Regisseur Dominik Moll (1962) is de zoon van een Franse moeder en een Duitse vader. Hij maakte tot nu toe twee films, waarvan Harry, un ami qui vous veut du bien (2000) de succesvolste was. De film werd genomineerd voor de Gouden Palm en de Bafta-awards, en wist vier Césars mee naar huis te nemen. Met een spanningsopbouw à la Hitchcock en een intrigerend plot kon deze film menig kijker boeien. In 2005 probeerde Moll het nogmaals, min of meer op dezelfde wijze, met de film Lemming. In deze film opnieuw een afwisseling tussen droom of fantasie versus werkelijkheid, opnieuw geleid door acteur Laurent Lucas, ook al de hoofdrolspeler in Harry, ditmaal aan de zijde van actrice en zangeres Charlotte Gainsbourg, de dochter van zanger Serge Gainsbourg en actrice Jane Birkin.

Alain Getty (Laurent Lucas) is een jonge, pasgetrouwde ingenieur, bezig met de ontwikkeling van een vliegende webcam waarmee men op afstand het huis in de gaten kan houden. Alles lijkt hem voor de wind te gaan in zijn leven, maar dat verandert wanneer hij de baas en zijn vrouw te eten krijgt. Het huwelijk tussen de baas en zijn vrouw (oudgedienden André Dussolier en Charlotte Rampling) blijkt allesbehalve rooskleurig te zijn, en de vrouw, Alice Pollock, schrikt er niet voor terug om hem tijdens het eten allerlei verwijten te maken. Wanneer deze Alice zich vervolgens aan Alain en zijn vrouw Bénédicte (Charlotte Gainsbourg) opdringt, verandert er van alles in hun levens. Onder de invloed van het trieste huwelijk van de baas en zijn vrouw voltrekt zich er een psychologische verandering in Bénédicte waar Alain erg moeilijk mee om kan gaan. Tegelijk, zie de titel van de film, is er een ander probleem dat zich aandient. De afvoer is verstopt door wat later een lemming blijkt te zijn. Omdat deze diertjes eigenlijk alleen in noordelijker regionen voorkomen, is de grote vraag waar deze nou weer vandaan komt en wat voor invloed het bijtgrage diertje zal hebben op Alain en zijn vrouw.

Regisseur Dominik Moll gebruikt opnieuw een hele reeks aan thrillerelementen om het plot in beeld te brengen. De film Lemming is een film die bol staat van de traag verlopende scènes, personages die ongerust kijken en reageren op elk verdacht geluid dat er achter een deur of om de hoek te zien is. Tel daarbij op de spannende muziek en cameravoering en je hebt de ingrediënten voor een film die je op het puntje van je stoel doet zitten. Moll gooit zijn personages, en daarmee de toeschouwer, in een donkere afgrond, waarin hij met het plot verschillende kanten op gaat. Waar in Harry, un ami qui vous veut du bien nog een redelijk rechttoe rechtaan en consistent verhaal ontstaat, verliest Lemming zichzelf in de afwisseling van fantasie en realiteit.

Wat Moll uiteindelijk met zijn film wil blijft erg onduidelijk. Twee koppels worden tegenover elkaar gesteld, een geslaagd en gelukkig getrouwd stel en een stel dat kampt met allerlei huwelijksproblemen. Natuurlijk blijkt uiteindelijk dat er onder het blijde oppervlakte van Alain en Bénédictes huwelijk ook wel het een en ander scheelt, zo wordt er niet bijzonder veel en goed gecommuniceerd, iets wat wel heel duidelijk en onsubtiel in beeld wordt gebracht. Op het vlak van de spanningsopbouw zit het op zich wel goed. De regisseur weet wat hij doet en volgt getrouw eerdere voorbeelden uit de filmgeschiedenis. De film doet je inderdaad meerdere keren op het puntje van de stoel zitten, maar weet toch niet erg te overtuigen. Spannend, dat wel, en de personages worden goed neergezet door de talentvolle acteurs. Toch, als je de eerdere film van Moll, Harry, gezien hebt, weet je dat hij het beter kan. Lemming voelt aan als een aftreksel van deze uiterst geslaagde film, spannend, en leuk geprobeerd, maar erg veel meer ook niet. Het enige waar de film echt in geslaagd is, is de manier waarop de lemming een rol speelt in het verhaal. De titel doet suggereren dat het diertje belangrijk is, daartegenover staat dat het in de film zelf absoluut een bijrol speelt. De symboliek, die in de film zijdelings wordt belicht, doet echter nadenken over de rol die Alice Pollock in het verhaal speelt.

