Wanneer er in Frankrijk een jonge, knappe en (donker)blonde actrice opstaat waar de regisseur en zijn camera niet genoeg van lijken te krijgen, wordt de vergelijking met Brigitte Bardot al snel gemaakt. Bardot kreeg wereldfaam met haar verschijning in Et Dieu… créa la femme. Nu de tijden wat veranderd zijn is die wereldfaam voor Franse actrices lastiger te bereiken, maar desondanks leverde de debuutfilm van Vahina Giocante haar een zeker krediet op, waarmee ze een goede start in de Franse filmwereld maakte. De film van regisseur Pradal speelt zich net als Et Dieu af in Zuid-Frankrijk, in een zonnige en broeierige setting. Pradal maakte een film in de stijl van zoveel andere films over opgroeiende jongeren, daarbij gebruikmakend van de paradijselijke omgeving waarin ongeremdheid het sleutelwoord lijkt.

(meer…)

Je te mangerais is de debuutfilm van regisseur Sophie Laloy, en is voor een deel gebaseerd op haar eigen ervaringen. Laloy studeerde enige tijd aan het conservatorium in Lyon, alvorens ze aan een carrière in de film zou beginnen. Toen bleek dat ze de vele uren achter de piano niet op kon brengen, veranderde ze van studie, en kwam ze terecht op de prestigieuze filmschool La fémis, in Parijs. Daar specialiseerde ze zich in de geluidsafdeling, en later was ze zo’n tien jaar als geluidsvrouw betrokken bij het maken van diverse films. Dat geluid een belangrijke plaats inneemt in haar eerste film is dus al met al niet zo vreemd. De film gaat over een jonge pianiste, Marie, die naar Lyon verhuist en daar een appartement zal delen met een jeugdvriendin. Het naïeve, aantrekkelijke meisje, komt te staan tegenover een dominante, meer volwassen jonge vrouw. Tussen de twee ontspint zich een schijnbaar fatale relatie die Marie zal doen worstelen met haar seksualiteit. De onmiskenbaar Franse, sensuele film staat bol van de klassieke muziek, en heeft boeiende thrillerelementen.

(meer…)

Regisseur Luis Buñuel (1900-1983) begon zijn carrière in 1929 met de film Un chien andalou, een film die direct schandaal veroorzaakte. Deze experimentele korte film begint met een scheermes dat een oog doormidden snijdt, de toon is dus meteen gezet voor wat betreft het verdere oeuvre. Want ook Belle de jour, Buñuels meest bekende film, veroorzaakte in 1967 nogal wat ophef. Niet om dergelijke gruwelijkheden, maar eerder omdat het gezien werd als een soort aanval op de goede zeden van de bourgeoisie. De film laat een welgestelde doktersvrouw zien in haar zoektocht naar seksuele voldoening. Dit gegeven lijkt op zich genoeg voor een dramatisch plot, maar Buñuel is niet voor niets de bekendste regisseur van de surrealistische stroming, dus niets is wat het lijkt in deze film. Belle de jour werd vanwege mogelijk schandaal uitgesloten van deelname aan het filmfestival van Cannes en won prompt op het festival van Venetië de hoogste prijs.

(meer…)

Met haar uitbundige blonde haardos en haar bijna eeuwige frisse, jonge uitstraling was Brigitte Bardot het bekendste Franse sekssymbool van de jaren vijftig en zestig. Al vanaf 1952, toen ze nog slechts 18 jaar was, speelde ze in een behoorlijk aantal films, eigenlijk direct in tamelijk gewaagde rollen. Haar toenmalige man, Roger Vadim, was niet helemaal tevreden met de kant die haar acteercarrière uitging, en wilde haar in een wat serieuzere rol onder de aandacht brengen. Hij creëerde speciaal voor haar zijn eerste film, Et Dieu créa… la femme. Met name dankzij de grote ophef die haar verschijning in de Verenigde Staten veroorzaakte kwam ze in het middelpunt van de belangstelling te staan en werd de film ook in Frankrijk een groot succes. Maar wat maakt de film nou eigenlijk zo bijzonder?

