romantische komedie, gericht op jongeren, die commercieel gezien in elk geval deed wat het moest doen. In Hollywood wordt inmiddels gewerkt aan een remake, met Miley Cyrus in de hoofdrol.

(meer…)

In 2007 maakte regisseur Emmanuel Mouret met Un baiser s’il vous plaît een luchtige en tegelijk intelligente romantische komedie die internationaal een bescheiden succes kende. In zijn inmiddels vijfde film Fais-moi plaisir gaat hij op dezelfde toon verder als in zijn eerdere films, maar laat hij ook zien dat hij zo langzamerhand een volwassen filmmaker geworden is. Mouret ontpopt zich gaandeweg steeds meer tot een moderne Jacques Tati. Net als de grote meester, speelt hij zelf de hoofdrol in zijn films, en spot hij met de eigenaardigheden van het moderne leven. Niet alleen op technisch gebied, zoals Tati dat deed, maar ook op het amoureuze vlak. En daarmee laat hij zien dat de Franse cinema nog altijd open staat voor vernieuwende elementen.

(meer…)

La fille sur le pont is een film uit 1999 van regisseur Patrice Leconte met hoofdrollen voor Daniel Auteuil en Vanessa Paradis. De laatste is vooral bekend als zangeres en partner van de Amerikaanse acteur Johnny Depp. De twee zijn sinds 1998 samen en hebben twee kinderen. Haar tegenspeelster in de film, Daniel Auteuil, is al sinds zijn rol in het tweeluik Jean de Florette en Manon des sources jaren ’80 een van de bekendste en populairste Franse acteurs. In La fille sur le pont draait het om, hoe kan het ook anders, een meisje op een brug. De film won verschillende filmprijzen en kreeg een succesvolle release in de Verenigde Staten.

(meer…)

Regisseur Francis Veber is momenteel een van de belangrijkste komedie-regisseurs in Frankrijk. Zo maakte hij eerder bijvoorbeeld Diner de cons, en Tais-toi, met Jean Reno en Gérard Depardieu. Hij gebruikt vaak dezelfde acteurs, met name Gérard Depardieu en Pierre Richard hebben in meerdere van zijn films gespeeld. Ook met Daniel Auteuil, die in La doublure een van de hoofdrollen speelt, werkte Veber eerder samen, in Le placard. Verder is opvallend dat in bijna elke film een personage speelt met de naam François Pignon of François Perrin. In de vederlichte maar goed geslaagde romantische komedie La doublure verenigt regisseur Veber topacteurs die hun naam ieder voor zich waar weten te maken. Naast eerdergenoemde Auteuil spelen stand-up comedian Gad Elmaleh, Kristin Scott-Thomas, Virginie Ledoyen, Dany Boon en Richard Berry en de nog onbekende maar oogverblindende Alice Taglioni een rol.

(meer…)

De film Un baiser s’il vous plaît (Een kus, alsjeblieft) is de vierde lange film van regisseur, acteur en schrijver Emmanuel Mouret (1970). Dat hij bij al zijn films de mogelijkheid had om zelf het script te schrijven, te acteren en te regisseren, heeft hij waarschijnlijk voor een groot deel te danken aan zijn scholing. Mouret is namelijk afgestudeerd aan de prestigieuze Parijse cinemaschool Femis. Hij bevindt zich daarmee in goed gezelschap: Louis Malle, Alain Resnais, Claude Sautet, François Ozon, Laurent Cantet; vele bekende en grote Franse regisseurs gingen hem voor. Nu staat een goede scholing natuurlijk uiteindelijk niet garant voor succes en ook met deze film wist Mouret in Frankrijk geen groot bioscoopsucces te bereiken, alhoewel een groot deel van de recensies positief was.

(meer…)