N.a.v. Lemming, met onder anderen Laurent Lucas, Charlotte Gainsbourg, Charlotte Rampling, André Dussollier.

Related posts:

1. Harry, un ami qui vous veut du bien
2. L’Été Meurtrier
3. Sous le sable

 

Jean-Pierre Jeunet verkreeg grote bekendheid met de succesfilm Amélie, uit 2001. De eigenschappen die deze film tot een cinematografisch juweeltje maakten, stonden echter niet zomaar op zichzelf. Al eerder was hij verantwoordelijk voor de film La cité des enfants perdus (1995), en nog daarvoor, in 1991, regisseerde hij de film Delicatessen. Deze beide laatstgenoemde films waren het product van een samenwerking met Marc Caro, die uit de wereld van de stripboeken afkomstig is. Beide films experimenteerden veelvuldig met allerlei bijzondere filmtechnieken. Al in Delicatessen kom je dingen tegen die Jeunet later ook zou gebruiken in bijvoorbeeld Amélie, zoals de aparte cameravoering en de rol die ingenieuze objecten en domino-effecten in de film spelen. De film won diverse Césars en werd zelfs genomineerd voor een Bafta-award.

Al direct bij de openingsscène blijkt dat Delicatessen geen gewone film is. De prelude van de film lijkt er een uit een typische horrorfilm, schijn bedriegt echter. Want gruwelijk wordt de film zeker, maar in feite is dat niet waar alles om draait. De bloederige details zijn er niet om de kijker de stuipen op het lijf te jagen, maar eerder om een bepaald gevoel van vervreemding op te wekken. Want waar kijk je nou eigenlijk naar? Een slagerswinkel, in een niet nader bepaalde stad in een niet nader bepaalde tijd. Een samenleving in verval, maar waarom, daar kom je niet achter. De hoofdpersoon, Louison (Dominique Pinon), een afgeserveerde circusartiest, komt aan bij de slager, op zoek naar werk en onderdak. Waar hij zich niet van bewust lijkt te zijn, is dat hij terecht is gekomen in een wereld waar niemand te vertrouwen is. De slager blijkt namelijk geregeld een van zijn huurders als etenswaar aan zijn klanten mee te geven.

Zowat iedereen lijkt dat normaal te vinden, en dat is het eigenlijk ook. Dit is namelijk de wereld van de vleeseters. En die eten vlees, ook als ze daarvoor elkaar moeten ombrengen. Voorafgaand aan de film heeft zich namelijk op een of andere manier iets vreselijks afgespeeld. Wat krijgen we niet te weten, maar wel welke invloed dat op de mensen heeft. Voedsel is schaars, en ’s avonds laat moet je je niet meer op straat wagen. Halverwege de film komt naar boven dat niet iedereen aan dit morele verval ten prooi is gevallen: ondergronds leven de vegetarische Troglodyten. Het lijkt slechts een kwestie van tijd voordat ook Louison als etenswaar over de toonbank van de slager zal gaan. Slechts een persoon heeft hij aan zijn zijde, Julie, de dochter van de slager, die ergens bovenin het huis woont. Zij heeft een oogje op hem en doet er alles aan om haar vader ervan te weerhouden Louison om te brengen.

