Voor zijn vierde film nam de Frans-Duitse regisseur Dominik Moll een ‘gothic novel’ van de Britse schrijver Matthew Gregory Lewis als uitgangspunt. Lewis schreef zijn roman The Monk aan het eind van de 18e eeuw, en kreeg inspiratie voor het boek toen hij voor korte tijd in Den Haag verbleef. Het boek kende een groot succes en inspireerde tal van latere auteurs. The Monk werd al eerder verfilmd, onder meer in 1972 naar een scenario van Luis Bunuel. Met deze nieuwste verfilming tekent Moll voor het eerst voor een meer historische film, waar zijn eerdere films zich in de hedendaagse tijd afspelen. Hoewel het niet zijn eerste en meest voor de hand liggende keus was, besloot Moll de hoofdrol toe te kennen aan de Franse steracteur Vincent Cassel. Voor die laatste was de film de kans om een nieuw soort rol aan zijn carrière toe te voegen, tot nog toe speelde hij vooral meer expressieve rollen maar in Le moine moet hij zijn psychologische capaciteiten inzetten.

De film vertelt het verhaal van de Franciscaner monnik Ambrosio (Vincent Cassel). Ambrosio woont al zijn hele leven in het klooster, hij werd er namelijk na zijn geboorte te vondeling gelegd. Hij groeit op als een veelgeroemd prediker, met een krachtige boodschap, een onberispelijke staat van dienst en een steeds groter wordende schare toehoorders. Ambrosio wordt geroemd om zijn rechtlijnigheid en denkt in het klooster veilig te zijn voor elke verleiding. De problemen beginnen wanneer een gemaskerde jongeman de poorten van het klooster binnentreedt. De gemaskerde legt uit dat zijn gezicht is misvormd door een brand, maar blijkt in werkelijkheid een jonge vrouw (Déborah François), een door de duivel gezondene die hem op het zondige pad weet te brengen. Ze slaagt zelfs zo goed in haar opzet dat Ambrosio ook achter een jongedame uit de buurt heengaat.

De opzet en thematiek van Le moine zijn behoorlijk conventioneel en in dat opzicht verrast Dominik Moll dus niet. Wel verrassend is zijn keuze voor de hoofdpersoon Vincent Cassel. Cassel heeft bewezen op zijn best te zijn in meer fysieke rollen maar laat hier zien veelzijdig genoeg te zijn om ook een meer naar binnen gekeerd personage te kunnen vertolken. De film moet het hebben van de verontrustende sfeer, die mede tot stand komt door allerlei traditionele verwijzingen naar gevaar, onheil of duivelse invloeden. Zo spelen vogels een belangrijke rol in het verhaal, evenals waterspuwers, dromen en Hitchcock-achtige wendingen.

Zoals ook in zijn eerdere films, als Harry un ami qui vous veut du bien en Lemming, zitten er wat losse eindjes aan het geheel, die ruimte laten voor de invulling van de kijker. Door soms wat ongelukkige keuzes van de regisseur, bijvoorbeeld de wat amateuristisch ogende overgangen tussen scènes, is Le moine niet zijn beste film. Ook blijft onduidelijk wat nu precies het doel is van deze film. Kritiek leveren op sommige praktijken in de Rooms-Katholieke kerk, een eigen blik werpen op christelijke begrippen als zonde, straf en boetedoening? Wel levert Moll een intrigerende film af met fraaie beelden van het landschap rondom Madrid, waar de film werd opgenomen en waar ook het oorspronkelijke boek zich afspeelt. Hij heeft de gave op eenvoudige wijze een onheilspellende sfeer in zijn films neer te zetten waardoor je geboeid blijft en steeds op je hoede voor wat er gaat gebeuren, zonder dat je vooraf kunt vermoeden wat dat zal zijn.

Ga de film vooral zien als je fan bent van Vincent Cassel, maar als je fan bent van het werk van Dominik Moll kun je misschien beter Harry un ami qui vous veut du bien nog eens in de dvd-speler doen.

Le moine, met onder anderen Vincent Cassel, Déborah François, Joséphine Japy, Sergi López, Catherine Mouchet, Jordi Dauder, Geraldine Chaplin, Roxane Duran, Frédéric Noaille, Javivi, Martine Vandeville, Pierre-Félix Gravière, Serge Feuillard, Ernst Umhauer, Jean-Francois Vendroux.

Requiem pour une tueuse is de debuutfilm van de jonge en onbekende Jérôme Le Gris. Hoe Le Gris het voor elkaar gekregen heeft om bekende namen als Mélanie Laurent en Clovis Cornillac voor zijn film te strikken blijft een beetje een raadsel, want in geen geval doet het scenario vooraf een groots meesterwerk vermoeden. De regisseur schreef het verhaal van de film zelf, en wilde in zijn film een ode brengen aan de cinema van zijn grote voorbeeld Hitchcock en diens erfgenamen. In de Franse filmzalen kende de thriller geen groots succes, na een week was de film uit de meeste bioscopen alweer verdwenen.

(meer…)

Regisseur Fred Cavayé is terug na zijn goed ontvangen debuutfilm Pour elle (2008). Met die eerste film had hij een behoorlijk succes in de bioscopen en in Hollywood verscheen een remake onder de titel The next three days, met een hoofdrol voor Russel Crowe. Het zal geen verrassing zijn wanneer er met À bout portant hetzelfde gebeurt. Cavayé borduurt namelijk voort op wat hij in zijn eerste film ook al deed en hij voert enkel het ritme nog wat verder op. Wat overblijft is een nog meeslepender en spannender film dan zijn eerste, waarin het verhaal en de ontwikkeling van personages van ondergeschikt belang zijn aan de actie – die wel uitstekend verzorgd is.