(meer…)

À nos amours is een film van regisseur Maurice Pialat waarin de toen 16-jarige actrice Sandrine Bonnaire haar opzienbarende debuut maakte. De film is een meesterwerk in de carrière van Pialat, die enkele jaren later met Sous le soleil de satan de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes won. Beide films worden gezien als cinematografische hoogtepunten in de Franse cinema van de jaren ’80. Pialats werk valt moeilijk in een hokje te stoppen, hij bevond zich in de marge van de Nouvelle Vague en moest over het algemeen weinig hebben van de belangrijkste navolgers van die stroming. À nos amours (letterlijk: Op onze liefdes) won twee Césars, een voor beste vrouwelijke belofte en de meest prestigieuze, die voor beste film.

(meer…)

In 1928 publiceerde de Engelse schrijver D.H. Lawrence het boek Lady Chatterley’s lover. Hij liet het zelf op eigen kosten in Florence drukken, een eerste Britse editie verscheen pas in 1960 bij Penguin Books. Het boek veroorzaakte grote internationale ophef, vooral vanwege de expliciete wijze waarop er over seks in gesproken werd, maar ook omdat de hoofdpersoon, een vrouw van aristocratische komaf, een affaire heeft met een eenvoudige man uit de arbeidersklasse. Naar aanleiding van het boek zijn diverse films gemaakt, zowel dramatische films als erotische en soft-pornofilms. In 2006 kwam de Franse regisseur Pascale Ferran met een nieuwe bewerking, ditmaal een verfilming van de veel mildere tweede versie van D.H. Lawrence’s roman. De film won maar liefst 5 Césars bij de uitreiking van deze Franse filmprijzen in 2007.

(meer…)

L’Été meurtrier (De dodelijke zomer) is een psychologische thriller van de hand van regisseur Jean Becker en een verfilming van een roman van Sébastien Japrisot (1931-2003). Japrisot had naar aanleiding van een ‘fait divers’ uit een krant een kort scenario geschreven, regisseur Jean Becker haalde hem over het tot een roman te verwerken. Deze roman werd een succes en kreeg diverse prijzen. Voor Japrisot was het niet de eerste en ook niet de laatste keer dat een van zijn boeken verfilmd werd, hij verfilmde zelf zijn debuutroman Les mal partis, maar nog bekender is Un long dimanche de fiançailles, gemaakt door regisseur Jean-Pierre Jeunet, met Audrey Tautou in de hoofdrol. Een behoorlijk aantal van zijn boeken werd in diverse talen vertaald.

(meer…)

Gouttes d’eau sur pierres brûlantes (waterdruppels op gloeiende stenen) is een verfilming van een theaterstuk van de Duitse regisseur en schrijver Rainer Fassbinder. Fassbinder (1945-1982) werd bekend met controversiële films en theaterstukken waarin hij vaak een zeer kritisch beeld schetste van het Duitsland van na de oorlog. Regisseur François Ozon maakte de film als een eerbetoon aan Fassbinder, die hij als een van de grootste Duitse filmmakers van de 20ste eeuw beschouwt. De film volgt de structuur van een toneelstuk, compleet met verdeling in vier actes en speelt zich af in één omgeving, een appartement in het Berlijn van de jaren ’70.

(meer…)

La piscine is een Frans drama uit 1969 van regisseur Jacques Deray (1929-2003). Deray oogstte tijdens zijn leven voornamelijk veel bewondering voor zijn policiers. Zijn films kenmerken zich door een wat broeierige en dreigende sfeer. Ook La piscine heeft dat, ondanks dat het geen policier pur sang is. In La piscine spelen Romy Schneider en Alain Delon de hoofdrollen, twee acteurs die destijds in het middelpunt van de publieke belangstelling stonden. Ze werden vaak omschreven als de twee mooiste mensen uit de showbizz en alleen daarom al zou de film een succes worden. Nadat Delon en Schneider zich in 1958 voor het oog van de wereld verloofden en in 1964 uit elkaar gingen, was het natuurlijk groot nieuws dat ze weer samen in een film te zien zouden zijn. Door de tragische levensloop van Romy Schneider krijgt de film onbedoeld nog een extra randje, die eraan bijdraagt dat de film ook nu nog een zekere populariteit kent.

(meer…)

Lila dit ça is de tweede en tot nu toe laatste film van regisseur Ziad Doueri. De film behandelt de relatie tussen een blanke Française van Poolse afkomst, Lila, en een arabische jongen, Chimo. Vooral op de wat kleinere filmfestivals kreeg de film de nodige aandacht. Ziad Doueri was eerder, in de jaren 90, betrokken als cameraman bij verschillende films van Quentin Tarantino. Het is dan ook niet verwonderlijk dat in Lila dit ça het camerawerk goed verzorgd is.

(meer…)