De film wordt wel eens omschreven als een post-apocalyptische film. In zekere zin is dat het wel, alleen ergens ook weer niet. Sommige dingen in deze samenleving blijken namelijk nog uitstekend te werken. Er komt geregeld water uit de kraan (dat overigens een grote symbolische rol speelt), de post en elektriciteitsvoorziening is nog goed op peil, het enige waar echt problemen mee zijn is de voedselvoorziening. Of Jeunet een serieus beeld wil schetsen van hoe mensen worden wanneer het ieder voor zich wordt, blijft wat in het midden hangen. Daar is de nadruk op allerlei technische en ingenieuze scènes, mechanische trucs en humoristische gebeurtenissen te groot voor. Tegelijk zijn dat wel de redenen waarom deze film zo bijzonder is. Enkele geniale scènes zullen de kijker na afloop diep in het geheugen gegrift staan, zoals de vrouw die steeds op verschillende manieren zelfmoord probeert te plegen. Hoogtepunt van de film is een weergaloze scène aan het begin van de film, waarin een heftige vrijpartij door het hele huis zijn sporen nalaat: de camera volgt het geluid door de verwarmingsbuizen van het huis naar de verschillende kamers, waar de bewoners hun werkzaamheden precies op dezelfde maat uitvoeren, steeds sneller en sneller tot het hoogtepunt.

Jeunet en Caro leveren een humoristisch maar donker staaltje filmmaken af, alleen al het bekijken waard om zo stijlovereenkomsten tussen Amélie en Delicatessen te ontdekken.

N.a.v. Delicatessen, met onder anderen Dominique Pinon, Marie-Laure Dougnac, Jean-Claude Dreyfus, Karin Viard, Ticky Holgado, Anne-Marie Pisani, Boban Janevski, Mikael Todde, Edith Ker, Rufus.

Related posts:

1. La cité des enfants perdus
2. Micmacs à tire-larigot
3. Lemming

 

“C’est pour ça que je fais du cinéma! Pour filmer des femmes.” Deze uitspraak - ”ik maak films om vrouwen te filmen” – komt uit de mond van regisseur Bertrand Blier, in een reactie op zijn laatste film Combien tu m’aimes. De vrouw die hij hierin filmt, is Monica Bellucci, volgens velen een van de mooiste vrouwen ter wereld. De levensgezellin van acteur Vincent Cassel is inmiddels al ruim de veertig gepasseerd, en het levende bewijs dat vrouwelijke schoonheid op middelbare leeftijd nog aanwezig kan zijn. Blier maakte deze film met Bellucci in gedachten voor de hoofdrol, volgens hem had niemand anders de rol kunnen spelen. De regisseur, die bekend staat om zijn onconventionele films en in 1974 met Les Valseuses shockeerde, levert met Combien tu m’aimes een film af die in sommige opzichten doet denken aan zijn andere films, maar toch anders is dan anders. Meer dan ooit is seks het hoofdonderwerp, maar, anders dan de samenvatting van de film doet vermoeden, het wordt nergens vulgair.

François (Bernard Campan) heeft geluk in de lotto en besluit het gezelschap van een dame te kopen. Hij bezoekt een enigszins stijlvolle hoerenbar in het Parijse Pigalle district en biedt de eerste de beste vrouw honderdduizend euro per maand aan om bij hem te komen wonen. Zij, Daniela (Monica Bellucci), zegt daar natuurlijk geen nee tegen. Al snel verandert de hoer (standaardtarief 150 euro) in de droomhuisvrouw van iedere man. Ze zet koffie, kust hem voor hij naar zijn werk gaat, kookt Italiaans voor hem, en geeft hem bovenal op seksueel gebied alles wat hij te wensen heeft.

Alles lijkt voorspoedig te gaan, tot echter de pooier van Daniela op komt dagen. Hij (Gérard Depardieu) heeft nog steeds grote invloed op Daniela en dit, samen met het feit dat ze in het vak zit voor haar plezier en haar drang naar seks, zorgt ervoor dat ze François weer verlaat. Toch, na haar tijd met François samen, lijkt er wel wat veranderd te zijn bij haar. Uiteindelijk moet alles opgelost worden tussen de twee mannen onderling en moet François kiezen of hij haar liefde met geld wil kopen of dat hij het geld houdt en dat ze dan misschien vrijwillig naar hem terug zal gaan.