(meer…)

Met L’Homme qui voulait vivre sa vie gooit regisseur Eric Lartigau zijn carrière over een andere boeg. Waren zijn eerdere films nog vooral luchtig, in zijn nieuwste film laat hij zien dat hij meer in zijn mars heeft. L’Homme qui voulait vivre sa vie is een verfilming van een bestseller van de Amerikaanse schrijver Douglas Kennedy, die ook heel even in de film te zien is. De film volgt in grote lijnen het verhaal van het boek, hoewel de lokaties aangepast zijn aan een Europese setting. Lartigau gaf zijn vrouw Marina Foïs een rol in de film, net als de gevierde actrice Catherine Deneuve en de veelgevraagde acteur Niels Arestrup. De hoofdrol is echter voor Romain Duris, die misschien wel zijn beste rol sinds De battre mon coeur s’est arrêté speelt. De film trok meer dan een miljoen Fransen naar de bioscopen.

(meer…)

In zijn derde film neemt regisseur Christian Carion een spionagezaak uit de Koude Oorlog onder de loep. Zijn eerdere films (Joyeux Noël en Une hirondelle a fait le printemps) waren een groot succes in Frankrijk en daarbuiten. Mede daardoor ontbrak het zijn nieuwste film dan ook niet aan budget, wat ervoor zorgde dat L’affaire Farewell veel internationale allure heeft. In de hoofdrol vinden acteurs en regisseurs Emir Kusturica en Guillaume Canet elkaar. Verder komen ook bekende namen als Willem Dafoe, Diane Kruger en Niels Arestrup om de hoek kijken in de film.

(meer…)

Regisseur Philippe Haïm begon zijn carrière in de muziek en maakte de filmmuziek voor verschillende films. Halverwege de jaren ’90 begon hij zich toe te leggen op het regisseren van films. Zijn eerste grote succes had hij met de film Les Dalton, over de beroemde stripboeven, waarmee hij zo’n 2 miljoen bezoekers naar de bioscoop wist te trekken. In 2008 kwam hij met de film Secret défense. Met deze actuele thriller concentreert hij zich op de terrorismedreiging in Frankrijk. De film deed het minder goed dan de eerdere film van Haïm en kwam op ongeveer een half miljoen bioscoopbezoekers uit.

(meer…)

L’immortel (ook bekend als The immortal en 22 Bullets) is losjes gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een maffiabaas die door een rivaal werd neergeschoten en voor dood werd achtergelaten. De film is geregisseerd door Richard Berry, die hiervoor drie andere films regisseerde maar vooral bekend staat als acteur. Hij nam het verhaal van de maffiabaas als uitgangspunt en bedacht er zelf een verhaal omheen. De hoofdrol in de film is voor Jean Reno, die beroemd werd met zijn rollen in films van Luc Besson (Le grand bleu, La femme Nikita, Léon). Niet geheel toevallig zit Luc Besson’s productiemaatschappij EuropaCorp ook achter L’immortel.

(meer…)

De derde film van regisseur Christophe Blanc is een thriller over een man die op het eerste gezicht alles heeft wat hij maar wensen kan. Een goede baan als dealer van luxe auto’s, een mooi huis, een mooie vrouw, een dochter. Maar dat alles wordt hem ineens afgenomen, als in een soort moderne versie van de Bijbelse verhaal over Job. De hoofdrol in Blanc comme neige wordt gespeeld door acteur François Cluzet, die afgelopen jaar nog voor maar liefst twee films genomineerd werd voor een César in de categorie beste acteur. De film had een budget van 6,5 miljoen euro, maar stelde teleur in de Franse bioscopen, met slechts zo’n 127.000 bezoekers.

(meer…)

De Belgische acteur en regisseur Lucas Belvaux draait al enige tijd mee in de filmwereld. Hij speelde bijvoorbeeld in Chabrols Madame Bovary uit 1991 en regisseerde een trilogie (Un couple épatant, Cavale en Après la vie) waarmee hij in 2003 de prijs Louis-Delluc won. Voor de film Rapt (ontvoering) baseerde hij zich losjes op een Frans-Belgische ontvoeringszaak. In januari 1978 werd de Belgische baron Édouard-Jean Empain op klaarlichte dag ontvoerd. Hij was steenrijk en directeur van een groot industriëel bedrijf met honderdvijftigduizend werknemers en vele miljarden omzet. De ontvoeringszaak was groot nieuws in Frankrijk, met name ook voor de roddelbladen. In de film van Belvaux wordt vooral ingegaan op de gevangenschap en de politieke spelletjes die intussen door de politie en in het bedrijf gespeeld worden.

(meer…)

Regisseur Denis Dercourt maakte in 2006 zijn doorbraakfilm La tourneuse de pages, een psychologische thriller over een concertpianiste, met een hoofdrol voor actrice Déborah François. Dercourt heeft zijn wortels in de muziek en besteedt hier in zijn films dan ook veel aandacht aan. In Demain dès l’aube maakt Dercourt een interessante koppeling tussen klassieke muziek en het zogenaamde reënactment, of rollenspel, een populaire bezigheid waarbij mensen historische gebeurtenissen tot in detail naspelen. Bij het uitkomen van de film zag de Franse vereniging van Rollenspellen (FFJDR) zich genoodzaakt een verklaring uit te doen gaan waarin ze afstand namen van de inhoud van de film en stelden dat er geen psychologische gevaren verbonden waren aan het zich inleven in andere tijden.

(meer…)