Pauline à la plage is een van Eric Rohmer‘s populairdere films. Het leverde hem op het filmfestival van Berlijn de prijs op voor beste regisseur. De film is het derde deel in een cyclus van zes films, onder de noemer Contes et proverbes. Hij maakte de films op basis van door hem geschreven ongepubliceerde novellen, deels omdat hij aanvoelde dat de filmtaal meer geschikt was voor het soort verhalen dat hij wilde vertellen dan geschreven taal. ‘Wie teveel spreekt, doet zichzelf een misdaad’ is het motto van de film, ontleend aan de twaalfde-eeuwse dichter Chrétien de Troyes. De literaire kwaliteiten van regisseur Rohmer komen verder vooral tot uiting in de opbouw van de film. Soms doet die meer denken aan een 18e-eeuws toneelstuk dan aan een 20e-eeuwse film.

(meer…)

Jacques Tati (1907-1982), de zoon van een Russische ambassadeur en een Nederlandse moeder, begon zijn carrière met het pantomimespel. Uit die kunst putte hij dan ook veel inspiratie toen hij eenmaal als acteur in zijn eigen films zijn meest succesvolle personage, Monsieur Hulot, vertolkte. Les vacances de Monsieur Hulot is de tweede lange film van Tati, en de film waarin hij het personage Hulot introduceerde. Deze film en zijn volgende film, Mon oncle, uit 1958, zijn onbetwiste hoogtepunten uit de Franse filmgeschiedenis en hebben een effect gehad op vele internationale films die nadien gemaakt zijn. Tati wordt geheel terecht gezien als de Franse equivalent van Charlie Chaplin. Hij kreeg voor deze film een Oscar-nominatie voor beste scenario, zijn film Mon oncle kreeg de Oscar voor beste buitenlandse film.

(meer…)