De film kan gezien worden als een anderhalf uur durende ode aan het lichaam van Monica Bellucci. Enkele maanden voor de opnames van de film was haar eerste dochter geboren, die ze ten tijde van de opnames nog regelmatig borstvoeding gaf. De vrouw in optima forma (”Tous les hommes m’aiment”), met volle borsten, brede heupen en een sensuele blik: vanuit iedere hoek wordt ze in beeld gebracht en elke beweging is verleidelijk, of ze nu gekleed is of niet. Ze past prima in het mooi vormgegeven Combien tu m’aimes. Qua acteerwerk valt Bernard Campan het meest op. Hij speelt met verve de rol van saaie kantoormedewerker (compleet met hartproblemen) die plotseling een casanova blijkt te zijn.

Als seksueel getinte komedie is Combien tu m’aimes redelijk geslaagd te noemen. Hier en daar wat zwarte humor (met name over prostituees en vrouwen), enkele surrealistische scenes en virtuoze dialogen. Vooral de dialoog tussen Daniela en de buurvrouw van François over het vrouwelijke orgasme zal bijblijven. Het thema van de prijs van liefde is origineel uitgewerkt en al met al is de film dus best vermakelijk. Meer dan dat is het echter ook niet en op sommige momenten heeft de film het in zich om een karikatuur van zichzelf te worden: zo worden sommige dingen wel erg zwaar aangezet, zoals de weeïge saxofoonmuziek, de hese stem van Bellucci en de uitbundige Italiaanse operamuziek. Wie meer in deze film wil zien dan een licht vermakelijke komedie, komt bedrogen uit. Juist door het absurdistische karakter van de film worden de diepere bedoelingen van de regisseur hard onderuitgehaald. Als we hier met een beginnend regisseur te maken hadden, zou dat niet zo erg zijn, maar in het geval van Blier is het toch wel enigszins teleurstellend.

N.a.v. Combien tu m’aimes (How much do you love me), met onder anderen Bernard Campan, Monica Bellucci, Gérard Depardieu, Jean-Pierre Darroussin, Edouard Baer, Farida Rahouadj.

Related posts:

1. La Petite Jérusalem
2. Lemming
3. Le bal des actrices

 

Voor La cité des enfants perdus (The city of lost children) werkte Jean-Pierre Jeunet (Amélie, Un long dimanche de fiançailles) voor de tweede keer samen met Marc Caro, na eerder de donkere post-apocalyptische film Delicatessen samen te hebben geregisseerd. Beide films zijn voorlopers van de hitfilm Amélie, en dat is dan ook duidelijk te zien. Ondanks de grote verschillen tussen deze drie genoemde film, ademen ze alledrie een soort surrealistische sfeer uit, zoals maar weinig regisseurs die kunnen maken. La cité des enfants perdus kreeg enkele internationale filmprijzen en wordt vooral geprezen om de voor die tijd indrukwekkende speciale effecten.

In vergelijking met Amélie is deze film stukken surrealistischer. Waar Amélie een hedendaags sprookje is, dat zich in de normale wereld lijkt af te spelen, is La cité een sprookje in een droomwereld. Aan de basis van deze droomwereld staat de samenwerking van Jeunet met Caro. La cité gaat nog verder dan Delicatessen, en is eigenlijk de verfilming van een nachtmerrie. Krank, een wetenschapper, kan zelf niet dromen. Als gevolg daarvan wordt hij versneld ouder. Door kinderen te laten ontvoeren en ze van hun dromen te beroven, hoopt hij dit verouderingsproces tegen te gaan. Doordat de kinderen alleen maar nachtmerries hebben in zijn laboratorium, wordt hij echter niet geholpen. Dan lijkt er eindelijk hoop voor hem, als een kind ontvoerd wordt dat niet bang voor Krank is en daardoor geen nachtmerries heeft.

Dit jongetje is echter het aangenomen broertje van One, een sterke, simpele jongeman. Deze wil koste wat het kost zijn broertje terug, en sluit een pact met een weesmeisje, Miette. Samen gaan ze op zoek naar een manier om te infiltreren op het eilandplatform waar Krank de kinderen gevangen houdt. Daarbij worden ze door allerlei opzienbarende wezens geholpen, of juist tegengewerkt.

La cité des enfants perdus is een visueel aantrekkelijke film, met prachtige special effects, wonderlijke gebeurtenissen, en sterke personages. Het toentertijd slechts 9-jarige meisje Judith Vittet speelt de rol van Miette weergaloos en volwassen. Dominique Pinon, die in alle recente films van Jeunet een rol speelt, is vermakelijk als gekloond personage, en Daniel Emilfork is de perfecte vertolking van de gestoorde wetenschapper. De kostuums in de film zijn verzorgd door de bekende mode-ontwerper Jean-Paul Gaultier, en de sfeervolle muziek is van de hand van Angelo Badalamenti. De uitmuntende special effects maken de film tot een spectaculaire rollercoaster ride – een mooie visualisatie van hoe nachtmerries eruit kunnen zien. Doordat het geheel nadrukkelijk om een droomwereld gaat, is geloofwaardigheid van geen belang voor deze film, en dat is maar goed ook. Zo kan bijvoorbeeld een traan van Miette allerlei grote gebeurtenissen tot gevolg hebben.

Ondanks het bovenstaande is er ook nog wel wat op de film aan te merken. Jean-Pierre Jeunet heeft bijvoorbeeld zelf ook meermaals toegegeven dat sommige elementen in de film voor een gemiddeld publiek moeilijk te volgen zijn. Hij wijt dat zelf aan een gebrek aan filmbudget en het missen van overzichtsscenes. Zo moet de kijker vaak zelf maar gissen waar bepaalde scenes zich afspelen. Aan te raden is dan ook om de film meerdere keren te kijken. Niet alleen krijg je zo meer oog voor de goede en gedetailleerde afwerking van de decors, het laat je ook diepere plot- en themalagen ontdekken waar je de eerste keer waarschijnlijk overheen zal kijken.

N.a.v. La cité des enfants perdus, met onder anderen Judith Vittet, Dominique Pinon, Daniel Emilfork, Ron Perlman, Jean-Claude Dreyfus.

Related posts:

1. Delicatessen
2. Harry, un ami qui vous veut du bien
3. Combien tu m’aimes (How much do you love me)

 

Harry, un ami qui vous veut du bien is de eerste grote film van Dominik Moll. De film werd genomineerd voor een behoorlijk aantal filmprijzen. In recensies wordt er vooral gewezen op de degelijke spanningsopbouw en de overeenkomsten met Hitchcock films.

Michel is een man van begin dertig, met op het eerste gezicht alles wat een man zich maar wensen kan. Een mooie vrouw, drie dochters, en een buitenhuisje en campagne. Als het gezin voor een vakantie afreist naar het vakantiehuisje, komt Michel bij een wegrestaurant een oude klasgenoot tegen, Harry. Deze herkent hem meteen, en weet nog verschillende dingen over hem. Michel heeft echter meer moeite met het herkennen van Harry. Harry nodigt zichzelf bijna gelijk uit voor een etentje bij Michel, ook al moeten ze daar flink wat voor omrijden. Harry vertelt hoe langer hoe meer dingen over het leven van Michel, zo weet hij onder meer een gedicht van Michel uit het schoolkrantje moeiteloos te reciteren, en vertelt hij van alles over diens seksleven.

Dat Michel wat problemen heeft, wordt duidelijk als zijn auto het begeeft en zijn ouders langskomen. Harry, die door het geld van zijn vader enorm rijk is en in zijn leven nooit gewerkt heeft, vindt overal een oplossing voor. In het geval van de auto is die oplossing nog aardig redelijk, alhoewel moeilijk aan te nemen voor Michel en zijn vrouw Claire: Harry schenkt ze een mooie fourwheeldrive. In het geval van de ouders wordt het wat gecompliceerder. De oplossing is echter wel effectief. Harry begint zich zo steeds meer met het leven van Michel te bemoeien. Claire, die het allemaal met lede ogen aanziet, probeert nog wel om Harry weg te houden, maar dat lukt niet. Het grootste doel dat Harry heeft, is dat Michel weer gaat schrijven. Zo is hij in de pubertijd eens begonnen met een science-fiction boek, maar heeft deze nooit afgeschreven. Harry is echter nog altijd overtuigd van het talent van Michel. Tegelijk wordt duidelijk dat Michel zijn leven in eigen hand moet gaan nemen, en niet meer afhankelijk van anderen moet zijn. Het einde van de film bewijst dat hem dat ook daadwerkelijk is gelukt.

De film is een intrigerende thriller. Het uitmuntende camerawerk zorgt voor een sfeer die de kijker op het puntje van de stoel doet zitten. De surrealistische trekken aan de film worden versterkt door de absurde geschiedenis. De grens tussen werkelijkheid en fictie wordt in de film zelf weinig uitgediept, waardoor de kijker na afloop nog met allerlei vragen zit. De kracht van de film is dat de kijker zo zelf een interpretatie moet uitwerken. Gaat de film over een midlife-crisis, is alles een fantasie, zijn de moorden echt? De film is prachtig afgewerkt. Het contrast tussen de openingsscène en de afsluiting kon niet scherper, en ook de details in de film zitten prima in elkaar. Het acteerwerk van met name Sergi Lopez (als Harry) is voortreffelijk. Kortom, een spannende en diepzinnige thriller die geen moment verveelt.

N.a.v. Harry, un ami qui vous veut du bien, met onder anderen Laurent Lucas, Sergi Lopez, Mathilde Seigner, Sophie Guillemin.

Trailer / fragment uit de film:

Related posts:

1. Lemming
2. La piscine
3. The Crimson Rivers

 

Jeux d’enfants, ook wel Love me if you dare, is de debuutfilm van regisseur Yann Samuell. Hij is afkomstig uit de tekenfilmwereld, het is dan ook niet verwonderlijk dat hij elementen daarvan gebruikt in deze film.

De film vertelt het liefdesverhaal van Sophie (Marion Cotillard) en Julien. Sophie wordt als klein kind op school gepest met haar Poolse achtergrond. De moeder van Julien wordt ziek, en overlijdt uiteindelijk ook op vrij jonge leeftijd. Om al de problemen te vergeten, spelen Julien en Sophie een spel met elkaar, genaamd “cap ou pas cap”, zoiets als “durven of niet durven”. Het komt erop neer dat, als een van beiden een kleurige trommel in bezit heeft, diegene de ander een opdracht mag geven. Als de ander de opdracht aanneemt (cap) en goed uitvoert, krijgt die de trommel. De opdrachten beginnen allemaal vrij onschuldig, maar gaandeweg de film verandert dat. De twee gaan er namelijk mee door, ook als ze ouder worden. Het spel leidt tot enkele bizarre situaties, zoals op het ziekbed van Juliens moeder, en op de bruiloft van Julien. Door het spel blijven de twee hun leven lang met elkaar verbonden, ook al gaan ze andere wegen, en zien ze elkaar zelfs tien jaar lang niet.

Het spel beïnvloedt hun relatie met elkaar enorm, het is namelijk meestal niet duidelijk of iets nu in het kader van het spel gezegd of gedaan wordt of dat het echt gemeend is. Dit is tegelijk een van de zwaktes van de film: de film gaat voor een groot deel over de onderlinge relatie, maar deze wordt nooit erg uitgediept. Dat de twee het spel zelfs na een tien jaar lange scheiding weer oppaken, alsof er niets gebeurd is, blijft wonderlijk en ook wat ongeloofwaardig.

Ook het feit dat de film een bepaalde sfeer oproept die erg doet denken aan de film Amélie, komt de film niet ten goede. Vooral het kleurgebruik, en de karakteristieke muziek dragen hier aan bij. Het thema van La vie en rose komt net iets te vaak naar voren, wat de muziek weinig afwisselend maakt. Wel wordt het concept van een droomwereld in Jeux d’enfants verder gevoerd dan in Amélie, hetgeen de film vaak een wat surrealistisch karakter geeft. Het gebruik van animaties trekt de film op cliché-momenten ook weer wat vlot.

Al met al is Jeux d’enfants niet de beste Franse film van de afgelopen paar jaar. Dit kan echter ook moeilijk verwacht worden van het debuut van een regisseur. Met de integratie van animatie en film slaat Yann Samuel echter een interessante weg in, het is dan ook te hopen dat er binnenkort meer films van hem komen.

N.a.v. Jeux d’enfants, met onder anderen Marion Cotillard, Guillaume Canet.

Related posts:

1. Au revoir les enfants
2. Les enfants terribles
3. La cité des enfants perdus